“พวกเ้ารีบมานั่งเร็ว” ลั่วฉือทักหลานสาวกับหลานเขย “วันนี้องค์ชายทุกพระองค์ ไม่สิ...ท่านอ๋องทุกพระองค์[1] อาสาเป็ผู้ทดลองให้ผู้เข้าสอบรักษาอาการป่วยด้วยตนเอง อ้อ...มีเพียงเสียนอ๋องที่เสียนกุ้ยเฟยไม่ทรงอนุญาตให้ร่วมเป็ผู้ทดลอง”
“นอกจากเสียนอ๋องแล้ว ท่านอ๋องทุกพระองค์มีอาการป่วยทั้งหมดเลยหรือเ้าคะท่านลุง” ซูหยุนหรานถาม
“จงอ๋องกับหรงอ๋องได้รับาเ็จากการออกล่าสัตว์ ซูชิงหว่านใช้สูตรยาห้ามเืกับยาสมานแผลของตระกูลลั่วเรารักษา” ลั่วฉือทำหน้าไม่พอใจ “สูตรยาทั้งสองชนิดเป็สูตรยาที่ดีที่สุดของตระกูลเรา ผลการรักษาย่อมต้องออกมาดี ทำให้เวลานี้ซูชิงหว่านมีคะแนนนำหน้าผู้เข้าสอบคนอื่นไปไกลแล้ว”
“แล้วหนิงอ๋องกับหนานอ๋องป่วยเป็อะไรหรือเ้าคะ ท่านพี่รู้หรือไม่” ซูหยุนหรานมองไปที่ท่านอ๋องทั้งสองพระองค์
“ข้าไม่เคยได้ยินว่าพวกเขาป่วย” ฉินจื่อฉิงตอบพร้อมกับมองไปที่พี่ชาย “แต่ดูจากสีหน้าของพวกเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
“ลุงก็ไม่รู้ว่าพวกเขาป่วยเป็อะไร พวกเ้าดู...หนิงอ๋องกับหนานอ๋องจะเริ่มรักษาแล้ว” ลั่วฉือชี้มือไปด้านหน้า “ซูชิงหว่านเข้าไปตรวจดูอาการให้ท่านอ๋องทั้งสองพระองค์แล้ว”
ซูชิงหว่านเริ่มด้วยการจับชีพจรแล้วสอบถามอาการ ไม่นานนางก็ตรวจอาการเสร็จ
“อาหารปวดศรีษะของหนิงอ๋องเกิดจากเืลมไหลเวียนไม่สะดวก ส่วนอาการปวดท้องของหนานอ๋องเป็เพียงอาการอาหารไม่ย่อยเท่านั้นเ้าค่ะ” ซูชิงหว่านตอบอย่างมั่นใจ “ขอแค่ท่านอ๋องทั้งสองพระองค์เสวยยาของหม่อมฉันครบสามวัน อาการประชวรก็จะหายดีแล้วเ้าค่ะ”
“ข้าปวดท้องมาก ตอนนี้ข้าเริ่มกินยาได้เลยหรือไม่” หนานอ๋องรีบถาม
“ใช่ๆ ข้าก็ปวดหัวมากเช่นกัน เ้ารีบให้คนไปต้มยามาให้ข้าเร็วเข้า” หนิงอ๋องรีบบอกเช่นกัน
“เมื่อผู้ช่วยต้มยาเสร็จ ท่านอ๋องก็เสวยยาได้ทันทีเ้าค่ะ” ซูชิงหว่านเขียนสูตรยาให้ผู้ช่วยอย่างมั่นใจ
ผ่านไปหนึ่งเค่อ[2] ผู้ช่วยก็ยกถ้วยยาเข้ามา
หนานอ๋องที่ปวดท้องจนเกือบทนไม่ไหวรีบรับถ้วยยามาดื่ม แต่อาการปวดท้องของเขากลับรุนแรงขึ้น
“เ้า! เ้าเอายาอะไรให้ข้าดื่ม” หนานอ๋องจ้องซูชิงหว่านอย่างดุร้าย “เ้ารู้ว่าข้ากับเสียนอ๋องมีเื่ไม่พอใจกัน เ้าจึงใช้โอกาสนี้วางยาข้าใช่หรือไม่”
ส่วนหนิงอ๋องที่เพิ่งดื่มยาเสร็จก็กระอักเืออกมากองใหญ่ “ซูชิงหว่าน! เ้าวางยาข้าใช่หรือไม่!”
