(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 102 ท่านเป็นใครกันแน่?

ทว่า...ทันทีที่จิตสังหารของไวทเคานต์นิคแผ่ซ่านออกมา ‘ฟู่!’ จู่ๆ มันก็จางหายไปเสมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

‘นี้มันเกิดอะไรขึ้น?’

ทางด้านของไวทเคานต์นิคนั้นมั่นใจ ว่าเมื่อครู่ตนเองได้เผลอปล่อยจิตสังหารออกไปอย่างแน่นอน...เพียงแต่ในตอนนี้ เขากลับจับสัมผัสจิตสังหารของตนเองที่ปลดปล่อยออกมาไม่ได้เลย

ราวกับว่าจิตสังหารของเขา มันไม่เคยมีอยู่และไม่เคยเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามเมื่อไวทเคานต์นิคพยายามตั้งสติ เขาก็พลันพบว่า คาห์นนั้นมาอยู่ข้างกายตนเองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

คาห์นพยายามดึงรั้งไวทเคานต์นิค ด้วยความยากลำบาก ประหนึ่งกำลังฉุดรั้งสัตว์ร้ายก็มิปาน

ใช่แล้ว...ถึงภายนอกและการวางตัวของไวทเคานต์นิคจะดูสุภาพและดูไม่ถือสาพิธีรีตองมากนัก แต่ในยามที่ไวทเคานต์นิคโกรธหรือไม่พอใจ ขุนนางวัยกลางคนผู้นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายกระหายเลือดเลยทีเดียว

“ท่านไวทเคานต์ได้โปรดสงบใจลงก่อน ท่านลองมองดูให้ดีๆ ว่าคนที่เอ่ยทักนั้นเป็นใคร?!” คาห์น กระซิบกระซาบคำพูดนี้ให้กับไวทเคานต์นิคที่กำลังโกรธ

ทั้งนี้เมื่อไวทเคานต์นิคได้รับฟังคำตักเตือนของคาห์น ก็ได้เพ่งสายตาไปยังด้านในครัว ที่มี ชายหนุ่มรูปงามทั้งสองคน ยืนเท้าสะเอว กำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ ด้วยแววตาไม่ยินดียินร้าย

รูปกายและใบหน้าที่หล่อเหลาดุจเทพบุตรของทั้งสองคน ที่คนหนึ่งมีเรือนผมสีทองยาวสลวย ที่ตอนนี้ได้ถูกรวบขึ้นให้ดูเรียบร้อย ส่วนชายอีกคนที่อยู่ถัดไปจากด้านหลังของชายหนุ่มคนแรก

แม้จะไม่ได้หล่อเหลาและสง่างามเหมือนชายหนุ่มคนแรก แต่ด้วยแววตาที่เย็นยะเยือกที่กำลังจ้องมองมายังทางนี้ มันช่างดูคุ้นตาไวทเคานต์นิคเสียเหลือเกิน

ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มที่มีลักษณะท่าทางและใบหน้าเช่นนี้ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่? อีกทั้งยังแต่งกายด้วยชุดทั่วไป? ดูยังไงก็ไม่มีทางที่จะสอดคล้องกับบุคคลที่ตนเองกำลังคิดถึงได้เลย

“โทมัส จิม อย่าเสียมารยาทกับลูกค้า...แล้วก็ขอประทานโทษคุณลูกค้าด้วยนะครับ ทางร้านของเราไม่อนุญาตให้มีการต่อสู้หรือทะเลาะกันภายในร้านเป็นอันขาด มิเช่นนั้นทางร้านของเราจะไม่ขอให้บริการกับพวกท่านอีกต่อไป”

ในระหว่างที่ไวทเคานต์นิคกำลังสับสนอยู่นั่นเอง

ทางด้านของไลท์ พ่อครัวหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ห่างก็ได้พูดแทรกขึ้นมา ใบหน้าที่ดูใจดีและมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ กลับกันในตอนนี้รอยยิ้มที่ได้เผยออกมา มันไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มอันน่าหวาดกลัวเลยสักนิด

