ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        อวี๋ชิงฮวารู้สึกว่ากู้ชิงเฉิงที่อยู่ตรงหน้าไม่มีทางใช่อดีตพระชายาเป็นแน่เพราะถึงแม้อดีตพระชายาจะงดงามล่มเมือง ทว่านางกลับไม่ได้มีกลิ่นอายท่วงทีเช่นนี้เพียงแค่ดวงตาคู่นั้น ก็มากพอทำให้ผู้ใดที่ได้พบยากจะลืมเลือน

        กู้ชิงเฉิงรู้สึกได้ถึงสายตาของอวี๋ชิงฮวาที่จับจ้องมานางจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอวี๋ชิงฮวาทว่าแววตาคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความเยียบเย็นและไม่แยแสทำให้อวี๋ชิงฮวารู้สึกใจหายวาบ เขาเหมือนถูกมองทะลุถึงเบื้องในจิตใจ

        เดิมทีเขาตั้งใจจะกำจัดอันหยวนถังและผู้คนในนั้น เพื่อแก้แค้นให้กู้ตงหลิงเขาจึงได้ส่งรุ่ยอ๋องมาที่นี่ เพียงแต่เรื่องนี้ เขาจำต้องทำให้ไร้ช่องโหว่และไม่อาจมีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นเขาจะไม่สามารถให้คำอธิบายแก่ต้าหลี่ซื่อ และไม่สามารถให้คำอธิบายแก่โม่อวี้เฉินได้

        “ฟื้นแล้ว!” ในยามนั้นกู้จิ่งเซวียนก็ร้องตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น

        หมอประจำจวนก็ตื่นเต้นจนหนวดเคราสั่นเทิ้ม“ฟื้นแล้วจริงๆ ท่านรุ่ยอ๋องฟื้นแล้ว”

        เดิมทีพวกเขาคิดว่ารุ่ยอ๋องคงจะไม่รอดแล้วเพราะแม้แต่ชีพจรก็หยุดเต้น อีกทั้งเวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว

        เหล่าทหารองครักษ์ต่างพากันเข้ามาห้อมล้อมทว่ากู้จิ่งเซวียนกลับทำท่าเหมือนผู้ใหญ่ เขาโบกมือไปมา“พวกท่านถอยไปก่อน อย่าเพิ่งเข้ามามุงการเบียดเสียดกันอยู่จะทำให้รุ่ยอ๋องหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ไม่ได้” ท่าทางของเขานั้นดูจริงจังยิ่งนัก ทำให้ผู้คนต่างพากันตะลึงงันไปชั่วขณะ

        แต่กู้ชิงเฉิงกลับพยักหน้าด้วยความชื่นชมสมแล้วที่เป็นบุตรชายของนาง เขามีกิริยาที่ดูดีเช่นเดียวกับนางอีกทั้งยังใจเย็นและไม่ตื่นตระหนกต่อเหตุการณ์

        เมื่อเห็นว่ารุ่ยอ๋องฟื้นแล้วหมอประจำจวนและเหล่าองครักษ์ก็ไม่ได้สงสัยสิ่งใดอีกกระทั่งยาอายุวัฒนะก็ถูกนำออกมาใช้แล้วอีกทั้งใต้หล้าแห่งนี้ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ารุ่ยอ๋องไม่อาจล่วงเกินได้หากรุ่ยอ๋องเกิดเรื่องขึ้นที่นี่ อันหยวนถังแห่งนี้จะต้องถูกทำลายจนสิ้น

        กู้ชิงเฉิงและโม่อวี้เฉินก้าวเดินพร้อมกัน

        “อันอี้ฝาน เจ้าไปหาคนมาสองคน และพารุ่ยอ๋องไปที่ห้องพักรักษาหลังจวนก่อน”กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลง พลางหันไปมองอันอี้ฝาน

        ยามนี้อันอี้ฝานและหยวนจิ่วถูกคนของอวี๋ชิงฮวาควบคุมตัวอยู่อันอี้ฝานจึงเหลือบมององครักษ์ที่กำลังคุมตัวเขาอยู่สองคน เมื่อได้ยินเช่นนั้นองครักษ์ทั้งสองกลับหันไปมองอวี๋ชิงฮวา

