[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“อะไรนะ จะบอกว่ามันยังเป็นนักเวทย์ 300 ปี แล้วตอนนี้ก็มีข่าวบอกว่ามันมีพรมากกว่า 1”

โรแลนสะดุ้งขึ้นมาจากเตียงนอนในช่วงเช้าตรู่หลังจากได้รับข่าวที่น่าตกใจเกี่ยวกับแอนเดอร์สัน เมื่อช่วงกลางดึกมันได้รับข่าวว่าแอนเดอร์สันกำลังเคลื่อนไหวในมิสเทอรี่จึงเข้านอนเพื่อที่จะได้ยินข่าวดีในเช้านี้ แต่ข่าวที่มันรอกลับไม่เกิดขึ้น ข่าวที่จะรายงานว่าแอนเดอร์สันตายเงียบหายไป มีเพียงแค่ข่าวใหม่ที่น่าตกใจกำลังทำให้มันอารมณ์ไม่ดีรายงานแทน

“ใช่ครับนายน้อย คนของเรารายงานกลับมาบอกว่านายน้อย 11 มีพรมากกว่า 1 ตอนนี้เขากำลังมุ่งหน้าไปยังเขต 5”

“อะไรอยู่ในเขต 5 แล้วถ้าเขต 5 เป็นเพียงแค่ทางผ่านล่ะ”

โรแลนถามพ่อบ้าน มันอยากรู้ว่าจิตวิญญาณอะไรอยู่ในเขต 5 ทันใดนั้นมันก็รู้ว่าในเขต 5 มีจิตวิญญาณมีดอาศัยอยู่ ซึ่งจิตวิญญาณมีดตรงตามอาวุธที่แอนเดอร์สันใช้งาน อย่างไรก็ตามมันยังคงมองดูเขตอื่นๆต่อไปเพราะกลัวว่าแอนเดอร์สันจะไม่ได้ตั้งใจไปเขต 5 

“นายน้อย เขต 6 ไม่มีจิตวิญญาณใด เป็นเพียงพื้นที่ทะเลทรายเท่านั้น ส่วนเขต 7 อยู่ไกลมากต้องใช้เวลานับเดือน”

“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่ามันน่าจะไปปลุกจิตวิญญาณเกี่ยวกับมีด ให้คนของเราไปเพิ่มอีก ถ้ามันเติบโตขึ้นมาแล้วล่ะก็ เป็นเรื่องยากแน่นอน”

โรแลนออกคำสั่งไปยังพ่อบ้าน หากกำจัดแอนเดอร์สันได้อย่างน้อยมันก็พอจะกู้หน้าที่เสียไปได้บ้าง ถึงเป้าหมายต่อไปจะเป็นมันที่ถูกพี่ๆเล่นงานก็ตาม แต่มันคิดว่าการจัดการแอนเดอร์สันสามารถเรียกความมั่นใจของกลุ่มอำนาจอื่นๆให้หันมาเข้าข้างมันได้บ้าง เพราะแอนเดอร์สันเป็นผู้ครอบครองคำสาปนับหมื่น 

อย่างไรก็ตามมันจำเป็นต้องเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน การจะจัดการแอนเดอร์สันได้นั้น ครั้งนี้มันจะไม่ใช้วิธีที่รวดเร็วเหมือนเดิมอีกต่อไป ตระกูลที่หนุนหลังแอนเดอร์สันจะต้องถูกทำลาย เพื่อเป็นตัวอย่างให้กลุ่มอำนาจที่ยังไม่เลือกฝ่ายไม่กล้าจะเข้าร่วมกับแอนเดอร์สันแล้วหันมองมันเป็นตัวเลือก

—----------------

“นายน้อย มีข่าวจากมิสเทอรี่มาส่งเมื่อครู่ครับ”

พ่อบ้านตระกูลแลนเซอร์กระซิบข้างหูนายน้อยคนที่ 6 ของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสและนายน้อย 6 ก็หวังว่าข่าวที่ได้ยินจะเป็นข่าวที่ดีไม่แพ้กัน

“นาย 11 เข้าไปในมิสเทอรี่แล้วครับ มีกลุ่มคนที่เข้าร่วมกับของนายน้อย 7 8 และ 10 ไล่ตามเขาไป ทว่าครั้งนี้นายน้อย 11 กลับต่างออกไปครับ”

“ยังไง”

“เขายังเป็นนักเวทย์ 300 ปี  มีคนสันนิษฐานว่าเขามีพรมากกว่า 1 การเดินทางเข้าสู่มิสเทอรี่ในครั้งนี้จึงเป็นการปลุกจิตวิญญาณที่เหลือนั่น ให้กระผมทำอะไรไหมครับ”

“ไม่ต้อง เรายังไม่ต้องทำอะไรเพราะคนที่วิตกและตระหนกกว่าเรายังมีอยู่ ”

พ่อบ้านที่รู้ว่านายน้อยของตนกำลังพูดถึงนายน้อย 10 เขาจึงอยู่เงียบๆปล่อยการล่าแอนเดอร์สันดำเนินต่อไป

—---------------------

ตุบ!

