ตอนที่ 1 แค่คนธรรมดา
“ดาว!!! รอด้วย” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาวในชุดนักศึกษาเ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาทางเธอด้วยร่างอวบๆน่าเอ็นดู
“มิ้นต์ ทำไมวันนี้มาช้าล่ะ?”
“ตื่นสายน่ะสิ ดูซีรีส์เพลินไปหน่อย”
“เมื่อคืนดูซีรีส์ถึงตีอะไรล่ะ?”
“ตีสี่” มิ้นต์กล่าวด้วยใบหน้าอิดโรยก่อนจะรีบเปลี่ยนอารมณ์จากคนง่วงหงาวหาวนอนไปเป็สาวช่างฝันที่ใต้ตาคล้ำกว่าหมีแพนด้า มิ้นต์กล่าวต่อ
“พระเอกดีต่อใจสุดๆหล่อวัวตายควายล้ม หล่อแบบเหนือจินตนาการหล่อจนฉันจะต้องปีนกำแพงเมืองจีนเข้าไปหาเขาให้ได้ เล่นเอาฉันหยุดดูไม่ได้เลยแก ฉันรักเขาพี่จ้าวของฉัน...” มิ้นต์กำลังพูดถึงซีรีส์จีนที่เธออดตาหลับขับตานอนดูมาทั้งคืนส่งผลให้เพื่อนสาวของเธอหัวเราะยกใหญ่ ดาว กล่าวติดตลก
“พักผ่อนบ้างนะ มิ้นต์ฉันเป็ห่วงสุขภาพแก แกจะเปย์ผู้ชายเท่าไหร่ก็ได้ แต่แกจะมาตายก่อนซีรีส์จบไม่ได้ และอย่าลืมว่าแกต้องเก็บแรงไว้หาเงินเปย์เขาอีกนะ”ดาวกล่าวอย่างเป็เหตุเป็ผล มิ้นต์จึงทำตาโตราวกับนึกขึ้นได้
“เอ่อว่ะ จริงของแก ฉันต้องหาเงินมาเปย์เขาฉันจะตายก่อนไม่ได้”
ดาวอมยิ้มให้กับความติ๊งต๊องของเพื่อนสนิทสองสาวเพื่อนรักหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มิ้นต์ จะถามเพื่อนของเธอ
“แล้วอย่างไง? เมื่อคืนตอนตีสองแกยังอยู่สนามบินอยู่เลยธุรกิจทัวร์รุ่งเรืองดีนะ”
“ฉันไปส่งลูกทัวร์จีนที่สนามบินเพราะอาแทนต้องไปรับลูกทัวร์อีกคณะน่ะสิ”
มิ้นต์พยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะนี้เป็เื่ที่เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่แล้วเนื่องจากครอบครัวของดาวมีธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอยู่ เธอกล่าวกับดาว
“จะว่าไปแกนี่ก็เก่งนะดาว พูดได้หลายภาษาแถมเรียนเก่งอีกต่างหากติดอยู่อย่างเดียว...” มิ้นต์หยุดพูดไปกลางคัน ส่งผลให้ดาวขมวดคิ้วมองเพื่อน ดูจากรอยยิ้มเธอก็รู้ได้ทันทีว่ามิ้นต์จะต้องแซวเธอแน่ๆ
“ติดอะไร? พูดดีๆ” ดาวเหลือกตาคาดคั้น
“ติดตรงที่โสดน่ะสิ”
ยังไม่ทันที่มิ้นต์จะกล่าวต่อ ก็มีเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังอีกครั้งดูเหมือนเ้าของเสียงนั้นรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
“ใครจะเอาล่ะยะ...!!!”