        “หากรุ่ยอ๋องเกิดเรื่องร้ายใด ท่านแม่ทัพคงไม่อาจรับผิดชอบไหว” องครักษ์ข้างกายรุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ อันที่จริงเขาก็เห็นแล้วว่าอวี๋ชิงฮวากำลังใช้ความเจ็บป่วยของรุ่ยอ๋องเพื่อจัดการอันหยวนถังช่างไร้ยางอายและโอหังยิ่งนัก

        แม้ในใจอวี๋ชิงฮวาจะไม่เต็มใจแต่ก็จำต้องโบกมือให้ลูกน้องของตนปล่อยคน หลังจากนั้นคนของอันหยวนถังก็ได้รับอิสระทั้งหมดทว่าคนของอวี๋ชิงฮวาก็ยังคงล้อมรอบอันหยวนถังไว้ ไม่ให้ผู้ใดเข้าออกได้ตามอำเภอใจ

        หูเอ้อร์เก็บดาบในมือลงสีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าคนพวกนี้ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันครั้งแล้วครั้งเล่าและยังไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย ช่างสมควรตายนัก

        ทว่าหูเอ้อร์ก็ไม่กล้ากระทำการโดยพลการตอนนี้เขาไม่ได้เป็นหัวหน้าโจรเหมือนแต่ก่อนแล้วเขาไม่สามารถสร้างปัญหาให้เจ้านายได้ ดังนั้นเขาจึงต้องอดทนไว้

        สำหรับองค์รัชทายาทที่เกาะติดเจ้านายของเขาไม่ห่างเขารู้สึกไม่ค่อยถูกชะตาเช่นกัน ในความคิดของเขากู้ชิงเฉิงเปรียบดั่งเซียนแห่งสวรรค์ใต้หล้าบุรุษธรรมดาเช่นโม่อวี้เฉินจะคู่ควรกับนางได้อย่างไร?แต่กู้จิ่งเซวียนกลับกอดขาโม่อวี้เฉินพลางเรียกว่า ‘ท่านพ่อ’ เรื่องนี้ทำให้เขาอึดอัดใจยิ่งนัก

        อันอี้ฝานและจินซานเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยแบบพิเศษเข้ามา

        “นี่มันเรื่องอะไรกัน?” รุ่ยอ๋องที่ตั้งสติได้แล้วฝืนลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียวไม่สู้ดี “เหตุใดจึงนำข้ามาใส่ในโลงศพเช่นนี้นี่เป็นการแช่งข้าหรือ?” แม้รุ่นอ๋องจะยังอ่อนเพลียแต่รัศมีของเขากลับแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าเกรงขามทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัวและยำเกรงจากก้นบึ้งของหัวใจ

        เมื่อรุ่ยอ๋องกล่าวจบเหล่าองครักษ์ ข้ารับใช้ สาวใช้ และหมอประจำจวนต่างคุกเข่าลง“รุ่ยอ๋องโปรดระงับโทสะด้วย! ข้าน้อยสมควรตาย!” 

        มีเพียงกู้ชิงเฉิงโม่อวี้เฉิน และกู้จิ่งเซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะคุกเข่าลง

        ทันทีที่รุ่ยอ๋องลุกขึ้นนั่งเขาก็เห็นโม่อวี้เฉิน พลางตะลึงงันไปชั่วขณะ “องค์รัชทายาทมาเยี่ยมข้าหรือ?...”

