ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        หานไท่ฟู่กลับยังคงส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ แมวเทพตัวนั้น ข้าไม่มีทางมอบให้เจ้าเด็ดขาด!”

        “เพราะเหตุใด” เฟิ่งเฉี่ยนไม่เข้าใจ

        “ไม่มีเหตุผล ไม่อยากให้ก็ไม่ให้!” พูดแล้วหานไท่ฟู่ก็เพิ่มแรงดันประตูคิดที่จะปิดประตู

        เฟิ่งเฉี่ยนออกแรงดันไว้ “หานไท่ฟู่ แมวเทพตัวนั้นสำคัญต่อข้ามาก ท่านบอกเงื่อนไขมาเถิดไม่ว่าจะต้องเสียเงินเท่าใดข้าล้วนยินดีซื้อ”

        หานไท่ฟู่ยังคงยืนกราน “เจ้าถอดใจเสียเถิด! ไม่ว่าเจ้าจะให้เงินจำนวนเท่าใดข้าก็ไม่ขายแมวเทพตัวนั้น!”

        ระหว่างที่คนทั้งสองกำลังคานกำลังกันอยู่นั้นพลันมีเสียงวิ่งมาอย่างเร่งรีบจากด้านในประตู พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความร้อนใจ “ไท่ฟู่ แย่แล้ว เกิดเรื่องกับคุณชายน้อยแล้วขอรับ!”

        เรี่ยวแรงที่ดันประตูอยู่นั้นพลันผ่อนลง เฟิ่งเฉี่ยนเกือบล้มลงไปนางเห็นหานไท่ฟู่วิ่งตามหลังบ่าวรับใช้อย่างร้อนรน นางประหลาดใจเมื่อผลักประตูเข้ามาจากนั้นจึงเดินตามหลังพวกเขาไป

        ภายในห้องๆ หนึ่งของเรือนด้านหลังเฟิ่งเฉี่ยนถูกบ่าวรับใช้ของจวนสกุลหานขวางเอาไว้

        “ขออภัย แม่นาง ท่านเข้าไปไม่ได้”

        เฟิ่งเฉี่ยนถามอย่างแปลกใจ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

        บ่าวรับใช้มีท่าทีแข็งกร้าว “ขออภัย นี่เป็นเรื่องภายในจวนสกุลหาน โปรดอภัยที่บ่าวไม่อาจบอกได้!”

        เฟิ่งเฉี่ยนยังคงไม่ยอมแพ้ “เมื่อสักครู่ข้าได้ยินคนพูดว่า คุณชายน้อยเกิดเรื่องแล้ว”

        บ่าวรับใช้สีหน้าเปลี่ยนไปทว่ายังคงปิดปากสนิท “ขออภัยแม่นาง เชิญท่านไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

        “คุณชายน้อยของพวกเจ้าล้มป่วยกระมัง เขาเป็นโรคอะไร” เฟิ่งเฉี่ยนได้กลิ่นยาสมุนไพรปนเปในอากาศนางมีประสาทรับกลิ่นที่ดีและมีประสบการณ์ทางการแพทย์อันเต็มเปี่ยมนางสัมผัสได้ว่าโรคชนิดนี้ไม่เหมือนโรคปกติธรรมดาทั่วไปความประหลาดใจของนางเพิ่มพูนมากขึ้น

        สีหน้าของบ่าวรับใช้ไม่น่าดูอย่างที่สุด เขาก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง “แม่นาง หากท่านยังสอบถามเรื่องส่วนตัวของคุณชายน้อยอีกก็อย่ากล่าวโทษว่าข้าน้อยไม่เกรงใจ”

        เฟิ่งเฉี่ยนทราบดีว่าตนเองไม่สมควรมาสอบถามเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นแต่นางไม่มีหนทางอื่นจริงๆนางปรารถนาเพียงว่าจะมีช่องโหว่ที่จะทำให้หานไท่ฟู่ยอมมอบแมวเทพให้กับนาง

        “ข้า...”

        นางกำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าประตูห้องถูกเปิดออกกะทันหันหานหลินเยว่เดินออกมาแล้วกลับหลังหันไปปิดประตู

        “แม่นางเฟิง ท่านปู่ของข้าได้มอบแมวเทพให้กับท่านแล้วเหตุใดท่านยังไม่ยอมปล่อยเขาอีกเล่า” ใบหน้างดงามของหานหลินเยว่ปรากฏให้เห็นโทสะ

        เฟิ่งเฉี่ยนทอดถอนใจ “คุณหนูหาน มิใช่ข้าไม่ยอมปล่อยหานไท่ฟู่ ข้าจนปัญญาเช่นกันข้าจำเป็นต้องหาแมวเทพสามหางให้พบภายในเวลาสามวันหาไม่แล้วข้าจำต้องพรากจากคนในครอบครัวของข้าแต่ทั่วทั้งแคว้นเป่ยเยียนไม่อาจหาแมวเทพสามหางออกมาแม้สักตัวเดียวมีเพียงแมวเทพสองหางที่อยู่ในมือของหานไท่ฟู่ตัวนี้เท่านั้นที่กำลังจะบำเพ็ญตนเป็นแมวเทพสามหางในสามวันนี้! ดังนั้น นี่จึงเป็นความหวังสุดท้ายของข้า ข้าจำเป็นต้องได้มันมา”

        สีหน้าของหานหลินเยว่ผ่อนคลายลง นางขมวดคิ้ว “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ท่านทำเพื่อไม่ต้องการแยกจากคนในครอบครัวดังนั้นจึงคิดหาร้อยพันวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งแมวเทพ เรื่องนี้ข้าเข้าใจ แต่ไม่ปิดบังท่านแมวเทพตัวนี้สกุลหานของพวกเราใช้มันมาช่วยชีวิต ชีวิตคนสำคัญ ดังนั้นข้าไม่อาจมอบให้ท่าน หวังว่าท่านจะเข้าใจ”

        “นำมาใช้ช่วยชีวิตหรือ” เฟิ่งเฉี่ยนเข้าใจทุกอย่างทันทีมิน่าเล่าเป็นตายอย่างไรหานไท่ฟู่ก็ไม่ยอมขายแมวเทพให้กับนาง ทั้งยังคิดหาวิธีใช้แมวเทพตัวปลอมมาแทนแมวเทพตัวจริงนางพยักหน้าน้อยๆ “ข้ากระจ่างแจ้งแล้ว! หากนำมาใช้เพื่อช่วยชีวิตคน ข้าย่อมไม่ฝืนใจผู้อื่น ขอตัวก่อน!”

        เฟิ่งเฉี่ยนก้มศีรษะให้นางเล็กน้อยแล้วหมุนตัวจากไป

        หานหลินเยว่ประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่านางจะคงยังกัดไม่ปล่อยคิดไม่ถึงว่านางจะถอดใจและจากไปง่ายดายเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกดีกับนางมากขึ้น

        เสียงของหานไท่ฟู่ร้องขึ้นอย่างร้อนใจดังออกมาจากในห้องตอนนี้ “ชิวเอ๋อร์ ชิวเอ๋อร์ เจ้าจะต้องทนให้ได้นะ! ท่านหมอ ท่านหมอ ขอร้องท่านจะต้องช่วยเขาให้ได้!”

        ประตูห้องเปิดออก ท่านออกเดินออกมาจากด้านในที่ตามหลังมายังมีหานไท่ฟู่

        ท่านหมอพูดอย่างเสียดาย “ขออภัย ข้าได้ทำเต็มที่แล้ว! แต่อาการป่วยของคุณชายน้อยประหลาดเกินไป ข้าไม่มีวิธีการรักษาอีกทั้งหากดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ของคุณชายน้อย เกรงว่าเขาคงอยู่ไม่ถึงวันพรุ่งนี้พวกท่านเตรียมงานล่วงหน้าเถิด”

        ร่างของหานไท่ฟู่โอนเอนแล้วหงายล้มไปด้านหลังหานหลินเยว่ประคองเขาเอาไว้ได้ท่าน “ท่านปู่!”

