[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)

ในจังหวะที่ผมกำลังจะเปิดปากพูด เสียงของชอนอินโฮก็ดังขึ้น

        “โอ๊ะ คุณดกจา! มาได้จังหวะพอดีเลยครับ”

        ชอนอินโฮสังเกตเห็นพวกเราและส่งยิ้มมาทางนี้ผมรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ร้ายบางอย่าง หลังจากนั้นชอนอินโฮก็พูดต่อเสียงดัง

        “จะว่าไปคุณดกจามีเหรียญเยอะเลยใช่มั้ยครับ! มีเท่าไหร่นะจำได้ว่าน่าจะรวยที่สุดในหมู่พวกเราเลยนี่นา”

        [ตัวละคร ‘ชอนอินโฮ’ เปิดใช้งานสกิล ‘ปลุกระดม Lv.2’!]

        ฝูงชนหันมามองผมด้วยความร้อนใจ

        “ระ...เหรียญ?”

        “ใครมีเหรียญเยอะนะ”

        เพียงไม่นานสายตาทุกคู่ก็มองจ้องมาทางนี้ชอนอินโฮ ไอ้เวรนี่มันเจ้าเล่ห์พอตัวเหมือนกัน

        “คะ...คุณดกจาใช่หรือเปล่า”

        “ช่วยด้วย ได้โปรด!”

        ผู้คนทั้งหลายหอบหายใจถี่พากันวิ่งกรูเข้ามา นับจำนวนดูคร่าว ๆ มีเกินยี่สิบคนถ้าหากผมต้องมอบเหรียญให้พวกเขาทั้งหมด หมายความว่าผมจะต้องสูญเงินไปกว่าสองพันเหรียญ

        แต่ถ้าไม่ให้ผมจะกลายเป็นตัวร้ายของสถานีกึมโฮในพริบตา

        [ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชอนอินโฮ’ ของคุณเพิ่มสูงขึ้น]

        “ฮ่า ๆ คุณดกจาผมมีเหรียญไม่พอเลยช่วยคนที่น่าสงสารเหล่านี้ไม่ได้แต่...คุณดกจาไม่เหมือนกันไม่ใช่หรือครับจะปล่อยไว้เฉย ๆ แบบนี้เหรอครับ”

        ผมถอนหายใจนิ่งๆ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งที่ผมต้องเจอกับแผนการทุเรศ ๆแบบนี้

        [กลุ่มดาวฝ่ายดีตัดสินใจแล้วว่าตัวละครชอนอินโฮเป็น ‘คนชั่ว’]

        ผมอดทนเล่นกับไอ้เวรนี่มามากพอแล้ว

        “ดะ...ได้โปรดช่วยด้วย!”

        “ช่วยด้วย ขอร้องละ!”

        ผู้คนที่วิ่งเข้ามาร้องห่มร้องไห้ด้วยใบหน้าน่าสงสารที่สุดในโลก

        [ฮ่า ๆ ๆ! เรื่องราวดูน่าสนุกเชียว เหลืออีกสิบนาทีเท่านั้น!]

        บีฮยองปรากฏตัวขึ้นน้ำเสียงสนุกสนานเป็นอย่างมาก คนในกลุ่มมองผมด้วยสีหน้าไม่รู้จะทำยังไง

        ผมถอนหายใจเบาๆ หลับตาลงช้า ๆ แล้วลืมตาขึ้น

        “อย่างนั้นสินะ ขอเหรียญกันใช่มั้ยครับ”

        จากนั้นก็ยิ้มออกมา

        “ทำไมผมต้องให้ด้วยล่ะครับ”

        ผมหันไปมองคนพวกนั้นซีนาริโอหลักที่ 1 เป็นบาปมหันต์อย่างแท้จริงดังนั้นคนที่อยู่ที่นี่จึงไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์

        พวกคนที่มีชีวิตรอดมาได้โดยการเหยียบย่ำคนอื่นแต่กลับไม่มีความรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวเอง

        “ทะ...ทำไมงั้นหรือ!”