สองเพื่อนรักหันกลับไปมองตามเสียงนั้นทันทีพวกเธอพบเข้ากับแก๊งนางฟ้าที่เดินเชิดหน้าเข้ามาหาอย่างเย่อหยิ่ง
เสื้อนักศึกษาสีขาวของพวกนางรัดติ้วกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเลยหัวเข่าขึ้นมามากโขรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วส่งผลให้ขาของพวกเธอเรียวสวย ถ้านี่คือสถานเริงรมย์ พวกเธอคงจะสวยเด่นเห็นแต่ไกลแต่ในทางกลับกัน พวกเธอกำลังยืนอยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในฐานะนักศึกษาการแต่งตัวแบบนี้จึงทำให้พวกเธอดูไม่น่ารักเท่าไรนัก และมันก็ยิ่งทำให้เพื่อนสาวคู่ซี้ที่ใส่กระโปรงพลีทยาวเลยเข่ากับเสื้อตัวโคร่งดูเด๋อด๋าไปมากกว่าเดิม
หญิงสาวทั้งสองยืนมองแก๊งนางฟ้าเดินเข้ามาโดยไม่หวาดหวั่นชินแล้วที่โดนพวกนางจิกกัด เหมือนกับดาวและมิ้นต์เป็ที่ปลดปล่อยอารมณ์โกรธของพวกนางอย่างนั้นแหละบางครั้งพวกเธอก็คิดเหมือนกันว่าชาติที่แล้วพวกนางฟ้าแสนสวยเหล่านี้น่าจะเกิดเป็เสียมาก่อนชาตินี้ถึงได้แซะเก่งเหลือเกิน หัวหน้าแก๊งสาวกล่าว
“ผู้ชายเขาอยากได้แฟน ไม่ได้อยากหาจับกังไว้ช่วยแบกหามถึกขนาดนี้ ฉันนึกว่าควายป่า” หล่อนประชดประชันถึงรูปร่างหน้าตาของดาวที่ดำคล้ำจากแสงแดดเนื่องจากการทำงานเป็ไกด์นำเที่ยวของเธอรวมไปถึงรูปร่างของหญิงสาวทั้งสองที่ดูจะอวบๆไม่สมกับความสูงแบบค่าเฉลี่ยสาวไทยเท่าไหร่
เหตุผลที่แก๊งนางฟ้าไม่ค่อยชอบดาวเท่าไหร่นั่นเพราะดาวมักจะเป็ที่ชื่นชอบของอาจารย์ และยังสอบวิชาต่างๆได้คะแนนดีเสมอแถมในอดีต กุ๊กกิ๊กหัวหน้าแก๊งยังเคยเรียนที่เดียวกับดาวและมิ้นต์มาก่อนด้วยความขัดแย้งนี้กินเวลายาวนานก่อนที่พวกเธอจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เสียอีกดาวอาจจะสู้กุ๊กกิ๊กทางด้านรูปร่างหน้าตาไม่ได้ แต่ทางด้านสมองและความสามารถเธอไม่เคยกลัวอยู่แล้ว
“ไป มิ้นต์ เข้าไปรออาจารย์ในห้องเรียนกันเถอะ”ดาวกล่าวก่อนจะดึงมือเพื่อนเข้าไปในห้องเรียน แต่เพื่อนสาวของเธอกลับยืนนิ่งไว้มิ้นต์กระซิบ
“นี่นางว่าแกอยู่นะแกจะไม่ตอบโต้อะไรหน่อยเหรอ?”