        หานไท่ฟู่หลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด “นี่เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เชื่อ! ชิวเอ๋อร์เป็นเด็กดีเพียงใด เหตุใดต้องได้รับความทุกข์ทรมานเช่นนี้ ท่านหมอ ท่านมิใช่พูดว่าแมวเทพรักษาโรคของเขาได้หรอกหรือ ข้าจะสังหารแมวเทพตอนนี้เลย!”

        ท่านหมอห้ามปราม “ไม่มีประโยชน์! แมวเทพต้องการเวลาอย่างน้อยๆ อีกสองวันเพื่อบำเพ็ญตนมันยังไม่ได้กลายเป็นแมวเทพสามหาง ย่อมไม่มีสรรพคุณในการรักษาโรคต่อให้ท่านสังหารมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา เพราะคุณชายน้อยอยู่ไม่ถึงวันนั้นแล้ว”

        หานไท่ฟู่สิ้นหวังอย่างแท้จริง

        หานหลินเยว่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตาม

        ยามนี้เฟิ่งเฉี่ยนที่จากไปแล้วย้อนกลับมา “ให้ข้าลองดูได้หรือไม่”

        หานไท่ฟู่และหานหลินเยว่ต่างตะลึงงัน

        เฟิ่งเฉี่ยนพูดช้าๆ “ข้าได้ยินเรื่องที่พวกท่านคุยกันเมื่อสักครู่แล้ว ข้าแตกฉานวิชาแพทย์บางทีอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง”

        หานไท่ฟู่ได้ยินแล้วแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าอย่าได้เสแสร้งแกล้งทำเป็นคนมีเมตตาเจ้ามิใช่มาเพราะต้องการแมวเทพหรือ ข้าจะบอกเจ้าว่าต่อให้หลานชายของข้าตายไปข้าก็ไม่มีทางมอบแมวเทพให้กับคนฉวยโอกาสเช่นเจ้า!”

        “ฉวยโอกาสหรือ หานไท่ฟู่ ข้าคิดว่าท่านเข้าใจผิดแล้วข้าช่วยคุณชายน้อยไม่ได้ทำเพื่อต้องการแมวเทพ” เฟิ่งเฉี่ยนอธิบาย

        ทว่าหานไท่ฟู่ไม่เชื่อ “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าหรือ เจ้าไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ต้องการเห็นหน้าเจ้าอีก! แค่กๆ แค่กๆ...”

        เขาไอโขล่กไม่หยุดท่ามกลางอารมณ์อันพลุ่งพล่าน

        หานหลินเยว่ลูบหน้าอกช่วยให้เขาหายใจสะดวกขึ้นนางเงยหน้าขึ้นมองเฟิ่งเฉี่ยน กล่าวว่า “แม่นางเฟิง ท่านไปเสียเถิด!”

        เฟิ่งเฉี่ยนจนปัญญานางรู้ว่าตอนนี้ไม่ว่านางจะพูดอะไรพวกเขาล้วนไม่เชื่อใครใช้ให้ก่อนหน้านี้นางเอาแต่ตามติดหานไท่ฟู่เพราะต้องการแมวเทพเล่า แต่การพบคนกำลังจะตายแล้วไม่ยื่นมือเข้าช่วย นางรู้สึกทนไม่ได้

        ดังนั้นนางจึงหันไปพูดกับท่านหมอว่า “ท่านหมอ เมื่อสักครู่ข้าได้กลิ่นยาสมุนไพร ในนั้นมี หญ้าเข็มผี[1] มะแว้งนก[2] และหญ้าเซี่ยคู[3] หญ้าสมุนไพรทั้งสามชนิดนี้ หากว่ากันตามหลักการแพทย์แล้ว ไม่อาจนำมาใช้ร่วมกันได้...”