“มันหยุดแล้ว ระวังตัวเอาไว้มันกำลังจะโจมตี”

นักฆ่าที่ไล่ล่าแอนเดอร์สันมาตลอดทั้งวัน ในที่สุดพวกมันก็ได้หยุดวิ่ง เนื่องจากตอนนี้แอนเดอร์สันกำลังหยุดเท้าหันมองนักฆ่ามากมายที่กำลังหลบหลังต้นไม้และโขดหิน

แอนเดอร์สันที่หยุดอยู่หน้าทางเข้าไปในพื้นที่เขต 5 นี้เองเขาก็ได้สำรวจดูนักเวทย์เพื่อดูว่าจะมีใครฆ่าเขาได้ไหม เมื่อรู้ว่าคนที่ส่งมามีนักเวทย์ 700 ปีเป็นระดับสูงที่สุด แอนเดอร์สันจึงค่อยๆก้าวถอยหลังเข้าไปในเขต 5 หลบเข้าไปในหลังต้นไม้ต้นหนึ่งจนทุกคนรีบพุ่งตาม

“มันหายไปแล้ว!” นักฆ่าแสดงใบหน้าตะลึง

“ตามหามันเร็วเข้า มันหายไปแล้ว!!!”

นักฆ่าที่วิ่งตามแอนเดอร์สันมาตลอด หลังจากแอนเดอร์สันก้าวเท้าเข้าไปในเขต 5  ตัวของเขาก็หายไปจากการมองเห็น ไม่ว่าพวกมันจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถมองหาแอนเดอร์สันได้ แม้แต่ร่องรอยบนพื้นดินก็หายไป

“ดูบนต้นไม้ มันอาจจะกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้แล้วใช้กิ่งไม้ในการเคลื่อนตัว”

ทุกคนมองขึ้นไปบนกิ่งไม้ ภายในเขต 5 เป็นพื้นที่ป่าไม้สูง 100 เมตร  ภายในเขตแห่งนี้แม้ว่ามันจะดูอันตรายเป็นอย่างมาก มีมอนสเตอร์ 500 ปีไปจนถึง 600 ปีอาศัยอยู่ก็ตาม ถึงอย่างนั้นมอนสเตอร์กลับไม่ได้อยู่กันเป็นกลุ่ม พวกมันกระจายตัวกันทำให้นักเวทย์ 300 ปีที่เดินทางมายังเขต 5 เพื่อปลุกจิตวิญญาณเกี่ยวกับพรมีดสามารถเข้าไปในพื้นที่ได้อย่างง่ายดายเพียงแค่หลบมอนสเตอร์ให้ได้เท่านั้น

—----------------------

“แบบนี้ก็ง่ายต่อการลอบสังหารสิ”

แอนเดินสันหลบอยู่ในต้นไม้ใหญ่หลังจากเขาใช้ฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้เชื่อมต่อกับมัน ปรากฎว่าสิ่งที่เขาได้จากฉายานี้ไม่ได้มีเพียงการเร่งการเติบโตของต้นไม้หรือการใช้ต้นไม้มองทั้วทั้งป่าเท่านั้น เขายังสามารถแทรกตัวเข้าไปหลบในต้นไม้ได้อีกด้วยทำให้ง่ายต่อการหลบซ่อนตัวและการหลับพักผ่อนในสถานที่อันตราย ด้วยการแทรกตัวเองเข้าไปในต้นไม้ ส่งผลให้เขากลายเป็นนักฆ่าที่สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

“งั้นมาลองดูกันว่ามันจะเป็นยังไง”

แอนเดอร์สันยื่นมือออกไปจากต้นไม้ เขาไม่จำเป็นต้องโผล่หน้าออกไปเลยสักนิดเพราะตอนนี้ฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้ทำให้เขามองเห็นทั้งป่า ทันทีที่มือของเขายื่นออกมา คำสาประดับ 7 ก็ได้ยิงเข้าใส่กิ่งไม้กิ่งหนึ่ง รอให้คนวิ่งมาเหยียบมัน หนึ่งในความสามารถของคำสาปที่ทำให้ทุกคนกลัวนั้นก็คือ มันสามารถวางเป็นกับดักได้

พรึ่บ พรึ่บ!

