ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ตราบใดที่หานอวิ๋นซีตายไปตำแหน่งชายาเอกของฉินอ๋องก็จะว่างตลอดไป รอให้มู่หรงหว่านหรูกลายเป็นชายารอง นางก็จะสามารถเพลิดเพลินกับทุกสิ่งอย่างที่ชายาเอกมีและจะลืมฝันร้ายของการมีตัวตนเป็นสาวใช้เช่นกัน

        ในที่สุดก็มาถึงประตูห้องฟืนมู่หรงหว่านหรูผู้ที่สงบนิ่งอยู่เสมอก็ไม่รอช้า ทันทีที่องครักษ์ปลดกุญแจนางก็ดันตัวเข้าไปอย่างมีความหวัง

        เห็นเพียงห้องฟืนที่เต็มไปด้วยฟืนแห้งร่างที่สวมชุดสีฟ้าทรุดตัวลงท่ามกลางกองหญ้าตัวเล็กและผอมบางราวกับว่าจะปลิวหายไปในสายลม

        “ฮ่าฮ่ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นลม” อี้ไท่เฟยหัวเราะอย่างเย็นชา “ทหาร ไปปลุกนาง”

        องครักษ์รีบเดินไปหาถังน้ำมาทันทีมู่หรงหว่านหรูรู้อยู่แก่ใจ ก็อดทนต่อความตื่นเต้นและรีบพูดว่า “หมู่เฟยน้ำมันเย็นมากเลยนะเพคะ ให้ข้าไปปลุกพี่สะใภ้จะดีกว่าเพคะ”

        อี้ไท่เฟยเหลือบมองนางอย่างช่วยไม่ได้“ก็มีแต่เจ้านี่แหละที่ใจอ่อน!”

        มู่หรงหว่านหรูที่มีความสุขสุดๆเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและแสร้งทำเป็นผลักหานอวิ๋นซี “พี่สะใภ้พี่ สะใภ้ตื่นสิพี่สะใภ้ หมู่เฟยมาหานะ...พี่สะใภ้ พี่สะใภ้แค่สารภาพความผิดกับหมู่เฟยหมู่เฟยก็จะยกโทษให้ท่านแล้ว”

        ขณะที่นางกำลังผลักนางก็ใช้หลังมือปิดกั้นการมองเห็นผู้คนที่อยู่ข้างหลังส่วนมืออีกข้างก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ รู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวเล็กน้อยและยังยื่นมือไปใต้จมูกของหานอวิ๋นซีอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อตรวจสอบลมหายใจ

        เมื่อมือเข้าใกล้หัวใจของมู่หรงหว่านหรูก็หดตัวนางคิดไว้แล้วว่าจะตะโกนอย่างไรและจะพูดอย่างไรเมื่อพบว่าหานอวิ๋นซีตายแล้ว

        แต่!

        ก่อนที่มือของมู่หรงหว่านหรูจะแตะจมูกของหานอวิ๋นซีทันใดนั้นหานอวิ๋นซีก็ลืมตาขึ้นและจ้องมองนางอย่างระแวดระวัง “ข้ายังไม่ตายเจ้าจะทำอะไร?”

        แม้ว่านางจะอ่อนแอมากแล้วแต่หานอวิ๋นซีก็ไม่ได้อยู่ในอาการรุนแรงความระแวงโดยกำเนิดของนางทำให้นางระแวดระวังเหมือนเม่นในเวลานี้ดวงตาเฉี่ยวคมสองข้างเย็นชาราวกับคมมีด จ้องมองไปที่มู่หรงหว่านหรูอย่างดุร้าย

        มู่หรงหว่านหรูผงะไปชั่วครู่จากนั้นก็กรีดร้อง “อ๊าย” ด้วยความตกใจ และล้มลงกับพื้น

        “หว่านหรู!เกิดอะไรขึ้น?” อี้ไท่เฟยอุทาน องครักษ์ทั้งสองรีบพุ่งเข้าไปจับตัวหานอวิ๋นซีทันที

        อี้ไท่เฟยช่วยพยุงมู่หรงหว่านหรูไว้ข้างๆและมองหานอวิ๋นซีอย่างเหยียดหยาม พร้อมกับถามว่า “เจ้าทำอะไรกับหว่านหรู?”

