time-

SciencesComputer 60 (194)

19.30น.

          จิ๋ว (ประธานรุ่น) : พรุ่งนี้พี่นัด9 โมงนะคะ ต้องมาทุกคนไม่งั้นพี่จะไม่ให้รุ่น

          tim???? : พรุ่งนี้ผมมีแข่งฟุตบอลไปรับน้องไม่ได้ครับ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ไม่ได้ครับ ไม่งั้นพี่จะถือว่าไม่เอารุ่น

          tim???? : ผมมีแข่งจริงๆ ครับ

          tim???? : ส่งรูปภาพ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :ไม่ได้ก็คือไม่ได้ครับ

          tim???? : แล้วพี่จะให้ผมทำไงก็อาจารย์เขาบอกให้ผมไปแข่ง

          tim???? : มันเป็นการแข่งสำคัญด้วยถ้าไม่ไปแข่งผมก็โดนตัดสิทธิ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :แล้วกิจกรรมรับน้องมันไม่สำคัญหรอครับ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) : โตๆกันแล้วคิดเอาเองว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน

          tim???? : ผมแจ้งไปแล้วนะพี่ว่ามีซ้อมกับแข่งทั้งอาทิตย์พี่ก็อนุญาตด้วย

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) : แจ้งแล้วก็ส่วนแจ้งแล้วพี่ไม่นับ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :ต้องแยกให้ออกรับน้องก็ส่วนรับร้องแข่งก็ส่วนแข่ง

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :ถ้าไปแข่งได้ก็ต้องมารับน้องได้

          tim???? : งั้นผมก็ไม่เอารุ่นครับ

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :ไม่อนุญาตให้ออกจากรุ่นครับ

          tim???? : ผมมารับน้องไม่ได้จะให้ผมทำไง

          tim???? : ก็พี่เป็นคนพูดเองตอนรับน้องนี่ครับว่าถ้าไม่อยากรับน้องก็ออกจากรุ่นไป

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :รุ่นน้องไม่มีสิทธิ์เถียงรุ่นพี่

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) : เป็นแค่เด็กปี 1อย่าปีนเกลียวให้มันมาก​ เดี๋ยว​จะโดนไม่ใช่น้อย

          tim???? : เป็นรุ่นพี่ไม่มีสิทธิ์บังคับรุ่นน้องนะครับ

          tim???? : แล้วพี่ก็อย่าลืมว่ากิจกรรม​รับน้องเป็นแค่กิจกรรม​เสริม​ ไม่ใช่กิจกรรม​หลักใครจะเข้าไม่เข้าก็ได้

          แป๊ก (พี่ระเบียบ) :ทำไมน้องไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้ครับ ไม่มีใครสอนหรอว่าใครเคารพรุ่นพี่

          ​tim???? : สอนครับ

          tim???? : สอนว่า​ ถ้ารุ่นพี่ทำตัวไม่น่าเคารพก็ไม่ต้องไปเคารพ

          Aumlnwza : มึงจะเกินไปล่ะนะ

          Aumlnwza : อย่าคิดว่าเป็นรุ่นน้องแล้วพวกกูจะทำอะไรไม่ได้

          ​tim???? : แล้วแต่พี่เลยครับ

          tim???? ออกจากกลุ่ม

          “ผมไปก่อนนะครับพี่”    

          “จ้า เดินทางดีๆ น้า”ฟาโรห์หันไปลาพี่สาวก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าบ้าน

          วันนี้ฟาโรห์มีเรียนช่วง 10โมงแต่ที่ไปเช้าก็เพราะว่ามีรับน้องตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อวานมันก็ทำให้เขาไม่อยากจะไปร่วมรับน้องเลย

          การลงโทษน้องแบบนั้นเขาไม่เคยเห็นด้วยเลยสักนิดจะทำโทษเพราะน้องทำผิดไม่ว่าหรอกแต่มันต้องทำโทษในขอบเขตที่ไม่มากเกินไปนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ช่วงรับน้องช่วงแรกๆเพื่อนในกลุ่มฟาโรห์บอกเขาว่าแป๊กเคยทำโทษน้องที่ใส่ชุดผิดโดยการให้ไปนอนคว่ำหน้าที่กลางสนามหญ้าโดยที่ฝนยังลงเม็ดอยู่แล้วก็เคยสั่งลงโทษ​ให้น้องไปยืนยกแขนในบ่อน้ำที่มีแต่ดินโคลนชั่วโมง​นึงด้วย​