เวทย์คำสาปรูปแบบแล้วรูปแบบเล่ากระจายไปทั่ว จากนั้นแอนเดอร์สันก็พุ่งตัวย้ายต้นไม้เพื่อวางคำสาป กลุ่มนักฆ่าที่พยายามตามหาร่องรอยของเขานั้นต่างก็กระจายกันตามหาตัวของเขาด้วยใบหน้าวิตกมากยิ่งขึ้น

อ้าก!

เสียงร้องดังก้องมาจากทิศทางหนึ่ง นักฆ่าที่ได้ยินเสียงต่างพุ่งตัวไปรวมกัน ระหว่างพุ่งไปนี้เองนั้น หลายคนที่เหยียบไปบนกิ่งไม้ก็ได้ร่วงตกลงไปบนพื้นดินก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ชะ…ช่วยด้วย ผู้ถอนคำสาปช่วยด้วย ฉันถูกคำสาป!”

“ช่วยด้วย!”

นักฆ่าคนแล้วคนเล่าที่พยายามวิ่งไปยังจุดที่เกิดเสียงในตอนแรกล้วนร่วงตกลงมาจากต้นไม้พร้อมกับมีคำสาปคลุมร่าง บางคนเกิดน้ำหนองไหลทะลักออกมาตามผิวหนัง บางคนมีเลือดไหลอาบไปทั่วร่าง บางคนถึงขั้นมีไฟลุกไหม้ตามร่างกาย บางคนไม่สามารถหายใจ ยิ่งทุกคนที่พยายามเคลื่อนไหวเข้าไปใกล้จุดที่เกิดเสียงครั้งแรก พวกเขาก็ยิ่งเข้าใกล้ความตายเพราะตอนนี้นักฆ่าหลายคนถูกคำสาปเล่นงานแล้ว ซึ่งคำสาปที่แต่ละคนได้รับไม่ใช่คำสาปที่สามารถถอนออกได้ง่าย

อ้าก!

นักเวทย์แสงร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะตกตายหลังจากพยายามใช้เวทย์รักษาตัวและถอนคำสาป  ผู้ถอนคำสาปที่มาด้วยนั้นล้วนทรมานมากกว่าคนอื่นๆเพราะเขาถูกคำสาปมากกว่า 100 รูปแบบเล่นงาน ภายใต้เสียงร้องโหยหวนของคนที่ถูกคำสาปจนเสียงดังสะท้อนไปทั่วทั้งป่านี้เองนั้น ส่งผลให้นักฆ่าที่เหลือรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วแผ่นหลัง กลัวว่าพวกเขาจะเป็นรายต่อไปที่จะตายจากคำสาป

“อย่าไปกลัว มันจะต้องใช้อุปกรณ์เวทย์คำสาปแน่นอน การที่มันเป็นนักเวทย์ 300 ปีไม่น่าจะใช้เวทย์เกินขอบเขตนี้ได้ อีกไม่นานอุปกรณ์ชิ้นนั้นจะต้องหมดพลังอย่างแน่นอน ค้นหามันต่อไป”

หนึ่งในนักฆ่าปลุกใจเพื่อนๆของมันให้ตามหาแอนเดอร์สันต่อ ทันใดนั้นตัวของมันก็ถูกโอบกอดจากทางด้านหลังพร้อมกับถูกอุดปากด้วยมือ ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรแรงมหาศาลจากคนที่โอบกอดก็ได้ดึงมันเข้าไปในต้นไม้ หายไปจากทุกๆคน

“เพียงแค่ 50 % ของเวทย์ระดับ 8 ก็สุดยอดแล้ว ถ้าใช้ได้เต็มที่จะเป็นยังไงนะ”

แอนเดอร์สันที่พึ่งหักคอนักฆ่าคนเมื่อครู่ที่ยืนร้องตะโกนบนต้นไม้ที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่ เขาก็เริ่มมองหาต้นไม้ใหม่แล้วใช้คำสาปกับนักฆ่าโดยตรง การวางคำสาปเอาไว้รอบๆเขาทำลงไปเพราะต้องการดึงพวกมันวิ่งไปรวมกันเพื่อโดนคำสาปและต้องการสร้างความกลัวให้กับพวกมัน  หากว่าเขาลงมือโจมตีมันโดยตรงเลยจะทำให้นักฆ่าพยายามพุ่งเข้ามาฆ่าเขาให้ตายจนเกิดเป็นการรุม เขาจึงต้องทำให้พวกมันกลัวที่จะเคลื่อนไหว จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเข้าหาพวกมันทีละคนเพื่อเล่นงาน

อ้าก!