“ไม่! ข้า...ข้าไม่ได้วางยา นี่คือยาสูตรลับที่ท่านแม่มอบมันให้กับข้า เป็สูตรยาจากตำราแพทย์ตระกูลลั่ว!” ซูชิงหว่านรีบหันไปมองฮูหยินใหญ่ “ท่านแม่! สูตรยาของท่านมีปัญหาอะไรหรือไม่เ้าคะ เหตุใดท่านอ๋องทั้งสองถึงมีอาการเช่นนี้”
ฮูหยินใหญ่ได้ยินอย่างนั้นก็ลุกขึ้นยืนด้วยความใ “สูตรยาของตระกูลลั่วจะมีปัญหาได้อย่างไร หว่านเอ๋อ...เ้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายหนิงอ๋องกับหนานอ๋องใช่หรือไม่”
“เ้าพูดบ้าอะไร! เ้าอยากให้ตระกูลซูของเราถูกตัดหัวทั้งตระกูลหรือไร” ซูจิ้นจงหันไปตวาดภรรยาก่อนจะรีบคุกเข่า “ขอฝ่าาโปรดตรวจสอบ สูตรยาของบุตรสาวกระหม่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจเป็ผู้ช่วยที่้าใส่ร้ายตระกูลซูของเรา ขอฝ่าาโปรดทวงความเป็ธรรมให้บุตรสาวกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“ทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าหนิงอ๋องกับหนานอ๋องมักจะมีเื่ทะเลาะเบาะแว้งกับเสียนอ๋องอยู่เป็ประจำ แต่ครั้งล่าสุดท่านอ๋องทั้งสามพระองค์กลับมีเื่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน แต่ถึงอย่างนั้นหม่อมฉันก็ยังเชื่อว่าบุตรสาวคงไม่กล้าปองร้ายท่านอ๋องทั้งสองเพื่อแก้แค้นแทนคู่หมั้นอย่างแน่นอนเพคะ” ฮูหยินใหญ่รีบนั่งคุกเข่าข้างสามี “หว่านเอ๋อไม่กล้าวางยาหนิงอ๋องกับหนานอ๋องแน่นอนเพคะ”
คำอธิบายของฮูหยินใหญ่กลับยิ่งทำให้ทุกคนสงสัย สายตาทุกคู่จึงไปตกอยู่ที่เสียนอ๋อง
ซูหยุนหรานมองสบตามารดาก็รู้แล้วว่ามารดา้าทำอะไร แต่นางก็ไม่เข้าไปขวาง จากจดหมายฉบับนั้น มารดาคง้าทำลายจวนสกุลซูกระมัง ซึ่งฮูหยินใหญ่ก็ไม่ได้หลบสายตาบุตรสาวเช่นกัน มีเพียงปากที่นางขยับเล็กน้อย ‘แม่ขอโทษ’
ซูหยุนหรานพยักหน้าให้มารดาพร้อมกับยิ้ม ‘ท่านแม่ทำในสิ่งที่้าได้เต็มที่เ้าค่ะ’
“นังบ้า! เ้าพูดอะไร!” ซูจิ้นจงตวาดภรรยา
“ข้าพูดผิดตรงไหนเ้าคะ เมื่อวานนี้ท่านก็ได้ยินที่หว่านเอ๋อร้องไห้มาหาเราแล้วเล่าเื่ที่ท่านอ๋องทั้งสามมีเื่ชกต่อยกัน แต่เป็เสียนอ๋องที่สู้ไม่ได้ นางยังพูดกับเราอยู่เลยว่าอยากแก้แค้นให้เสียนอ๋อง ท่านก็นั่งอยู่กับข้าแล้วทำไมท่านถึงไม่ได้ยิน” ฮูหยินใหญ่พูดเสียงดังจนทุกคนได้ยินชัด
“เ้า้าทำอะไรกันแน่” ซูจิ้นจงกัดฟัน “สูตรยาเหล่านี้ล้วนเป็สูตรยาจากตำราแพทย์ของเ้า หากมันเป็ยาพิษจริงก็ต้องเป็ตระกูลลั่วของเ้าที่ต้องรับผิดชอบ”
“ซูจิ้นจง! ลูกสาวของเ้าทำผิดแล้วมันเกี่ยวอะไรกับตระกูลลั่วของข้า” ลั่วฉือได้ยินคำพูดของซูจิ้นจงก็โมโหจนอยากจะฆ่าคน “พวกเ้าอยากตายก็อย่าลากพวกข้าเข้าไปเกี่ยว”
“ท่านพี่!” ฮูหยินใหญ่มองสามีอย่างใ “ตำราแพทย์ของตระกูลลั่วท่านก็เลยอ่านมาแล้ว ก็ไม่ใช่เพราะตำราแพทย์ของข้าหรือที่ทำให้ท่านสอบเข้าสำนักแพทย์หลวงได้ แล้วท่านจะบอกว่าตำราของข้าเป็ตำราพิษได้อย่างไร หากท่านพูดเช่นนี้ก็มาพิสูจน์กันได้”
“ท่านแม่! ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ซูชิงหว่านหวาดกลัวจึงคิดจะปัดความรับผิดชอบ “ฝ่าาเพคะ หม่อมฉันเรียนวิชาแพทย์มาจากตำราแพทย์ของตระกูลลั่ว ซึ่งฮูหยินใหญ่ลั่วเจินเจินเป็ผู้ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้หม่อมฉันด้วยตัวเอง หากยาที่หนิงอ๋องกับหนานอ๋องเสวยเป็ยาพิษ ย่อมต้องเป็ฮูหยินใหญ่และคนตระกูลลั่วที่ต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่หม่อมฉันหรือตระกูลซูของหม่อมฉันที่ต้องรับผิดชอบเพคะ”
“ซูชิงหว่าน! เ้าโกรธที่หนิงอ๋องกับหนานอ๋องทำร้ายคู่หมั้นของเ้า เ้าถึงวางยาทั้งสองพระองค์ แต่พอมีคนจับได้ เ้ากลับโยนความผิดมาให้ข้ารับผิดชอบ” ฮูหยินใหญ่โขกศีรษะกับพื้นอย่างแรงจนเือาบ “ขอฝ่าาโปรดตรวจสอบให้แน่ชัดด้วยเพคะ เื่น่าอายที่หม่อมฉันเคยขโมยตำราแพทย์ของบรรพบุรุษมาให้ซูจิ้นจงนั้นทุกคนคงจำกันได้ หลังจากซูจิ้นจงสอบเข้าสำนักแพทย์หลวงได้หม่อมฉันก็เก็บตำราไว้เป็อย่างดี จนมาครั้งนี้ซูชิงหว่าน้าสอบเข้าสำนักแพทย์หลวง หม่อมฉันจึงได้นำตำราเล่มนั้นออกมาอีกครั้ง ซึ่งหม่อมฉันก็สอนเนื้อหาในตำราให้ซูชิงหว่านอย่างไม่มีผิดเพี้ยน หม่อมฉันขอยืนยันว่าสิ่งที่หม่อมฉันถ่ายทอดให้กับซูชิงหว่านไม่ใช่สูตรยาพิษแน่นอนเพคะ”
“ฝ่าาเพคะ” ซูหยุนหรานคุกเข่าลงข้างมารดา “ตระกูลลั่วของเราเป็แพทย์กันมาหลายรุ่น พวกเราถูกบรรพบุรุษสอนให้มีจิตใจเมตตาต่อผู้ป่วยและเพื่อนมนุษย์ คนตระกูลลั่วย่อมไม่มีทางปรุงยาพิษขึ้นมาเพื่อทำร้ายใคร ดังนั้นการพิสูจน์เื่นี้จึงทำได้ไม่ยากเพคะ”
“เ้ามีวิธีพิสูจน์อย่างไร” ฝ่าาตรัสถาม
“ฟังตามที่ท่านแม่พูดมานอกจากท่านแม่กับซูชิงหว่านแล้วยังมีหมอหลวงซูจิ้นจงที่เคยอ่านตำราแพทย์เล่มนั้น วันนี้หม่อมฉันได้นำตำราแพทย์ของตระกูลติดตัวมาด้วย โดยหม่อมฉันจะอ่านชื่อโรคขึ้นมา จากนั้นก็ให้ทั้งสามคนเขียนสูตรยารักษาโรคออกมา แล้วเราค่อยเอามาเทียบกับตำราต้นฉบับ เท่านี้ก็จะรู้แล้วว่าเป็ผู้ใดกันแน่ที่พูดความจริงและเป็ผู้ใดที่คิดวางยาท่านอ๋องทั้งสองเพคะ” ซูหยุนหรานชูตำราแพทย์ในมือขึ้นมา
ฮูหยินใหญ่พูดกับลูกสาวเสียงเบา “ดีที่เ้าตัดสัมพันธ์กับตระกูลซูไปแล้ว หรานเอ๋อ...ครั้งนี้คงเป็ครั้งสุดท้ายที่แม่จะทำเพื่อเ้าและตระกูลลั่ว”
“ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรเ้าคะ” ซูหยุนหรานขมวดคิ้ว
“ซูจิ้นจงกับซูชิงหว่านไม่ได้้าแค่ตำราแพทย์ แต่พวกเขา้าสังหารเ้ากับแม่ด้วย” ฮูหยินใหญ่สะอื้นเล็กน้อย “แม่จำเป็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเ้า หรานเอ๋อ...หวังว่าเ้าจะยกโทษให้แม่”
“ข้าอภัยให้ท่านเ้าค่ะ” ซูหยุนหรานตอบรับเสียงเครือ
ซูจิ้นจงไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่ภรรยากับซูหยุนหรานกระซิบกัน เขาพูดกับลูกสาวคนเล็ก “หว่านเอ๋อ เ้าแน่ใจนะว่าเ้าไม่ได้วางยาท่านอ๋องทั้งสองคนจริงๆ”
“แม้เมื่อวานข้าจะพูดออกไปอย่างนั้นเพราะความโกรธ แต่ท่านพ่อคิดว่าข้าจะกล้าทำเื่ใหญ่อย่างการวางยาท่านอ๋องจริงหรือเ้าคะ ข้ารักชีวิตและยังไม่อยากตาย ข้าไม่มีทางทำเื่ใหญ่เช่นนั้นหรอกเ้าค่ะ” ซูชิงหว่านตอบ
ซูจิ้นจงยิ้มให้ลูกสาว “เช่นนั้นเ้าก็เขียนสูตรยารักษาโรคของตระกูลลั่วออกมาอย่างมั่นใจ ขอแค่เราสองคนรอดไปได้ ข้าจะทำให้ลั่วเจินเจินนังหญิงชั่วผู้นั้นอยู่ไม่สู้ตาย ส่วนเสียนอ๋องเ้าก็กลับไปเอาใจเขาให้ดี เพราะเื่นี้คงทำให้เขาไม่พอใจเ้าบ้างแล้ว”
“ลูกฟังท่านพ่อเ้าค่ะ” ซูชิงหว่านรับคำ
จากนั้นการพิสูจน์ความจริงก็เริ่มขึ้น ลั่วฉือเป็คนอ่านชื่อโรคจากตำราแพทย์ของตระกูลลั่ว โดยมีหมอหลวงอีกสามคนเป็ผู้ร่วมตรวจคำตอบ
ผลที่ออกมาคือฮูหยินใหญ่เขียนสูตรยารักษาโรคได้ครบทั้งห้าข้อ ซูจิ้นจงเขียนสูตรยาได้เพียงสามโรค แต่ทั้งสามโรคนั้นเขาเขียนสูตรยาได้ถูกต้องทั้งหมด มีเพียงซูชิงหว่านที่แม้จะเป็ตำรับยาเหมือนกัน แต่สัดส่วนที่นางเขียนออกมากลับเป็สัดส่วนของยาพิษ และเมื่อนำสูตรยาของนางไปเปรียบเทียบกับกากยาที่ต้มให้หนิงอ๋องและหนานอ๋องเสวยก็พบว่าเป็ยาพิษสูตรเดียวกัน
“ไม่จริง! ไม่ใช่ข้า...สูตรยาของข้าไม่ใช่ยาพิษ” ซูชิงหว่านพูดขึ้นอย่างใ
“เป็...เป็ไปได้อย่างไร” ซูจิ้นจงก็ตกอยู่ในอาการเหม่อลอย “ตระกูลซูของข้าจบสิ้นแล้ว”
เสียนอ๋องก็ตกอยู่ในความใไม่แพ้กัน “หว่านเอ๋อ! เ้าทำสิ่งใดลงไป”
“ท่านอ๋อง! ข้าทำเพื่อท่านนะเ้าคะ” ซูชิงหว่านใจนพูดผิดพูดถูก “ไม่สิ...ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ทำ ท่านต้องเชื่อข้านะเ้าคะ”
เสียนกุ้ยเฟยเดินไปตบหน้าซูชิงหว่านอย่างแรง “นังหญิงชั่ว เ้าคิดจะใส่ร้ายเสียนเอ๋อของข้าใช่หรือไม่ แม้ลูกชายของข้าจะมีเื่ชกต่อยกับพี่น้องของเขา แต่ลูกชายข้าก็ไม่เคยคิดที่จะเอาชีวิตพี่น้อง มีแต่เ้าที่คิดชั่ว หรือความจริงแล้วหนิงอ๋องกับหนานอ๋องไปรู้เื่ชั่วๆ ที่บิดาของเ้าทำ เ้าจึงคิดจะใช้โอกาสนี้ฆ่าปิดปากพวกเขา”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะเ้าคะ” ซูชิงหว่านรีบปฏิเสธ
“ข้าไม่ฟังคำพูดของเ้าแล้ว” เสียนกุ้ยเฟยจับมือลูกชายแล้วคุกเข่าหน้าพระพักตร์ “ขอฝ่าาโปรดยกเลิกงานหมั้นระหว่างเสียนเอ๋อกับซูชิงหว่าน จากนั้นก็ให้ปะาคนตระกูลซูที่กล้าวางยาพิษและใส่ร้ายคนในราชวงศ์ด้วยเถิดเพคะ”
เสียนอ๋องเ้าใจเจตนาของมารดา แม้เขาจะรักซูชิงหว่าน แต่ตำแหน่งรัชทายาทก็สำคัญสำหรับเขา “ขอเสด็จพ่อยกเลิกการหมั้นและปะาคนตระกูลซูเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงให้ลูกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ซูชิงหว่านถูกตัดสินปะาชีวิต ส่วนซูจิ้นจงกับฮูหยินใหญ่ถูกสั่งเนรเทศไปชายแดนเนื่องจากไม่มีส่วนรู้เห็น
____________________
[1] ชี้แจงตัวละครเพิ่มเติม (เรียงลำดับองค์ชาย)
1. หนิงอ๋อง มีนามว่า สุ่ยเจี้ยนหนิง (องค์ชายใหญ่)
2. หนานอ๋อง มีนามว่า สุ่ยหงหนาน (องค์ชายรอง)
3. เสียนอ๋อง มีนามว่า สุ่ยหรงเสียน (องค์ชายสาม คู่หมั้นของซูชิงหว่าน)
4. จงอ๋อง มีนามว่า สุ่ยซิ่นจง (องค์ชายสี่)
5. หรงอ๋อง มีนามว่า สุ่ยชิงหรง (องค์ชายห้า)
6. รุ่ยอ๋อง มีนามว่า สุ่ยเลี่ยงรุ่ย (องค์ชายหก)
[2] หนึ่งเค่อ เทียบเท่ากับ 15 นาทีโดยประมาณตามเวลาสากล
1K