“ใครเหรอ? ใครว่าฉัน?”ดาวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ก็กุ๊กกิ๊กไง” มิ้นต์กล่าวย้ำ ดาวหันมามองหน้าเพื่อนก่อนจับตัวเพื่อนด้วยท่าทางห่วงใยและดูกระตือรือร้นเกินปกติ
“เฮ้ย มิ้นต์ แกต้องดวงตกแน่ๆเลยถึงขนาดได้ยินเสียงสัมภเวสีแล้วเหรอเนี่ย ไปอาบน้ำมนต์หน่อยไหมแก?”คำพูดของดาวทำให้กุ๊กกิ๊กถึงกับตาโตเพราะเธอรู้ตัวว่าตนเองกำลังโดนด่าว่าเป็ิญญาเร่ร่อนดาวยังคงลอยหน้าลอยตากล่าวต่อราวกับกำลังแสดงละครหลังข่าวอยู่
“อดทนหน่อยนะ มิ้นต์ ่นี้พวกอสุรกายจะคอยตามขอส่วนบุญแกไปทุกที่แต่ไม่ต้องกังวลไป เพราะพวกนี้ทำได้แค่ร้องโหยหวนสร้างความรำคาญไปวันๆเท่านั้นแหละอย่าไปสนใจเลยนะ เข้าห้องเรียนกันดีกว่า”
กล่าวจบดาวก็ขยับแว่นของตนก่อนจะจูงมือมิ้นต์ที่กำลังยิ้มขบขันเข้าห้องเรียนไปนั่งเก้าอี้แถวหน้าตามที่พวกเธอทำเป็ประจำไม่วายยังมีเสียงก่นด่ากระแนะกระแหนลอยมาอยู่ตลอดเวลาแต่ดาวกลับนั่งเฉยปล่อยให้เสียงนกเสียงกาลอยหายไปในอากาศพอพวกนางด่าจนเหนื่อยเดี๋ยวก็เลิกไปเอง สำหรับดาวแก๊งนางฟ้าและคำพูดเ่าั้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับชีวิตเธอเลย แคร์ไปก็เท่านั้น
นั่งเล่นไปครู่หนึ่งเสียงประตูเปิดก็ดึงความสนใจของทุกคนในห้องให้หันไปมองทันที ตอนนั้นเองที่อาจารย์วิชาประวัติศาสตร์และการปกครองเดินเข้ามาในห้องพร้อมหอบข้าวของมาเต็มมือ
อาจารย์สันติอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์แกมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์โบราณของประเทศในทวีปเอเชีย นักศึกษามักจะเรียกแกว่าอาจารย์ไอน์สไตน์อาจเป็เพราะผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงชี้ฟูไปคนละทิศละทางเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แบบเดิมๆที่แกใส่อยู่ไม่กี่สีไหนจะแว่นตาที่เลนส์หนาจนทำให้แกดูตาโตเกินมนุษย์มนา รวมไปถึงบุคลิกที่กระตือรือร้นที่จะถ่ายทอดความรู้อยู่ตลอดเวลาทำให้แกดูแตกต่างจากอาจารย์ท่านอื่น
อันที่จริง แกดูแตกต่างจากคนปกติอยู่พอสมควรเลยก็ว่าได้และตอนนี้ อาจารย์สันติก็กำลังเดินเข้ามาพร้อมด้วยข้าวของเต็มไม้เต็มมือ
“สวัสดีค่ะ/ครับอาจารย์”เสียงนักศึกษาในห้องทำความเคารพอาจารย์เช่นปกติ
“สวัสดีนักศึกษา” อาจารย์สันติตอบโดยไม่ได้หันไปมองนักศึกษาเพราะแกกำลังง่วนอยู่กับการวางข้าวของลงบนโต๊ะอย่างทุลักทุเล
อาจารย์ก็เริ่มเปิดแล็ปท็อปของแกทันที แกเหลือบมองดาวกับมิ้นต์ที่นั่งแถวหน้าก่อนจะเริ่มกล่าวโดยถือกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ในมือ