        “ข้าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว...หมู่เฟยคิดว่าข้าจะทำอะไรนางได้อีกหรือ?” หานอวิ๋นซีถามอย่างประชดประชัน

        อี้ไท่เฟยอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งความโกรธกลายเป็นความอับอายและเตะข้าวเน่าข้างๆ ทิ้ง “สุนัขในจวนมันยังกินได้แล้วทำไมเจ้าถึงกินไม่ได้?”

        นี่ด่านางว่าด้อยกว่าสุนัขหรือ?

        หานอวิ๋นซีฝืนตัวเองให้ลุกขึ้น“หมู่เฟย...ข้ากับท่านมาเดิมพันกัน เป็นอย่างไร?”

        อี้ไท่เฟยไม่พอใจเล็กน้อยทว่าสุดท้ายก็เกิดความสงสัย “เจ้ายังจะทำอะไรได้อีก พูดมาสิ”

        หานอวิ๋นซีพยายามเอาน้ำใสมาวางไว้ข้างๆ“หมู่เฟย ข้าขอเดิมพันเลยว่า...ไม่มีสุนัขตัวใดในจวนกล้าดื่มน้ำชามนี้”

        ทันทีที่พูดออกมามู่หรงหว่านหรูก็ตกใจ “พี่สะใภ้ ทำไมท่านถึงเดิมพันกับหมู่เฟยแบบนี้ล่ะ? หมู่เฟยแค่กำลังโกรธเลยหยิบเรื่องสุนัขมาพูด ในฐานะผู้น้อยแล้วท่านไม่ควรประชดประชันผู้อาวุโสนะ”

        ขณะที่นางพูดก็รีบก้าวมาข้างหน้าเพื่อคว้าชามน้ำของหานอวิ๋นซีทันที และโยนมันทิ้งด้วยความโกรธ

        เมื่อเห็นสิ่งนี้หานอวิ๋นซีก็เย้ยหยันอยู่ในใจ นางอ่อนแอจนแทบจะไม่สามารถพูดได้แล้วจะไปมีแรงที่จะโต้เถียงกับมู่หรงหว่านหรูที่ไหนกันนางแค่ต้องการยืนยันการคาดเดาของตนเองเพียงเท่านั้นหมู่หรงหว่านหรูตื่นตระหนกขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้วางยาพิษคนคนนั้นก็คือนาง!

        หานอวิ๋นซีมองนางมุมปากสีซีดก็ยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน มู่หรงหว่านหรูรีบหลบเลี่ยงการจับผิดราวกับว่านางถูกไฟฟ้าดูด

        นางจับมืออี้ไท่เฟย“หมู่เฟยอย่าโกรธไปเลยเพคะ ให้เวลาพี่สะใภ้อีกหน่อยพี่สะใภ้คงเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ”

        หานอวิ๋นซียิ้มอย่างเย็นชามู่หรงหว่านหรูกลัวว่านางจะสารภาพผิดสินะ? กลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอี้ไท่เฟยจะคลี่คลายและจบลงอย่างนั้นหรือ?

        หมู่หรงหว่านหรูราวกับจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทะเลาะกันรีบดึงอี้ไท่เฟยให้รีบเดินออกไปเมื่อเปรียบเทียบกับมู่หรงหว่านหรูที่ประจบประแจงเอาใจอี้ไท่เฟยแล้วหานอวิ๋นซีมีส่วนได้เปรียบมากกว่าที่สตรีในยุคนี้ไม่มี นางมองไปที่มู่หรงหว่านหรูอย่างเย็นชาพร้อมยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย

        ในขณะเดียวกันกุ้ยมามาก็รีบวิ่งมาจากด้านนอกด้วยความตื่นตระหนก “อี้ไท่เฟย! แย่แล้วเพคะอี้ไท่เฟย! แย่แล้ว!”

        “เอะอะอะไรกัน?” อี้ไท่เฟยถามอย่างไม่พอใจ

        “อี้ไท่เฟยองค์หญิงฉางผิงมาเพคะ!” กุ้ยมามาตอบอย่างร้อนรน

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมารอยยิ้มบนริมฝีปากของหานอวิ๋นซีก็มากขึ้นมองไปที่มู่หรงหว่านหรูที่หวาดกลัวโดยไม่มีเหตุผล

        “องค์หญิงฉางผิง?” อี้ไท่เฟยประหลาดใจอย่างมากองค์หญิงผู้นี้ถูกไท่เฮากับฮ่องเต้ตามใจจนนิสัยเสีย ไม่เคยมาที่จวนฉินอ๋องแม้แต่ครั้งเดียวแล้วครั้งนี้นางมาทำอะไรกัน?

        ไม่มีเรื่องคงไม่มาด้วยเพราะไม่ได้เผชิญหน้าแบบตัวต่อตัวกับไท่เฮามานานแล้วอี้ไท่เฟยจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีจึงวางเรื่องของหานอวิ๋นซีไว้ข้างหลังชั่วคราว

        “มาก็มาสิเจ้าจะตกใจทำไม? ต่อให้เป็นไท่เฮามามันก็ไม่ต่างกันหรอก!ให้นางรอ ข้ายังไม่มีเวลาไปหานาง” นางยกมือขึ้นอย่างสง่างาม “ข้าจะไปอาบน้ำก่อนแล้วก็นอนสักงีบ เฮ้อ บ่อน้ำร้อนในจวนนี่มันสบายจริงๆ”

        เมื่อเห็นเช่นนี้กุ้ยมามาก็เศร้าใจ ไม่กล้าที่จะพูด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพูดออกไป “อี้ไท่เฟย...องค์หญิงฉางผิงบอกว่า...นางต้องการพบฉินหวังเฟยเพคะ!”

        อะไรนะ?

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนต่างตกตะลึง ที่แท้ก็มาหาหานอวิ๋นซีหรอกหรือมู่หรงหว่านหรูตกใจและมองไปที่หานอวิ๋นซีด้วยความกลัว

        ใบหน้าของอี้ไท่เฟยผู้อหังการรู้สึกร้อนผ่าวความโกรธเกรี้ยวก็กลายเป็นอับอาย และเตะกุ้ยมามา “ไร้ประโยชน์ ไม่ได้ได้เรื่อง!องค์หญิงฉางผิงอยากเจอนางทำไมกัน?”

        “หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะองค์หญิงฉางผิงเร่งเร้าอย่างมาก นางบอกว่าหากคืนนี้ไม่ได้เจอ นางจะค้างคืนที่นี่”กุ้ยมามารีบตอบ

        อี้ไท่เฟยมองไปที่หานอวิ๋นซีและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉางผิงหาเจ้าทำไมกัน?”

        หานอวิ๋นซีเลิกเหน็บแนมส่ายหัวแสร้งทำเป็นอ่อนแอและไม่ตอบ

        อี้ไท่เฟยหรี่ตาและไม่ได้ถามอะไรอีกบอกกุ้ยมามาอย่างเย็นชาว่า “เจ้าไปบอกนางว่าฉินหวังเฟยไม่ว่าง ให้นางรอ”

        คิดไม่ถึงว่าไท่เฮาจะกล้าออกหมายจับคนในจวนฉินอ๋องลับหลังนางแล้วไยนางจะไม่ฉวยโอกาสนี้แสดงอำนาจต่อองค์หญิงฉางผิงล่ะ?

        เมื่อมองกลุ่มคนที่รีบร้อนออกไปสุดท้ายหานอวิ๋นซีก็ถูกปล่อยตัว นางทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรงในกองฟางขมวดคิ้วแน่น ทรมานเหลือเกิน นางรู้สึกว่าท้องของตนเองกำลังจะแตกเพราะความหิว

        อย่างไรก็ตามนางก็ให้กำลังใจตัวเอง “หานอวิ๋นซี ต้องอดทนไว้ อดทนอีกหน่อยเดี๋ยวก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”

        …

        องค์หญิงฉางผิงจะอดทนรอได้อย่างไรกันเอะอะโวยวายในห้องรับแขกเสียงดังลั่น แต่น่าเสียดายที่อี้ไท่เฟยปล่อยให้นางส่งเสียงดังและเพิกเฉยไปโดยสิ้นเชิง

        “หานอวิ๋นซีฮึฮึ ข้าจะไปหาเสด็จแม่ ดูสิว่าเจ้าจะมาเจอหรือไม่!”องค์หญิงฉางผิงเดินออกไปด้วยความโกรธหลังจากพูดจบ

        อี้ไท่เฟยงรู้สึกงุนงงอย่างมาก“หว่านหรู เจ้าพูดมาซิว่าองค์หญิงฉางผิงมาที่นี่ทำไมกัน?”

