"สปาต้า...." เสียงหวานเบาหวิวที่เหมือนจะเป็เสียงครางเสียมากกว่า
"หือ....ครับ"
ใบหน้างดงามเคลื่อนเข้าใกล้หล่อนเรื่อยๆ มันทำให้ใจบางเต้นระส่ำไม่หยุด เนื้อตัวเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นคล้ายๆ กัน ยิ่งสูดดมเท่าไหร่ยิ่งเมามายไหลลืม มือบางสั่นๆ ยื่นออกยันอกผายแข็งแรงให้ถอยห่าง ก่อนที่ตัวหล่อนจะเป็ลมล้มทึงไปด้วยบรรยากาศอันร้อนเร่านี้
"ส สะ สปาต้า...." หล่อนเพิ่งรู้ว่าเขาและหล่อนนั้นแทบไม่ใส่อะไรเลย เขามีเพียงผ้าผืนบางพันรอบเอวกับหล่อนที่ใส่ผ้าคลุม จะหลุดลุ่ยอยู่รอมร่อ....ยิ่งบรรยากาศตอนนี้มันยิ่งเป็ใจเหลือเกิน ทำให้เขายิ่งดูอันตรายเข้าไปใหญ่ หล่อนรู้สึกเหมือนตนเป็นกน้อยในกำมือจอมโจรใจทราม และเขาก็ดูเหมือนนักล่าที่ไม่ยอมถอย เหมือน....เหมือนหล่อนจะถูกเขมือบยังไงยังงั้น!!!
"อะ เอ่อคือ ข้า...."
กว่าจะหาเสียงเจอ ใบหน้าคมก็เคลื่อนเข้าประชิดหล่อน อยู่ใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ใจบางๆ ราวจะหยุดเต้นทันที เมื่อดวงตาเขามันเรียกร้องว่า้าอะไรบางอย่างจากหล่อน โซเฟียได้แต่นิ่งงัน ทำอะไรไม่ถูก จนริมฝีปากหยักแตะต้องเนื้อเนียนของแก้มนวล ร่างบางแข็งทื่อ นิ่งเป็ตอ สปาต้ากระตุกยิ้มร้าย ไม่รอรีใดๆ เขาฉวยจูบปากอิ่มอย่างรวดเร็ว ลิ้มลองมันเป็ครั้งที่สอง ั์ตาแกร่งวาววับไปด้วยบางสิ่งที่อันตราย
เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นนั่งบนตักแข็งแรง พร้อมกับมอบบทจูบร้อนแรงให้ภรรยาสาวอย่างเร่าร้อนและเรียกร้อง....มือใหญ่ค่อยๆ ไกล่เกลี่ยเนื้อนาเรียบเนียน เรื่อยๆ ลงตามลำคอระหงส์ พึงพอใจกับน้ำเสียงเล็กๆ อู้อี้ในลำคอของหญิงสาว เนื้อบางกระตุกซ่านเป็ระยะทุกครั้งที่มือหยาบไล่เลื่อนัับางเบา ไม่นานเสื้อคลุมตัวปัญหาก็ร่วงหล่นลง เหลือเพียงเนื้อกายขาวผ่องสะท้อนแสงเดือนจันทร์ เขายังบดจูบแลกลิ้นกับหล่อนอยู่ไม่คลายราวจะกลืนกินกายบางทั้งตัว ก่อนจะเลื่อนคล้อยลงชิมลำคอเนียน ไล่เลียขึ้นมายังคางเล็กและใบหูขาว ขณะที่มือหยาบยังง่วนเงี่ยนอยู่กับสะโพกงามงอน เคล้นคลึงมันจนบวบช้ำ เสียงครางหวานๆ ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เืร้อนในกายแกร่งเดือดพล่าน....
"อื้อ..." ดวงตากลมมองสามีผู้ร้ายกาจหยาดเยิ้มเหมือนจะหลอมละลายในมือแกร่ง พลันรู้สึกถึงบางอย่างใต้ผ้าบางผืนหนึ่งที่เปรียบเสมือนเส้นคั่นบางๆ ระหว่างเขากับหล่อน จึงตื่นใลุกขึ้นจะออกจากตักแข็งแรง แต่เหมือนเขาจะรู้ทันจึงออกแรงจับสะโพกผายให้นั่งคร่อมกายกำยำ บดเบียดกายสาวกับเนื้อแน่นขึงขังที่มีท่าที่ดีอกดีใจกว่าผู้เป็เ้าของ การกระทำอันอุกอาจเรียกเสียงครางเสียวซ่านจากภรรยาได้เป็อย่างดี...
