[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 65 กู้ฉางเกอผู้มุ่งปรารถนาในแสงสว่าง ราวกับเจตนาเหยียดหยามดูแคลน

        หน้าต่างคุณสมบัติที่ปรากฏขึ้นใหม่นั้นทำให้กู้ฉางเกอพึงพอใจอย่างยิ่ง การปลูกเลี้ยงต้นกล้ามายาวนาน ในที่สุดก็เก็บเกี่ยวผลผลิตได้อย่างอุดมสมบูรณ์

        ได้รับค่าชะตาสวรรค์เกือบหมื่นแต้ม และค่าวาสนาอีกเกือบสองพันแต้ม

        นอกจากนี้ เขายังได้รับผลประโยชน์อื่นๆ อีกมหาศาล

        ด้วยสิ่งเหล่านี้ ทำให้เขาสามารถเริ่มดำเนินแผนการต่างๆ ที่เคยวางไว้ได้ และที่สำคัญที่สุดก็คือเป้าหมายในการลงมายังโลกเบื้องล่างของเขาก็ได้สำเร็จลุล่วงแล้ว

        หลังจากกำจัดเย่เฉินได้ ทวนมารทลายสวรรค์ก็จะกลายเป็นของเขาไปโดยปริยาย

        ส่วนมรดกในเขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนสำหรับกู้ฉางเกอแล้ว ก็แทบมินับว่ามีความสำคัญอันใดเลย

        มรดกของผู้ทรงอำนาจระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุดอาจจะดึงดูดสายตาของเย่เฉินที่เป็นเพียงคนธรรมดา แต่สำหรับเขาผู้เป็นชนชั้นสูงจากแดนสวรรค์เบื้องบน ผู้เปี่ยมไปด้วยเคล็ดวิชาขั้นสูงและระบบที่หนุนหลัง มรดกเหล่านี้กลับนับว่าเล็กน้อยนัก

        "จากรางวัลพิเศษเพิ่มเติมจากสวรรค์ที่ข้าได้รับมา แก่นกระดูกแห่งสุญญตานี้ น่าจะเกี่ยวข้องกับสายเลือดหรือพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นของเย่เฉินสินะ"

        "แต่ถึงแม้จะมีอะไรแฝงอยู่ ก็มิมีความสำคัญอันใดอีกแล้ว"

        กู้ฉางเกอครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

        จากนั้นกู้ฉางเกอก็เริ่มสำรวจความสามารถในการควบคุมพลังมิติของตนเอง พลังนี้มิได้มีไว้เพียงเพื่อช่วยในการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังช่วยเขาในการหลบหนีและซ่อนตัวได้อีกด้วย

        ท้ายที่สุดแล้ว พลังมิติ ก็คือพลังแห่งห้วงอวกาศนั่นเอง แม้แต่ในแดนสวรรค์ก็มีเพียงขุมอำนาจไม่กี่กลุ่มที่เชี่ยวชาญในศาสตร์นี้

        เคล็ดวิชาและศาสตร์เกี่ยวกับพลังแห่งห้วงอวกาศมักเต็มไปด้วยความลึกลับและทรงพลังอย่างยิ่ง

        นี่จึงกลายเป็นอีกหนึ่งไพ่ลับของกู้ฉางเกอ

        "เมล็ดพันธุ์โลกทั้งสามชิ้น ข้าจะพักไว้ก่อน ไว้มีเวลาค่อยหลอมรวมและสร้างโลกภายในของข้าขึ้นมาเอง…"

        เขาครุ่นคิด ก่อนจะมองไปรอบโถงวิหาร ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ทวนมารทลายสวรรค์ สายตาแฝงไปด้วยความพึงพอใจ นี่คือเป้าหมายสำคัญของเขา

        พลังมารที่พวยพุ่งออกมาอย่างดุดัน ทำให้จิตมารของเขากระสับกระส่าย ราวกับมีสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างเขากับอาวุธชิ้นนี้