ฟาโรห์เคยเตือนแป๊กไปแล้วแต่ทางนั้นก็ไม่เคยฟังแม้แต่นิดเดียวแถมยังขู่ว่าถ้ายุ่งมากก็จะมากระทืบเขาเลยเลือกที่จะไม่ยุ่ง

มาถึงมหาลัยเดินตรงเข้าตึกสาขาพอมาถึงก็ต้องเห็นกลุ่มเพื่อนจับกลุ่มคุยกันอย่างหน้าเคร่งเครียด

          “มีอะไรกัน” เดินตรงไปถามกลุ่มเพื่อน

          “ก็เมื่อวานไอ้แป๊กกับเพื่อนมันไปตีกับปีหนึ่งในแชทกลุ่มอ่ะดิ”

          ได้ยินดังนั้นฟาโรห์ก็รีบหยิบมือถือเข้าแชทเพื่อเช็คดูทันทีเขาไล่อ่านข้อความตั้งแต่เริ่มต้นพออ่านจบคิ้วขมวดปมทันที

          ว่าล่ะ…

          แต่ที่เซอร์ไพรส์กว่าคือไม่คิดว่าน้องมันจะตอบโต้ขนาดนี้เรียกได้ว่าไม่กลัวพวกแป๊กเลยสักนิด

          “ถ้าจำไม่ผิดน้องคนนั้นเป็นเพื่อนเด็กพี่ลูซี่ด้วยนี่”จู่ๆ คิ้วข้างก็กระตุก เพื่อนไทม์?

          นิ้วเรียวกดเช็คที่โปรไฟล์แชทที่ชื่อ tim???? พอเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ส่วนใหญ่มีแต่แบคกราวด์สีดำไม่ก็รูปเงาไม่มีโพสต์หรือข้อมูลอะไรเลยแม้แต่น้อย

          ถ้าจำไม่ผิดเพื่อนไทม์มี 2 คน คนอ้วนๆอวบๆ กับหน้าตาดีๆ คงเป็นใครสักคนนี่แหละ

          “โอ๊ะ พวกไอ้แป๊กมาแล้ว”

          กลุ่มเพื่อนหันมากระซิบบอกเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมาแล้วก่อนจะพากันแยกวง

          “ปีหนึ่ง!!!เมื่อเช้าใครไปทักไอ้คนที่ออกจากรุ่นออกมาดิ!!!!”

          อั้มหนึ่งในเพื่อนแก๊งของแป๊กตะโกนเสียงดังจนทำให้ทั้งปี​ 1​ และปี​ 2​ ที่กำลังรอเข้ากิจกรรม​รับน้องถึงกับต้องพากันหันไปมอง

          “เงียบทำไมวะ​ บอกให้ออกมาไง!!!อยากโดนซ่อมทั้งรุ่นรึไง!!!”

          เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มโวยวายฟาโรห์ที่เห็นจึงเข้าไปห้ามโดยทันที

          “ไอ้อั้ม​ มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยน้องบางคนมันไม่ได้รู้ว่าพวกมึงห้ามคุยกับคนที่ออกจากรุ่นสักหน่อย”

          “มันจะมาไม่รู้ได้ไงเป็นปีหนึ่งก็ต้องคอยอ่านไลน์กลุ่มดิ”

          “แต่มันก็ใช่ว่าจะอ่านทุกคนหนิ บางคนก็ต้องมีธุระกันบ้างมั้ย”

          “เห้ยมึงอย่าเสือกได้ป่ะมันเรื่องของพวกกูกับปีหนึ่งไม่ใช่เรื่องของมึง”แป๊กที่เริ่มโมโหแทนเพื่อนมาแทรกระหว่างเขากับอั้มพร้อมกับผลักไหล่ของเขา

          “กูก็ไม่ได้อยากจะเสือกหรอกแต่สิ่งที่มึงทำมันเกินไป น้องมันออกจากรุ่นไปแล้วก็ให้มันออกไปสิส่วนใครจะไปคุยกับน้องมันก็เรื่องของเขาปีหนึ่งมันจะคุยกันเองมึงจะไปยุ่งเรื่องของน้องมันทำไม”