แล้วใบหน้าคมก็เริ่มซุกซบกับอกอิ่มถูไถกะจะให้เนื้อเย็นอบอุ่น ก่อนจะแย่งชิมความนุ่มนิ่มของเนื้อสาว
"อะ อ๊ะ อึก!" หล่อนรู้สึกเหมือนตนลอยล่องอยู่บนอากาศและจู่ๆ ก็พลันร่วงหล่นลงพื้น ความรู้สึกประหลาดนี้ทำให้เ้าของกายบางสั่นสะท้านทั้งยังมีมือแกร่งที่คอยรั้งเอวบางให้แนบชิดกับเขา
"สะ สปาต้า...." เสียงเรียกที่เปลี่ยนเป็เสียงครางเบาๆ กระซิบข้างๆ ใบหูหนา สองแขนเรียวจึงกอดเข้าที่ลำคอแข็งแรง เมื่อความรู้สึกบางอย่างโลดแล่นไปทั่วกาย
เ้าของชื่อได้ยินเสียงครางอ่อนหวาน จึงหลงได้ใจ รบเร้าร่างบางให้รู้สึกถึงความ้ามากขึ้นไปอีก เมื่อร่างภรรยาสาวอ่อนระทวยซบลงบนกายแกร่งราวกับเขาเป็เสาหลักมั่นคงให้หล่อนได้ยึดพิง ร่างสูงพากายไร้เรี่ยวแรงนอนลงบนเตียงนุ่ม ตามมาด้วยกายกำยำถาโถมใส่เนื้อนวล เขากระซิบเสียงต่ำแห้งผากกับปากอิ่ม ก่อนจะมอบจุมพิตนุ่มนวลให้หล่อน...
"โซเฟีย...ที่รัก"
แรงจูบที่อ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็เร่าร้อนดุดันแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์หวาม....มือใหญ่ข้างหนึ่งยังไล่หาบางอย่างบนกายสาว จากอกอิ่ม ไปสีข้าง ไล่ลงมายังสะโพกผาย ไปหาต้นขาเรียวและจับมันแยกกันออกห่าง มือเขายังวุ่นวนกับต้นขาขาวแล้วลูบไล้บนหน้าท้องแบนราบ และหยุดที่เนินอวบอิ่ม มือหยาบรับรู้ได้ถึงความเปียกแฉะของน้ำหวาน เขายกยิ้มพอใจ และผละห่างจากปากอิ่มที่ถูกเขาบดชิมจนช้ำ ลิ้นร้อนยังให้ความเซียวซ่านกับลำคอขาว และหันมาให้ความสนใจกับทรวงอกนุ่มพร้อมกับเอ่ยวาจาร้ายกาจให้คนใต้ร่างฟัง เหมือนเขาจะบรรยายวิธีเล้าโลมแก่หล่อน แก้มนวลจึงแดงปลั่งทันใด เสมือนถูกรนด้วยไฟร้ายของสามี หล่อนต่อว่าด้วยสายตาแต่ดูเหมือนเขาจะพอใจมากกว่า มือใหญ่เล้าโลมจนแน่ใจว่าหล่อนพร้อมสำหรับเขา สปาต้าเอ่ยชื่อภรรยาสาวออดอ้อนวอนขออะไรบางอย่าง และเหมือนร่างบางจะรู้ว่าเขา้าอะไร จึงพยักหน้าให้น้อยๆ ย่อยอมต่อความวาบหวิวในหัวใจ อนุญาตให้เขาเข้ามา
"ได้โปรดอ่อนโยนกับข้าด้วย...อ๊ะ!"
สิ้นคำบางสิ่งก็ค่อยๆ หาทางเข้าช้าๆ เรื่อยๆ จนแน่ใจว่าคนใต้ร่างไม่เจ็บแล้ว เขาจึงออกแรงโถมทีละนิด พอให้หล่อนคุ้นชิน....
ค่อยขยับช้าๆ ยิ่งเนิบช้าเท่าไหร่ความร้อนรุ่มก็ยิ่งท่วมท้นกายแกร่ง เขาจะสิ้นซึ่งเหตุผลที่มีอยู่ ณ ตอนนี้ ความนุ่มฉ่ำของหล่อนคอยดูดดึงลำกายเขาเข้าลึก กลืนกินความขังขึงจวนจะขาดรอนๆ ไม่นาน...ความอดทนอันน้อยนิดนั้นก็ขาดบึ่งสิ้น คงไว้แต่อาการร้อนเร่าเดือดพล่านในกายพานให้สะโพกแกร่งเคลื่อนไหวถี่ๆ รัวๆ จาบจ้วงลึกจนคนใต้ร่างส่งเสียงครวญครางด้วยความสยิว แล้วค่อยขับเคลื่อนขยับรุนแรงอยู่บนกายสาวให้ไฟปรารถนามันลุกโชน เผาผลาญเรือนร่างที่กำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน....