        เขาแทบอดใจมิไหวที่จะครอบครองอาวุธมารอันทรงพลังไร้เทียมทาน นี้

        เมื่อเขากลับสู่แดนสวรรค์พร้อมกับอาวุธนี้ มันจะกลายเป็นไพ่ตายและที่พึ่งพิงอีกชิ้นหนึ่งสำหรับเขา นับว่าช่างคุ้มค่ากับความพยายามและแผนการที่เขาใช้ไปยิ่งนัก

        "กู้ฉางเกอ เจ้าได้ลงมือทำสิ่งใดไว้กับข้ากันแน่"

        เย่หลิวหลีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความสับสน ขณะมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ดวงหน้าแสดงอารมณ์หลากหลาย ทั้งสับสน โกรธเกรี้ยว และเย็นชา 

        แต่กลับไร้ซึ่งความเกลียดชัง

        นางรู้ดีว่าตนเองมิควรรู้สึกเช่นนี้ แต่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ เพียงแค่มีความคิดจะเกลียดชังกู้ฉางเกอ นางก็กลับรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่กดทับจิตใจ

        ความรู้สึกนั้นทำให้นางเจ็บปวดอย่างล้ำลึก

        นี่ต้องเป็นเล่ห์กลของกู้ฉางเกอแน่ นางเสียใจนัก เหตุใดนางถึงได้โง่เขลา คิดว่าตนเองเฉลียวฉลาด แต่สุดท้ายกลับตกเป็นเพียงหมากในกำมือของเขาเช่นนี้

        "เจ้าสมควรเรียกข้าว่าอันใด" กู้ฉางเกอเหลือบมองนางด้วยความสนใจ ก่อนเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        ในความเป็นจริงแล้ว เขาก็มิได้สนใจในตัวเย่หลิวหลีมากนัก

        สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาก็คือ ฐานะคุณหนูแห่งตระกูลเซียนโบราณของนาง ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของหัวหน้าตระกูลเย่

        หากเขาใช้ประโยชน์จากสถานะนี้ ร่วมกับตำแหน่งทายาทตระกูลกู้ของเขาเอง การแสวงหาผลประโยชน์จากตระกูลเย่ก็มิใช่เรื่องยากอันใด

        มิฉะนั้นแล้ว เขาจะเก็บเย่หลิวหลีไว้ด้วยเหตุผลอันใดกัน

        เมื่อได้ยินคำกล่าวของกู้ฉางเกอที่แฝงไว้ซึ่งความเย็นชาและเล่นลิ้น เย่หลิวหลีก็รู้สึกราวกับมีเสียงดังสนั่นในหัวอีกครั้ง นางยืนนิ่งด้วยความสับสนและอับจนคำพูด

        ความรู้สึกนั้นได้กลับมาอีกครั้ง เบื้องหน้าของเย่หลิวหลีปรากฏภาพของเทพเจ้าในยุคบรรพกาลผู้ลึกลับ ดวงตาที่เย็นชาและไร้อารมณ์จับจ้องนางอย่างมิละสายตา

        สิ่งนี้ทำให้นางสั่นสะท้านลึกถึงจิตวิญญาณ จนแทบยั้งตนเองมิให้คุกเข่าลงมิได้

        "นายท่าน…" หลิวหลีเปล่งเสียงด้วยความอัปยศ น้ำตาเริ่มเออคลอในดวงตา

        ชายผู้นี้คือศัตรูผู้สังหารท่านพี่เย่เฉิน ทว่าตอนนี้นางกลับต้องเรียกขานเขาว่านายท่าน

