[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์

บทที่ 38 เฟิ่งซีเขียนเรียงความ

ทุกคนลุกขึ้นเดินเข้าไปยังประตูสำนัก แล้วขึ้นขี่กระบี่อีกครั้ง

คราวนี้เฟิ่งซีอาศัยกระบี่วิเศษของจวินเหวิน ทิ้งสิงโตทองไปได้

สิงโตทอง ...เจ้าไม่ได้คิดจะหลบหนีกันกระมัง?!

เนื่องจากเซียวไป่เต้ามีภารกิจที่ต้องจัดการ จึงกลับไปก่อน

หลังจากลงสู่พื้นดิน เฟิ่งซีก็ยักคิ้ว "ศิษย์พี่ห้า พวกเราในสำนักนี้ไร้ซึ่งความรู้สึกในพิธีการจริง ๆ!"

จวินเหวินงงงวย "ความรู้สึกในพิธีการคืออะไรกัน?"

"เช่น หลังจากที่พวกเราสอบผ่านการทดสอบในดินแดนลับเทียนลวี่จนได้อันดับหนึ่ง คนที่อยู่ในสำนักควรจะแขวนป้ายผ้าแดง ตีกลองตีระฆัง และมอบดอกไม้สดต้อนรับพวกเราที่กลับมาด้วยเกียรติยศมิใช่หรือ?!"

"บัดนี้เป็นอย่างไร? พวกเราไร้ผู้ใดมาต้อนรับเลย ราวกับพวกเราพ่ายแพ้สงครามเสียอย่างนั้น!"

จวินเหวินเกาศีรษะ "พวกข้าในสำนักเสวียนเทียนทำการทุกอย่างอย่างเรียบง่าย ไม่เคยจัดพิธีการแบบนี้มาก่อน เพราะมันเป็นการสิ้นเปลืองกำลังคนและทรัพยากร"

เฟิ่งซีกล่าวด้วยความไม่เห็นด้วย "นี่มิใช่การสิ้นเปลือง แต่นี่คือวัฒนธรรมของสำนัก!"

"นี่เป็นวิธีสำคัญในการเพิ่มความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของสำนัก!"

"เพียงแค่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน สำนักก็จะเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว!"

"หากมีโอกาส ข้าจะปรึกษาอาจารย์ และแนะนำว่าต่อไปควรจัดพิธีเช่นนี้บ่อย ๆ"

"น่าจะจัดงานเชิดชูเกียรติกันเสียเลย!"

"เชิดชูเกียรติเหล่าศิษย์ที่มีผลงานโดดเด่นในคราวนี้"

จวินเหวิน "...เจ้าพูดวนมานานขนาดนี้ ก็เพื่อให้อาจารย์จัดการประชุมใหญ่ของสำนักเพื่อเชิดชูเกียรติเจ้าหรอกกระมัง"

"อ้อ ใช่แล้ว ข้าก็มีส่วนด้วยนะ!"

เมื่อนึกถึงส่วนของตนเอง จวินเหวินก็พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว

"ใช่ ใช่ ใช่! ศิษย์น้อง เจ้าพูดถูกต้อง! ตอนนี้พวกเราสำนักเสวียนเทียนไม่ยากจนแล้ว ควรจะจัดงานฉลองสักหน่อย!"

"ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดของเจ้า!"

ทั้งสองสนทนากันครู่หนึ่ง แล้วกลับไปที่พักของตน

เฟิ่งซีเริ่มตรวจดูเจ้าฮุ่นฉิว หลังออกจากดินแดนลับเทียนลวี่มันบอกว่าจะพักผ่อนสักครู่ แต่ถึงตอนนี้แล้วมันกลับไม่ตื่นเสียที

เฟิ่งซีเห็นว่ามันยังหลับอยู่ จึงไม่สนใจ และเริ่มเขียนอะไรบางอย่างให้เซวี่ยเทียนเจวี๋ย...

"นายท่าน ด้วยความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของข้า การเดินทางไปยังดินแดนลับเทียนลวี่นั้นมีประโยชน์ยิ่งนัก ข้าได้เกลี้ยกล่อมหลิ่วซ่าวไป๋และซ่ง อวี้เตี๋ยแห่งสำนักว่านเจี้ยน รวมถึงหยวนจ้งเหิงและสิงอูแห่งสำนักบัญชาสัตว์อสูร

โดยใช้ปฏิภาณไหวพริบอันแหลมคมของข้าโน้มน้าวให้พวกเขาร่วมมือและทำให้ลู่ซิวหาน ศิษย์คนสำคัญของสำนักฮุ่นหยวนได้รับบาดเจ็บสาหัส  ปลุกปั่นให้พวกเขาไม่พอใจเสินจื่อหลาน