..........
.......
ย่ำยามนี้ ย่ำยามตะวันส่องสะท้อนทับทิมเม็ดงามถูกปกป้องรอบๆ ด้วยกรอบสีทองวับวาวสะดุดตา ผู้เห็นต้องหยุดสงสัยไปตามๆ กัน ส่วนผู้ใส่ก็อยากจะอวดอ้างว่ากันไป... ร่างกำยำในชุดทหารดำสนิทสวมใส่สร้อยเล็กมีเพชรเม็ดงามเด่นระได ใครเห็นเป็ต้องอิจฉา ทั้งทับทิมราคาแพงทั้งชายหนุ่มรูปรัดทัดเทียบทวยเทพ งดงามหาไหนเทียม....
ครั้นใบหน้าหล่อคมยังทำท่าหยิ่งยโส อวดโอ้ความหวานของชีวิตคู่....จนใครบางคนรู้สึกอยากเอาหมัดแข็งๆ ตะลุยใบหน้าสุขสันต์เหมือนลอยละล่องอยู่ในอากาศนั่นสักที!
"ฮ่ะ!....มิน่าล่ะ ใครบางคนถึงรีบร้อนหนีกลับ ทิ้งเ้านายโดดเดี่ยวในดงสัตว์ลำพัง" เสียงแข็งๆ แซะใครบางคนเบาๆ
"ท่านโตแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่ต้องให้ข้าเป็พี่เลี้ยงก็ได้" เสียงทะเล้น ก็แซะผู้เป็เ้านายเบาๆ เช่นกัน
สิ้นคำ วัตถุแข็งๆ ก็ลอยพุ่งใส่ทันที ร่างสูงจึงหลบหลีกอย่างช่ำชอง ราวกับทำมันมานับครั้งไม่ถ้วน....
ร่างองอาจในชุดเครื่องแบบทหารนั่งไขว่ขาบนเก้าอี้นวม วางแผนบางอย่างเงียบๆ ก่อนจะเผยยิ้มร้ายกาจ...สงสัยชีวิตคู่ของลูกน้องใต้บัญชาคนโปรด....
'เ้าชายรัชทายาทโคลลิน' ว่าที่าาองค์ถัดไป กับความรู้ความสามารถทั้งทางการเมือง การรบ และความทะเยอทะยาน ผู้ที่ถูกส่งให้ไปตายตกในสนามรบร่วมกับสปาต้า ทั้งสองอายุอานามไล่เลี่ยกัน เขาเกิดก่อนเพียงหนึ่งปีและความยากลำบากของชีวิตที่ไร้ซึ่งที่พึ่งพิง จึงเข้าใจความเจ็บของสปาต้าดี เพราะชีวิตทั้งสองนั้นอาภัพไม่ต่างกัน
บิดา...ที่ขับไสไล่ส่งให้บุตรไปตาย หากตนเองนั้นเสวยสุขร่วมรักกับสนมนับสิบที่วัง ถึงแม้ภาพพจน์ของพระาาจะดูดีน่ายกย่องในสายตามวลชน แต่เบื้องลึกเื้ัคือความโฉดชั่วตัวพ่อ การเอาคืนบาปที่ไร้ซึ่งความสำนึกตน ความตายจึงเป็์สำหรับพวกมัน แต่ผู้ทะเยอทะยานเลิ่นเล้อไม่รู้จักพอ สิ่งเดียวที่ทำให้พวกมันเ็ปได้คือการเสียทุกอย่างที่สร้างมาจากน้ำตาและความเ็ปของคนอื่น ค่อยๆ หายไปทีละน้อยๆ จนบัดนั้นไม่เหลืออะไรสักชิ้นให้.... จึงจะเรียกได้ว่าสาแก่ใจนักหนา
"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ...."
"เ้าจะใช้คำาาศัพท์เพื่อ!" น้ำเสียงขุ่นๆ แย้งไว้ก่อนที่จะขนลุกขนสั่นไปมากกว่านี้
"โคลลิน..." ผู้ถูกค้านจึงทำตาม พร้อมกับมองหน้าด้วยสายตาดุๆ ทำเอาผู้ถูกเรียกสะดุ้งน้อยๆ หากประโยคต่อมา พระองค์ต้องตกตะลึง อึ้งทึ่ง ไม่เชื่อหู...
"อย่ายุ่งกับเมียข้า!" เสียงเข้มๆ เหมือนจะเตือนหรือราวจะสั่งอยู่กลายๆ
"หาาาาา!"
………………………………………….
ฉันว่าแล้ว…พระองค์คิดต้องคิดหาการอันใหม่
407