        นางจะทนรับสิ่งนี้ได้อย่างไร ทั้งที่นางมิอาจต่อต้านเขาได้เลย

        เย่หลิวหลีอยากจะสลบไปเสียตอนนี้ ตั้งแต่ได้พบกับกู้ฉางเกอ นางก็มิเคยพบเจอกับเรื่องราวดีๆ อันใดเลย มีแต่พบเจอกับความอัปยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        "วิธีการและความเฉลียวฉลาดของคุณชายช่างเหนือชั้นกว่าเย่เฉินหลายเท่านัก หากคิดจะเป็นศัตรูคู่แค้นกับคุณชาย ก็อย่างหวังว่าเขาจะมีทางรอดหรือพบเจอกับความสงบสุขในชีวิตไม่"

        เยี่ยนจีมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสงบนิ่ง ก่อนจะกลายร่างเป็นหมอกควันสีแดงบางเบา กลับเข้าสู่หยกหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณระดับเทพ

        เมื่อเทียบกับแหวนธรรมดาแล้ว หยกหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณระดับเทพนั้นทรงคุณค่าอย่างล้ำลึก

        มันสามารถหล่อเลี้ยงและเสริมสร้างจิตวิญญาณ ปกป้องพลังแห่งจิตวิญญาณได้อย่างมหัศจรรย์ แม้แต่ผู้ที่บรรลุถึงระดับเทพเจ้ายังต้องรักษาไว้ใกล้ตัว

        แต่ในหยกหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณระดับเทพของกู้ฉางเกอ กลับถูกเพิ่มข้อจำกัดและพันธนาการพิเศษเอาไว้

        หากมิได้รับอนุญาตจากเขา เยี่ยนจีก็มิมีทางใช้หยกนี้เพื่อมองดูโลกภายนอกได้

        นี่คือเหตุผลที่เขาเกลียดอาวุธปราณวิเศษของพวกเทพเจ้าในยุคก่อน เพราะราวกับเขาจะต้องถูกจับตามองอยู่ตลอด มิมีความลับส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย

        กู้ฉางเกอวางแผนการทุกอย่างอย่างรอบคอบ และเขาก็ได้คิดถึงจุดนี้ไว้ก่อนแล้ว

        เยี่ยนจีก็เข้าใจสิ่งนี้ดี และนางก็มิใช่ผู้ที่จะชอบสอดรู้เรื่องของผู้อื่น

        โดยเฉพาะคนอย่างกู้ฉางเกอ ผู้ที่มีความลับมากมายผู้นี้

        สิ่งที่กู้ฉางเกอทำนั้น แม้จะดูเยือกเย็น แต่กลับมีเหตุผลรองรับทุกประการ เยี่ยนจีจึงมิอยากให้เขาเข้าใจผิด

        และที่สำคัญแล้ว หยกหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณระดับเทพนั้นก็มิได้เป็นกรงขังใด หากนางต้องการ นางก็สามารถปรากฏตัวออกมาได้ทุกเมื่อ

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เยี่ยนจีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เพราะกู้ฉางเกอนั้นรอบคอบ คำนึงถึงความรู้สึกของนางในทุกแง่มุม ทำให้นางรู้สึกมีอิสระและสบายใจอย่างยิ่ง มิมีสิ่งใดที่ทำให้นางรู้สึกมิพอใจเลย ซึ่งแตกต่างจากเย่เฉินอย่างสิ้นเชิง

        ในขณะนั้น นางจึงเริ่มนั่งสมาธิอย่างสงบ เพื่อบำรุงรักษาจิตวิญญาณของตน

        เมื่ออยู่ในแหวนธรรมดาก่อนหน้านี้ นางก็ทำได้เพียงแต่อยู่ไปวันๆ อย่างไร้จุดหมาย แต่ตอนนี้กลับต่างออกไป ด้วยพลังแห่งหยกนี้ นางสามารถซ่อมแซมจิตวิญญาณที่แตกร้าวของตนได้

        ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้นางเข้าใจถึงความแตกต่างของการปฏิบัติเหล่านี้ได้อย่างลึกซึ้ง

        "อาวุธที่สามารถเจาะทะลวงร่างของว่าที่มหายุทธ์สูงสุดได้อย่างง่ายดาย และครอบครองพลังที่สามารถฉีกท้องนภาเช่นนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นอาวุธระดับมหาจอมยุทธ์ขึ้นไป…"

        "หากต้องการควบคุมมัน ก็คงต้องใช้เล่ห์กลและความพยายามไม่น้อย"

        "ค่าชะตาสวรรค์จะช่วยในการหลอมรวมและควบคุมอาวุธได้หรือไม่นะ เพราะกระทั่งยังสามารถเพิ่มพลังให้แก่เคล็ดวิชาและพลังแห่งเทพได้แล้ว...”

