ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  "ด้านในเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดอยู่ๆ การต่อสู้ก็หยุดลง" หลายๆ คนเริ่มกังวลพวกเขาเริ่มนั่งไม่ติดอีกต่อไป

ไม่รู้อี้เฉินจะเป็นหรือตายพวกเขาไม่กล้าคาดเดา

หริ่นหลันมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักเมื่อเสียงต่อสู้เงียบไป "ข้าจะไปดูอี้เฉินสักหน่อยพวกเจ้ารออยู่ที่นี่ หากข้าไม่กลับมาพวกเจ้าหาทางหนีออกไปซะ"

ซีเยว่เอ่ยพูด "เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

"พวกเจ้าเลิกเถียงกันไปพร้อมกันนี่แหละ บาดแผลของข้าสมานไปมากแล้ว หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด จะได้ช่วยกันได้"ซีเผิงตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กงหนานถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เสียใจอย่างมากนางโทษตัวเอง ที่ทำให้คนในกลุ่มต้องบาดเจ็บไม่อย่างนั้น เรื่องก็คงจะไม่ยากแบบนี้
เวินรั่วเจียงพูดด้วยเสียงเรียบ "กงหนานเจ้าไม่ต้องเสียใจหรอกมันไม่ใช่ความผิดของเจ้า"

   พวกเขาต่างพยักหน้ารับ "ใช่ๆ มันเป็นแค่เหตุสุดวิสัยเจ้าไม่ต้องคิดมาก"
พวกเขาไม่รอช้าต่างเร่งฝีเท้าไปอย่างไว พวกเขาอยากรู้ด้านบนเกิดอะไรขึ้นกันแน่เหตุใดการต่อสู้จึงหยุดลงหรืออี้เฉินพ่ายแพ้ไปแล้ว

รอบบริเวณเต็มไปด้วยเศษซากกระดูกสัตว์อสูรแตกกระจัดกระจาย ยิ่งเดินเข้าไปพวกเขายิ่งรู้สึกไม่ค่อยดีรอบๆ เต็มไปด้วยเลือดสาดกระเซ็น
ซีเผิงเอ่ยเตือน"พวกเจ้าระวังตัวกันไว้ด้วย"

อยู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเหยียบกระดูกดัง "กร๊อบ" พวกเขาตกใจเป็นอย่างมากหัวใจแทบหยุดเต้น

"ใครออกมาเดี่ยวนี้" พวกเขาต่างหยิบศาสตราวุธออกมาจากแหวนมิติทันที

   เสียง "ฟึบ"ดังขึ้นหลายที ทำให้พวกเขาตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น "พวกเจ้าเข้ามาตรงนี้เร็วเข้า"
ทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียงอี้เฉินก็เร่งฝีเท้าเข้าไปหาอี้เฉินในทันที

ทันทีที่พวกเขาเห็นอี้เฉินถึงกับต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "เจ้าทำบ้าอะไรอยู่"

พวกเขาเห็นอี้เฉินกำลังฟันขาช้างบรรพกาลอย่างจริงจัง

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "มา นั่งก่อนอย่าพึ่งพูดมาก พวกเจ้าไม่อยากกินขาช้างบรรพกาลย่างกันงั้นหรือ"
พวกเขาได้ยินที่อี้เฉินพูดต่างพากันพูดไม่ออก บาดแผลของอี้เฉินยังไม่หายเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับไม่รักษาอาการบาดเจ็บ

หริ่นหลันเอ่ยเตือน "เจ้าควรพักรักษาอาการบาดเจ็บก่อนไม่ดีกว่าหรือ บาดแผลของเจ้ายังไม่สมานเลยส่วนที่ขาดเองก็ยังไม่หาย"

"ข้าแค้นมัน มันบอกจะกิน ข้าทั้งตัวไม่ให้เหลือแม้เศษเนื้อ ข้าว่าจะกินมันดูมันน่าจะอร่อยใช้ได้เลย ดูไขมันที่หยดลงมานั่นสิ

พวกเจ้าเองก็มาช่วยข้าย่างขาช้างบรรพกาลด้วยสิ มัวแต่มองกันอยู่ได้"

  พวกเขาที่ได้ยินที่อี้เฉินพูดถึงกับส่ายหัวพูดไม่ออก แต่ก็ไม่อยากขัดใจอี้เฉิน หากไม่ได้อี้เฉินคนในกลุ่มพวกเขาคงมีคนตายเป็นแน่

ก่อนที่ซีเผิงจะปล่อยปราณพลังเปลวเพลิงออกไปย่างขาช้างบรรพกาล กลิ่นหอมรอยคลุ้งออกไปไกล