        ท่านหมอไม่รอให้นางพูดจบก็ตวาดเสียงดัง “เจ้าหมายความอย่างไร เจ้ากำลังสงสัยในวิชาแพทย์ของข้าเช่นนั้นหรือ”

        หานไท่ฟู่พูดอย่างหงุดหงิด “เจ้าไม่แตกฉานแต่แสร้งทำเป็นแตกฉาน สร้างความวุ่นวายอันใดกัน ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ได้ใส่ใจเขา นางยังพูดอีกว่า “ท่านหมอท่านอย่าเพิ่งโกรธ ฟังข้าพูดให้จบก่อน!”

        ท่านหมอแค่นเสียงฮึ สีหน้าไม่เป็นมิตร

        เฟิ่งเฉี่ยนพูดต่อ “หากว่ากันตามการรักษาปกติทั่วไปหญ้าเข็มผี มะแว้งนกและหญ้าเซี่ยคู ทั้งสามชนิดนี้ไม่อาจใช้ร่วมกันได้ แต่ในสถานการณ์ที่ไม่ปกติหากพบเห็นอาการตับพร่อง เลือดไหลย้อนกลับเช่นนั้นย่อมมีเหตุผลให้ใช้หญ้าสมุนไพรสามชนิดนี้ร่วมกันได้ในปริมาณที่เหมาะสมย่อมทำให้เกิดประโยชน์ต่อการรักษาได้”

        ท่านหมอมองนางด้วยสายตาตกตะลึง “ผู้ที่แตกฉานวิชาแพทย์มีมากมายแต่ผู้ที่รู้และกระจ่างแจ้งในเทียบยาประหลาดนี้มีไม่มากข้าเองค้นคว้าตำราแพทย์โบราณมามากมายจึงพบเข้าดูแล้วแม่นางเป็นผู้แตกฉานในวิชาแพทย์จริงๆ”

        เฟิ่งเฉี่ยนคลี่ยิ้มบางๆ “ตำราแพทย์โบราณที่ท่านกล่าวถึงมีชื่อว่า 《หนึ่งพันคำถามหญ้าสมุนไพรร้อยชนิด》กระมัง สำหรับบันทึกเทียบยานี้อยู่ในหมวดหมู่เทียบยาประหลาด หน้าสี่สิบเก้า ย่อหน้าที่สามของ ตำรา 《หนึ่งพันคำถามหญ้าสมุนไพรร้อยชนิด》”

        ลูกนัยน์ตาของท่านหมอแทบจะทะลักออกมานอกเบ้าสายตาที่มองนางเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา “ถูกต้อง ข้าได้ค้นคว้าตำรา 《หนึ่งพันคำถามหญ้าสมุนไพรร้อยชนิด》เล่มนี้ แม่นางถึงกับจำได้ว่าอยู่หน้าที่เท่าใด ย่อหน้าที่เท่าไหร่ข้าเลื่อมใสๆ!”

        หานไท่ฟู่และหานหลินเยว่ที่อยู่ด้านข้างต่างมองจนทึ่มทื่อไปเลยทีเดียวที่แท้นางกระจ่างแจ้งในวิชาแพทย์จริงๆ หรือ!

[1] หญ้าเข็มผีเป็นพืชสมุนไพรชนิดหนึ่ง พบเห็นได้ทั่วไป สรรพคุณ : ขับร้อน ถอนพิษ ลดบวม แก้อักเสบ ช่วยให้ย่อยอาหารได้ดีขึ้นระงับความเจ็บปวด

[2] หลงขุยหรือมะแว้งนก เป็นพืชพื้นเมืองในยูเรเชีย ใช้เป็นอาหารและยาได้ สรรพคุณ : ขับร้อน ถอนพิษ ลดบวม ตัวร้อน ไข้หวัด ปวดฟัน

[3] หญ้าเซี่ยคู หรือแฮ่โกวเฉ่าในภาษาจีนแต้จิ๋ว พบได้ในเอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือ เป็นสมุนไพรจีนช่อดอกสีน้ำตาลหรือม่วงอมน้ำตาล เมล็ดกลมรีสีน้ำตาล ช่อดอกทำยาขับความร้อนแก้แผลมีหนอง