        ในขณะที่กู้ฉางเกอครุ่นคิด เขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าสู่โถงวิหารอันยิ่งใหญ่

        ครืน!

        แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ปกคลุมรอบด้าน ราวกับมีเทพเจ้าแห่งยุคบรรพกาลจ้องมองลงมาจากเบื้องบน ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ แต่กู้ฉางเกอกลับมิได้สนใจสิ่งเหล่านี้

        จิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าตื่นขึ้นในทันใด ดวงตาอันลึกล้ำและเย็นยะเยือกคู่นั้นราวกับจะฉีกกระชากห้วงอากาศ และมองทะลุทุกสิ่งตรงหน้า!

        พรึบ!

        เขาก้าวเดินผ่านแรงกดดันอันหนักหน่วง

        มิอาจทราบได้ว่าแรงกดดันนี้มาจากพลังที่เหลืออยู่ของผู้ที่เคยครองเขตแดนลี้ลับเทียนหยวนแห่งนี้ หรือว่ามาจากทวนมารทลายสวรรค์เองกันแน่

        พลังเพียงเสี้ยวเดียวของมันก็กลับดูราวกับจะถล่มสรวงสวรรค์ลงมา

        จิตมารในร่างของกู้ฉางเกอฟื้นคืนในทันที

        พลังมารอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ด้านหลังปรากฏภาพเงาโลกนับมิถ้วนลางๆ

        ภายในโลกเหล่านั้นมีเสียงสวดสรรเสริญดังกึกก้อง ราวกับทุกสรรพชีวิตในโลกเหล่านั้นกำลังกราบไหว้บูชาเงามารลึกลับที่ปกครองเหนือทุกสิ่ง!

        ดูเหมือนว่าทวนมารทลายสวรรค์จะสัมผัสได้ถึงพลังอันมีต้นกำเนิดเดียวกัน

        กลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวบนทวนค่อยๆ สลายไปบางส่วน

        กู้ฉางเกอรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย

        เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปในโถงวิหารอย่างรวดเร็ว

        ครืน!

        ทว่าทันใดนั้น เหตุการณ์มิคาดคิดก็เกิดขึ้น 

        ร่างที่ถูกทวนมารทลายสวรรค์ปักทะลุตรึงไว้บนบัลลังก์ จู่ๆ ก็เกิดการสั่นสะเทือน พร้อมกับคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมา

        แสงเรืองรองไหลเวียนอยู่บนร่างนั้น เผยให้เห็นเงาร่างเลือนรางที่กำลังจะฟื้นคืนชีพ

        "ที่แท้มรดกนี้ก็ถูกทิ้งไว้เช่นนี้เอง โชคดีที่ข้าจัดการเย่เฉินไปก่อนแล้ว มิเช่นนั้นอาจมีปัญหายุ่งยากตามมาได้…" กู้ฉางเกอหยุดฝีเท้ากะทันหัน ขมวดคิ้วมองสถานการณ์ตรงหน้า

        ผู้ใดก็ตามที่อยู่ในสถานการณ์นี้ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่ามีบางอย่างมิชอบมาพากล

        โดยทั่วไปแล้ว หากร่างที่ตายไปแล้วนับหมื่นปีฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ ก็มีเพียงสองความเป็นไปได้เท่านั้น

        หนึ่งคือเขายังมิเคยสิ้นชีพ และสองคือมรดกที่เขาทิ้งไว้ยังคงหลงเหลือเจตจำนงหรือจิตวิญญาณบางส่วน

