หนึ่งฝันพันจักรวาล

หลังจากที่ภาพท้องฟ้าสีครามจางหายไป ความเงียบก็กลับคืนมาสู่ห้องวิจัยอีกครั้ง เหลือเพียง "โซร่า" แก่นพลังงานมีชีวิต ที่ลอยอยู่อย่างสงบและเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ซาเรียเป็นคนแรกที่ได้สติจากความงดงามและความรู้สึกเปี่ยมหวังเมื่อครู่ เธอสังเกตเห็นท่าทีที่แปลกไปของเซ็นที่ยืนนิ่งเงียบและมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

"เซ็น...นายเป็นอะไรไป?" เธอเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง "เมื่อกี้ตอนที่โซร่าแสดงภาพท้องฟ้า นายดูนิ่งไปเลยนะ"

เซ็นสะดุ้งเล็กน้อย เขาละสายตาจากโซร่าแล้วหันมามองซาเรีย ในใจของเขากำลังสับสนกับ "คลื่นสะท้อน" ที่เขาเพิ่งสัมผัสเป็นครั้งแรกในขณะที่ตื่น...ความรู้สึกโหยหาอิสรภาพของเด็กผู้หญิงไร้ชื่อคนนั้นยังคงติดอยู่ในใจ

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ "หรือนี่...คือพลังของเรา?" ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วตอบซาเรีย "เปล่า...แค่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างนิดหน่อยน่ะ"

ยังไม่ทันที่ซาเรียจะได้ซักถามต่อ เสียงที่นุ่มนวลและเปี่ยมด้วยสติปัญญาของโซร่าก็ดังขึ้นจากกลางห้อง ดึงความสนใจของทุกคน

"จากการแสดงพลังของคุณซาเรียและคุณคาเรสเมื่อสักครู่...ดูเหมือนว่าพลังของทั้งสองท่านจะเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงนะคะ...แสงสว่าง และ ความมืด"

โซร่าอธิบายต่อ "หากต้องการควบคุมพลังให้ได้ดีนั้น อาจจะต้องเริ่มต้นจากการ 'ทำความเข้าใจ' ในแก่นแท้ของมันเสียก่อนค่ะ แสงสว่างคืออะไร? ความมืดคืออะไร? มันขึ้นอยู่กับการตีความของทั้งสองคนค่ะ...ทั้งหมดนี้คือความคิดเห็นจากข้อมูลที่ดิฉันมีนะคะ ส่วนจะได้ผลแค่ไหนคงต้องลองดู"

คำพูดของโซร่าทำให้เซ็นเกิดความคิดใหม่ขึ้นมา "โซร่าพูดน่าสนใจมาก...ถ้าพลังของเราขึ้นอยู่กับการตีความ...บางทีการที่เราพยายาม 'นิยาม' มัน อาจจะเป็นก้าวแรกที่ดีที่สุดก็ได้"

เขามองไปยังเพื่อนร่วมทีมของเขา ก่อนจะหันไปทางซาเรียและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "อันนี้น่าสนใจมาก...เราลองเอาไปบอกทุกคนดูนะ ว่าให้กลับไปทำความเข้าใจและลอง 'ตั้งชื่อ' ให้กับพลังของตัวเอง บางที...การมีชื่ออาจจะเปิดความคิดและความเข้าใจของเราได้เยอะขึ้นมากๆ"

เขาพูดต่อ พลางมองไปยังทุกคนในทีม "แล้วก็...ไปบอกพนักงานใหม่ทั้ง 187 คนของเราด้วย ให้ฝึกฝนตามแนวทางนี้เหมือนกัน"

ณ โถงประชุมใหญ่ที่ทุกคนยังคงรวมตัวกันอยู่ ซาเรียได้ถ่ายทอดคำแนะนำของเซ็นไปทั่วทั้งห้อง แม้จะยังมีความสับสนและหวาดกลัว แต่การได้รับ "ภารกิจ" ที่ชัดเจน ก็ช่วยให้ความโกลาหลนั้นสงบลงได้ ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปยังที่พักของตนด้วยคำถามใหม่ในใจ... "พลังของเรา...คืออะไรกันแน่?"

กลางดึกของคืนนั้น หลังจากที่จัดการเรื่องต่างๆ มาตลอดทั้งวัน เซ็นก็กลับมายังห้องพักส่วนตัวของเขา เขายืนมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากอาคารต่างๆ ที่บุคลากรของโซเลนเดลพักอาศัยอยู่ มันเป็นภาพที่สวยงามแต่ก็แฝงไว้ด้วยความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง

เขาเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานและเปิดหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมาเบื้องหน้า บนหน้าจอนั้นคือข้อมูลสองชุดที่กำลังทำงานควบคู่กัน...หนึ่งคือพิมพ์เขียวดั้งเดิมของโครงการ "Eidolon" ที่เขานำมาจาก Neuralis Core และอีกหนึ่งคือข้อมูล "แก่นจิตวิญญาณ" ที่โซร่ากำลังส่งออกมาแบบเรียลไทม์

เขากำลังเริ่มงานวิจัยที่สำคัญที่สุด...การสร้าง "ร่างกาย" โฮโลแกรมให้กับโซร่า...การทำให้เพื่อน AI ของเขามีตัวตนที่จับต้องได้ในโลกแห่งความจริง

นิ้วของเขาไล่ไปตามโครงสร้างข้อมูลที่ซับซ้อน แต่ในใจของเขากลับครุ่นคิดถึงเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น...

(ความคิดของเซ็น): "ถ้าข่าวเรื่องนี้หลุดออกไป...ทั้งระบบAetheryonจะต้องปั่นป่วนวุ่นวายแค่ไหน...สงครามอาจจะเกิดขึ้น...ความกลัวจะเข้าครอบงำทุกคน...ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเรา...เป็นเพราะการตัดสินใจของฉันคนเดียว..."

เขามองไปยังภาพจำลองของโซร่าที่กำลังก่อร่างขึ้นบนหน้าจอ

(ความคิดของเซ็น): "ในฐานะคนที่ทำให้เกิดพลังเหล่านี้และสร้างโซร่าขึ้นมา...มันก็คือความรับผิดชอบของฉันที่จะต้องควบคุมมันให้ได้...และโซร่า...ตัวตนที่ปลุกพลังของทุกคนขึ้นมา ก็น่าจะเป็น 'กุญแจ' สำคัญในการควบคุมพลังนั้นได้เช่นกัน..."

ความคิดและความรับผิดชอบอันหนักอึ้งวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขานั่งวิเคราะห์ข้อมูลและร่างแบบจำลองต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวันเริ่มเข้าครอบงำ เปลือกตาของเขาค่อยๆ หนักอึ้งลง...ภาพโฮโลแกรมเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน...และในที่สุด เขาก็ผล็อยหลับไปคาโต๊ะทำงาน...

เมื่อเขาหลับตาลง...และลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

เขาก็ไม่ได้อยู่บนดาวโซเลนเดลอีกต่อไป

จากผู้เขียน:

หลังจากที่เรื่องราวในโลกจริงได้มาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ...บัดนี้ก็ได้เวลากลับไปสู่จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง