ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

            ตลาดหุ้นไทยมีอายุไม่มากนักเมื่อเทียบกันตลาดหุ้นต่างประเทศที่มีมาเป็นร้อยปี  โดยตลาดหุ้นไทยเปิดทำการซื้อขายเป็นวันแรกเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 และมีบริษัทที่เข้าจดทะเบียนซื้อขายในตลาดครั้งแรกเพียง 8 บริษัท

             ดังนั้นถ้าเทียบกับตลาดหุ้นต่างประเทศที่มีอายุมายาวนาน ขนาดของตลาดหุ้นบ้านเราจึงมีขนาดเล็กกว่ากันมาก และเพราะต่างประเทศมีระบบตลาดหุ้นและการระดมทุนกันมานาน ขนาดของเงินทุน กองทุนต่างๆ จึงมีมากด้วยเช่นกัน

              ในช่วงเวลาที่ณรัชต์จากมาตลาดหุ้นมีมูลค่ารวมทั้งตลาดประมาณสิบเจ็ดล้านล้านบาทเท่านั้น ส่วนเวลาตอนนี้ที่เขาอยู่ตลาดหุ้นก็มีมาร์เก็ตแคปหรือมูลค่ารวมของทั้งตลาดหุ้นอยู่เพียง สี่ล้านล้านบาท (ใช้เงินสี่ล้านล้านซื้อหุ้นได้หมดตลาดหุ้น)

               จำนวนสิบเจ็ดล้านล้านบาทของมูลค่าตลาดหุ้นทั้งหมดอาจดูเหมือนมาก แต่ถ้าลองเทียบกับหุ้นในตลาดสหรัฐฯ อย่างหุ้น Apple หรือ Amazon ซึ่งมีมูลค่าทั้งบริษัทประมาณ หนึ่งล้านล้านเหรียญ หรือสามสิบกว่าล้านล้านบาทแล้ว ก็จะเห็นได้ว่าตลาดหุ้นบ้านเรานั้นมีขนาดเล็กมาก มีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของหุ้น Apple หรือ Amazon ตัวเดียวเท่านั้น

--------------------

           ห้องเรียนของณรัชต์ในตอนเช้าวันหนึ่งที่มีนักเรียนในห้องไม่ถึงสิบคน

           "เฮ้ย พวกแกไม่ไปติวอะไรกับเขาเหรอ" เต้ถามด้วยความแปลกใจที่เห็นเพื่อนทั้งสองคนโผล่มาที่โรงเรียนตามปกติ ทั้งที่เพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่ไม่เข้าชั้นเรียน เพราะต่างก็หายไปอ่านหนังสือสอบหรือเรียนติวกันแทบทั้งหมด

           หลังกิจกรรมงานกีฬาสีแล้วเสร็จ สำหรับนักเรียนชั้นมอหกในโรงเรียนของณรัชต์ก็จะว่างกันทั้งหมด

           อาจารย์แต่ละวิชานอกจากสั่งงานเล็กน้อยส่งปลายภาคแล้วก็แทบจะปล่อยฟรี ให้นักเรียนอิสระทั้งหมดเพื่อเตรียมตัวสอบ เพราะตอนนี้ใกล้จะถึงช่วงเวลาการสอบเอ็นทรานซ์รอบแรก (ในระบบสอบ 2 รอบ) แล้ว

            และช่วงเวลานี้โรงเรียนพวกเขาก็ผ่อนคลายกฎระเบียบลงไปด้วย โดยอนุโลมให้ชั้นมอหกแทบจะไม่ต้องเข้าเรียนก็ได้เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนอ่านหนังสือหรือไปติวเตรียมสอบเอ็นทรานซ์

            "ติวทำไมกัน เรียนในห้องก็พอแล้ว มีสอบตั้งสองรอบ ไม่ได้รอบนี้ก็เอารอบมีนาก็ได้"วิทย์ผู้ไม่เคยตื่นเต้นกับการสอบกล่าวตอบ