        มิว่าจะเป็นกรณีใด ก็ล้วนเป็นอันตรายต่อกู้ฉางเกอในเวลานี้

        เขามาที่นี่มิใช่เพื่อรับมรดก แต่กลับเพื่อหลอมรวมและครอบครองทวนมารทลายสวรรค์ ซึ่งสุดท้ายก็เพื่อฝืนทำลายผนึกของเจ้าของเดิมที่ทิ้งไว้

        เมื่อเจ้าของเดิมยังคงเหลือเจตจำนงไว้ในที่นี้ ก็ย่อมมิมีทางปล่อยเขาไปได้โดยง่าย

        กู้ฉางเกอคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

        หากเป็นไปตามธรรมเนียมปกติแล้ว พรหมลิขิตมักกำหนดให้ผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตฝ่าฟันอุปสรรคจนมาถึงที่นี่ ได้รับการยอมรับจากเจ้าของเขตแดนลี้ลับเทียนหยวน และก็ได้รับมรดกสืบทอดไป พวกเขาก็ควรเป็นผู้ที่ปกป้องความยุติธรรม และเสริมความแข็งแกร่งให้กับผนึกของทวนมารทลายสวรรค์

        แต่กู้ฉางเกอกลับมิเพียงฉกฉวยผลประโยชน์ของผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตเท่านั้น แต่ยังกลับสังหารผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตผู้นั้นไปด้วย

        โอกาสที่เตรียมไว้สำหรับผู้ถูกเลือกนี้ กู้ฉางเกอกลับมิมีความสนใจอันใด ผู้ใดจะไปรู้ว่ามรดกที่ดูเหมือนสูงส่งนี้ อาจจะเต็มไปด้วยอันตรายแฝงอยู่ก็เป็นได้

        "จงมาหาข้า รับสืบทอดมรดกของข้า…"

        ในเวลานั้น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือร่างที่ไร้ชีวิตบนบัลลังก์ แผ่แรงกดดันอันมหาศาลพวยพุ่งออกมา

        ชายผู้สวมมงกุฎทองคำพร้อมกับอาภรณ์ห่มกายสีทอง ดูราวกับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จากยุคบรรพกาล

        จับจ้องมองมายังกู้ฉางเกอ ก่อนเอ่ยคำด้วยเสียงอันทรงอำนาจ

        ด้วยพลังระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุด เขาย่อมเป็นผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดในเขตแดนลี้ลับแห่งนี้ กู้ฉางเกอคิดถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น

        เขามีทางเลือกในการใช้ยันต์ทำลายมิติเพื่อหลบหนีเมื่อเกิดสถานการณ์เลวร้ายขึ้น แต่หากทำเช่นนั้น ความหวังในการครอบครองทวนมารทลายสวรรค์ก็จะสูญสิ้นไป

        ‘มิเป็นไร ข้ายังมีทางออก หากสถานการณ์มิสู้ดี ข้าก็แค่ใช้ยันต์ทำลายมิติหนีไปเท่านั้น…’

        กู้ฉางเกอยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง คิดหาทางแก้ไขได้ในทันที เขาระงับพลังมารในตัวจนหายไปสิ้น และเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

        "ขอรับ ท่านผู้อาวุโส"

        เขาเอ่ยตอบอย่างใจเย็น เดินตรงดิ่งไปยังร่างไร้ชีวิตบนบัลลังก์

        เจ้าของเขตแดนลี้ลับผู้นี้น่าจะเป็นผู้ที่ยึดมั่นในคุณธรรมในยามที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นมิน่าจะใช้เล่ห์เพทุบายใดๆ กู้ฉางเกอจึงมิกังวลว่าอีกฝ่ายจะจู่โจมเขา

        "เจ้าเต็มไปด้วยจิตคิดร้าย จิตใจมืดมน…"