        จากนั้นก็เห็นกู้ชิงเฉิงดวงตาของรุ่ยอ๋องพลันเป็นประกาย “นางเป็นบุตรสาวของตระกูลใดกันช่างงดงามยิ่งนัก องค์รัชทายาทจะได้มีพระชายาอีกแล้วกระมัง”

        เขาเป็นห่วงเรื่องขององค์รัชทายาทมาโดยตลอดนับตั้งแต่ห้าปีก่อนที่กู้ชิงเฉิงเสียชีวิตในกองเพลิงเขาก็พยายามจัดหาพระชายาใหม่ให้องค์รัชทายาทมาโดยตลอดน่าเสียดายที่ไม่ประสบความสำเร็จแม้แต่น้อย

        กู้จิ่งเซวียนเมื่อได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยทัดท้านขึ้น “ท่านแม่ของข้าเป็นพระชายาอยู่แล้ว”

        กู้ชิงเฉิงจึงเหลือบมองเขาด้วยความไม่พอใจเจ้าเด็กคนนี้ช่างไร้ซึ่งหลักการจริงๆ

        ใบหน้าของโม่อวี้เฉินที่มักจะเรียบเฉยแต่บัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มในทันทีที่ได้ยินประโยคของรุ่ยอ๋อง“ท่านอาพูดถูกยิ่งนัก”

        คำกล่าวนี้เกือบทำให้รุ่ยอ๋องที่เพิ่งฟื้น เกือบจะสลบไปอีกครั้ง อันที่จริงตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากเขากล่าวถึงเรื่องพระชายาองค์รัชทายาทก็จะเปลี่ยนสีหน้าเย็นชาทันที ไม่เคยเกรงใจเขาแม้แต่น้อยแต่เหตุใดวันนี้กลับกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้เล่า? เขาถึงกับสงสัยว่านี่ใช่หลานชายของเขาจริงๆ หรือไม่

        อันอี้ฝานและจินซานรวมถึงหมอประจำจวน ได้ย้ายรุ่ยอ๋องไปยังเตียงเคลื่อนย้ายพิเศษแล้วก่อนจะเข็นไปยังเรือนด้านหลัง

        เรื่องราวเกี่ยวกับอันหยวนถังนั้นมีเรื่องเล่าขานอยู่หลายแบบนักดังนั้น ไม่ว่าจะมีสิ่งใดที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น ผู้คนก็ยังสามารถยอมรับได้

        “นายท่าน ต่อไปจะทำอย่างไรดีขอรับ?” เมื่อเห็นรุ่ยอ๋องถูกเข็นออกไปโถงใหญ่ก็พลันว่างเปล่า ที่ปรึกษาข้างกายอวี๋ชิงฮวาจึงสับสนเล็กน้อย

        เดิมทีแผนการเกือบจะสำเร็จลุล่วงแล้ว แต่ตอนนี้กลับพลิกผันอย่างคาดไม่ถึงรุ่ยอ๋องไม่เพียงไม่สิ้นชีพที่นี่ แต่ยังได้กินยาอายุวัฒนะของอันหยวนถังทำให้ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้และจากคำร่ำลือที่ว่าท่านหมอกู้สามารถช่วยคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้ ดังนั้นดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ รุ่ยอ๋องคงจะปลอดภัยอย่างแน่นอน

        ก่อนหน้านี้ในจวนของรุ่ยอ๋องกำลังเตรียมจัดงานศพแล้วแต่หากกู้ชิงเฉิงสามารถรักษารุ่ยอ๋องได้สำเร็จอันหยวนถังก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตรุ่ยอ๋อง ถึงเวลานั้นแล้วผู้ใดเล่าจะกล้าแตะต้องอันหยวนถัง? เว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อวี๋ชิงฮวาก็เริ่มร้อนรน “เราจะต้องคิดหาหนทางทำให้รุ่ยอ๋องประสบเหตุที่นี่ให้ได้”

        “แต่คนของเรา…ไม่สามารถแทรกแซงได้เลยขอรับ” ที่ปรึกษาเอ่ยอย่างจนใจ“อยู่ภายใต้สายตาของรุ่ยอ๋อง ผู้ใดเล่าจะกล้าลงมือ”

        “เจ้าไปหามือสังหารมาสองคน” อวี๋ชิงฮวากำหมัดแน่นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่ยอมให้อันหยวนถังอยู่ดีมีสุขได้โดยเฉพาะกู้ชิงเฉิง 

        นี่เป็นสิ่งที่กู้ตงหลิงกำชับเขาว่าต้องจัดการฆ่ากู้ชิงเฉิงให้ได้หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เขายังทำไม่สำเร็จในภายภาคหน้าเขาจะเผชิญหน้ากับกู้ตงหลิงได้อย่างไร?