เมื่อเห็นดังนั้นไวทเคานต์นิคก็ถึงกับผงะ เผลอก้าวถอยหลัง ตามสัญชาตญาณที่กำลังถูกคุกคามจากสิ่งที่ทรงพลังมากกว่าตนเอง

และถึงแม้ว่าไวทเคานต์นิค จะดูเหมือนว่ากำลังถูกคุกคามอย่างหนัก

แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักรบ ที่ในอดีตเคยออกรบเคียงข้างกับพระราชาทั่วทุกสนามรบ สติของไวทเคานต์ก็ดูจะแจ่มชัดมากขึ้น

จนสามารถจับใจความในคำพูดของพ่อครัวหนุ่มที่เอ่ยชื่อเรียก ‘โทมัสและจิม’ ชายหนุ่มสองคนที่ตนเองรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา อีกทั้งชื่อเรียกนี้ ก็ไปละม้ายคล้ายกับ เจ้าชายโทมัสแห่งอาณาจักรพันธมิตรแดนเหนือ และ หัวหน้าองครักษ์จิม มือสังหารที่อยู่ข้างกายกับเจ้าชายโทมัส ประหนึ่งเงาตามตัว

‘โทมัสและจิม ถ้าอย่างนั้น...แย่แล้ว!’ ไวทเคานต์นิคเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มาจากไหน ความรู้สึกผิดจากการกระทำที่แสดงออกไปเมื่อครู่ ก็พลันถาโถม

ไวทเคานต์นิคแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น เพื่อคุกเข่า พลางขอความเมตตาที่ไปล่วงเกินเจ้าชายหนุ่ม โดยไม่ตั้งใจ

แต่ยังไม่ทันที่จะได้คุกเข่าลงไปกับพื้น ทางด้านของจิม ที่ได้ฉายาว่ามือสังหารเงา ก็ได้พุ่งปราดเข้ามาคว้าตัวเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าเร็วเสียจน คาห์นที่อยู่ข้างๆ ก็ยังมองตามแทบไม่ทันเลยทีเดียว

“ท่านไวทเคานต์ไม่ต้องรู้สึกผิด เป็นเจ้าชายและตัวข้าต่างหาก ที่หยอกล้อท่านเกินเลยไปหน่อย ฉะนั้นโปรดทำตัวตามปกติด้วย เรื่องอื่นค่อยมาพูดคุยกันทีหลัง” จิมได้ฝากคำพูดของโทมัสผู้เป็นเจ้าชายให้กับไวทเคานต์นิค ก่อนจะถลาตัวกลับไปยังด้านหลังของโทมัสตามเดิม

ไวทเคานต์นิคยังคงตัวสั่นงั่กงก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังประคองสติให้กลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกคำสั่งให้องครักษ์และครอบครัวของตนเอง กลับออกไปรอที่ด้านนอก หรือถ้าเป็นไปได้ ก็ส่งตัวครอบครัว ภรรยาและลูกของตนเอง กลับไปที่กระโจมเลยจะเป็นการดีที่สุด

“ให้ข้าอยู่ ข้างกายของนายท่านเถอะ” แม้ทหารและองครักษ์จะล่าถอยกลับออกไปตามคำสั่งของไวทเคานต์นิคกันหมดแล้ว

แต่ทางด้านของคาห์นกลับเลือกที่จะอยู่ต่อและขอเป็นตัวกลางในการพูดคุย เพื่ออธิบายถึงสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับร้านอาหารสามเวลาแห่งนี้ ว่าร้านแห่งนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ไวทเคานต์นิคนั้นเข้าใจ

“ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี...ถ้าอย่างนั้นก็เอาเป็นตั้งแต่วันที่ข้าน้อยรู้จักและมาถึงร้านอาหารแห่งนี้ เลยก็แล้วกัน” หลังจากบุคคลภายนอกที่ไม่เกี่ยวข้องได้จากไปกันหมดแล้ว

คาห์นก็ได้เริ่มต้นเล่าถึง วันแรกของตัวเองที่ได้มาเหยียบร้านอาหารสามเวลาเป็นครั้งแรก ให้กับไวทเคานต์นิคได้รับฟัง

แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันแรกๆ ไม่ใช่สาระสำคัญอะไร หากแต่วันต่อๆ ไปต่างหากที่มันเริ่มแปลกไปจากร้านอาหารปกติไปเสียทุกที

อนึ่งมีเจ้าชายและองครักษ์มาเป็นพนักงานของร้านบ้างล่ะ หรือการที่พ่อครัวอย่างไลท์ รับเลี้ยงสไลม์เป็นสัตว์เลี้ยง รวมไปถึงการที่ไลท์ได้ใช้พลังที่มากมายมหาศาล กดข่มจนแมทที่ไวทเคานต์ ได้เจอะเจอที่หน้าร้าน ที่ในตอนแรกไวทเคานต์นิคยังคาดว่าแมทนั้นดูท่าจะเป็นคนที่มีมารยาท

แต่แท้ที่จริงแล้ว ก่อนหน้านี้แมทนั้นเป็นชายเสเพล ที่ใช้ชื่อของพ่อที่เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านดาราฉาย ข่มเหงรังแกผู้อื่น

ก่อนจะถูกไลท์ปราบพยศ จนสงบเสงี่ยมดั่งเช่นในปัจจุบัน

“ไลท์ ไม่สิท่านไลท์ ท่านไม่รู้เหรอว่าชายทั้งสองคนนั้นคือเจ้าชายและหัวหน้าองครักษ์จากพันธมิตรทางตอนเหนือของอาณาจักรเรา?” ไวทเคานต์นิคเมื่อรับฟังเรื่องเล่าของคาห์นจนจบ ก็เกิดข้อสงสัยขึ้นมากมาย

พลางหันไปถามแก่ไลท์ ในเรื่องของตัวตนของเจ้าชายโทมัสและองครักษ์จิม

“ในตอนแรกผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าสองคนนี้นั้นเป็นใครหรือมาจากไหน เพียงแต่เห็นว่าชอบมากินอาหารที่ร้านของผม และเผอิญไปมีเรื่องกับมาร์คัสที่เป็นลูกชายของคุณตากับคุณยาย ผมจึงรับรู้ได้ถึงตัวตนของทั้งสองโดยบังเอิญ” ไลท์นั้นจำเป็นต้องพูดโกหก ครั้นจะให้โกหกไปดื้อก็คงไม่มีใครเชื่อ เขาจึงปั้นแต่งผสมความจริงลงไปหลายส่วน เพื่อให้เรื่องนั้นดูเข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ก่อนที่โทมัสและจิม จะเข้ามาเล่าเสริมในส่วนของพวกเขา เพื่อบอกเล่าว่า ประทับใจในฝีมือการทำอาหารของไลท์มากขนาดไหน และจากความประทับใจก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเพิ่มเติมเป็นความเลื่อมใส ศรัทธา

และมาจบที่อยากจะเรียนรู้การใช้ชีวิตจากไลท์ จนตั้งใจขอฝากตัวเป็นศิษย์ ในร้านอาหารสามเวลานั่นเอง

ได้ยินเพียงแค่นั้นทางด้านของไวทเคานต์นิคก็แทบช็อกค้างไปแล้ว ตัวของไวทเคานต์นิคนั้นรู้จักและสนิทสนมกับ โทมัสและจิมมาเป็นอย่างดี เพราะตัวกษัตริย์แห่งแดนเหนือหรือพระบิดาของเจ้าชายโทมัสที่ชื่อว่ากษัตริย์โลแกน ก็ถือเป็นหนึ่งในก๊วนเดียวกับ พระราชาโจเซฟ แห่งอาณาจักรลูนาเทียด้วยเหมือนกัน