          “ไอ้โรห์มึงจะเอาใช่ป่ะ!!!มึงอย่าคิดว่าคนอื่นอยู่แล้วกูจะไม่กล้า” แป๊กพุ่งมากระชากคอเสื้อฟาโรห์เสียงกระซิบเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นทีท่าว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นส่วนคนอื่นได้แต่คอยยืนดูอยู่ห่างๆ เพราะกลัวจะโดนลูกหลง

          ฟาโรห์มองเพื่อนร่วมสาขาด้วยใบหน้านิ่งสนิทก่อนจะพูดบางอย่างขึ้น

          “ปีหนึ่ง เก็บของแล้วขึ้นเรียนซะตอนเลิกเรียนไม่ต้องเข้ารับน้องนะครับผม เดี๋ยวมีอะไรพี่จะแจ้งเข้ากลุ่มอีกที”

          “ไอ้เหี้ยโรห์!!”

          “ข้าว ฝากพาไปส่งน้องขึ้นเรียนหน่อย”ฟาโรห์ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาที่โกรธเกรี้ยวของแป๊กกับอั้มแม้แต่น้อยก่อนจะหันไปบอกเพื่อนสาวที่อยู่ยืนไม่ไกล

          “ได้ๆ”

          “ข้าว ถ้ามึงพาน้องไปกูจะเล่นมึงด้วย”แป๊กหันไปขู่แต่ข้าวก็ไม่สนใจก่อนจะพาน้องปี 1 ขึ้นตึกเรียน

          “ส่วนพวกมึงก็พอได้แล้วเลิกทำตัวไม่น่าเคารพสักทีกูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเครียดหรือแค้นอะไรใครก็ไม่ควรไปลงกับคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องพวกมึงก็โตๆกันแล้วหัดคิดซะบ้างสิว่าถ้าน้องมันเป็นอะไรไปคนที่ต้องรับผิดชอบคือพวกมึง”

          “อย่าสะเออะ-”

          “ปีสองรวม!!!!!!”

          ยังไม่ทันที่แป๊กจะง้างมือต่อยจู่ๆก็มีเสียงตะโกนที่ดุดันเรียกปี 2 รวมทำเอาทุกคนที่กำลังเตรียมตัวจะแยกย้ายต้องรีบไปรวมตัวทันที

          พอมายืนรวมก็ได้รู้ว่าคนที่เรียกไม่ใช่ใครนอกจากพี่ลุคพี่ชายของลูซี่รวมถึงเพื่อนๆ ของพี่แกด้วย

          “เมื่อวานทำอะไรกันไว้รู้ใช่มั้ย”

          “ครับ”

          “เมื่อวานสั่งลงโทษปีหนึ่งไปเท่าไหร่”

          ไร้เสียงตอบโต้จากปีสองทำให้ลุคต้องตะเบงเสียงดังขึ้นอีกจนทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือก”ผมถามว่าสั่งลงโทษไปเท่าไหร่!!!!!!”

          “หนึ่งพันสองร้อยครั้งครับ!!!!”

          สายตาดุคมจ้องมองรุ่นน้องที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกราวกับกำลังรอรับชะตากรรมแล้วก็อย่างที่คิด…

          “ลุกนั่งหนึ่งพันห้าร้อยครั้งปฏิบัติ!!!”

          พอได้ยินคำสั่งเหล่ารุ่นน้องก็พากันทำสีหน้าตกใจเพราะพวกเขาไม่คิดว่าจะโดนเยอะแบบนี้

          “พี่ มันไม่เยอะไปหน่อยหรอ” หนึ่งในปี 2เอ่ยถาม

          “แล้วตอนที่ซ่อมน้องทำไมไม่คิดได้แบบนี้บ้างล่ะ”ลุคด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ

          “ปฏิบัติเดี๋ยวนี้!!!”

          ปีสองลุกนั่งตามที่ลุคสั่งแต่ยังไม่ทันถึงครั้งที่สองร้อยแต่ละคนก็เริ่มร่วงกันแล้ว

          “ไม่พร้อม!!! เอาใหม่!!!”

          ปี 2ลุกนั่งกันอยู่แบบนั้นไม่รู้กี่ครั้งโดยมีสายตาที่นิ่งสนิทของลุคจับจ้องไจ๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันไปมองเพื่อนชายตัวเองเธอรู้ว่าใจจริงของเขาไม่ได้อยากจะลงโทษน้องขนาดนี้ แต่หากไม่ลงโทษเลย พวกปี 2ก็จะเหลิงบ้าอำนาจจนเกินไปโดยเฉพาะพี่ระเบียบอย่างแป๊ก ต้องทำให้เขารู้ว่าการที่เขาลงโทษจนเกินความจำเป็นมันมีผลเสียต่อตัวเขาและเพื่อนยังไง

          “พอ!!!!ยืนอยู่อย่างนั้นแหละไม่ต้องนั่ง!!!รู้รึยังว่าเวลาร้องมันโดนทำโทษมันเหนื่อยมันทรมานแค่ไหน!!!”

          “รู้ครับ!!/รู้ค่ะ!!!”

          “เออ!! รู้แต่ก็ยังจะทำ!!!รู้แต่ก็ยังจะสั่ง!! ผมเคยบอกหลายหนแล้วใช่มั้ย! ว่าอย่าสั่งลงโทษเกินกว่าเหตุ!แล้วนี่อะไร!! ถ้าน้องมันเป็นอะไรขึ้นมาคุณรับผิดชอบมั้ย!!!”

          “ผมแค่สั่งซ่อมลุกนั่งเองนะพี่”

          “แล้วที่สั่งให้น้องนอนคว่ำหน้ากลางสนามกับลงไปยืนยกแขนในบ่อโคลนล่ะจะบอกว่าไม่ได้สั่งรึไง!!!”

          เงียบแบบเถียงไม่ออกเพราะที่ลุคพูดคือความจริงทั้งหมด พวกเขาเคยสั่งปีหนึ่งแบบนั้นไปจริงๆแล้วแถมไม่อนุญาติให้น้องเปลี่ยนชุดด้วย เรียกว่ารับน้องทั้งสภาพนั้นเลย

          “ผมจะไม่พูดซ้ำสองถ้ายังอยากทำกิจกรรมรับน้องอยู่ก็อย่าสั่งลงโทษเกินกว่าเหตุแล้วถ้าผมยังเห็นว่าพวกคุณยังทำแบบเดิม ปีนี้และปีต่อๆ ไปจะไม่มีการรีบน้องอีกทราบ!!!!!”

          “ทราบ!!!”

          เมื่อพวกลุคออกไปเหล่าปี 2ก็พากันทรุดนั่งลงกับพื้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจระงมออกมาทันที

          “นึกว่าจะโดนสั่งให้ไปนอนคว่ำกลางสนามแล้วเห้อ”

          “พี่เขาไม่ทำหรอกน่า”

          ปี 2 รู้ดี แม้ลุคจะดุและน่ากลัวจนทุกเกรงมากขนาดไหน​ แต่เขาก็ไม่เคยสั่งลงโทษน้องหนักจนเกินกว่าเหตุสักครั้งเดียวจะมีก็มีแค่ครั้งนี้แหละ​

          โครม!!

          เสียงโครมครามให้ทุกคนต้องหันไปมองกันเป็นตาเดียว​ ไอ้ต้นตอก็ไม่ใช่ใครนอกจากพวกแป๊กนั่นแหละ​

          “แม่ง​ แค่สั่งซ่อมนิดหน่อยเองป่ะวะ​ ทำมาเป็นรับไม่ได้”

          “พวกมึงก็เพลาๆ​ ลงบ้าง​ เขาให้รับน้องต่อก็บุญแค่ไหนแล้ว”ไปป์เพื่อนในสาขาหันไปเอ่ยเตือน

          “มึงเงียบไปเลยอีไปป์”

          “เอ้า” พอเตือนก็เป็นซะแบบนี้​ เพื่อนในสาขาเลยไม่ค่อยอยากจะเตือนกันสักเท่าไหร่​ เพราะถ้าเผลอไปเตือนมากๆ​ ก็กลัวจะมีปัญหา​ถึงขั้นโดนทำร้ายเอาได้เลยตัดสินใจที่จะปล่อยเลยตามเลย

          ในคาบเรียนของปี 2 วิชาโปรแกรม JavaScript วันนี้เรียนสอบเทสเขียนโค้ด ถ้าใครเสร็จก่อนก็สามารถกลับได้เลย