        “เพียงแค่เรื่องสำเร็จ พวกเขาจะได้รับทองคำก้อนโต” อวี๋ชิงฮวาตัดสินใจเด็ดขาดเขากัดฟันแน่น “จำไว้ว่า การสิ้นชีพของรุ่ยอ๋องจะต้องเป็นความผิดพลาดของท่านหมอกู้”

        ยามนี้ภายในห้องพักฟื้นในเรือนด้านหลัง รุ่ยอ๋องเบิกตากว้างมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ

        “ไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนทั่วหล้าล้วนต้องการมาอันหยวนถังเพื่อรักษาโรค”รุ่ยอ๋องพยักหน้าพลางมองไปรอบๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

        แม้อายุของเขายังไม่มากนักแต่เพราะการทำศึกสงครามมานานหลายปี อีกทั้งแดนชายขอบทั้งกันดารหนาวเหน็บ จึงทำให้ร่างกายเกิดโรครุมเร้า อีกทั้งบาดแผลจากการศึกทำให้ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น

        “เสี่ยวโต่วจื่อ นำกล่องยามาให้ข้าที ส่วนเซวียนเอ๋อร์มาคอยช่วยแม่อยู่ข้างๆ” กู้ชิงเฉิงได้เปลี่ยนชุดเป็นชุดผ่าตัดแล้ว

        โม่อวี้เฉินได้ขับไล่บ่าวไพร่และองครักษ์ของจวนอ๋องออกไปแล้วภายในห้องพักฟื้นจึงเงียบสงบลงนอกจากนี้โม่อวี้เฉินก็ไปยืนเฝ้าหน้าประตูอย่างเคร่งครัด เมื่อมีเขาอยู่ที่นี่จะไม่มีผู้ใดกล้าลงมืออันใดได้อีก

        เมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนยืนอยู่ข้างๆซึ่งต่างก็เปลี่ยนเป็นชุดขาวสะอาด บนใบหน้าของรุ่ยอ๋องก็ปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง

        เมื่อกู้ชิงเฉิงเริ่มลงเข็มเขาก็เอ่ยถามว่า “เจ้ากับองค์รัชทายาทได้ตกลงความสัมพันธ์กันแล้วหรือ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นนิ้วของกู้ชิงเฉิงที่กำลังคลึงปลายเข็มเบาๆ พลันสั่นสะท้านเล็กน้อย

        รุ่ยอ๋องผู้นี้ช่างแตกต่างจากในนิยายโดยสิ้นเชิง! ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนที่ไร้หัวใจและเย็นชาราวกับน้ำแข็งหรอกหรือ? ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?นางหยิบบทนิยายผิดเรื่องไปแล้วกระมัง?

        ในนิยายแม้รุ่ยอ๋องผู้นี้ถูกกล่าวถึงไม่มากนักทว่ากลับทุ่มเทเพื่อสนับสนุนกู้ตงหลิงอย่างเต็มที่เพราะกู้ตงหลิงในโดดเด่นในทุกด้าน มีรัศมีเจิดจรัสอยู่เหนือศีรษะไม่มีผู้ใดไม่ชอบนาง

        “รุ่ยอ๋องล้อหม่อมฉันเล่นแล้วเพคะหม่อมฉันกับองค์รัชทายาทไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใดกัน” กู้ชิงเฉิงตอบด้วยสีหน้าปกติน้ำเสียงของนางราบเรียบไม่มีความผันผวน ยามนางช่วยชีวิตคน นางมักจะใจจดใจจ่อไม่วอกแวก

        รุ่ยอ๋องดวงตาเปล่งประกายลึกซึ้งยิ่งขึ้นไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ใดไม่ชอบองค์รัชทายาท!

        สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนักในชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่รู้จะเอ่ยตอบนางเช่นไรดี

        ตอนนี้รุ่ยอ๋องคิดว่าเขามีเรื่องที่สามารถไปเย้ยหยันโม่อวี้เฉินได้แล้ว