============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“เฮ้ย!!!!” พริ้งพราวร้องลั่นยามเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดึงมือเล็กกำแก้วม็อคเทลในมือแน่นด้วยกลัวตกแตกดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนตวัดมองคนที่บังอาจแตะต้องตัวเธอทันทีริมฝีปากบางร้องเรียกเสียงหลงเมื่อเห็นคนที่คว้าตัวเธอเต็มตา
“พี่คีย์!” เสียงหวานใสเปลี่ยนเป็ดุแทนเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่อุ้มตัวเองชัดเจน“เล่นบ้าๆอะไรแบบนี้คะ พริ้งใหมด”
ไม่มีเสียงโต้ตอบใดจากชายหนุ่มตรงหน้าร่างสูงโปร่งหันไปหาคนที่อยู่ในเคาน์เตอร์แล้วเอ่ยสั้น “คิม เก็บแล้ว”
“ครับ”บาร์เทนเดอร์หนุ่มรับคำก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแก้วออกจากมือบางของหญิงสาว
“ฝากร้านด้วย”เสียงทุ้มของผู้เป็เ้าของร้านเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวกลับแล้วเดินออกนอกร้านไปทันที
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“ปล่อยพริ้งเดี๋ยวนี้นะคะพริ้งบอกให้ปล่อยไง ปล่อยยยยยยย!” เสียงใสว่าพลางดิ้นรนการดิ้นที่ทำให้คนที่อุ้มอยู่รัดร่างบอบบางให้เข้าหาตัวมากกว่าเดิมขายาวก้าวพรวดๆไปยังรถตนเองในขณะที่คนเฝ้าหน้าประตูทางเข้าร้านรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้อย่างรู้ใจเ้านายหนุ่ม
“ขอบใจไปดูหน้าร้านต่อเถอะ”ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะทรุดกายวางคนที่ดิ้นปัดไปปัดมาลงบนเบาะรถอย่างรวดเร็ว
“พี่คีย์!!!!” คนหน้าหวานตวาดเรียกชื่อคนที่ไม่พูดไม่จากับเธอเต็มเสียง“ลากพริ้งออกมาทำไมคะ พริ้งกำลังสนุกอยู่เลย แล้วดูทำกับพริ้งสิอุ้มมาแบบนี้คนอื่นเข้าใจผิดกันหมดพอดี”
ไม่ว่าเปล่าดวงหน้าหวานบูดบึ้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ ริมฝีปากสีสดยื่นออกมามือบางประสานกันเข้าที่อก สะบัดหน้าหนีชายหนุ่มทันทีที่ถูกปล่อยลงจากอ้อมอกอุ่น
“ก็ใครให้ปล่อยเสน่ห์ยั่วคนอื่นขนาดนั้นคะ”เสียงทุ้มเอ่ยตอบอย่างไม่ชอบใจ มือข้างนึงท้าวกับเบาะรถ อีกมือยันประตูดวงหน้าคมก้มลงไปสบตากับคนในรถ
ประโยคที่เรียกใบหน้าสวยหันกลับมาหาคนพูดริมฝีปากสีสดเตรียมออกปากเถียง หากแต่ก็ต้องชะงักกึกกับภาพของชายหนุ่มตรงหน้า
ร่างสูงที่ก้มลงมาคุยด้วยส่งผลให้เสื้อคอกว้างที่ชายหนุ่มใส่อยู่ร่นลงมาจนเห็นแผ่นอกกว้างน่าซบท่วงท่าการยืนท้าวประตูรถ ประกอบกับดวงตาคู่คมที่วาววับด้วยอารมณ์ ไหนจะใบหน้าคมเข้มที่ช่วยเสริมให้ภาพของคนตรงหน้าดูดียิ่งขึ้นไปอีก
ดูดีอย่างร้ายกาจเสียจนเธอเผลอใจกระตุกทีเดียว
