[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 76 แองเจิลปรากฏกาย

        หลังจากคุยกับพวกเฮเลนเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันแต่จากสภาพแวดล้อมดูข้างในช้าลงพวกเฮเลนได้บอกว่าเวลาในห้วงจิตใจเปลี่ยนอีกครั้งหลังจากที่โพรทาเลียชนะแดเรียล จากตอนแรกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อหนึ่งวันเปลี่ยนเป็นห้าชั่วโมงต่อหนึ่งวันทำให้โพรทาเลียเข้าใจว่าทำไมโลกตอนนี้ทุกอย่างดูช้าลงกว่าครั้งแรกที่มันผ่านไปไวเธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างมากๆ เธอคิดถึงน้องสาวว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

        “เธอจะผ่านการทดสอบหรือยังนะ? โฟกัส...”

        ภายในป่าลึกอันห่างไกลจากโพรทาเลียบนภูเขาใหญ่ลึกเข้าไปในข้างในภูเขาที่มีอุณหภูมิที่สูงเกินกว่าที่มนุษย์จะเข้ามาอยู่แต่ดาเฟ่พาโฟกัสมาทดสอบแล้วตลอดสิบสามวันที่โฟกัสตกทรมานต่อความร้อนนี้ถึงเธอจะเจ็บปวดแค่ไหนดาเฟ่ก็ไม่ช่วยอะไร แล้วเอาแต่ยกตัวอย่างว่าพี่สาวเธอยังเจอมาหนักกว่านี้เองทำให้เธอรู้สึกถูกเปรียบเทียบว่าเธอมันอ่อนแอทำให้เธอต้องฮึดสู้เพื่อที่เธอจะได้แข็งแกร่งกว่าพี่สาวและสามารถปกป้องพี่สาวให้ได้

        “อืม...ตอนนี้ก็ 5 วันจากที่เจ้าอยู่ในสภาพนี้ไม่มีการเสียสมาธิ คงอีกไม่นานหรอก เดียวเจ้าก็สามารถใช้พลังของข้าได้”

        ดาเฟ่กล่าวระหว่างที่กำลังจ้องมองเด็กน้อยที่กำลังนั่งสมาธิอย่างตั้งใจโดยไม่สนรอบข้างที่กำลังพูดกับเธอแต่อย่างใด ภายในความคิดของโฟกัสนั้นเธอต้องการที่จะสู้กับการทดสอบนี้ให้อย่างเต็มที่ถึงจะเจออุปสรรคเธอก็จะพยายามถึงที่สุดเพราะเธออยากปกป้องพี่สาวปกป้องคนสำคัญที่เธอรักมากๆ แสงรอบๆตัวของโฟกัสเริ่มเปล่งประกายออกมามากกว่าเดิม ดาเฟ่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจสุดๆ

        “นี่ล่ะพลังที่ข้าเคยมี!”

        ดาเฟ่ลุกขึ้นเดินตรงมาหาโฟกัสเธอยกมือขึ้นมาแล้วชี้นิ้วไปที่หน้าผากอีกฝ่าย

        “จงงัดความคิดทั้งหมดของเจ้าออกมา”

        นิ้วของดาเฟ่จิ้มลงบนหน้าผากของโฟกัสแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นมารอบตัวโฟกัสมากกว่าเดิมแสงสว่างนั้นพุ่งออกไปนอกถ้ำสู่โลกภายนอกรวมไปถึงโลกแห่งความจริงร่างต้นที่กำลังหลับอยู่ในความมืดมิดเกิดแสงสว่างขึ้นรอบๆ ตัวของเธอแสงสว่างสีขาวปกคลุมร่างกายของโฟกัสน้อยจนไม่เห็นร่างกายที่กำลังนอนอยู่แสงสว่างนั้นดับลงเหลือแค่ความสว่างจากแสงที่ปกคลุมร่างโฟกัสน้อยทุกอย่างก็เงียบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        โพรทาเลียที่กำลังรออดีตชาติที่จะพอไปการทดสอบต่อไปเธอรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังพัดผ่านมาทางนี้ พอเงยหน้าก็เห็นแสงที่พัดผ่านเป็นวงกว้างขนาดใหญ่เหนือหัวของเธอโพรทาเลียจ้องมองอย่างรับรู้ว่าน้องสาวผ่านด่านแรกไปแล้วเธอยินดีด้วยกับน้องสาวที่ผ่านไปได้ด้วยดี ยกเว้นเธอที่ยังต้องรอการทดสอบต่อไปเพียงเพราะตัวที่วุ่นวายตั้งแต่ยกแรกอย่างแดเรียล เจ้านั้นรีบหนีแล้วตะโกนตลอดว่ามันเป็นการทดสอบที่ท่านแองเจิลเป็นคนจัดขึ้นว่าใครต้องเริ่มก่อนนั้นก็ทำให้โพรทาเลียจ้องมองอย่างไม่ชอบใจจนกระทั่งอดีตชาติที่จะพาเธอไปออกมาจากปากถ้ำ

        “เอาล่ะ! โพรทาเลียถึงเวลาไปแล้วล่ะ” เฟอร์ร่าเดินออกมา

        สายตาโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายที่ออกมาด้วยสองขาของมนุษย์ “เจ้าใช้ขาได้ด้วยเหรอ?”