            "เรียนพอยังไงวะ สอบเอ็นท์เขาเอาความรู้ของมอหกเทอมสองมาออกด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เพิ่งเปิดเทอมสองเอง ยังไม่ได้เรียนของเทอมสองจบเลย จะเอาที่ไหนไปสอบ" เต้แย้ง

            "เออ จริงว่ะ" ณรัชต์ก็สงสัยระบบสอบสองรอบนี่นิด ๆ แล้วสอบรอบแรกทำไมไม่เอาขอบเขตเฉพาะเทอมหนึ่งกันนะ เพราะระบบสอบเพี้ยน ๆ นี่ล่ะมั้ง ทำให้โรงเรียนต้องปล่อยนักเรียนไปติวเพื่อสอบกันจนระบบการเรียนการสอนของมอหกมั่วไปหมด

             "เสาร์อาทิตย์นี้เขามีกิจกรรมติวฟรีของ... ด้วยนะไปกันป่ะ"เต้กล่าวชวนเพื่อน

            "เขาจัดที่ไหน"วิทย์เงยหน้าจากการ์ตูนมาถาม

            "โรงเรียนสตรี.... อ่ะ"เต้ตอบ

             "ว่าแล้วเชียว"วิทย์พึมพำ

              "ไปสิ ดีกว่าอยู่ว่าง ๆ ติวฟรีไม่เสียตังค์" ณรัชต์ตอบ

            ตอนนี้ณรัชต์ซื้อหุ้นบริษัทน้ำมันแห่งชาติแล้ว

            ตอนเขาซื้อหุ้นบริษัทน้ำมันแห่งชาติ ราคาประมาณหุ้นละ 75 บาท ด้วยเงินสดตอนนี้ของเขาราว ห้าล้านเจ็ดแสนบาท เขาจึงซื้อหุ้นได้ทั้งหมด 76,000 หุ้น

            ตลาดหุ้นไทยแต่ไหนแต่ไรมาดัชนีของตลาดหุ้นจะขึ้นจะลงล้วนถูกควบคุมด้วยเงินทุนต่างประเทศ ยกเว้นล่าสุดในช่วงเวลาที่เขาจากมานั่นล่ะมั้ง ที่ตลาดหุ้นเริ่มจะไม่ได้ถูกกำหนดด้วยเงินลงทุนต่างชาติหรือฟันด์โฟลว์อีก

             โดยเงินลงทุนต่างชาติที่เข้ามาต่อให้เป็นก้อนเล็ก ๆ แต่ก็ถือว่าเป็นก้อนที่ใหญ่มากอยู่ดีถ้าเทียบกับตลาดหุ้นประเทศไทยที่มีขนาดเล็ก

             และเพราะปริมาณเงินที่มี ทำให้นักลงทุนต่างชาติไม่สามารถซื้อหุ้นที่มีขนาดเล็กหรือมาร์เก็ตแคปน้อยได้ จำเป็นต้องซื้อได้แต่หุ้นขนาดใหญ่ที่มีมาร์เก็ตแคป ระดับหมื่นล้านแสนล้านบาทขึ้นไป

             ซึ่งในตลาดหุ้นบ้านเราก็มีหุ้นแบบนั้นไม่มากนัก หนึ่งในนั้นคือบริษัทน้ำมันแห่งชาติ

              ในขณะที่ธุรกิจในประเทศไทยยังซึมลงเรื่อย ๆ หลังผ่านต้มยำกุ้งมาหลายปี และเศรษฐกิจภายในประเทศก็ยังคงทรง ๆ และไม่ได้ดีขึ้น (ยกเว้นภาคส่งออก) แต่นักลงทุนต่างประเทศเริ่มมองเห็นแล้วว่าประเทศไทยน่าจะผ่านจุดต่ำสุดไปแล้ว

              จุดนี้จึงเป็นจุดน่าสนใจในการเข้าไปลงทุนแต่เนิ่น ๆ เพื่อรอการฟื้นตัวของเศรษฐกิจในระยะยาว