“ต้องขออภัยที่ต้องเลื่อนคลาสมาเรียนวันนี้อย่างที่อาจารย์ได้แจ้งไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วว่าอาจารย์ต้องไปร่วมการขุดสำรวจที่ประเทศจีนในสัปดาห์หน้าซึ่งอาจจะทำพวกเราต้องเร่งเรียนกันหน่อยใน่นี้ เนื้อหาจะได้ครบถ้วน เอาล่ะวันนี้อาจารย์จะแจ้งคะแนนสอบครั้งที่แล้วนะ แต่ก่อนอื่นอาจารย์ขอประกาศชื่อคนที่ได้คะแนนมากที่สุดในห้องก่อน”แววตาของนักศึกษาวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีกุ๊กกิ๊กที่นั่งสวยอยู่ใกล้ประตูทางออกยิ้มให้กับเพื่อนๆของเธอด้วยความมั่นใจว่าคนที่ได้คะแนนมากที่สุดต้องเป็เธอแน่นอนอาจารย์สันติกล่าวต่อ
“รางวัลของคนที่ได้ท็อปนั่นก็คือหมอนข้างรูปพี่จ้าวเท่าคนจริง”นักศึกษาต่างพากันโห่ร้องให้กับของรางวัลที่อาจารย์อุตส่าห์หอบกลับมาจากเมืองจีนตอนแกไปช่วยขุดสุสานที่นั่นมิ้นต์เด้งตัวผึงพลางทำตาโตกว่าไข่ห่าน เธออยากได้มันมากๆ
“ดาว ถ้าแกได้หมอนรูปพี่จ้าว ฉันขอนะ”มิ้นต์ละล่ำละลักเกาะแขนดาวโยกไปมาเธอรู้อยู่แล้วว่าดาวมักจะสอบได้คะแนนอันดับต้นๆเสมอดาวพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูในตัวเพื่อนสาวเธอหันกลับมาจดจ่อกับอาจารย์สันติอีกครั้ง
“คนที่ได้คะแนนสูงสุดได้แก่...ดาริกา...”ชื่อจริงของดาวถูกกล่าวออกมาแต่เสียงเฮ้ด้วยความดีใจกลับกลายเป็เสียงของมิ้นต์เสียอย่างนั้น
ดาวรีบเดินออกมารับรางวัลก่อนที่มิ้นต์จะเสียสติไปมากกว่านี้ในขณะที่เธอรับของรางวัลจากอาจารย์อยู่นั้น เขาก็กระซิบถามเธอเบาๆ
“ดาริกา วันนี้อาจารย์ดูเจ๋งไปเลยใช่ไหม?”ดาวหันมามองอาจารย์ที่กำลังยิ้มตลกแววตามีหวังของแกทำให้ดาวไม่กล้าพูดสิ่งที่ไม่ดีออกมา
“เจ๋งไปเลยค่ะอาจารย์”ดาวยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นพลางยิ้มแหยๆ พยายามอย่างที่สุดที่จะให้มันดูเป็ธรรมชาติ
หญิงสาวรู้อยู่แล้วว่านักศึกษาในสาขารัฐศาสตรบัณฑิตความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอย่างพวกเธอไม่ค่อยชื่นชมหรือเชื่อฟังอาจารย์ประวัติศาสตร์เพราะยังไม่ค่อยรู้ความสำคัญของวิชานี้ที่มีต่อสาขาของพวกเขาเท่าไรเธอเองก็ยังสองจิตสองใจอยู่เหมือนกัน แต่ก็พยายามตั้งใจเรียนตามหน้าที่ของเธออีกอย่าง รู้ไว้ก็ใช่ว่าจะลำบาก อย่างที่สุภาษิตโบราณกล่าวไว้ ‘รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม’
การเรียนการสอนดำเนินไปอย่างน่าเบื่อหน่ายเหมือนเช่นทุกครั้งดูแล้วคงจะมีแต่อาจารย์สันติเท่านั้นที่ดูจะตื่นเต้นกับประวัติและข้าวของโบราณที่แกกล่าวถึงดาวพยายามขึงเปลือกตาที่อยู่ภายใต้แว่นของเธอให้จ้องมองสิ่งที่อาจารย์สอนอย่างตั้งใจแต่ในส่วนของมิ้นต์นั้น เธอยอมแพ้ไปเสียแล้ว ตอนนี้มิ้นต์กำลังกอดหมอนข้างรูปพี่จ้าวหลับอยู่บนโต๊ะเรียนนั่นเอง
“นักศึกษาครับวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ หวังว่าจะได้อะไรไปไม่มากก็น้อย เจอกันชั่วโมงหน้าครับ”อาจารย์พยายามทำท่าทางขึงขังจนมันดูประหลาดมากกว่าที่เป็เขามองมาที่ดาวที่กำลังเก็บของและมิ้นต์ที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าชั้นเรียนเลิกแล้ว
“ดาริกา วนิดา คาบต่อไปว่างไหม?”สองนักศึกษาพยักหน้า อาจารย์สันติยิ้มอย่างคนสติเฟื่องก่อนจะกล่าวต่อ