        "วิถีแห่งแสงสว่างของข้า ย่อมมิอาจมอบให้เจ้าได้"

        ในขณะที่กู้ฉางเกอยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น แววตาอันเย็นเยียบจากเงาร่างเลือนรางก็จับจ้องมายังเขา

        จากนั้น เสียงทรงอำนาจที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ขุ่นมัวก็สะท้อนก้องออกมา เสียงนั้นเกือบจะทำให้วิหารทั้งหลังสั่นสะเทือนพังถล่มลงมา จนกู้ฉางเกอรู้สึกได้ถึงโลหิตในกายที่ปั่นป่วนพลุ่งพล่าน

        แต่โชคดีที่เขาเตรียมตัวมาอย่างดี ใช้พลังปกป้องร่างไว้แต่แรก มิเช่นนั้นคงได้รับบาดเจ็บจากคลื่นพลังอันมหาศาลนี้ 

        ท้ายที่สุดแล้ว การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผู้มีพลังระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุดทิ้งไว้ ย่อมมิใช่เรื่องง่าย

        อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้กลับช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของกู้ฉางเกอได้อย่างชัดเจน

        สิ่งนี้ยังคงมีจิตสำนึกของตนเอง มิใช่เพียงเป็นแค่ซากศพไร้ชีวิต นับเป็นโชคดีที่กู้ฉางเกอสามารถเก็บพลังมารของตนได้ทันเวลา หากช้าไปเพียงนิด เขาก็คงจะถูกจับได้ และหากเป็นเช่นนั้น อีกฝ่ายคงมิแม้แต่จะพูดคุยด้วยคำพูดเช่นนี้

        และอาจจะโจมตีเขาอย่างไร้ความปรานี ท้ายที่สุดแล้ว ทวนมารทลายสวรรค์ซึ่งสังหารเจ้าของเดิมนั้น มีความเกี่ยวข้องกับกู้ฉางเกออยู่มิน้อย

        "ข้าคิดว่า แม้แต่เย่เฉินเองก็หาได้มีจิตใจบริสุทธิ์ไม่ ทั้งโลภหลงในร่างของอาจารย์หญิง ทั้งยังขี้อิจฉาและจอมปลอม ยามคับขันกลับแสร้งทำตัวเป็นผู้เสียสละที่มิหวั่นเกรงความตาย…"

        "หากเป็นผู้ครองชะตาฟ้าลิขิต ท่านจะยังคงกล่าวเช่นนี้อีกหรือไม่"

        กู้ฉางเกออดมิได้ที่จะรู้สึกขัดใจกับการตัดสินของเจ้าของเขตแดนลี้ลับนี้

        มันช่างเต็มไปด้วยอคติต่อผู้เป็นตัวร้ายเช่นเขา ราวกับเจตนาเหยียดหยามดูแคลน

        "ท่านผู้อาวุโส โปรดวินิจฉัยให้ถ่องแท้เถิด แม้ผู้น้อยจะมีด้านมืดในจิตใจ แต่แท้จริงแล้ว ข้าปรารถนาแสงสว่าง มีใจช่วยเหลือโลกหล้า และพร้อมพิทักษ์ความยุติธรรม…"

        "หากท่านประทานมรดกตกทอดแก่ข้า ข้าย่อมใช้มันเพื่อขจัดความชั่ว ปกป้องความดี และจะมิทำให้แปดเปื้อนเป็นอันขาด"

        เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงมีสติรับรู้ กู้ฉางเกอก็รู้สึกว่าจัดการได้ง่ายขึ้น

        หลังจากกำจัดเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่หลงเหลือ การครอบครองทวนมารทลายสวรรค์ก็ย่อมง่ายดายขึ้นตามไปด้วย

        ทันใดนั้น สีหน้าของกู้ฉางเกอก็แปรเปลี่ยนเป็นผู้ทรงธรรมอย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยวาจาอย่างมาดมั่นและเปี่ยมไปด้วยจริยธรรมออกมา