บ่ายสามโมงกว่า ่เวลาที่แสนน่าเบื่อหน่ายจนชวนเสียสติเอาได้ง่ายๆ
ร้านขนมปังที่อยู่ติดกันเพิ่งอบขนมปังเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมฉุยอบอวล แต่ไม่ได้กระตุ้นต่อมอยากอาหารของเขาแต่อย่างใด
อาฉาหาวหวอด ปิดวิทยุ แล้วขี่เ้าหมาป่า 125[1] รุ่นเก่าแก่อายุกว่าสามสิบปี บิดเครื่องยนต์ดังป๊อกๆๆ ไปสวนสาธารณะใกล้บ้าน
สวนสาธารณะเนืองแน่นไปด้วยเหล่าผู้สูงวัยว่างงาน บ้างมาเล่นหมากรุก บ้างมานั่งดื่มชาพูดคุยสังสรรค์ ที่ร่มๆ ใต้ต้นไม้ถูกจับจองไปหมดแล้วทั้งนั้น
อาฉาเบียดคนเดินไปเรื่อยๆ เพื่อนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงทักทายครึกครื้นเมื่อเห็นเขา เขาเดินเข้าไปหาคนเ่าั้ กระดานหมากรุกวางอยู่บนโต๊ะสำหรับเล่นหมาก สองคนในกลุ่มกำลังห้ำหั่นกันอย่างเมามัน
“วันนี้แกมาช้า เลยไม่ได้ดูตอนฉันแข่งกับเหล่าหวัง” ชายแก่หัวโล้นตรงหน้าอาฉาพูดขึ้น “มันหยดเลย โต้กันไปโต้กันมาอยู่สามชั่วโมง”
“ก็มันยุ่ง ปลีกตัวมาไม่ได้!” อาฉาตอบส่งๆ
ความจริงแล้วเขาว่างแสนว่าง เพียงแค่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ “นี่ว่าจะต่อตู้ใบใหญ่ๆ สักสองสามใบ หลานชายจวนขึ้นปีสาม ใกล้จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว ฉันเลยต้องต่อสู้ไว้ให้หลานเขาเก็บหนังสือ แกก็รู้ว่านักศึกษาน่ะตำรับตำราเยอะ เดี๋ยวก็วางตรงนั้นกองตรงนี้กอง ที่บ้านนี่เดินไปตรงไหนก็เตะโดนหนังสือตลอด”
“โอ้โห หลานชายจะสอบเข้ามหาลัยแล้วเรอะ! โตเร็วจริงๆ แต่ก่อนยังตัวเล็กนิดเดียวอยู่เลย” ชายแก่ที่พูดทำมือวัดส่วนสูงอย่างชื่นชมแกมอิจฉา
“ใกล้จะแต่งงานแล้วด้วยนา ไว้ให้หลานสอบติดมหาลัยเมื่อไร ฉันจะหาเมียมาให้” อาฉายิ้มอิ่มอกอิ่มใจ
“ทีนี้ก็รออุ้มเหลนละ” กลุ่มคนแก่พากันหัวเราะครื้นเครง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพระอาทิตย์ใกล้ลับดวงตอนหกโมงกว่า เหล่าผู้สูงวัยในสวนสาธารณะก็ค่อยๆ แยกย้ายกลับบ้านไปกินข้าว
คอหมากรุกบอกลาอาฉา ทิ้งเขาไว้กับกระดานไม้และตัวหมากรุกที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อ
อาฉาออกจากสวนสาธารณะช้ากว่าใครเพื่อน เขาค่อยๆ เก็บชุดหมากรุกยัดเข้าไปไว้ในซอกต้นไทร แล้วฉวยไม้กวาดกับที่โกยมาทำความสะอาดบริเวณโดยรอบ จากนั้นก็ยืดหลังใช้กำปั้นทุบเอวไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะขี่เ้าหมาป่าคู่ใจกลับบ้านป๊อกๆๆๆ อย่างเชื่องช้า
ขี่รถมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดหน้าบ้าน ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ ประตูร้านขายขนมปังที่อยู่ติดกันก็เปิดออกดังโครม ฮุ่ยเหม่ย เถ้าแก่เนี้ยเ้าของร้านเอามือยันบั้นเอวเดินขาสั่นออกมา เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้า
“ลุงอาฉา...หนูว่าหนู...หนูน่าจะ...” เสียงพูดแ่ระโหย เหงื่อบนหน้าผากไหลโกรก เธอลูบครรภ์นูนใหญ่ราวกับยัดลูกบาสเกตบอลเข้าไปสักสามลูก อีกมือยันประตูยืนหอบหายใจ
“จะคลอดละเรอะ!” อาฉารีบผละจากมอเตอร์ไซค์ปรี่เข้าไปประคองเธอ
“น่าจะ...น่าจะใช่ค่ะ...” ฮุ่ยเหม่ยนิ่วหน้าอย่างเ็ป “เมื่อกี้หนูโทรไป 119 แล้ว แต่รถพยาบาลยังไม่มา ท้องหนู...ปวดมากเลย...”