ความคิดที่ทำให้หญิงสาวหลุบตาต่ำลงสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยต่อบทสนทนาเมื่อครู่ “พริ้งไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยพี่คีย์เมาแล้วเห็นไปเองมากกว่ามั้งคะ”
คำพูดที่ทำให้ชายหนุ่มชะงักดวงตาคู่คมกวาดมองคนที่หลบตาตนอีกครั้งก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว
เย็นไว้ไอ้คีย์
คีตาบอกตัวเองก่อนจะยืดตัวตรงเต็มความสูงปิดประตูรถลงเบาๆแล้วเดินไปประจำยังที่นั่งคนขับแทน ร่างสูงเอื้อมมือไปดึง Seat belt มาคาดให้กับคนข้างตัวและตัวเองก่อนจะเหยียบคันเร่งให้บีเอ็มสีเงินทะยานฝ่าความมืดของถนนออกรถไปอย่างรวดเร็ว
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“สักหน่อยไหม”ร่างสูงของคีตาที่อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์เล็กๆส่งเสียงถามพลางชูขวดวอดก้าในมือให้คนที่นั่งหน้าง้ำอยู่
พริ้งพราวเหลือบตามองก่อนจะส่ายหน้าริมฝีปากบางขยับตอบแม้ดวงหน้าหวานจะยังบึ้งตึง “ไม่ค่ะ วันนี้ไม่อยากเมา”
คำตอบที่ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรินของในขวดใส่แก้วตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาคนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาตัวยาว
“โกรธพี่หรือคะ”เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับทรุดกายลงนั่งชิดคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว
“น่าโกรธไหมล่ะคะอยู่ดีๆก็อุ้มพริ้งออกมาจากร้านแบบนี้ไม่พูดไม่จา คนอื่นเขาคงคิดว่าพริ้งหนีแฟนมาเที่ยว”ร่างเพรียวบางว่าพร้อมขยับตัวออกห่างคนที่นั่งติด มือบางกอดเข้าที่อกแน่นท่าทางที่บอกชัดว่าเธอเคืองคนข้างๆตัวอยู่มาก
ประโยคที่ทำให้คีตาได้แต่ยกแก้วในมือจรดริมฝีปากแล้วละเลียดของเหลวภายในแก้วช้าๆก่อนจะลดมือลงดวงตาคู่คมมองตรงไปยังแก้วในมือนิ่ง
ก็น่าโกรธอยู่หรอกนะ
ชายหนุ่มนึกในใจหากแต่ไม่พูดอะไรออกไปคีตายังคงยกแก้วในมือจิบเรื่อยๆอย่างหวังว่าความเย็นของเครื่องดื่มในมือจะทำให้ใจของเขาสงบลงบ้าง
เขายังไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนี้
ชายหนุ่มย้ำกับตัวเองก่อนจะถอนใจเบา
คีตาไม่ใช่พระอิฐพระปูนการที่มีร่างบอบบางมาอยู่ติดกายบ่อยครั้ง คิดหรือว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรแต่ก็รู้ดีแก่ใจว่ายังไม่ถึงเวลาเหมือนกัน
ยังไม่ถึงเวลาที่จะทำอะไรๆให้มันชัดเจนไปมากกว่านี้