“ไปพบครูที่ช็อปหน่อยนะครูมีอะไรจะอวด” ว่าแล้วแกก็กอบข้าวของเต็มหอบทำท่าจะเดินออกไปอย่างกระตือรือร้นแต่เสียงใครคนหนึ่งก็ดังมาเข้าหูเสียก่อน
“ไม่เห็นจะอยากได้เลยแค่หมอนราคาถูกหาซื้อที่ไหนก็ได้ ส่วนคะแนนวิชานี้ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักหรอกหน่วยกิตก็น้อย แถมไม่ได้สำคัญหรือเกี่ยวข้องกับวิชาเอกเลยด้วยซ้ำจะเรียนไปทำไมก็ไม่รู้”เสียงกุ๊กกิ๊กดังขึ้นท่ามกลางเพื่อนนักศึกษาคนอื่นที่กำลังทยอยออกจากห้อง
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอตั้งใจเหน็บอาจารย์ประจำวิชาหรือตั้งใจเหน็บดาวที่ได้คะแนนมากที่สุดในห้องแต่ใบหน้าและแววตาอันกระตือรือร้นของอาจารย์สันติเปลี่ยนไปทันที ดาวมองใบหน้าเจื่อนๆของอาจารย์ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างฉุนขาดเธอะโลั่น
“ถ้าหุบรูบนหน้าไม่ได้ก็ไม่ต้องเปิดมันเลยเสียดีกว่าอยู่เฉยๆก็ดูสวยอยู่หรอก แต่พอพูดออกมาทำให้คนอื่นรู้เลยว่าไม่มีสมอง”สีหน้าท่าทางของดาวดูขึงขังเสียจนแก๊งนางฟ้าถึงกับผงะไม่รู้จริงๆว่าอะไรเข้าสิงแม่เด็กเนิร์ดที่พวกเธอจิกกัดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่ก็ยังดีที่หญิงสาวไม่เดินเข้าไปเหวี่ยงหมัดใส่พวกนาง
กล่าวจบดาวก็เดินปึงปังมาหาอาจารย์สันติก่อนจะคว้าของที่อาจารย์หอบอยู่มาถือไว้เสียเองเธอเดินนำหน้าอาจารย์ออกมาอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงโดยที่แก๊งสาวสวยยังไม่ทันจะได้ตอบโต้อาจารย์กับมิ้นต์ต้องรีบวิ่งตามออกมา
“ใจเย็นน่าดาว” อาจารย์กล่าวพลางกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเธอมา
“จะให้ใจเย็นได้ยังไงล่ะคะอาจารย์ฟังคำพูดที่ออกมาจากปากพวกนางซิ ไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองจากสมองเลยสักนิดอาจารย์เป็คนให้ความรู้พวกนางนะคะ ยังจะพูดจาแดกดัน ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่เสียเลย”ดาวกล่าว ยังรู้สึกหัวเสียไม่หยุด แต่แทนที่อาจารย์สันติจะโกรธ เขากลับยิ้มออกมา
“นี่เธอโกรธแทนอาจารย์เหรอ?”เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวหยุดชะงักลงทันที ก่อนที่ใบหน้ากลมๆซึ่งถูกแว่นกินพื้นที่บนหน้าไปครึ่งหนึ่งจะหันมาหาอาจารย์ดาวขมวดคิ้ว
“ก็ใช่น่ะสิคะ จาบจ้วงอาจารย์ที่เป็รุ่นพ่อขนาดนี้ใครฟังก็โกรธแทน ใช่ไหมมิ้นต์?” ดาวหันไปมองมิ้นต์ที่กอดหมอนรักของเธออย่างหวงแหนใบหน้าของมิ้นต์เหลอหลาก่อนจะตอบ
“ไม่อะ”
“มิ้นต์!!” ดาวอุทานก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง
อาจารย์สันติยิ้มน้อยๆก่อนจะกล่าวเบาๆทั้งๆที่ยังเดินตามดาวซึ่งกำลังจ้ำอ้าวราวกับบ้านถูกไฟไหม้
“ขอบใจนะ ดาริกา”
“เื่อะไรเหรอคะ?”ดาวถามพลางก้าวเดินไม่หยุด
“ที่ดาวเป็ห่วงความรู้สึกอาจารย์ไงล่ะ”
