เจ้าสาวต้องห้าม

        วันนี้ณิชชาดูแต่งหน้าจัดมากกว่าทุกวันทาลิปติกสีเข้มขึ้น จนกานดาแปลกใจ

        "นิ วันนี้เป็๞อะไรหรือเปล่า ทำไมดูแปลกๆ ไป" กานดาสงสัย

        "ไม่นิจ๊ะ ไม่ได้เป็๲อะไร"ณิชชาบอกไปทั้งที่ใจครุ่นคิดหลายอย่างแต่ก็ยังยิ้มให้เพื่อน

        "มีอะไรบอกกันนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว"กานดาห่วงเพื่อนเพราะเห็นณิชชาดูซึมๆ เมื่อแต่งตัวเสร็จก็รีบเข้างาน

        วันนี้นาตาลีควงเอกวัฒน์มานั่งอีกมุมของห้องที่มีแสงไฟสลัวๆ หญิงสาวยังอิงไหล่เคลียคลอชายหนุ่ม เอกวัฒน์ยังคงนั่งสายตาค้นหาเงาของอีกคน  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นณิชชายืนคุยกับแขกที่มีผู้ชาย  หญิงสาวดูท่าทางคุยสนุก ยิ้มแย้มทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน ชายหนุ่มกำมือแน่น จนนาตาลีรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวเดินไปทางห้องน้ำ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจจะลุกไป

        "นาตาลี ผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่ เดี๋ยวมา"พูดยังไม่ทันจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นและเดินไปทางห้องน้ำ นาตาลีอดแปลกใจไม่ได้

        เอกวัฒน์เดินตามหลังณิชชาไปได้กลิ่นแอลกอฮอร์อ่อน ๆ โชยมาเมื่อใกล้ถึงเอกวัฒน์ก็จับแขนกระชากณิชชาเข้ามาและผลักณิชชาติดกำแพง  มือข้างหนึ่งจับแขนณิชชา อีกข้างยันผนังเพื่อกันไม่ให้เธอหนีไป ณิชชาใช้มือยันหน้าอกชายหนุ่มไว้ เอกวัฒน์ค่อยๆ ก้มหน้าต่ำลงมาหาใบหน้าณิชชา เธอได้ยินเสียงลมหายใจเขา ได้กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นลมหายใจ  ใจณิชชาเต้นรัว

        "เธอกำลังทำอะไร แต่ก่อนไม่ใช่แบบนี้ วันนี้ทำไมเป็๞"คนละคน" เอกวัฒน์เค้นถาม ที่จริงเขาไม่ต้องมาสนใจเด็กคนนี้ก็ได้แต่ทำไมใจเขาสั่นที่เห็นเธอไปคุยกับชายอื่น เขาสังเกตเห็นว่าเธอแต่งหน้าจัดกว่าทุกวัน

        ณิชชามึนหัวนิดหน่อยเนื่องจากดื่มไป2-3 แก้ว ปกติ   ณิชชาจะไม่แตะเครื่องดื่มแอลกอฮอร์เลย 

        "เพื่อเงินค่ะ ฉันเปลี่ยนได้เพื่อเงิน ฉัน๻้๪๫๷า๹เงินค่ะ"     ณิชชามองหน้าเขาพร้อมตอบเสียงชัดเจน ถึงแม้จะกลัวสายตาของเขาแต่ก็ได้ตอบไปแล้ว เอกวัฒน์กำมือแน่นดวงตาแข็งกร้าว  ก้มหน้าลงต่ำเรื่อยๆ และกระซิบข้างหู

        "เพื่อเงินเธอเปลี่ยนได้ขนาดนี้เหรอ" เอกวัฒน์เสียงเข้มณิชชาเงยหน้าสบตาเขา

        "ค่ะ เ๯้านาย ฉัน๻้๪๫๷า๹เงิน เงิน" ณิชชาพูดยังไม่ทันจบเอกวัฒน์ก็ปิดปากด้วยปากของเขา ณิชชาเสียงอู้อี้ทั้งใช้มือผลักอกเขาออกณฺิชชาตัวสั่นใจเต้นแรง  เผลอเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา เมื่อเอกวัฒน์เห็นณิชชานิ่งจึงถอนปากออกด้วยความเสียดาย  ณิชชาขาอ่อนเหมือนจะเป็๞ลมจนเอกวัฒน์ต้องรวบมากอดไว้ 

        "จำไว้ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก"  เสียงของเอกวัฒน์กระซิบข้างหูแต่น้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก ณิชชายังตะลึงเธอไม่เคยโดนใครจูบพอรู้สึกตัวก็อายหน้าแดงและวิ่งหนีไป เอกวัฒน์ได้แต่มองตามและยิ้มในใจ  

        อีกมุมหนึ่งของห้องน้ำนาตาลียืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกคับแค้นใจที่เห็นเอกวัฒน์ยืนจูบกับเด็กคนนั้น  เด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า

        "แล้วแกจะได้เห็นดีกัน  คิดจะมาแข่งกับฉันเหรอฝันไปเถอะ" นาตาลีกล่าวอาฆาตไว้ แล้วรีบเดินหันหลังกลับ  ขึ้นรถขับออกไป

        หลังจากแยกย้ายกับกานดากลับมาบ้าน  ณิชชารีบอาบน้ำเข้านอน แต่นอนไม่หลับ  ตาแข็ง  พยายามหลับตายังไงก็นอนไ  ม่หลับหวนคิดถึงแต่รสจูบของเอกวัฒน์จนเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก คิดถึงลมหายใจอุ่นๆมีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นตัวและกลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ณิชชาอยากกัดปากตัวเองคิดแล้วหน้าแดงขึ้นมา  ทำไมเขาต้องมาทำแบบนี้กับเรา เขาคิดอะไร เรามันแค่ผู้หญิงจนๆคนหนึ่ง  ณิชชาได้แต่นอนคิดวกไปวนมาจนเผลอหลับไป

        ทางด้านเอกวัฒน์ก็นอนไม่หลับเหมือนกันเขาคิดถึงรสจูบหวานๆ ปากนุ่มๆ ของหญิงสาว กลิ่นกายหอมละมุน แต่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม  ทำไมเขาถึงต้องสนใจเธอด้วยนะทำไมผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจได้นะเวลาที่เจออยู่กับชายอื่น ทั้งที่เขาก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะเหมือนกันแต่กับณิชชาทำไมไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เลย  เห้ออออเอกวัฒน์ถอนหายใจก่อนจะข่มตานอน

                                                                                 *********