        “ข้าเองก็แปลกใจเหมือนกันเพคะคงไม่ได้ถึงขั้นมาแก้แค้นเรื่องแม่ทัพใหญ่หรอกใช่หรือไม่เพคะ?” มู่หรงหว่านหรูคาดเดา

        “บังอาจยิ่งนัก!ข้าไม่เคยสะสางบัญชีกับนางสักครั้ง นางยังมีหน้ามาอีกหรือ?” อี้ไท่เฟยโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

        ไม่ว่าองค์หญิงฉางผิงจะมาหาหานอวิ๋นซีด้วยเหตุผลใดอย่างไรมู่หรงหว่านหรูก็ไม่ให้โอกาสหานอวิ๋นซีออกจากห้องฟืน นางต้องได้ลงมือก่อน

        ตกดึกนางได้จัดเตรียมนักฆ่าไว้ แต่ใครจะรู้ว่าในคืนที่มืดมิด องค์หญิงฉางผิงกลับมาจริงๆทั้งยั้งเชิญฮองเฮามาด้วย

        อย่างไรก็ตามฮองเฮาแตกต่างจากองค์หญิงฉางผิงฮองเฮาคือมารดาของประเทศและเป็นพระมเหสีอย่างเป็นทางการของฮ่องเต้ต่อหน้าฮองเฮาแล้วอี้ไท่เฟยเองก็ต้องสุภาพ

        “โอ้คืนนี้ลมอะไรพัดหอบมากัน ถึงได้พัดพาแม่ลูกมาถึงจวนของข้า”ทันทีที่อี้ไท่เฟยเข้าไปในห้องรับแขกนางก็มีใบหน้าที่ชื่นบานและเรียกสาวใช้ให้เอาชาชั้นดีมาให้

        สถานะของฮองเฮานั้นสูงกว่าไท่เฟยแต่ด้วยความกตัญญู ฮองเฮายังคงต้องให้ความเคารพแก่อี้ไท่เฟย และแน่นอนว่าอี้ไท่เฟยเป็นเองก็เป็นหนี้บุญนางเช่นกัน

        องค์หญิงฉางผิงที่โกรธอยู่แล้วยืนอยู่ข้างๆ อย่างนิ่งเฉย

        อี้ไท่เฟยค้นพบความแปลกประหลาดขององค์หญิงฉางผิงนางสวมหมวกผ้าโปร่งสีขาว ซึ่งไม่เพียงปิดใบหน้าเท่านั้น แต่มันปกปิดทั้งร่าง

        “ฉางผิงนี่คือ...” อี้ไท่เฟยเริ่มสงสัย

        อี้ไท่เฟยเพียงแค่ถามองค์หญิงฉางผิงก็ตื่นตระหนกอย่างมาก “ข้าสบายดี!”

        “ฉางผิงอย่าหยาบคาย” ฮองเฮาไม่พอใจกับสิ่งนี้ แต่แท้จริงแล้ว ในใจกลับรู้สึกจนปัญญา

        องค์หญิงฉางผิงไม่รู้ว่าคืนนั้นได้รับสิ่งสกปรกอะไรบ้างในคุกหลังจากมีอาการคันอยู่หนึ่งถึงสองวันเท้าและใบหน้าของนางก็เริ่มคันอย่างรุนแรงจนไม่สามารถเกาได้ใครจะรู้ว่าในภายหลังมันจะกลายเป็นแบบนี้

        ตอนแรกมันขึ้นที่เท้าเท่านั้นแต่วันต่อมามันก็ขึ้นที่หน้าด้วย มันดูเหมือนสะเก็ดเงินแต่หมอหลวงทุกคนบอกว่ามันไม่ใช่สะเก็ดเงิน

        สามารถยืนยันได้เพียงอย่างเดียวว่าไม่ใช่สะเก็ดเงินแต่ก็ไม่มีใครวินิจฉัยสาเหตุได้บางคนสงสัยว่าเป็นยาพิษแต่ไปปรึกษาหมอหลวงมาหลายที่ก็ไม่พบผล

        เพราะเรื่องของมู่ชิงอู่องค์หญิงฉางผิงจึงเกลียดหมอหลวงกู้อย่างมาก และไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากหมอหลวงกู้เลยอย่างไรก็ตามตั้งแต่เมื่อวานซืน กลากที่เท้าของนางเริ่มคันองค์หญิงฉางผิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ผิวหนังมีรอยขีดข่วน หมอหลวงมองแล้วก็ตกใจบอกว่ามันต้องเป็นแผลเป็นอย่างแน่นอน