เสียงไขมันหยดลงพื้นดัง"แช่" สีของเนื้อค่อยๆ เริ่มเหลือง

อี้เฉินมองด้วยแววตาเป็นประกายอยากรู้รสชาติของสัตว์อสูรระดับ กษัตริย์จะรสชาติเป็นอย่างไร ตัวเขาเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ

ได้กินเนื้อสัตว์อสูรไม่มาก ส่วนใหญ่จะได้กินเนื้อตากแห้งเท่านั้น

สาวๆ ที่เห็นขาช้างบรรพกาลตอนนี้เป็นสีเหลืองทอง ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอคำใหญ่

อี้เฉินที่เห็นพวกนางมีท่าทางอยากกินขาช้างบรรพกาล "พวกเจ้าอย่าใจร้อน ขาช้างบรรพกาลย่าง ยังไม่สุกอย่างพึ่งรีบร้อน"

พวกนางหันขวับมาที่อี้เฉินทันที "ใครบอกเจ้าพวกข้าอยากกินเนื้อย่าง"

"ใช่ๆ ใครบอกเจ้า"

"ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกเจ้าสักหน่อย เหตุใดพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นเล่า"อี้เฉินถึงกับส่ายหัวกับพวกนาง

เริ่นหลันเดินเข้าไปหาอี้เฉินก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พวกข้าเป็นห่วงเจ้าแทบตายแต่ดูเจ้าสิ"

กงหนานเอ่ยพูด "ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง"

บรรยากาศเริ่มอึมครึม ทำให้หลายๆ คนเริ่มอึดอัด ไปหลายร้อยลมหายใจ

   อี้เฉินไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดออกมา "พวกเจ้าอย่าคิดมาก ข้าก็ยังอยู่ดี มาๆ กินขาช้างบรรพกาลย่าง

กันดีกว่าน่าจะสุกแล้ว"

  ซีเผิง ตัดเนื้อช้างบรรพกาล แบ่งให้แต่ละคนลองชิมดูหลายๆ คนได้กินถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความอร่อยของมัน

แถมเนื้อของมันยังมีปราณพลังบางส่วนหลงเหลืออยู่ร่างพวกเขาค่อยๆ ฟื้นฟูปราณพลังอย่างรวดเร็ว
พวก เวินรั่วเจียง กงหนาน ซีเยว่ หริ่นหลันที่กินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันมีปราณพลังอยู่ภายในเนื้อด้วย

หากกินเข้าไปมันจะช่วยพวกนางในการฟื้นฟูปราณพลัง

หริ่นหลันเอ่ยพูดด้วยความตกใจ "มันอร่อยกว่าที่คาดการไว้อีก แถมยังช่วยฟื้นฟูปราณพลังอีก "

ซีเผิงเอ่ยชม "รสชาติไม่เลว เจ้าเอาอะไรมาทาเนื้อของมันหรือไม่"

   อี้เฉินยิ้ม"ข้าเอาผลึกยางไม้โลกบดแล้วทาไปที่เนื้อของมัน รสชาติไม่เลวใช้ไหมล่ะ"
ระหว่างที่กินเนื้อย่างปราณพลังภายในเนื้อเริ่มรักษาบาดแผลพวกเขาอย่างรวดเร็ว
บาดแผลของอี้เฉินค่อยๆ เริ่มฟื้นฟู แม้แต่คนอื่นๆ ยังตกตะลึงกับภาพที่เห็นบาดแผลอี้เฉินสมานอย่างรวดเร็ว

.....................................
บาดแผลของจอมยุทธส่วนใหญ่มักจะสมานบาดแผลเองได้แต่ต้องใช้เวลาถึงจะสาหัสขนาดไหนก็ตาม

แต่มีข้อยกเว้นหากจอมยุทธทำลายร่างกายตัวเองทิ้ง อย่างโดนเข็มพิษ หากดึงแขนออกด้วยตัวเองแขนนั้นจะไม่งอกออกมา

มีวิธีแก้เพียงกินโอสถสร้างร่างเนื้อ ราคานั้นไม่อาจประเมินได้
...................................

เนื้อหลายๆ ส่วนเริ่มถูกย่างอีกครั้ง กลิ่นหอมรอยออกไปไกล ปราณพลังพวกเขาฟื้นฟูไปอย่างรวดเร็ว

บาดแผลเองก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็วเช่นกัน หากกินเนื้อย่างอีก2-3ชิ้นพวกเขาน่าจะออกเดินทางได้ไวขึ้น

ซีเผิงเอ่ยถาม "อี้เฉินปราณพลังเจ้าฟื้นฟูไปมากหรือยัง"

อี้เฉินยิ้ม "ข้ากินเนื้อย่างอีก2ชิ้น ปราณพลังของข้าน่าจะฟื้นฟูเต็มที่"