          ฟาโรห์กดแป้นพิมพ์เขียนโค้ดอย่างตั้งใจสำหรับเขามันไม่ได้ยากมาก อาจจะเพราะเขาเคยเขียนโปรแกรม​มาก่อน​ เลยทำให้เวลาทำงานส่งอาจารย์​มันเลยง่ายเหมือนที่ทำเป็นปกติ

          ใช้เวลาสอบเทสอยู่ครึ่งชั่วโมง​ฟาโรห์​ก็ทำเสร็จ​ เขาเดินออกจากห้องเรียนก่อนจะลงลิฟต์​เพื่อตรงไปยังลานจอดรถเพื่อจะกลับบ้าน​

          “โรห์ๆๆๆๆๆๆ” เสียงตื่นตูมบวกกับหน้าที่ดูตกใจก่อนจะมาหยุดยืนหอบตรงหน้าเขา

        “เป็นไรไปป์”

        “ไอ้แป๊กมันยกพวกไปตีน้อง!”พอได้ยินประโยคของเพื่อคิ้วทั้งสองก็ขมวดปมทันที “น้องไหน”

        “น้องคนนั้นอ่ะน้องที่มีเรื่องกับมันในไลน์กลุ่ม”

        “ที่ไหน”

        “ข้างหลังมอ”

        พูดจบฟาโรห์ก็รีบวิ่งลงบันไดตรงดิ่งไปยังหลังมหาลัยทันทีที่มาถึงเขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น ภาพของคนห้าคนนอนกองอยู่กับพื้นสภาพแต่ละคนที่ราวกับถูกซัดเละจนดูแทบไม่ได้ต่างกับน้องปีหนึ่งที่ยืนเด่นอยู่กลางเพื่อนของเขาที่นอนกองเขามีแค่รอยเปรอะเปื้อนที่เสื้อผ้ากับรอยถลอกเล็กๆ น้อยๆ

        รุ่นน้องคนนั้นหันมาพอเจอกับฟาโรห์ก็เลิกคิ้วก่อนจะเอ่ยทักด้วยสีหน้านิ่งราวกับว่าตรงนี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

        “หวัดดีครับ”

        ฟาโรห์​เดินเข้าไปพลิกตัวเพื่อนที่นอนกองอยู่​กับพื้น​ สภาพแต่ละคนก็ไม่ถึงขั้นมีแผลมากมายแค่โดนชกคนละหมัดสองหมัด​ แต่การที่นอนสลบเหมือด​กันแบบนี้แสดงว่าโดนน็อคตั้งแต่ทีแรกเลยสินะ

        “ไหนๆ​ พี่ก็มาแล้วผมฝากจัดการเพื่อนพี่หน่อ​ยล่ะกัน”ติมหันไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นเพื่อจะเดินไปยังจุดรวมพลของทีมฟุตบอลแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกคนเรียกรั้งไว้

        “เดี๋ยว​ก่อนสิ นายเป็นคนจัดการเจ้าพวกนี้หรอ”

        “ก็​ ตามที่เห็นผมไปก่อนนะครับ”

        ติมตอบด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิทหันหลังจะเดินต่อแต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อฟาโรห์เอื้อมไปรั้งแขนเขาเอาไว้จนทำให้อีกคนถึงกับจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด

        “อะไรของพี่อีกเนี่ยผมมีแข่งนะ”

        “อยู่เฉยๆแปปนึง”

        ฟาโรห์ไม่พูดอะไรหยิบพลาสเตอร์แปะแผลออกมาจากกระเป๋าก่อนจะถือวิสาสะเอาไปแปะที่โหนกแก้มของติม

        “เป็นแผลน่ะถ้าไปแข่งสภาพนี้เดี๋ยวจะโดนสงสัยเอา”

        ติมยกมือลูบพลาสเตอร์แปะแตะพลางเหลือบมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย“ขอบคุณ…ครับ”

        “ไปแข่งก็สู้ๆ นะ” ติมหรี่ตามองฟาโรห์อย่างชั่งใจ “ครับ”

        ฟาโรห์มองแผ่นหลังใหญ่ที่ใกล้เคียงกันตอนแรกที่เจอกันเขาก็คิดว่ารุ่นน้องคนนี้ก็คงเป็นรุ่นน้องธรรมดาเหมือนกับพวกไทม์แต่ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่คนเดียวกลับสามารถจัดการพวกแป๊กได้โดยไม่ต้องมีอาวุธ