        “ใช่สิเจ้าคงไม่ลืมว่าข้านั้นกลายร่างเป็นมนุษย์ได้หรอกนะ” เฟอร์ร่าพูดพร้อมกับหมุนตัวไปมา

        “ข้าลืมไปเลยแฮะ...” โพรทาเลียลูบหัวเบาๆ “แล้วเจ้าจะมาเป็นผู้ทดสอบข้าคนแรกเหรอ?”

        “ใช่แล้ว แต่โพรทาเลียพูดปกติก็ได้นะ”

        “โทษที อยู่กับพวกเจ้านานๆข้าเกิดใช้ภาษาที่เคยพูดซะงั้น”

        “หึๆ ไม่เป็นไรๆ งั้นเราไปกันเถอะรู้สึกว่าน้องเจ้าผ่านด่านแรกไปแล้ว ตอนนี้คงรอเวลาเปลี่ยนสภาพล่ะนะ”

        “เปลี่ยนสภาพ?”

        “ผ่านด่านหนึ่งร่างกายก็จะเปลี่ยนไปจนกว่าจะครบทั้งหมดของพลังที่หายไปจากร่างกาย”

        “พลังที่หายไป...งั้นตอนนั้น...”

        โพรทาเลียนึกถึงตอนที่พวกปีศาจบุกโจมตีค่ายแล้วพวกเธอสองคนช่วยกันป้องกันไม่ให้พวกปีศาจข้ามไปยังค่ายฮาล์ฟบลัดกัน

        “ใช่แล้ว พวกเราทั้ง 8 คนมอบพลังให้พวกเธอให้โจมตีพวกปีศาจพวกนั้นมันก็ทำให้เราที่สะสมพลังมาเกือบพันกว่าปีหายไปในชั่วข้ามคืน...”

        “เดียวนะ!! สะสมพลังมาเกือบพันกว่าปี!!” โพรทาเลียเขยิบเข้ามาใกล้หน้าอีกฝ่ายทันที“แบบนี้เราต้องสะสมพลังเกือบพันปีนะสิ!!”

        “ไม่ๆ โพรทาเลียกับโฟกัสพิเศษกว่าพวกเรานะพวกเธอสะสมพลังทีหนึ่งก็เท่ากับพลังเกือบพันปีที่เราสะสมเชียวนะ”

        เฟอร์ร่าถึงกับหน้าซีดขึ้นมาที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้เธอเกินไปทำให้เธอรู้สึกว่าเดจาวูแปลกๆ เหมือนตอนที่เธอยื่นหน้าเข้าใกล้พี่ชายจริงๆ

        “เอ๋?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัย “พวกเราพิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        “อืมๆพวกเธอนะพิเศษกว่าพวกเราที่เกิดเป็นลูกเทพอีกนะ” เฟอร์ร่ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเธอยื่นมือไปหาอีกฝ่ายแล้วจับมืออีกฝ่ายเบาๆ “ไปกันมัวแต่พูดจะเสียเวลาไปอีก 5 ชั่วโมงเลยนะ”

        “อ๊ะ จริงด้วยๆ”

        เฟอร์ร่าพาโพรทาเลียไปยังสถานที่ที่ตนอยากพาไปเป็นสถานที่สำหรับการฝึก แต่โพรทาเลียก็จ้องมองอีกฝ่ายเธอนึกถึงคำพูดของปู่ขึ้นมาว่าอยากเจออีกฝ่าย แต่ว่าเฟอร์ร่ากลับไม่อยากเจอคนเป็นพ่อตอนแรกๆโพรทาเลียไม่รู้หรอกจนเธอลองย้อนกลับไปดูความทรงจำของทุกคนก็ได้รู้ว่าเฟอร์ร่ากับท่านปู่นั้นมีเรื่องอะไรกัน

        ย้อนกลับไปเมื่อหลายพันปีก่อนเฟอร์ร่ายังเป็นแค่เด็กสาววัยสองร้อยปีเท่านั้น เธออยู่กับครอบครัวใต้ท้องทะเลปราสาทหรือราชวังใต้ท้องทะเลลึกที่ไม่มีมนุษย์เข้ามาได้แล้วภายในปราสาทตอนนี้ช่างตึกเครียดไปหมดเพราะสองพ่อลูกกำลังคุยกันด้วยฝีปากที่ทำให้เหล่าบริวารจะไม่ขอเข้าไปวุ่นวายเด็ดขาด

        “เจ้าว่าไงนะ!!” โพไซดอนตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าริอาจจะไปแต่งงานกับมนุษย์เนี่ยนะ!!”