เสินจื่อหลานเป็นผู้มีรากวิญญาณน้ำชั้นเลิศ เป็นศิษย์โปรดที่สี่สำนักใหญ่ให้ความสนใจมากที่สุด จำเป็นต้องทำลายนาง เพื่อป้องกันมิให้นางกลายเป็นเล็บเหล็กของเผ่าพันธุ์มนุษย์! นอกจากนี้ เนื่องจากสำนักฮุ่นหยวนได้อันดับสี่ พวกเขาย่อมไม่พอใจ และจะก่อกวนสำนักเสวียนเทียนอย่างแน่นอน เช่นนี้แล้ว พวกเราจะได้ดูพวกเขาต่อยตีกันเอง..."

คนผู้นี้เขียนข้อความยาวมาก จนต้องแบ่งส่งถึงสิบครั้งกว่าจะส่งข้อความทั้งหมดเสร็จ

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ เซวี่ยเทียนเจวี๋ยก็ตอบกลับมา

"สิ่งที่เจ้าทำมานี้ยังไม่เพียงพอที่จะได้รับความไว้วางใจของข้า ข้าต้องดูการแสดงออกของเจ้าในลำดับต่อไป"

น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าครั้งก่อนมาก แสดงให้เห็นว่าเขาได้ขจัดความสงสัยไปส่วนใหญ่แล้ว

เฟิ่งซียิ้มมุมปาก ปลาไหลแก่นี่ก็ติดเบ็ดเสียที!

"นายท่านวางใจเถิด ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อท่านและเผ่ามาร จนกระทั่งหมดลมหายใจ!"

"ข้าได้ลักลอบเก็บสมุนไพรวิเศษชั้นสูงจากดินแดนลับมาสองต้น หากมีโอกาสได้พบหน้า ข้าจะนำไปมอบให้ท่านด้วยตนเอง!"

เซวี่ยเทียนเจวี๋ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ข้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้ของเหล่านี้ เก็บไว้กับตัวเจ้าเองเถิด!"

เฟิ่งซีพูดยกย่องเขาอีกครั้ง ก่อนจะเก็บเครื่องหมายของเผ่าโลหิตปีศาจไว้

ฮุ่นฉิวง่วงเหงาหาวนอน ได้ยินเสียงสนทนาระหว่างเฟิ่งซีและเซวี่ยเทียนเจวี๋ยอย่างเลือนราง

มันงงงวย!

เพราะในช่วงเวลานั้น มันไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจนว่าเฟิ่งซีมีฐานะอย่างไร?

หรือว่านางเป็นสายลับของเผ่ามาร?

หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดนางจึงไม่ยอมปล่อยให้พลังมารเข้าสิงร่างเล่า?

หากนางไม่ใช่สายลับ แล้วนางกำลังทำอะไรอยู่? แต่ความง่วงก็เข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว จนมันหลับไปอีกครั้ง

เฟิ่งซีล้างหน้า แล้วเริ่มตรวจสิ่งของในแหวนเก็บของของตน สิ่งที่มีค่ามากที่สุดในนั้นคือสมุนไพรวิเศษระดับสูงที่นำออกมาจากดินแดนลับ

ตามกฎของสำนักเสวียนเทียน ของที่ได้มาจากดินแดนลับให้เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ได้มาโดยตรง เพราะถือเป็นโอกาสของแต่ละบุคคล แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากได้ใช้ตำแหน่งของสำนัก จึงต้องส่งค่าธรรมเนียมส่วนหนึ่งให้กับทางสำนักด้วย

เฟิ่งซีต้องการจะส่งค่าธรรมเนียม แต่ถูกเซียวไป่เต้าปฏิเสธ เนื่องจากนางมิได้ใช้ตำแหน่งของสำนัก แต่ถูกดึงเข้าไปในดินแดนลับเอง

เฟิ่งซีก็มิได้ยืนกรานอีก เพราะค่าใช้จ่ายไม่มากนัก เพียงหาโอกาสส่งสมุนไพรชั้นสูงให้กับเซียวไป่เต้าทีหลังแล้วกัน

ในเช้าวันรุ่งขึ้นเฟิ่งซียังคงตื่นแต่เช้าเพื่อนำอาหารเช้าไปให้เซียวไป่เต้าเช่นเคย

จวินเหวินเข้ามาเคารพเซียวไป่เต้า เซียวไป่เต้ามีสีหน้าปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่ง นับตั้งแต่รับศิษย์น้อยเข้ามา แม้แต่ศิษย์คนที่ห้าที่ไร้เหตุผลก็ยังรู้เรื่องรู้ราว

อาจารย์และศิษย์สามคนรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เฟิ่งซีก็ย่องเข้ามาหยิบสมุนไพรระดับสูงหลายสิบต้น แต่ละต้นล้วนเป็นสมุนไพรระดับพิภพ

"อาจารย์ ศิษย์ขอมอบให้ท่าน!"