               และถ้าเศรษฐกิจฟื้นตัว สิ่งที่จะตามมาก็คือความต้องการสินค้าโภคภัณฑ์ที่จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้นนักลงทุนต่างชาติจึงเริ่มเข้ามาทยอยซื้อหุ้นโภคภัณฑ์อย่างบริษัทน้ำมันแห่งชาติ

           สุดสัปดาห์นี้ณรัชต์ไม่กลับบ้านเพราะนัดกับเพื่อนสนิทมาติวเอ็นทรานซ์ฟรี

           "ฝันที่เป็นจริง" เต้พูดขึ้นขณะกลุ่มพวกเขาเดินเข้าโรงเรียนสตรี..

           "อะไร? เดินเข้าโรงเรียนสตรีนี่เหรอ แต่นี่มันวันหยุดนะ" เขากล่าว

           "เออว่ะ ก็มีแต่พวกเด็กเตรียมเอ็นท์ฯ นี่หว่า" เต้ที่เพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดย่อมไม่มีสาวๆ ในโรงเรียนให้ส่อง

           "รีบไปจองที่กันเถอะ เผื่อคนมาเยอะ เดี๋ยวไม่มีที่นั่งดี ๆ " วิทย์พูด

           "เอ๋ วันก่อนยังบอกขี้เกียจจะมาอยู่เลย ทำไมวันนี้ดูขยัน" เต้มองวิทย์ที่ดูจะกระตือรือร้นผิดคาด

           เข้าห้องประชุมที่ทางโรงเรียนจัดไว้สำหรับกิจกรรมติวสอบเอ็นทรานซ์แล้ว พวกเขาก็หาที่นั่ง วันนี้พวกเขามาเร็วไปเกือบชั่วโมง เมื่อเข้าห้องมาแล้วจึงนั่งคุยกันไปพลาง ๆ

            "ที่นั่งตรงนี้ว่างไหมคะ" สาวๆ กลุ่มนึงราวสี่ห้าคนถามวิทย์ถึงที่นั่งข้าง ๆ

            "ตรงนี้ไม่ว่างครับ มีเพื่อนอีกสองคนจะมานั่ง" วิทย์ตอบ

            กลุ่มสาว ๆ จึงหันไปเลือกเก้าอี้ที่นั่งด้านหลังพวกเขาแทน

             "อะไรวะวิทย์ ไม่ให้สาว ๆ นั่งอ่ะ "เต้ที่นั่งติดกันกระซิบถามเบา ๆ

             "มีคนนั่ง" วิทย์ตอบสั้น ๆ ขณะวางหนังสือจองไว้เก้าอี้ด้านข้าง

             "ใครอ่ะ" เต้ทำหน้าสงสัย วิทย์ไม่ตอบล้วงการ์ตูนจากกระเป๋าขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา

              สักพักก็มีคนเดินมาที่นั่งว่างด้านข้างวิทย์ พร้อมกับวิทย์ที่หยิบหนังสือที่วางจองไว้กลับมา เต้หันไปมองก่อนอ้าปากค้างที่เห็นไอซ์กับเพื่อนสนิทนั่งลงที่นั่งติดกับวิทย์

              ไอซ์กับเพื่อนวางกระเป๋าลงก็หันมาทักทายวิทย์กับเต้และณรัชต์ที่เรียนคหกรรมเดียวกัน

              "ไอ้วิทย์ซุ่มนี่หว่า" เต้พึมพำเบา ๆ ขณะเหล่ดูวิทย์ที่กำลังคุยเรื่องเรียนกับไอซ์

             ณรัชต์ส่ายหัวกับเต้ที่ออกอาการอิจฉาวิทย์ ก่อนจะได้ยินคนวางหนังสือบนโต๊ะด้านข้างแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ติดที่กับเก้าอี้เขา

              "ไง" เขาหันมาทักส้ม เพื่อนร่วมห้องที่นั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ

              "เอาไง เรื่องลีลาศจะซ้อมไหม ถึงจะศูนย์จุดห้าหน่วยกิตแต่ถ้าไม่ผ่านก็ไม่จบนะ" เพื่อนร่วมห้องสาวหน้าบึ้งตอบกลับมา

              "ใจเย็น ๆ น่าส้ม จังหวะวอลซ์ ซ้อมกันแป๊บเดียวก็เต้นได้ รับประกัน อีกอย่างกว่าจะสอบก็ปลายภาคโน่น ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวว่างค่อยนัดซ้อมกัน " ณรัชต์กล่อม

               " ก็ได้ " เพื่อนร่วมห้องสาวพยักหน้ารับอย่างไว้เชิง

              ได้ยินเสียงเต้ที่นั่งตรงกลางระหว่างเขากับวิทย์บ่นพึมพำ 'ซุ่มทั้งคู่เลยนี่หว่า' ณรัชต์ก็ส่ายหัว

              หลังจากนั้นพอเริ่มติวพวกเขาก็นั่งเรียนตลอดทั้งเช้า

              คาบบ่ายหลังกินมื้อเที่ยงเสร็จพวกเขาก็รีบมาจองที่นั่งอีกเพราะกลัวที่นั่งจะเต็ม ปรากฏว่าคาบบ่ายนักเรียนที่มาติวหายไปเกือบครึ่งจนห้องประชุมคนบางลงไปมาก

              "นะ คิดหรือยังว่าจะเลือกที่ไหน" ส้มที่คาบบ่ายแล้วก็ยังกลับมานั่งข้าง ๆ เขาหันมาชวนคุยเรื่องมหาวิทยาลัยที่จะสมัคร

              "ดูคะแนนก่อนมั้ง ยังไม่คิด" ณรัชต์ตอบ ก่อนหันไปสนใจกับบทเรียนที่กำลังจะเริ่มติวในคาบบ่ายต่อไป

              จริง ๆ เรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัย ณรัชต์คิดไว้ในใจตั้งนานแล้ว

              พร้อม ๆ กับตอนที่เขาเริ่มตั้งเป้าหมายจะทำเงินในตลาดหุ้นนั่นล่ะ....

               ในช่วงชีวิตที่แล้ว หุ้นน้ำมันก็เป็นหุ้นอีกกลุ่มหนึ่งที่ปกติณรัชต์จะไม่คิดลงทุน นอกจากการที่สินค้าโภคภัณฑ์นั้นคาดเดาได้ยากแล้ว อีกเหตุผลนึงเพราะเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับน้ำมันและปิโตรเคมี

               เพราะหลักในการลงทุนอย่างหนึ่งที่ณรัชต์ยึดถือ คือ ลงทุนเฉพาะในบริษัทที่ตัวเองเข้าใจ

               ซึ่งธุรกิจน้ำมันและปิโตรเคมี ดูจะเป็นธุรกิจที่ซับซ้อนสำหรับเขา เช่น น้ำมันดิบที่เอาไปกลั่นแล้วได้อะไรบ้าง เบนซีน ดีเซล น้ำมันก๊าด และอะไรอื่นอีกเยอะแยะ และที่กลั่นได้มา นั้นเอาไปขายให้ใคร ลูกค้าคนไหน ราคาเป็นยังไง หรือพวกค่าการกลั่น ค่าการตลาดอะไรพวกนี้อีก

               และเหตุการณ์ใดที่จะเป็นผลดีต่อบริษัท หรือปัจจัยอะไรที่จะทำให้บริษัทกำไรน้อยลง หรือขาดทุน เขาก็ไม่รู้ ถึงจะจบวิศวกรรมศาสตร์แต่เขาก็จบสาขาอุตสาหการ ไม่ได้จบปิโตรฯ เกรดก็แค่พอถูไถ จึงไม่มีความรู้ในหุ้นกลุ่มบริษัทพวกนี้