“ไม่ต้องขอบใจหนูหรอกค่ะอาจารย์อาจารย์ก็เหมือนพ่อหนูนั่นแหละ” คำพูดของดาวยิ่งทำให้หัวใจของอาจารย์สันติพองโตขึ้นไปอีก
อาจารย์สันติเป็ชายโสดวัยสี่สิบกลางๆที่ไม่มีครอบครัวเพราะแกมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับงานการขุดค้นวัตถุโบราณจะว่าไปแกก็เป็คนเก่งมากเลยทีเดียวเพราะเวลานักโบราณคดีในต่างประเทศขุดค้นพบอะไรในทวีปเอเชีย พวกเขายังต้องเชิญอาจารย์สันติไปร่วมด้วยอยู่เสมอการที่แกไม่มีแฟน ไม่มีลูกมีหลานก็ทำให้แกเหงาอยู่พอสมควร และพอมีใครสักคนแสดงความห่วงใยก็ทำให้แกรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย
อาจารย์สันติมองเด็กสาวอายุสิบแปดผู้มีนิสัยโผงผางก่อนจะนึกถึง ก้องเกียรติ เพื่อนรักของเขา หรือก็คือบิดาของดาวนั่นเองดาวคลุกคลีอยู่กับอาจารย์สันติมาั้แ่เด็กด้วยความที่พ่อของเธอมักจะมาใช้เวลาตามประสาเพื่อนกับเขาเสมอทำให้หญิงสาวเองก็ติดสอยห้อยตามพ่อของเธอมาด้วย เขาเห็นเธอมาั้แ่เด็กและเอ็นดูเธอไม่ต่างจากลูกสาวคนหนึ่ง
เมื่อก่อน ดาวจะเรียกอาจารย์สันติว่า ‘คุณลุง’แต่พอเธอมาเป็นักเรียนของเขา เธอจึงเปลี่ยนมาเรียกว่า ‘อาจารย์’ เพื่อเป็การให้เกียรติเขา และด้วยความที่อาจารย์สันติเป็เพื่อนสนิทกับบิดาของเธอนั่นแหละดาวจึงรู้สึกว่าอาจารย์ก็เป็ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของเธอเช่นกัน
ดาวมีนิสัยมุทะลุเหมือนพ่อของเธอไม่มีผิดแถมยังติดตลกทันคน ไม่บอกก็รู้ว่าเป็ลูกใครนั่นก็ยิ่งทำให้อาจารย์สันติคิดถึงเพื่อนรักของเขามากขึ้นไปอีก หากก้องเกียรติยังอยู่เขาคงภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้ไม่น้อย เพราะดาวเติบโตมาอย่างดี เธอเรียนเก่ง ขยัน และมุ่งมั่นพากเพียรในสิ่งที่เธอรักเป็อย่างมากทีเดียว
เมื่อเดินมาถึงห้องพักอาจารย์อาจารย์สันติก็รีบกุลีกุจอวางข้าวของลงบนโต๊ะอย่างไม่ยี่หระดาวและมิ้นต์นั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของพวกเธอ เพราะเป็ครั้งที่ร้อยได้แล้วที่พวกเธอมานั่งเล่นที่นี่
ช็อปกว้างๆที่เต็มไปด้วยข้าวของโบราณแห่งนี้อาจจะไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจเท่าห้างสรรพสินค้าติดแอร์แต่ก็เป็สถานที่ที่ช่วยให้สมองของพวกเธอได้หยุดพักจากความวุ่นวายได้ดีทีเดียวการได้มองดูข้าวของเก่าเก็บที่คนโบราณสร้างขึ้นก็ยิ่งทำให้ทึ่งกับความคิดอันละเอียดลออของคนโบราณ
"นี่ไง!!”อาจารย์สันติกล่าวอย่างตื่นเต้นตอนที่เขากำลังใช้นิ้วสไลด์รูปภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตของเขาดาวกับมิ้นต์หันมาฟังอย่างไม่เต็มใจ แกมักจะมีอะไรใหม่ๆมาอวดทั้งสองเสมอถึงแม้มันจะเป็แค่เจกันแตกๆใบเดียวก็ตาม
อาจารย์หันหน้าจอแท็บเล็ตมาหาทั้งสองคนพร้อมนิ่งรอด้วยใบน่าตื่นเต้นแกรอให้ทั้งสองคนพูดอะไรสักอย่าง
“นี่อะไรเหรอคะอาจารย์?” มิ้นต์เป็ฝ่ายถามขึ้นหลังจากที่นั่งมองอยู่นานพอสมควร
“ลองดูดีๆสิ มันเหมือนอะไร?”