รากไม้สีแดงเลือดเต็มไปด้วยหนามแหลมคมโผล่ออกมาจากวงเวทย์ก่อนที่มันจะค่อยๆรัดร่างนักฆ่าคนหนึ่งจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่สามารถหลุดรอดออกไปจากคำสาปได้ ต่อให้มันจะตัดรากไม้หนามพวกนี้ออกไป วงเวทย์คำสาปจะสร้างรากใหม่ขึ้นมารัดตัวของมันจนยากจะหลุด 

“หนี เราต้องหนี!”

หนึ่งในความคิดผุดขึ้นมาในหัวของนักฆ่า ศัตรูใช้คำสาปและสามารถซ่อนตัวภายในป่า ต่อให้พวกมันจะมีคนที่สามารถใช้เวทย์ตรวจสอบหาตำแหน่งได้ เป้าหมายก็มีวิธีการหลบซ่อนจากเวทย์ตรวจสอบของพวกมัน ด้วยการที่อีกฝ่ายมีคำสาปมากมายสามารถโจมตีได้ทั้งโดยตรงและวางเป็นกับดักนี้เองนั้น นักฆ่าจึงพยายามพากันหนีออกไปตั้งหลักเพื่อรอคนของพวกมันมาสมทบ แต่แล้วการวิ่งออกไปจากเขต 5 ของนักฆ่ากลับกลายเป็นเรื่องน่าสะพรึง เมื่อทุกๆตำแหน่งที่พวกมันพยายามทะลวงผ่านออกไป เต็มไปด้วยคำสาปที่วางดักรอเอาไว้

อ้าก!!!

เสียงร้องมากมายดังก้องไปทั่วป่า แอนเดอร์สันไม่รู้สึกสงสารกับเสียงร้องเลยสักนิด เขามีเพียงแค่ความรู้สึกมีความสุขเพราะตอนนี้เขากำลังจะได้ตั๋วจากทางระบบอีกครั้งหลังจากคนเหล่านี้ตาย

[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 510 ใบ]

แอนเดอร์สันมองไปยังศพมากมายที่ตายด้วยคำสาป เขาไม่ต้องการทำลายหลักฐาน เนื่องจากอยากให้ศพเหล่านี้กระตุ้นให้นักฆ่าเดินทางมากันอีกมาก ดังนั้นเขาจึงปล่อยร่างของพวกมันทิ้งเอาไว้แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่เขต 5 เต็มตัว

“ไม่มีข้อจำกัดเลยสินะ”

ด้วยมานาที่มีอยู่ในตอนนี้ ทำให้แอนเดอร์สันสามารถกวาดตามองเขต 5 ผ่านต้นไม้ได้ทั้งเขต ซึ่งเขาก็ได้สังเกตเห็นตำแหน่งปริศนาที่ลุงของเขาบอกว่ามันเป็นจุดที่จิตวิญญาณมีดอาศัยอยู่ อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่าใน 10 ตำแหน่งที่ถูกปกปิดเอาไว้ด้วยพลังเวทย์จนเขาไม่สามารถใช้ต้นไม้ส่องเข้าไปดูได้มีอะไรอยู่ ทางเดียวที่แอนเดอร์สันจะรู้คือต้องเดินทางไปสำรวจเองเท่านั้น แต่ตำแหน่งทั้ง 10 กลับอยู่ห่างกัน เขาคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้คงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าเดือนในการสำรวจให้ครบทั้ง 10

สาเหตุที่เขาระบุเวลาว่าต้องใช้ถึงเดือนในการสำรวจ นั่นก็เป็นเพราะว่าสถานที่อยู่ของจิตวิญญาณ มันสามารถเปลี่ยนตำแหน่งได้เรื่อยๆ ตำแหน่งที่เขาสำรวจไปแล้วและไม่พบจิตวิญญาณอาจจะมีจิตวิญญาณย้ายมาอยู่หลังจากที่เขาสำรวจ  การใช้เวลา 1 เดือนในการค้นหาจึงเป็นเรื่องปกติ

“ช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีนักฆ่าและมอนสเตอร์ให้เก็บเป็นตั๋ว”

 แอนเดอร์สันพุ่งตัวเข้าไปในเขต 5 ด้วยรอยยิ้ม การเดินทางเข้ามาในมิสเทอรี่ครั้งนี้เขามีเวลามากกว่าครั้งก่อน เวลาเพียงแค่ 1 เดือนในการอยู่ในเขต 5 จึงไม่ใช่เวลาที่มีผลกระทบต่อวิทยาลัยของเขา

“มอนสเตอร์ที่นี่จะให้ตั๋วมากไหมนะ”