ส่งให้ทั้งสองอาณาจักรจึงถือว่าเป็นพันธมิตรที่ค่อนข้างเหนียวแน่น จนไปมาหาสู่กันได้โดยไม่จำเป็นต้องขอเอกสารผ่านทางกันให้วุ่นวายนั่นเอง ขอเพียงแค่มีพลังเวทประจำตัวที่ใช้ยืนยันตัวตน ว่าเป็นคนของอาณาจักรนั้นๆ ก็เพียงพอแล้ว

ไวทเคานต์นิคที่รู้จัก โทมัสและจิม เป็นอย่างดี จึงอดไม่ได้ที่จะมองตัวตนของไลท์ ด้วยความสงสัย ว่าแท้ที่จริงแล้วพ่อครัวหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเขา นั้นมีพลังเวทในตัวเท่าไหร่กันแน่

ถึงได้ทำให้เจ้าชายและองครักษ์จิม ยอมก้มหัวขอให้อีกฝ่ายเป็นอาจารย์เฉกเช่นนี้

‘4 ดาวขั้นกลาง ไม่น่าเป็นไปได้...ท่าอย่างนั้นไม่สู้เรียนกับกษัตริย์โลแกนผู้เป็นพ่อไม่ดีกว่าเหรอ หรือจะเป็น 4 ดาวขั้นสูง แต่ดูจากการที่ทั้งสองนั้นเชื่อฟัง ไลท์ ที่ดุทั้งคู่ออกมาตรงๆ ดูแล้วน่าจะเหนือกว่านั้น’ ไวทเคานต์นิคพยายามนึกคิด และคาดคะเนถึงพลังของไลท์อย่างบ้าคลั่ง

‘หรือพลังเวทของพ่อครัวหนุ่มคนนี้จะสูงถึง 5 ดาว จุดสูงสุดของผู้ที่มีพลังเวท!’

เมื่อคิดได้ดังนั้นสีหน้าของไวทเคานต์นิค ที่จากแค่ช็อก ก็เริ่มเหยเก บิดเบี้ยวไปในฉับพลัน

แต่จะให้ปักใจเชื่อว่า ไลท์เป็นผู้ที่มีพลังเวท 5 ดาว ผู้ที่อยู่ในจุดสูงสุดของผู้ที่พลังเวท ที่เป็นเพียงแค่ตำนานแล้วข่าวลือ ดุจจตุรเทพเฉกเช่นนี้ จะให้ไวทเคานต์นิคทำใจเชื่อก็คงเป็นไปได้ยาก

ไวทเคานต์นิคที่มีพลังเวทอยู่ในระดับ 3 ดาวขั้นสูง เทียบเท่ากับจิม จึงเอ่ยถามเรื่องที่เขาสงสัยมาตั้งแต่แรก กับโทมัสและจิม โดยมีใจความดังต่อไปนี้

“เมื่อครู่ที่ข้าน้อยเผลอปล่อยจิตสังหารเข้มข้นออกไป เป็นพวกท่านทั้งสองใช่หรือไม่ ที่เป็นคนลบมันไป ราวกับดีดนิ้ว?!” ไวทเคานต์นิคทำสีหน้าที่จริงจัง

ขุนนางผู้นี้ มั่นใจในพลังเวทและจิตสังหารของตัวเอง เยี่ยงชายชาตินักรบ การที่จู่ๆ พลังเวทจะถูกลบออกไป หายไปเยี่ยงอากาศธาตุ ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็ทำมันได้...ไฉนเลยมันกลับหายไป ต่อหน้าต่อตาของเขา จนอยากที่จะเชื่อ