“เอ่อ...กระทะเหรอคะ?”ดาวตอบก่อนที่อาจารย์จะตบโต๊ะฉาด
“ใช่แล้ว เธอดูออกใช่ไหมว่ามันเป็กระทะแล้วรูปร่างมันคุ้นๆไหม?” ดาวและมิ้นต์เพ่งมองไปที่รูปโลหะเก่าๆที่แกถ่ายรูปมาตอนไปทำงานที่ประเทศจีนก่อนที่มิ้นต์จะตอบ
“เหมือนกระทะปิ้งหมูเลยเนาะ”อาจารย์สันติตบโต๊ะอีกครั้งก่อนจะชี้มาที่มิ้นต์ เขายิ้มอย่างดีใจ
“ใช่ เหมือนมากเลยใช่ไหม?พวกเธอรู้ไหมว่าของชิ้นนี้อายุหลายร้อยปีเชียวนะ มันเป็หลักฐานที่บ่งบอกว่าชาวจีนโบราณกินหมูกระทะกันมานานแล้ว”
“ก็ใช่ไงคะหมูกระทะมีต้นกำเนิดมาจากทหารมองโกเลียที่ใช้หมวกเหล็กแทนกระทะทำอาหารอาจารย์เคยบอกพวกเราเอง” ดาวกล่าวเธอจำได้ว่าอาจารย์สันติเคยเล่าให้เธอฟังตอนที่ทั้งสามพากันไปกินหมูกระทะข้างมหาลัยนี่เอง
“อันนั้นมันก็ใช่แต่สถานที่ที่อาจารย์ค้นพบเนี่ยมันไกลจากมองโกเลียมากเลยนะนี่อาจจะเป็การค้นพบครั้งใหม่ก็ได้”ดาวกับมิ้นต์ทำหน้านิ่งให้กับท่าทางอันเว่อร์วังของอาจารย์สันติซึ่งแกก็ยังคงพูดต่อไม่หยุด
“ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานว่ากระทะชิ้นนี้มาจากยุคไหนเพราะหลุมที่ขุดเจอเป็หลุมใหม่ที่ยังไม่มีใครเคยสำรวจมาก่อนดูจากข้าวของบางอย่างแล้ว มีการประยุกต์ให้ดูทันสมัยและใช้งานง่ายมากขึ้น นี่ๆพวกเธอดูตรงนี้สิ ตรงหูจับกระทะสลักอักษรคล้ายตัว D ในภาษาอังกฤษเอาไว้ด้วยนักโบราณคดีหลายๆคนพูดกันว่าเราอาจจะกำลังค้นพบราชวงศ์ใหม่ที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนเลยก็ได้อาจารย์ตื่นเต้นจริงๆที่จะมีส่วนในการค้นพบอันยิ่งใหญ่นี้”อาจารย์สันติกล่าวเสียยืดยาวก่อนจะหันมาหาลูกศิษย์ของเขาคาดหวังที่จะเห็นดวงตาที่เป็ประกายชื่นชมจากทั้งสอง
แต่ตอนนี้ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของเขาคือภาพของดาวกับมิ้นต์ที่นั่งหลับคอพับไปแล้วพวกเธอเอาศีรษะพิงกันไว้พลางโอนเอนสัปหงกอยู่ตรงนั้นนั่นเองใครจะไปต้านทานแสนยานุภาพของเครื่องปรับอากาศที่กำลังพ่นความเย็นออกมาไม่ขาดสายได้เล่าอาจารย์ได้แต่มองเด็กสาวทั้งสองอย่างเอ็นดูก่อนจะปล่อยในพวกเธอหลับไปจนกว่าจะเข้าเรียนคาบใหม่
“นี่อะไรเหรอคะอาจารย์?”มิ้นต์เป็ฝ่ายถามขึ้น หลังจากที่นั่งมองอยู่นานพอสมควร
“ลองดูดีๆสิ มันเหมือนอะไร?”