               ดังนั้นเขาจึงไม่เคยลงทุนพวกหุ้นกลุ่มน้ำมันมาก่อน

               ฟันด์โฟลว์ หรือเงินลงทุนต่างชาติแม้จะมีอิทธิพลต่อตลาดหุ้นมาก จนเวลามาลงทุนมักจะได้เปรียบนักลงทุนประเภทอื่น เช่นหุ้นกลุ่มโรงพยาบาลสมัยก่อนต้มยำกุ้งช่วงปี 2534 - 2537 ที่ราคาหุ้นคึกคักกันส่วนหนึ่งก็มาจากนักลงทุนต่างชาติ

               และเมื่อนักลงทุนต่างชาติค่อย ๆ ขายหุ้นกลุ่มโรงพยาบาลออกมาหันไปเล่นหุ้นกลุ่มการเงิน ก็ทำให้นักลงทุนไทยหลายคนที่เข้ามาเล่นภายหลังติดดอย ขาดทุนกับหุ้นโรงพยาบาลไปมาก ทำให้จนป่านนี้หุ้นกลุ่มโรงพยาบาลคนยังไม่ค่อยกลับมาสนใจ นั่นเพราะนักลงทุนเคยเจ็บตัวกันไปมากตั้งแต่ก่อนต้มยำกุ้งเสียอีก

               เงินลงทุนต่างชาติที่มีจำนวนมากไม่ใช่ว่าจะได้เปรียบอย่างเดียว ซึ่งก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน เพราะเวลาจะซื้อหุ้นตัวไหน ด้วยเงินจำนวนที่มากทำให้ไม่สามารถซื้อหุ้นที่ต้องการได้ในคราวเดียว ต้องค่อย ๆ ทยอยซื้อไปเรื่อย ๆ หลายเดือนกว่าจะได้หุ้นในจำนวนตามเป้าหมาย

                และเพราะนักลงทุนต่างชาติต้องค่อย ๆ ทยอยซื้อเป็นเวลานานจึงเกิดเป็นช่องทางอย่างหนึ่งให้นักลงทุนทั่วไปที่เห็นจังหวะและคาดการณ์กระแสเงินลงทุนต่างชาติออกได้จะถือโอกาสลงทุนตามฟันด์โฟลว์นี้ไปด้วย

                ซึ่งตามปกติการลงทุนตามฟันด์โฟลว์นั้นอาจต้องมีการวิเคราะห์ตัวเลขเศรษฐกิจของโลกต่าง ๆ มากมาย เช่นตัวเลข ดอกเบี้ย เงินเฟ้อ ราคาสินค้าโภคภัณฑ์ ฯ ของโลกประกอบเพื่อจะได้ช่วยประเมินว่ากระแสเงินที่มาจะเป็นเพียงการเก็งกำไรหรือลงทุนระยะยาว

                แต่สำหรับณรัชต์นั้นย่อมไม่จำเป็น ก็เพราะเขารู้แน่ ๆ อยู่แล้วว่าฟันด์โฟลว์หรือเงินลงทุนต่างชาตินั้นจะเข้ามาลงทุนอย่างแน่นอน

                และเป็นการลงทุนระยะยาวด้วย

                ตอนนี้เขาก็แค่ซื้อหุ้นบริษัทน้ำมันแห่งชาติแล้วก็ถือไว้

                ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเงินลงทุนต่างชาติที่เข้ามา ซื้อดันราคาหุ้นของเขาไปเรื่อย ๆ แค่นั้น.....

-------------------------------

Name : ณรัชต์

Asset : เงินสดในบัญชีหุ้น 48,400 บาท + : เงินในบัญชีหุ้น 7,200

         : ตึกแถว 2 ห้อง ราคาปัจจุบัน 850,000 บาท

         : เงินสดในบัญชีธนาคาร 100,000 บาท

         - หุ้นบริษัทน้ำมันแห่งชาติ จำนวน 76,000 หุ้น จากราคา 75 บาท ราคาปัจจุบัน 82 บาท

มูลค่าสินทรัพย์รวม : 48,400 + 850,000 + 100,000 + 7,200 + 6,232,000

         = จาก 6,705,600 บาท ปัจจุบัน 7,237,600 บาท