        “มีเหรียญเยอะไม่ใช่หรือไง! มอบให้พวกเราแค่เล็กน้อยก็ได้แล้ว!”

        ท่ามกลางความวุ่นวายชอนอินโฮระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น

        “นึกแล้วเชียว ถ้าเป็นคุณดกจาละก็จะต้องทำแบบนี้แน่ครับ”

        “...”

        “ตั้งแต่ตอนที่คุณดกจาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ครั้งแรกก็ทำแบบนั้นนี่ครับเอาอาหารมาขายแลกเหรียญ ถ้าตอนนั้นพวกเราไม่ซื้ออาหารนั่นตอนนี้จะมีกี่คนนะที่สามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้”

        “ใช่! ถูกต้องแล้ว!”

        “แม่ง...! คืนเหรียญฉันมา!”

        โดยไม่ทันรู้สึกตัวบรรยากาศก็กลายเป็นการรุมประชาทัณฑ์ผมไปเสียแล้วบางทีนี่อาจเป็นภาพที่ชอนอินโฮต้องการจะเห็นสินะ

        “เดี๋ยวก่อนค่ะทุกคน! ตอนนี้ทุกคนกำลัง...!”

        “คุณดกจาไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ!”

        ยูซังอากับอีฮยอนซองพยายามเข้าควบคุมสถานการณ์แต่ฝูงชนกำลังขาดสติ และชอนอินโฮก็ตอกลิ่มลงไปเป็นครั้งสุดท้าย

        “คุณดกจา พวกเราจะมอบโอกาสครั้งสุดท้ายให้ คืนเหรียญให้ทุกคนเถอะครับ”

        “ถ้าไม่ล่ะ?”

        “ถ้าอย่างนั้นเรื่องเลวร้ายที่สุดก็คงจะเกิดขึ้นครับ”

        ฝูงชนกว่ายี่สิบคนเริ่มเดินเข้ามาทางผมทีละก้าว

        “ระ...เร็วสิ! รีบ ๆ ส่งเหรียญมา!”

        แต่ก็ไม่มีใครกล้าวิ่งเข้ามาใกล้สุดท้ายแก๊งชอลดูจึงทนดูต่อไปไม่ไหวเสนอหน้าออกมาแทน

        “มัวทำอะไรกันอยู่ ฆ่ามันสิ! ฆ่าแล้วแย่งเอาเหรียญมาจะมัวลังเลอะไรกันนักหนา!”

        คนที่ตะโกนขึ้นมาเสียงดังเป็นชายหนุ่มตัวค่อนข้างใหญ่ผมเปิดใช้งานลิสต์ตัวละครเพื่อตรวจสอบข้อมูลของชายคนนี้ทันที

<ข้อมูลตัวละครฉบับย่อ>

ชื่อ : ฮันมินซัง

คุณลักษณะ : นักเลง (ทั่วไป)

ค่าสถานะ : [ความแข็งแกร่ง Lv.8], [พละกำลัง Lv.8],[ความเร็ว Lv.8], [พลังเวท Lv.2]

        นักเลงคนนี้มีค่าสถานะที่โดดเด่นพอตัวแต่ไม่มีทางที่คนแบบนี้จะมาได้ถึงระดับนี้...แสดงว่าพวกนี้ทำ ‘เรื่องนั้น’ ลงไปงั้นหรือ

        ได้ทำตัวกร่างเพราะมั่นใจในค่าสถานะของตัวเองนักใช่มั้ย

        “ตายซะ ไอ้เวรเอ๊ย!”

        ท่อเหล็กในมือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมันเป็นท่อเหล็กที่เสริมด้วยแรงโจมตีของพละกำลังเลเวล 8 อันตรายมากเสียจนถ้าเป็น ‘คิมดกจา’ ในอดีตคงจะกลัวจนตัวสั่นไปแล้ว แต่ว่า...

        ฉับ!

