ยามอวิ๋นเฉิงหลิ่งกลับมากินมื้อเที่ยงที่บ้าน อวิ๋นเฉิงซิ่วก็ยังไม่มีโอกาสได้เอ่ยถามเื่นี้ จึงทำได้เพียงรอจนกระทั่งกินมื้อเย็นเสร็จ หลังทุกคนแยกย้ายกลับเข้าห้องกันหมดแล้ว อวิ๋นเฉิงซิ่วจึงแอบเดินมาที่หน้าห้องของอวิ๋นเฉิงหลิ่ง แล้วเคาะประตูเบา ๆ
"ใครน่ะ?" อวิ๋นเฉิงเฟิงเอ่ยถามพลางเปิดประตูออกมา สองพี่น้องนอนด้วยกันที่ห้องฝั่งข้าง
อวิ๋นเฉิงซิ่วก้าวเข้าห้องไปมองดูก็เห็นพี่ใหญ่กำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะอักษร จุดตะเกียงน้ำมันฝึกคัดลายมืออยู่ กระดาษป่านเหลืองที่เพิ่งซื้อมาใหม่คราวนี้ใช้งานได้ดีกว่ากระดาษฟางที่เคยใช้มากทีเดียว พู่กันที่อุ้มหมึกจนชุ่มยามจรดลงบนผิวกระดาษจะไม่ซึมเป็วงกว้าง เส้นอักษรก็คมชัดขึ้นมาก
"พี่ใหญ่ ตะเกียงน้ำมันนี้สลัวไปหน่อยหรือไม่เ้าคะ? มองเห็นชัดหรือเปล่า? รู้สึกจะปวดตาอยู่นะ" อวิ๋นเฉิงซิ่วมองดวงไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วแล้วเอ่ยขึ้น
"ไม่เป็ไร ข้าฝึกอีกครู่เดียว เขียนเต็มแผ่นนี้ก็กะว่าจะนอนแล้ว"
อวิ๋นเฉิงหลิ่งวางพู่กันลง ภายใต้เงาตะเกียงเห็นน้องสาวมีเื่ราวหนักอึ้งอยู่ในใจ ไม่รู้ว่ามีเื่กลุ้มใจอันใด
"เป็อันใดไปหรือน้องเล็ก มีเื่อันใดหรือเปล่า?" อวิ๋นเฉิงหลิ่งเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"พี่ใหญ่ วันนี้ข้าฟังพี่รองบอกว่า ตอนเขายังเด็กที่บ้านเราเคยมีที่ดินทำนา พอมาตอนนี้กลับไม่มีแล้ว แถมยังได้ยินว่าคล้ายจะเกี่ยวข้องกับการเกิดของข้าด้วย ท่านรู้หรือไม่เ้าคะว่าเกิดเื่อันใดขึ้น?" อวิ๋นเฉิงซิ่วเอ่ยถามตรงไปตรงมา
"อ้อ เื่นี้น่ะหรือ?" อวิ๋นเฉิงหลิ่งดึงเก้าอี้มาตัวหนึ่งให้อวิ๋นเฉิงซิ่วนั่งลง หลังครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "ยามนั้นตอนท่านแม่ให้กำเนิดเ้า เฉิงเฟิงยังเด็กนัก บางเื่เขาอาจจะจำได้ไม่ชัดเจน แต่ข้ากลับพอจะจำได้ลาง ๆ อยู่บ้าง"
"ปีนั้น ที่บ้านยังมีที่ดินนาและที่ดินดอนอยู่ไม่กี่หมู่ ท่านพ่อท่านแม่ต่างก็ขยันขันแข็ง คอยดูแลพืชผลในแปลงนาเป็อย่างดี ผลผลิตในแต่ละปีจึงไม่ขาดแคลนเสบียงอาหาร เพียงแต่ตอนที่คลอดเ้า ท่านแม่คลอดยาก จึงเสียเืมากจนร่างกายทรุดโทรม การเชิญท่านหมอและซื้อยาบำรุงเสียเงินไปมากมาย ทั้งยังต้องกู้หนี้ยืมสินจากผู้อื่น"
"ยามเ้าเกิดมาก็ไม่แข็งแรง ตัวเล็กราวกับลูกแมว ั้แ่่อยู่ไฟก็เริ่มกินยาต้มแล้ว พอร่างกายของท่านแม่และเ้าฟื้นตัวกลับมา เงินที่ติดค้างเขาอยู่หลายสิบตำลึงก็ไม่มีปัญญาชำระคืน จึงจำต้องนำที่ดินนาและที่ดินดอนของบ้านไปจำนองให้เขา ตั้งใจไว้ว่าวันหน้ามีเงินค่อยไถ่ถอนคืนมา ทว่าผ่านไปหลายปีถึงเพียงนี้ก็ยังรวบรวมเงินได้ไม่พอ ทำได้เพียงพึ่งพาการขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่าของท่านพ่อประทังชีวิตไปวัน ๆ "
อวิ๋นเฉิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ เลียริมฝีปาก ทำสีหน้าถวิลหาแล้วเอ่ยว่า "ไม่ได้กินข้าวโพดเผามาหลายปีแล้วนะเนี่ย"