ความคิดที่ชายหนุ่มได้แต่กดความหึงหวงกลับเข้าไปในหัวใจ ทั้งที่ยามนี้ในหัวมีแต่ภาพของหญิงสาวที่ถูกสายตานับสิบจ้องมองด้วยความกระหายอยากได้ร่างบอบบางข้างๆนี้ไปเชยชมเล่นสายตาที่ทำเอาคนที่กำลังสนุกอยู่ท่ามกลางสาวสวยอีกหลายคนถึงกับร้อนรุ่มเมื่อหันมาเห็นคนคุ้นใจถูกจ้องจนต้องรีบโยนบรรดาสาวสวยข้างกายทิ้งเสียดื้อๆแล้วก้าวเร็วๆมาประกาศความเป็เ้าของแบบที่ทำอยู่นี่ คีตาถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้งก่อนจะเอ่ย“พี่ขอโทษค่ะ”
คำขอโทษที่เรียกให้ดวงตาคู่หวานเบนหันมามองคนพูดนิ่งดวงตากลมโตอ่อนแสงลงเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาเสียใจจากคนข้างตัว
“บอกพริ้งได้ไหมคะว่าทำไมพี่คีย์ทำแบบนี้”
คำถามที่เรียกให้ชายหนุ่มหันกลับไปสบตาด้วยดวงตายิ้มได้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนิ่ง ก่อนจะตอบ
“บอกได้ค่ะ”เสียงทุ้มว่าก่อนจะละสายตาออก “แต่ไม่ใช่วันนี้ ตอนนี้”
“คะ?”คำตอบที่ทำให้ร่างบอบบางหลุดเสียงออกมาอย่างไม่เข้าใจ
“วันที่พริ้งพร้อมกว่านี้พี่จะบอกพริ้งเองค่ะ” ชายหนุ่มว่าก่อนจะยืดหลังที่งองุ้มขึ้นตรง ปัดเื่ราวในหัวทิ้งดวงหน้าคมเผยรอยยิ้มอุ่นเฉกเช่นที่เคยมีมือใหญ่ลูบหัวคนที่มีแววตาสงสัยอยู่เต็มเปี่ยมเบาๆแล้วเปลี่ยนเื่ “ไปอาบน้ำเถอะค่ะวันนี้ค้างนี่แหละ”
การเปลี่ยนเื่ที่คนหน้าหวานได้แต่มุ่ยหน้าแม้จะยังข้องใจกับคำตอบที่ได้รับหากแต่ใจก็คลายลงเมื่อรอยยิ้มอบอุ่นที่คุ้นตาถูกแต้มบนใบหน้าชายหนุ่มร่างบอบบางลุกออกจากโซฟาตัวยาวก่อนจะสาวเท้าไปยังห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลอย่างคุ้นเคยริมฝีปากบางบ่นหงุงหงิงหากแต่ดังพอที่ใครอีกคนจะได้ยิน
“จริงๆวันนี้ไม่ได้คิดจะค้างซักหน่อยนะคะแต่ไหนๆพี่คีย์ก็อุตส่าห์ลากมาถึงห้องแล้ว พริ้งค้างก็ได้ค่ะ”
ว่าจบร่างบอบบางของคนหน้าหวานก็ผลุบหายไปหลังประตูบานใหญ่ทิ้งให้ใครอีกคนส่ายหัวอย่างอ่อนใจร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มกรอกของเหลวในมือเข้าปากเรื่อยๆ ดวงตาคู่คมกลับมานิ่งสนิทเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ก่อนจะปล่อยสมองให้ล่องลอยไปกับความเงียบรอบตัว
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
พริ้งพราวเดินออกไปยังระเบียงกว้างมือบางพาดผ้าขนหนูในมือไว้บนราวตากผ้า ก่อนจะหันหน้ากลับไปรับลมเย็นๆจากน้ำค้างยามค่ำคืนดวงหน้าสวยหวานเงยขึ้นมองแผ่นท้องฟ้าสีดำสนิทนิ่ง มือบางจับเข้ากับราวระเบียงตรงหน้าดวงตากลมโตจ้องมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอยปล่อยให้ความคิดยังวนเวียนกับการกระทำของเ้าของห้องอย่างไม่เข้าใจ
ท่าทางและอาการที่ต่างจากปกติถูกแสดงให้เธอเห็นอยู่ในหลายๆครั้งที่คนตัวโตกว่าเผลอการกระทำที่สร้างความกดดันแปลกๆให้กับใจเธอเสมอ