“อัยยะ (ไอ้หยา, ตายละ) ดีนะที่ฉันกลับมาก่อน ไม่งั้นเธอได้คลอดลูกคนเดียวแหง!” อาฉาบอกอย่างเร่งร้อน “เดี๋ยวฉันพาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปโรงพยาบาล คลอดลูกนี่เื่สำคัญเร่งด่วน มัวแต่รอรถพยาบาลไม่ทันการณ์หรอก!”
อาฉาปล่อยมือจากฮุ่ยเหม่ย ตั้งใจจะเดินย้อนกลับไปจูงมอเตอร์ไซค์ แต่พอคิดได้ว่าหากระหว่างที่พาหญิงสาวซ้อนท้าย เธอเกิดเจ็บท้องคลอดมากเสียจนเกาะเขาไม่อยู่แล้วร่วงตกจากรถลงไปบนถนน ก็เท่ากับว่าเขาทำบาปน่ะสิ
“รออยู่นี่นะ ฉันจะไปโทรเรียกรถแท็กซี่ให้” อาฉาวิ่งเข้าบ้านไปกดโทรศัพท์ถึงบริษัทรถแท็กซี่ให้ส่งรถมารับ
รออยู่ประมาณสองนาที เขาก็ยืดเอวอันอ่อนเปลี้ย เกร็งกระดูกกระเดี้ยวแก่ๆ ของตนอุ้มฮุ่ยเหม่ยไปขึ้นรถแท็กซี่อย่างทุลักทุเล
จากนั้นก็คอยส่งเสียงเย้วๆ เร่งคนขับจากเบาะโดยสารด้านหลัง
“เหยียบๆๆ เหยียบให้เร็วหน่อย ใกล้แล้วเนี่ย จะคลอดอยู่แล้ว!”
“โอจิซัง[2]” โชเฟอร์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นราวกับเปลือกส้มตากแห้ง กับผมที่มีสีขาวแซมทั้งหัวของอาฉาผ่านกระจกมองหลัง “ข้างหน้านี่ไฟแดงนะ ถ้าไม่ได้สักสองพันเจ็ดผมฝ่าให้ไม่ไหวหรอก”
“สองพันเจ็ดก็สองพันเจ็ด ฉันจ่ายให้! ขอซิ่งๆ เลยละกัน!” อาฉาตบอกบอกอย่างนั้น
“โอ๊ยยย...” ฮุ่ยเหม่ยพลันบีบมือเขาโดยแรงพร้อมร้องโหยหวน
เบาะหลังรถแท็กซี่มีน้ำเจิ่งนอง ถุงน้ำคร่ำของเธอแตกแล้ว
“ขับเร็วหน่อย เด็กจะออกแล้ว!” อาฉาตาเหลือกอย่างตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างจับบ่าคนขับรถเขย่าโดยแรง
++++
เชิงอรรถ
^ รถจักรยานยนต์รุ่นหนึ่งที่ผลิตโดยบริษัท Sanyang Motor ประเทศไต้หวัน โดยซื้อลิขสิทธิ์ต้นแบบมาจาก Honda CB125)^ ภาษาญี่ปุ่น หมายถึง ลุง คนไต้หวันรับเอามาใช้ในความหมายว่าชายมีอายุ
685