เซียวไป่เต้าสะดุ้งตกใจ!

เหล่าสำนักเสวียนเทียนสามารถคว้าอันดับหนึ่งได้ เพราะอาศัยสมุนไพรพิภพสิบต้น บัดนี้ศิษย์น้อยกลับมอบให้เขาในคราวเดียว... ถึงหลายสิบต้น!

หลังจากตกตะลึง เขาก็กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "อาจารย์ไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ เจ้าเก็บไว้เองเถอะ จงจดจำไว้ว่าอย่าโอ้อวดทรัพย์สมบัติ ระวังจะนำภัยพิบัติมาสู่ตน"

แล้วหันไปมองไปที่จวินเหวิน "ข้าวางใจเจ้านะเสี่ยวซี แต่ปัญหาอยู่ที่ปากของเจ้าต่างหาก! หากกล้าออกไปพูดเหลวไหล ข้าจะหักขาเจ้าเสีย!"

จวินเหวิน ...เหตุใดข้าต้องโดนตลอดเลย?!

เฟิ่งซียิ้มพลางกล่าวว่า "อาจารย์ พวกข้าเข้าใจดี จะไม่พูดพล่อย ๆ แน่นอนเจ้าค่ะ"

"ท่านรับไว้เถิด ข้ายังมีอีกมากนัก!"

เซียวไป่เต้าปฏิเสธไม่ได้ จึงรับไว้ในที่สุด

ในใจของชายชราพึงพอใจมาก มูลค่าของสมุนไพรวิญญาณเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือความกตัญญูของศิษย์

การตัดสินใจรับเฟิ่งซีเป็นศิษย์ในครั้งนี้ ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของเขา

หลังจากแสดงความรักใคร่ระหว่างอาจารย์กับศิษย์แล้ว เซียวไป่เต้าก็กล่าวว่า "เสี่ยวซี ตันเถียนของเจ้าดีขึ้นมากแล้ว เพียงแค่ไม่ใช้พลังมากเกินไปก็จะไม่มีปัญหา ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้เจ้าจงไปเรียนที่โถงถ่ายทอดวิชาเถิด! เมื่อเจ้าเรียนพื้นฐานจนช่ำชองแล้ว อาจารย์จะสอนเจ้าด้วยตนเอง"

พูดถึงตรงนี้ก็จ้องมองไปที่จวินเหวินด้วยสายตาดุ ๆ "เจ้าก็ไปด้วย เจ้าศิษย์ดื้อ!"

จวินเหวิน : …ข้าไม่ควรมาวันนี้เลย!

เมื่อออกจากลานบ้าน จวินเหวินก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ศิษย์น้อง เหล่าผู้อาวุโสที่โถงถ่ายทอดเชี่ยวชาญด้านการทรมานคนนัก พวกเราคงเดือดร้อนแน่!"

เฟิ่งซีกลับรู้สึกตื่นเต้นยินดี นางเป็นผู้ที่ทะลุมิติมา ไม่รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากนัก การได้รับการศึกษาจากสำนักนับเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว ดังนั้น นางจึงกล่าวตอบอย่างผ่าน ๆ สองประโยคและไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด

จวินเหวินมองดูท่าทางไร้หัวใจของนาง แล้วส่ายหน้าให้

ทั้งสองรีบเดินทางถึงโถงถ่ายทอดแห่งยอดเขากลาง ไม่เพียงแต่เหล่าศิษย์ของยอดเขากลาง แต่เหล่าศิษย์สายในของสำนักเสวียนเทียนทั้งหมดก็สามารถมาเรียนที่นี่ได้

นอกเหนือจากคนส่วนน้อยที่โดนบังคับให้มาทุกวัน คนส่วนใหญ่จะจัดเวลามาด้วยตนเอง ซึ่งเฟิ่งซีและจวินเหวินเป็นส่วนน้อย 

นี่เป็นสิ่งที่เซียวไป่เต้าสั่งเน้นเป็นพิเศษ ตอนแรกเขาไม่มีความหวังต่อเฟิ่งซี เพียงแค่ให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ดีแล้ว

แต่การเดินทางไปยังดินแดนลับได้ทำให้เขาเห็นความหวัง ดังนั้น เขาจึงอยากผลักดันนาง

เริ่มวางรากฐานให้มั่นคงก่อน รอให้ตันเถียนกลับมาสมบูรณ์ แล้วพลังก็จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว