ฉันลาพักหนึ่งวันเต็มๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าต่อถือซะว่าคืนนั้นมันก็แค่ฝันร้ายสำหรับฉันเท่านั้น ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องดีกว่าเดิม เช้านี้ฉันมาทำงานตามปกติ
“มินตรา มาหาพี่หน่อย”
“ค่ะ”
“คืนนั้นเธอหายไปไหน”
“เอ่อคือ”
“ว่าไง”
“คือมินท้องเสียเลยรีบไปหาหมอค่ะพี่ฝ้าย”
“ออ แล้วหมอว่าไงบ้าง”
“หมอบอกว่าเป็โรคกระเพาะน่ะคะ”
“ออ งั้นก็อย่าลืมดูแลตัวเอด้วยล่ะ คราวหลังก็บอกพี่ก่อนเข้าใจไหม”
“ค่ะ พี่ฝ้าย”
“ไปทำงานต่อเถอะจ้ะ”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันเดิน อกมาจากห้องพี่ฝ้ายไปนั่งที่โต๊ะทำงานเดิมขิองฉัน
1เดือนผ่านไป
ฉันได้รับงานให้ไปทำข่าวใหญ่ให้สำนักพิมพ์จนได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นักข่าวอย่างเต็มตัว และทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้วถ้าฉันไม่มีอาการแบบนี้เกิดขึ้นกับฉัน
“อุ๊ก อ้วกๆ” ฉันเริ่มอาเจียนบ่อยขึ้นมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว
“มิน ไม่สบายรุึเปล่าไปหาหมอไหม”
“มินไม่เป็ไรค่ะพี่” จู่ๆฉันก็หน้ามืดเป็ลมไป ตื่นมาอีกทีก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว
“มิน เป็อะไรมากไหม เจ็บตรงไหนป่าว”
“เปล่าค่ะพี่”
“ท้องอยู่ทำไมไม่บอกพี่ พี่จะได้ให้งานเราน้อยหน่อย”
“ท้อง?? “
5K