“ท่านไวทเคานต์ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาด้วยเหรอ? ข้าสองคน ยังไม่รู้สึกถึงจิตสังหารที่ว่านั้นเลย” โทมัสกล่าวตอบ ด้วยสีหน้างุนงง ตาใส่ซื่ออย่างที่ไม่อาจหาข้อจับผิดหรือคำโกหกจากคำพูดนี้ได้เลย

“ข้าเผลอปลดปล่อยออกมาโดยไม่ตั้งใจ แต่มันกลับถูกลบล้างหายไปในชั่วพริบตา” พอได้ยินถึงคำตอบของโทมัส คราวนี้ไวทเคานต์นิคที่หน้าตาบิดเบี้ยวอยู่แล้ว ก็ยิ่งปั้นหน้ายากเข้าไปอีก

“ข้าคิดว่า จิตสังหารที่ไวทเคานต์นิคปลดปล่อยออกมา คงจะถูกเชฟไลท์ของพวกเรา ลบล้างไปอย่างแน่นอน” จิมสอดคำขึ้นมาบ้าง

ซึ่งพอโทมัสได้ยินคำพูดของจิม ก็พยักหน้าเห็นด้วย…อีกทั้งยังมีคาห์น คอยสนับสนุนอยู่ข้างๆ อีกหนึ่งเสียง

“เรื่องนี้ข้าน้อยก็เคยเห็นมาก่อน ท่านจำเรื่องของแมทที่เฝ้าประตูร้านที่ข้าเล่าให้ฟังเมื่อครู่ได้ไหม เมื่อตอนที่เขาถูกท่านไลท์สั่งสอน ก็เป็นเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกับของท่านไวทเคานต์มากเลย เพียงแต่ว่า แมทนั้นถูกจิตสังหารของท่านไลท์เข้ากดดันแทนนั่นเอง” คาห์นเล่าเสริมขึ้นมา ซึ่งเรื่องนี้ โทมัสและจิม ทั้งสองคนนั้นไม่ได้รับรู้ เพราะตอนนั้นทั้งสองออกไปทำภารกิจเผยแพร่ข่าวลือให้กับไลท์ จึงไม่ทราบว่าแมทเคยวางก้ามต่อหน้าเชฟไลท์ของพวกเขามากขนาดนี้

ถ้ารู้แบบนี้ หลังจากนี้คงต้องมีการเคลียร์ใจกันสักหน่อยแล้ว...แมท!

‘ทั้งลบล้าง ทั้งกดข่ม! ดูแล้ว พ่อครัวหนุ่มคนนี้จะต้องมีพลังเวทที่สูงมากแน่ๆ’ ด้วยการหยิบยกเรื่องนู้นเรื่องนี้มาประติประต่อกัน อย่างมั่วซั่ว ของคนกลุ่มนี้

กลับกลายเป็นว่าตัวตนของไลท์กลับสูงยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ไลท์นั้นไม่มีพลังเวทของคนในโลก The Gloria เลยแม้แต่หน่วยเดียว

แต่ไฉนเลยที่จู่ๆ เขาก็กลายเป็น ชายที่มีพลังเวทสูงถึง 5 ดาว มีตัวตนเทียบเท่ากับ จตุรเทพในตำนาน

ทั้งที่ คน ไม่สิ ตัวที่ลบล้างจิตสังหารอันเข้มข้นของไวทเคานต์นิคไปในชั่วพริบตา มันคือเจ้าโปริ่ง ที่ได้เขมือบกลืนกินจิตสังหารของไวทเคานต์นิค เพราะเห็นว่า มันดูน่าอร่อยก็เท่านั้นเอง

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ถ้าใช่ถ้าชอบ...ฝากกดหัวใจหรือกดติดตามนิยาย

หัวใจและการติดตามของนักอ่าน ช่วยให้นักอ่านคนอื่นๆ ผ่านเข้ามาเห็นนิยายเรื่องนี้ได้มากขึ้น...ขอบคุณครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ

www.facebook.com/writelazy