        แขนของชายคนนั้นถูกฟันขาดร่วงลงไปอยู่บนพื้นพร้อมกับท่อเหล็ก

        “อ๊ากกกกก!”

        [ศรัทธาไม่แตกสลาย] อาบเลือดของมนุษย์มันร้องคำรามพร้อมกับส่องแสงสว่างสีขาวออกมา ผมหันไปมองหน้าแต่ละคนเงียบ ๆ

        “อะ...อือ...”

        พอคนในแก๊งชอลดูถูกจัดการได้ในดาบเดียวผู้คนรอบ ๆ ก็พากันหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดในเมื่อผมได้เชือดไก่ให้ลิงดูไปมากพอแล้ว คราวนี้ก็ได้เวลากันเสียที

        “น่าสมเพช...พวกคุณเชื่อจริง ๆ หรือครับว่าสถานการณ์กลายเป็นแบบนี้เพราะผม”

        ผมเอ่ยขึ้นพลางพินิจพิจารณาใบหน้าของฝูงชนทีละคนๆ ไล่จากซ้ายไปขวา ชอนอินโฮที่ยืนอยู่อีกฝั่งมีสีหน้าตื่นตระหนก

        “ที่จริงมันไม่ได้เป็นเพราะผม พวกคุณต่างก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”

        ปากของพวกเขาอ้าค้างเหมือนปลาทองป่วยผมพูดต่อไปราวกับกำลังโปรยอาหาร

        “พวกคุณแค่ทำไปเพราะกลัวคนพวกนั้นเท่านั้นเอง ทั้ง ๆที่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามันมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องขนาดใกล้จะเผชิญหน้ากับความตายก็ยังเอาแต่กลัวคนพวกนั้นได้แต่ยืนตัวสั่นอยู่อย่างนี้”

        “ฮ่า ๆ เฮ้ คุณดกจา! นี่กำลังพูดเรื่องอะไร...”

        “เพราะพวกนั้นแข็งแกร่งกว่าพวกคุณ ค่าสถานะสูงกว่ามีเหรียญมากกว่าแต่ว่าพวกคุณรู้อะไรหรือเปล่า”

        ผมสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ฝูงชนหนึ่งก้าวในขณะเดียวกันก็เอ่ยถามไปด้วยพวกเขาถอยห่างไปข้างหลังเหมือนปลาทองที่กำลังตกใจแต่มันก็เท่านั้น อย่างไรพวกเขาก็กลายเป็นปลาในตู้ของผมไปแล้ว

        “ทำไมคนพวกนั้นถึงได้แข็งแกร่งกว่าพวกคุณล่ะ”

        ผมขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว

        “ทำไมคนพวกนั้นถึงได้มีเหรียญมากกว่าพวกคุณ เพราะคนพวกนั้นเป็นนักเลง?หรือว่า...”

        [เหล่าตัวละครรอบข้างกำลังหวั่นไหว]

        ท่ามกลางความหวาดกลัวมีอารมณ์บางอย่างถูกถ่ายทอดมาถึงผมอย่างชัดเจนที่แฝงอยู่ในสีหน้าเหล่านั้นคือความสงสัย

        “พะ...พอลองคิดดู คุณชอนอินโฮมีเหรียญมากขนาดนั้นได้ยังไง...”

        “ฮ่า ๆ ทุกคนก็ทราบไม่ใช่หรือครับ ผมก็แค่ขายอะไรหลายอย่าง แล้วก็ —”

        “คิดว่าแค่นั้นจะพอให้เพิ่มค่าสถานะได้ถึงระดับนั้นเลยหรือ จริงหรือ”

        ชอนอินโฮปิดปากแน่นผมพูดขึ้นพลางกวาดสายตามองหน้าฝูงชนทีละคนจากซ้ายไปขวาอีกครั้ง

        “ตอนที่มาถึงสถานีกึมโฮเมื่อหลายวันก่อนจำนวนสมาชิกของที่นี่มีทั้งหมดแปดสิบเจ็ดคน”

        “...”