        องค์หญิงฉางผิงที่ร้อนรนจึงทำได้แค่เพียงปล่อยความคับข้องใจและไปหาหมอหลวงกู้ หมอหลวงกู้บอกว่ามันเป็นพิษแต่เขาไม่สามารถรักษาได้ ดังนั้นจึงแนะนำให้นางมาหาหานอวิ๋นซีเพื่อรับยา

        องค์หญิงฉางผิงอารมณ์เสียทันทีและพูดว่าไม่มีทาง

        อย่างไรก็ตามตั้งแต่เมื่อวาน กลากบนใบหน้าของนางก็เริ่มคัน เมื่อเกาก็ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ พอมันแตกออกองค์หญิงฉางผิงก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด จึงก็ไม่กล้าที่จะเกามันอีกเลย

        นางไม่อยากเสียโฉม!

        แม้ว่าจะไม่เต็มใจสักเท่าไรแล้วก็ไม่ไว้วางใจทักษะทางการแพทย์ของหานอวิ๋นซีมากขนาดนั้นทว่านางหมดหวังแล้วจริงๆ และไม่สามารถละทิ้งความหวังสุดท้ายได้ดังนั้นจึงได้มาหาหานอวิ๋นซีด้วยความจำใจ

        อี้ไท่เฟยยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน“ข้าชินกับนิสัยของสตรีผู้นี้แล้ว”

        ฮองเฮาที่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นจึงไม่กล้าต่อปากต่อคำ ยิ้มแล้วพูดว่า “อี้ไท่เฟย ฉินหวังเฟยอยู่ที่จวนหรือไม่? ฉางผิงบอกว่าเมื่อคืนนี้มาหาแล้ว แต่ไม่เห็นใครเลย”

        อี้ไท่เฟยไม่ตอบแต่ถามกลับว่า “พวกท่านมาหาอวิ๋นซีมีเรื่องอันใดนั้นหรือ?”

        ฮองเฮาที่กำลังจะเปิดปากพูดองค์หญิงฉางผิงกลับห้ามเอาไว้ นางไม่ต้องการให้อี้ไท่เฟยรู้ว่าใบหน้าของนางเสียโฉมถ้ามีคนรู้อีก คนจะหัวเราะเยาะนาง! ถ้าอี้ไท่เฟยหัวเราะเยาะนางนางคงจะละอายใจมากกว่านี้

        “ข้าก็แค่มีเรื่องบางอย่างเลยตามหานางอี้ไท่เฟย ท่านรีบให้นางออกมาเถิด ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะพานางเข้าวัง”องค์หญิงฉางผิงพูดอย่างเด็ดขาด

        อี้ไท่เฟยถอนหายใจเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เช่นนี้นี่เองแต่อวิ๋นซีกับฉินอ๋องออกไปข้างนอกน่ะสิ”

        “อะไรนะ? แล้วพวกเขาไปที่ไหนกัน?” องค์หญิงฉางผิงตกใจมากก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวด้วยความประหม่า

        “โอ้ฉางผิง เจ้ารู้นิสัยของเสด็จอาของเจ้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือเวลาเขาไปไหนมาไหนไม่เคยบอกข้าอยู่แล้ว” อี้ไท่เฟยพูดอย่างช่วยไม่ได้

        องค์หญิงฉางผิงกระวนกระวายอย่างมาก“ถ้าอย่างนั้น...แล้วพวกเขา...”

        ในขณะเดียวกันจู่ๆ ฮองเฮาก็คว้ามือองค์หญิงฉางผิง สุดท้ายฮองเฮาก็คือฮองเฮาก่อนที่จะมาก็รู้อยู่ว่าอี้ไท่เฟยจะทำให้เรื่องยุ่งยาก

        องค์หญิงฉางผิงที่ต้องการพูดแต่ฮองเฮาจับมือนางไว้แน่นและตำหนิเสียงดัง “ฉางผิงข้าสอนเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าผลีผลาม ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ไม่ว่าเรื่องของเจ้าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเร่งรีบ แต่ฉินหวังเฟยไม่อยู่เจ้าจะรบกวนอี้ไท่เฟยไม่ได้เข้าใจหรือไม่?”