อวิ๋นเฉิงหลิ่งเอ่ยสรุปสาเหตุและเื่ราวทั้งหมดเพียงไม่กี่คำ อวิ๋นเฉิงซิ่วฟังแล้วก็หมองหม่นไร้คำพูด ในยุคโบราณไม่ได้เหมือนยุคปัจจุบันที่มีเงื่อนไขทางการแพทย์ที่ดีและมีประกันสุขภาพ การยากจนลงหรือสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะความเจ็บป่วยจึงเกิดขึ้นได้ง่ายดายยิ่ง
นางยิ่งมั่นใจในอุดมการณ์ที่จะหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวขึ้นกว่าเดิม การมีเงินทองเท่านั้นจึงจะมีโอกาสและคุณสมบัติมากขึ้นในการปกป้องความปลอดภัยและสุขภาพของคนในบ้าน หากปราศจากกำลังทรัพย์เกื้อหนุน ในยุคสมัยนี้ย่อมยากจะขับเคลื่อนก้าวเดินไปข้างหน้าได้
"พี่ใหญ่ พี่รอง คราวนี้ขายโสมคนได้เงินมาไม่น้อย ข้าคิดว่าจะซื้อที่ดินดอนสักสองสามหมู่ในหมู่บ้านก่อน นี่ก็จะถึง่เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ พอจัดแจงที่ดินจนสะอาดเรียบร้อย พวกเรายังปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวได้อีกสักฤดู ปีหน้าฟ้าใหม่ค่อยซื้อที่ดินนาอีกสองสามหมู่ไว้ปลูกข้าวเ้า ทำเช่นนี้ก็จะมีทั้งข้าวแป้งครบถ้วน ปกติยังสะสมเสบียงไว้ได้มากขึ้น ดังคำที่ว่ามีเสบียงเต็มฉาง ในใจย่อมไม่พรั่นพรู ไม่ใช่หรือเ้าคะ" อวิ๋นเฉิงซิ่วขบคิดไปพลางเอ่ยไปพลาง
อวิ๋นเฉิงหลิ่งฟังแล้วก็เบิกบานใจ จึงยิ้มเอ่ยว่า "แม่หนูน้อยโตขึ้นแล้ว รู้จักคอยกังวลเื่ราวในบ้านเสียด้วย"
"ระวังกลุ้มใจมากไปจะโตไม่สูงเอานะ" อวิ๋นเฉิงเฟิงลูบมวยผมจุกของอวิ๋นเฉิงซิ่ว
อวิ๋นเฉิงซิ่วโคลงศีรษะไปมา "ข้าตัวไม่สูงก็เพราะท่านชอบมาลูบหัวนั่นแหละเ้าค่ะ"
"ฮะ ๆ ๆ น้องเล็ก เื่ซื้อที่ดินพวกเราค่อยปรึกษากับท่านพ่อท่านแม่วันพรุ่งนี้เถิด นี่เป็เื่ใหญ่ ท่านพ่อน่าจะมีความคิดในใจอยู่แล้ว" อวิ๋นเฉิงหลิ่งเอ่ยยิ้ม ๆ
"ตกลงเ้าค่ะ ข้าไปนอนก่อนนะเ้าคะ พวกท่านก็รีบนอนกันเถิด ตะเกียงน้ำมันนี้ปวดตาเหลือเกิน" อวิ๋นเฉิงซิ่วโบกมือ ก่อนจะเดินออกจากห้องฝั่งข้างกลับไปยังห้องของตนเอง
ยามนอนอยู่บนเตียง อวิ๋นเฉิงซิ่วขบคิดทบทวนไปมาจนนอนไม่หลับ เดิมทีนางก็ไม่ได้มีเป้าหมายที่ชัดเจนอันใดอยู่แล้ว เพียง้าให้คนทั้งบ้านอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและอบอุ่นก็พอ ทว่ายามนี้ดูท่าแล้ว การรีบหาเงินให้ได้มาก ๆ ต่างหากคือสิ่งสำคัญอันดับแรก
คำว่า 'ยากจน' คำเดียว ได้บีบบังคับให้ชีวิตของผู้คนไว้ในวงแคบ ๆ ถูกคนรวยกีดกัน และถูกคนเดินทางสบประมาท ยามมีภัยพิบัติเภทภัยอันใดมาเยือนกะทันหัน คนยากจนคือกลุ่มคนที่ไร้กำลังความสามารถที่สุด ทำได้เพียงอดทนและเคี่ยวเค็ญตนเองอย่างเงียบเชียบ
ยามนึกถึงพืชพรรณและทรัพยากรสัตว์ป่าอันอุดมสมบูรณ์บนเขาหลังหมู่บ้าน นางยังอยากจะซื้อูเาสักลูก ก่อนจะสร้างคฤหาสน์หลังน้อย จากนั้นล้อมรั้วทำแปลงผักและสวนผลไม้ และเสพสุขกับชีวิตบ้านนาธรรมชาติบริสุทธิ์ดูสักคราว
"สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น!"
อวิ๋นเฉิงซิ่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เพราะเงินจากการขายโสมคนเพียงเท่านี้ ไม่พอให้เอากลับมาหมุนเวียนสร้างสรรค์สิ่งเ่าั้ได้เลยแม้แต่น้อย
54K