“เอ่อ...กระทะเหรอคะ?”ดาวตอบก่อนที่อาจารย์จะตบโต๊ะฉาด
“ใช่แล้ว เธอดูออกใช่ไหมว่ามันเป็กระทะแล้วรูปร่างมันคุ้นๆไหม?” ดาวและมิ้นต์เพ่งมองไปที่รูปโลหะเก่าๆที่แกถ่ายรูปมาตอนไปทำงานที่ประเทศจีนก่อนที่มิ้นต์จะตอบ
“เหมือนกระทะปิ้งหมูเลยเน๊าะ”อาจารย์สันติตบโต๊ะอีกครั้งก่อนจะชี้มาที่มิ้นต์ เขายิ้มอย่างดีใจ
“ใช่ เหมือนมากเลยใช่ไหม?พวกเธอรู้ไหมว่าของชิ้นนี้อายุหลายร้อยปีเชียวนะ มันเป็หลักฐานที่บ่งบอกว่าชาวจีนโบราณกินหมูกระทะกันมานานแล้ว”
“ก็ใช่ไงคะหมูกระทะมีต้นกำเนิดมาจากทหารมองโกเลียที่ใช้หมวกเหล็กแทนกระทะทำอาหารอาจารย์เคยบอกพวกเราเอง” ดาวกล่าวเธอจำได้ว่าอาจารย์สันติเคยเล่าให้เธอฟังตอนที่ทั้งสามพากันไปกินหมูกระทะข้างมหาลัยนี่เอง
“อันนั้นมันก็ใช่แต่สถานที่ที่อาจารย์ค้นพบเนี่ยมันไกลจากมองโกเลียมากเลยนะนี่อาจจะเป็การค้นพบครั้งใหม่ก็ได้”ดาวกับมิ้นต์ทำหน้านิ่งให้กับท่าทางอันเว่อร์วังของอาจารย์สันติซึ่งแกก็ยังคงพูดต่อไม่หยุด
“ตอนนี้ ยังไม่มีหลักฐานว่ากระทะชิ้นนี้มาจากยุคไหนเพราะหลุมที่ขุดเจอเป็หลุมใหม่ที่ยังไม่มีใครเคยสำรวจมาก่อนดูจากข้าวของบางอย่างแล้ว มีการประยุกต์ให้ดูทันสมัยและใช้งานง่ายมากขึ้น นี่ๆพวกเธอดูตรงนี้สิ ตรงหูจับกระทะสลักอักษรคล้ายตัว D ในภาษาอังกฤษเอาไว้ด้วย นักโบราณคดีหลายๆคนพูดกันว่าเราอาจจะกำลังค้นพบราชวงศ์ใหม่ที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนเลยก็ได้อาจารย์ตื่นเต้นจริงๆที่จะมีส่วนในการค้นพบอันยิ่งใหญ่นี้”อาจารย์สันติกล่าวเสียยืดยาวก่อนจะหันมาหาลูกศิษย์ของเขาคาดหวังที่จะเห็นดวงตาที่เป็ประกายชื่นชมจากทั้งสอง
แต่ตอนนี้ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของเขาคือภาพของดาวกับมิ้นต์ที่นั่งหลับคอพับไปแล้วพวกเธอเอาศีรษะพิงกันไว้พลางโอนเอนสัปหงกอยู่ตรงนั้นนั่นเองใครจะไปต้านทานแสนยานุภาพของเครื่องปรับอากาศที่กำลังพ่นความเย็นออกมาไม่ขาดสายได้เล่าอาจารย์ได้แต่มองเด็กสาวทั้งสองอย่างเอ็นดูก่อนจะปล่อยในพวกเธอหลับไปจนกว่าจะเข้าเรียนคาบใหม่
295
![One Million คืนใจให้รักที่ปลิดปลิว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743107538_84792667.webp)