พี่คีย์หวงพริ้งน่ะสิเผลอๆอาจจะพ่วงหึงมาด้วยอีกต่างหาก
เสียงก้องกังวาลออกจากปากของเพื่อนรักทำให้เธอถึงกับชะงักหัวใจดวงน้อยกระตุกแรงกับประโยคของเพื่อนที่ตอบออกมาหลังจากเธอเล่าอาการแปลกๆของชายหนุ่มให้ฟัง
พูดอะไรบ้าๆนะหนูรินอย่างพี่คีย์น่ะนะจะมารู้กสึกอะไรกับเรา
อีกครั้งที่เธอได้แต่แย้งเพื่อนสาวในใจเมื่อประโยคเดิมของเพื่อนรักยังก้องไปมาในหัวไม่หยุดหากแต่ริมฝีปากบางกลับแต้มด้วยรอยยิ้มหวานโดยที่เ้าของเองก็ไม่รู้ตัวกับประโยคนั้นรวมถึงเสียงเล็กๆจากใจที่ดังก้อง
ถ้าเป็อย่างที่หนูรินว่าก็คงจะดี
กึก
คนที่คิดอะไรเงียบๆอยู่ชะงักเมื่อเสียงบางเสียงในใจดังขึ้นแต่ก่อนจะได้คิดอะไรมากกว่านั้น ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงอีกครั้งด้วยฝีมือของคนตัวโตร่างสูงโปร่งสวมกอดจากด้านหลัง วงแขนแข็งแรงกอดรัดเข้าที่เอวเล็ก ดึงรั้งแผ่นหลังบางให้พิงเข้ากับอกอุ่นดวงหน้าคมแนบริมฝีปากลงกับกลุ่มผมนุ่มเบาๆก่อนจะพาดคางลงบนไหล่เล็กเงียบๆ
อ้อมกอดที่คุ้นเคยทำให้เธอเอนกายพิงเข้ากับอกอุ่นอย่างไม่คิดหลีกหนีความคิดที่วิ่งวนหายวับไปยามเมื่อััถึงไออุ่นจากร่างของใครอีกคนริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบาง
“คิดอะไรอยู่คะ”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามมือใหญ่กระชับวงแขนตัวเองเมื่อััได้ถึงความเย็นบนผิวกายของคนตัวเล็ก“ออกมาตากลมซะตัวเย็นขนาดนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายพอดี”
“กำลังหาคำตอบกับเื่ที่พี่คีย์ทำอยู่ค่ะ”คำถามที่คนถูกถามขยับยิ้มเพิ่มแล้วเอ่ยตอบออกมา และทันทีที่จบประโยควงแขนแข็งแรงก็รัดแน่นขึ้นอีกนิดจนร่างบอบบางเกือบจมลงไปในอกอุ่น
“แล้วได้คำตอบไหมคะสาวน้อยของพี่” คีตาถามกลับ ปลายนิ้วเรียวลูบเอวบางที่กอดไว้อย่างเพลินใจ
“พริ้งก็จะตอบคำถามนี้ในวันที่พี่คีย์พร้อมบอกพริ้งเหมือนกันค่ะ”คำตอบที่ไม่ต่างจากย้อนประโยคก่อนหน้านี้ทำให้คีตาหัวเราะเบาดวงหน้าคมกดปลายจมูกลงกับแก้มใสแรงๆอย่างมันเขี้ยว
“ย้อนพี่นะคะเดี๋ยวจะโดนดี”
“ต้องกลัวหรือเปล่าคะ”คนที่ถูกขโมยจูบแก้มย้อนถามดวงหน้าหวานใสที่ติดแดงระเรื่อหันไปมองหน้าคนที่กอดตัวเองอยู่คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็เชิงถาม หากแต่ไม่ได้ว่าอะไรกับคนที่แนบริมฝีปากลงกับแก้มตัวเอง
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่จะฝากไว้ก่อน ถึงเวลาค่อยรวบทบต้นทบดอกทีเดียว” คนถูกถามว่าดวงตาคู่คมพราวระยับอย่างชอบใจ
คำพูดที่ทำให้คนถูกกอดยู่หน้าลงก่อนจะหมุนตัวกลับไปหาคนที่กอดตนเองอยู่ความใกล้ชิดทำให้คนที่หมุนตัวกลับมาชะงักเมื่อปลายจมูกแตะโดนกันคนหน้าหวานสบตากับคนที่อยู่ห่างเพียงลมหายใจนิ่ง พวงแก้มใสร้อนขึ้นกว่าเดิมเมื่อพบกับดวงตายิ้มได้ที่พราวระยับอย่างสื่อความหมายจ้องมองเธอนิ่งริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันเบาๆอย่างไม่รู้จะโต้ตอบอะไร เมื่อใจถูกสายตาวาวๆคู่นั้นตรึงไว้
อาการชะงักที่ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะหึๆในคอมือใหญ่รวบเอวเล็กเข้ามาชิดตัวจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่แรงกระชับที่ทำให้มือบางยกขึ้นมายันแผ่นอกกว้างอัตโนมัติหากแต่สายตายังไม่ละออกจากกัน
คีตามองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างหวงแหนดวงตาที่พราวระยับหวานหยดยามเมื่อจ้องสบกับดวงตาคู่หวานความอัดอั้นภายในอกผลักดันให้ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปหาคนตัวเล็กก่อนจะแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆกับริมฝีปากบางตรงหน้า
และราวกลับมีแรงดึงดูดมากมายมหาศาลจากััแ่เบานั้นมือบางที่ยันอกแกร่งไว้ถึงได้เลื่อนไปคล้องเข้าที่คอของคนตัวโต ร่างเล็กเบียดกายเข้าหาก่อนจะเงยยหน้ารับััอุ่นจัดของคีตาอย่างเต็มใจ
คีตากดริมฝีปากตัวเองลงไปอีกครั้งหากแต่ครั้งนี้ไม่ได้แค่แตะเบาๆอย่างเมื่อครู่อีกแล้วััอุ่นร้อนถูกป้อนให้กับร่างบอบบางอย่างเร่าร้อน รุนแรงและเนิ่นนานจนหญิงสาวแทบขาดใจ
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
คนในอ้อมกอดหลับสนิทไปแล้วลมหายใจสม่ำเสมอและริมฝีปากที่คลี่ยิ้มบางๆทำให้ชายหหนุ่มรับรู้ว่าคนที่หนุนแขนเขาต่างหมอนกำลังฝันดีปลายนิ้วเรียวลูบหัวคนข้างกายอย่างอ่อนโยนมือใหญ่อีกข้างลูบไล้แขนเรียวที่พาดอยู่บนเอวเขาอย่างเพลินมือ หากแต่ดวงตาคู่คมกลับมองจ้องเพดานนิ่งคีตาขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด
เกือบไปแล้วไหมล่ะไอ้คีตาเอ้ย
หลังจากจูบหวานๆที่กลายเป็จูบร้อนชายหนุ่มต้อนร่างบางให้ถอยกลับเข้าไปในห้องทั้งที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รุกเร้าและไล่ตอนจนกระทั่งร่างบอบบางเอนกายลงบนเตียงกว้างและมีเขาทาบทับอยู่้า คีตาละริมฝีปากออกมาสบตาคนด้านใต้นิ่ง ดวงหน้าหวานแดงก่ำดวงตากลมโตหวานฉ่ำด้วยพายุอารมณ์ที่เขาโหมไว้เมื่อครู่ ริมฝีปากบางบวมช้ำจากรสััที่เร่าร้อนและรุนแรงมือเล็กยังคล้องอยู่บนคอของคนตัวโตกว่านิ่ง
ปลายนิ้วเรียวััแก้มเนียนอย่างแสนรักดวงตาคู่คมเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นริมฝีปากอิ่มขยับบอกเสียงเบาราวกระซิบ
“พี่รัก.....”
คำรักแ่เบาที่ยังไม่ทันถูกเอ่ยให้จบดีแขนบางก็โน้มคอของคีตาลงมาประทับริมฝีปากด้วยอีกครั้งจูบร้อนๆถูกป้อนให้กับคนตรงหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน ริมฝีปากอิ่มจูบไล่ลงมาตามแก้มเนียนขบเม้มเบาๆที่ติ่งหู ก่อนจะฝังริมฝีปากเข้ากับซอกคอขาว
เสียงครางแ่ๆหลุดรอดจากริมฝีปากบางบวกกับกลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูแตะปลายจมูกยิ่งทำให้ร่างสูงขาดสติ ริมฝีปากอิ่มแตะชิมความหอมหวานไปทั่วลำคอและไหล่บอบบางปลายลิ้นดูดดุนจนปรากฎรอยช้ำชัด มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อลูบไล้หน้าท้องเนียนอย่างเพลินมือ
“อื้อออ”เสียงครางอื้ออึงจากร่างบอบบางด้านใต้เรียกสติของชายหนุ่มให้กลับเข้าตัวร่างสูงโปร่งชะงักกึกเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาวาวหวานที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ตรงหน้าคีตาขบริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวแล้วทิ้งร่างตัวเองลงบนเตียงมือใหญ่ฉุดรั้งร่างบอบบางตรงหน้าเข้ามากอดริมฝีปากอิ่มจูบเข้าที่ขมับเบาอย่างปลอบโยน ก่อนที่เสียงทุ้มจะกระซิบข้างหู
“พี่ขอโทษค่ะ”คำขอโทษที่ชายหนุ่มกดหัวคนในอ้อมแขนให้ซุกเข้าหาตัวเองแน่น ริมฝีปากอิ่มพรมจูบซ้ำที่หน้าผากมนเบาๆ“นอนได้แล้วค่ะพริ้ง พี่ไม่ทำอะไรแล้ว”
ชายหนุ่มว่าเบาๆกอดกระชับร่างบอบบางที่ยังตัวสั่นจากพายุอารมณ์ที่เขาโหมแน่นมือใหญ่ลูบหัวคนตัวเล็กให้ผ่อนคลายลงก่อนจะปล่อยให้ไออุ่นค่อยๆขับกล่อมห้วงอารมณ์วาบหวามสงบลง
ภาพความคิดที่ทำให้ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอย่างไม่ชอบใจตัวเอง
เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้มันดำเนินต่อไปตามที่ควรจะเป็หญิงสาวข้างตัวก็ไม่มีสติพอที่จะยับยั้งเขาได้หรอก ประสบการณ์มันต่างกันดูจากดวงตาวาวหวานนั่นก็รู้
เขาที่ช่ำชองในเื่แบบนี้กับหญิงสาวที่ไร้ระสบการณ์ถ้าเขาไม่หยุดเอง เธอไม่มีทางหยุดเขาได้แน่
แต่ผลที่เกิดหลังจากปล่อยให้แรงอารมณ์พาไปต่างหากล่ะที่เป็ตัวหยุดเขา
ไม่อยากให้เธอเกลียดและไม่อยากให้ความไว้ใจที่เคยมีถูกทำลายหายไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบแค่นี้ตื่นมาก็ไม่รู้ว่าจะเป็ยังไงแล้ว
ไอ้คีย์นะไอ้คีย์ไม่น่าเลยมึง
ความคิดที่ชายหนุ่มอยากดึงทึ้งหัวตัวเองเมื่อดันปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือสิ่งอื่นใด
เขาไม่อยากโทษแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปเพราะเขาเอามันใส่ปากเอง แต่มันก็ทำให้การควบคุมเขาลดลงบวกกับอารมณ์คุกรุ่นของความหึงหวง ทำให้เมื่อได้ใกล้ชิดสติสัมปชัญญะที่ควรจะมีก็เตลิดปล่อยให้อารมณ์ครอบงำจิตใจจนเกือบยั้งตัวเองไม่ทัน
ให้ตายเหอะทำไงดีวะเนี่ยยยย
ความคิดที่คงจะวิ่งวนอยู่ในหัวของคีตาไปจนเช้า
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
304