        “ก็ลูกรักเขา เสด็จพ่อ โปรดเข้าใจลูกด้วย!!”

        “เข้าใจ!!ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าอย่าทำอะไรเกินหน้าเกินตาข้า!!เจ้าจะต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสมไม่ใช่พวกมนุษย์พวกนั้น!!”

        “อะไรกัน!! ท่านพ่อก็เคยรักและปกป้องมนุษย์ตลอดแล้วทำไมถึงเกิดพอลูกจะรักกับใครท่านถึงห้ามกัน!!”

        “เพราะเจ้าไม่เข้าใจโลกนี้ดีต่างหาก!!เจ้ามันก็แค่เด็กที่พึ่งเกิดมาไม่ถึงพันปีด้วยซ้ำ!!”

        “ถึงข้าจะเกิดมาได้ 200 ปีแต่ข้าก็มีความรักได้เช่นกันนะ เสด็จพ่อเลิกขัดขวางความรักของลูกสักที!!”

        “งั้นก็จงออกไปจากปราสาทข้าซะ!!ถ้าเจ้าคิดจะแต่งงานกับมนุษย์นั้นเจ้าก็ไม่ใช่ลูกข้าอีกต่อไป!!”

        “!!”

        เฟอร์ร่าได้ยินคำพูดของคนเป็นบิดาทำให้ภายในจิตของนางเหมือนแตกสลายไปในทันใดถึงแม้ผู้เป็นมารดาและพี่ชายจะห้ามเธอไม่ให้ไปแต่เธอก็เดินหนีจากปราสาทของบิดาแล้วไม่ย้อนกลับมาอีกหลายพันปีโพรทาเลียนึกอดีตพวกนั้นก็เจ็บปวดแทนเลยว่าทำไมเฟอร์ร่าไม่อยากเจอพ่อของตนเท่าไร

        ตลอดทางโพรทาเลียก็จ้องมองอีกฝ่ายที่ดูมีชีวิตกว่าที่ผ่านๆมาที่เอาแต่อมทุกข์มาตลอดทำให้เธอขออวยพรเลยว่าขอให้อีกฝ่ายสามารถคืนดีกับคุณปู่ได้ก็น่าจะดีจนพวกเขาเดินทางจนมาถึงที่ที่เฟอร์ร่าอยากจะให้โพรทาเลียมา ตอนแรกโพรทาเลียเห็นมันคือหน้าผาแต่พอมองดีๆหน้าผานี้มีก้นที่เป็นดินไปหมดจนโพรทาเลียสงสัยว่านี้มันไม่ใช่หน้าผาด้วยซ้ำ

        “นี่มัน...ทะเลสาบ...แล้วน้ำไปไหนหมด?” โพรทาเลียมองซ้ายมองขวาว่าน้ำหายไปไหนกัน

        “เงยหน้าขึ้นสิ!” เฟอร์ร่าเอ่ยพูดขึ้น

        โพรทาเลียได้ยินเสียงอีกฝ่าย เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดวงตาค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นมาในทันใด เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

        “เฟอร์ร่า...น้ำ...น้ำ...น้ำกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า!!”

        “คิกๆ ไม่สมกับเป็นสายเลือดของโพไซดอนเลยนะ”

        “ข้า...ฉันยังไม่เคยใช้พลังอย่างเต็มที่นี่น่า!แล้วก็ร่างเธอ...ร่างเธอใหญ่มากเลยล่ะ!!”

        “คิกๆ นี่ล่ะร่างของเด็กที่เป็นสายเลือดเทพอย่างแท้จริงนะ”

        “ว้าว....” โพรทาเลียมองอย่างตาเป็นประกายมากๆ “ร่างเธอนี่...เห็นทุกส่วนของเธอเลยนะเนี่ย”

        “อ๊ะ!!” เฟอร์ร่าได้ยินแบบนั้นใบหน้าเธอก็เริ่มแดงโดยทันที “โพรทาเลียลามก!!”

        เฟอร์ร่ากลับร่างเป็นร่างที่เท่ามนุษย์ปกติทันทีโพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเขินก็ขำออกมาในทันที

        “แล้ว...จะทำอะไรต่อดี?” โพรทาเลียเงยหน้ามองน้ำที่ลอยเป็นลูกกลมๆอยู่บนอากาศ

        “หึๆ บททดสอบแรก! เลียนแบบร่างกายสิ่งใดก็ได้แล้วขึ้นมาหาข้าข้างในนี้เจ้าค่ะ!!”

        “เอ๋!?” โพรทาเลียเอียงคออย่างสงสัย

        บดทดสอบแรกของโพรทาเลียก็มาแบบโพรทาเลียไม่ได้ตั้งตัวจริงๆจนเธอกังวลใจเลยว่ามันจะได้เหรอ เธอไม่ใช่ลูกของเทพที่สามารถแปลงกายได้นะแบบนี้ก็เป็นบททดสอบที่ลำบากใจเธอสุดๆ

        โลกแห่งจิตใจของทั้งสองก็วุ่นวายในแบบของมันส่วนในโลกแห่งความจริงช่วงเวลาผ่านไปจนถึงตอนเช้าของวันถัดมาโพรทาเลียตัวน้อยตื่นขึ้นอย่างสดใส ภายในห้องของเธอเปลี่ยนไปเยอะมันกลายเป็นห้องที่สีสันมากกว่าตอนแรกที่ดำจนน่ากลัว โพรทาเลียน้อยขอให้พวกพี่ๆช่วยตกแต่งห้องเธอให้จนทุกคนต่างยิ้มแล้วดึงวอลล์เปเปอร์สีดำพวกนั้นออกจนเผลอให้เห็นสีห้องโพรทาเลียน้อยเคยชอบมากๆโพรทาเลียน้อยเห็นก็กรี๊ดอย่างชอบใจในคืนก่อนหน้า ทุกอย่างในห้องก็เปลี่ยนไปหมดจนโพรทาเลียตื่นมาอย่างสดชื่นมากๆ

        “ไปหาโฟกัสดีกว่า!!”

        โพรทาเลียน้อยลงจากเตียงพร้อมกับล้างหน้าแปรงฟันอย่างสบายใจเธอเปลี่ยนชุดอะไรเสร็จก็ออกจากห้องไปหาน้องสาวโดยทันที

        “โฟกัสสสสสสสสส!!”

        โพรทาเลียน้อยเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็นจนเธอค่อยๆถอยหนีออกจากห้องนั้นอย่างช้าๆ ก่อนจะตะโกนเรียกพ่อแม่

        “พ่อ! แม่!”

        โพรทาเลียน้อยตะโกนออกมาอย่างดังลั่นจนเพอร์ซีย์กับแอนนาเบ็ธที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกของลูกสาวพวกเขาทั้งสองรีบวางของทุกอย่างที่ทำอยู่นั้น แล้ววิ่งกันขึ้นไปหาลูกสาวโดยในทันที

        “โพรทาเลีย!!” เพอร์ซีย์หน้าตื่นขึ้นไปหาลูกสาว

        “โพร!!” แอนนาเบ็ธวิ่งตามสามีไปด้วยในทันใด

        ทั้งสองวิ่งขึ้นบันไดจนมาถึงชั้นสองก็เห็นลูกสาวยืนอยู่หน้าห้องของโฟกัสเพอร์ซีย์วิ่งเข้ามาหาลูกสาวโดยทันที

        “โพรทาเลียเกิดอะไรขึ้นลูก!?”

        “น้อง...” โพรทาเลียชี้ไปข้างในห้องน้องสาว

        แอนนาเบ็ธเห็นลูกสาวชี้เข้าไปข้างในเธอรีบวิ่งเข้าไปดูข้างในว่าเกิดอะไรขึ้นจนเธอเห็นสิ่งที่แปลกปลอมที่ปกคลุมร่างกายโฟกัสที่นอนอยู่บนเตียง

        “ตายแล้ว!! ลูกแม่!!” แอนนาเบ็ธรีบพุ่งตรงเข้าไปใกล้ๆสิ่งที่ปกคลุมลูกสาว เธอก็ใช้มือทุบสิ่งนั้น แต่มันกับไม่แตกเลย “นี่มัน...คล้ายๆเกราะเลย เพอร์ซีย์!”

        เพอร์ซีย์ได้ยินเสียงภรรยาตัวเอง เขาก็มองลูกสาวทันที “โพรทาเลียอยู่นี่น่า”

        “ค่ะ!”

        โพรทาเลียน้อยมองหน้าพ่อที่กำลังเข้าไปข้างในอย่างกังวลใจว่าเกิดอะไรกับน้องสาวของเธอ ระหว่างความกังวลของโพรทาเลียน้อยปะทุขึ้นพวกพี่น้องบ้านแจ็กสันก็เดินทางมาถึงบ้านแจ็กสันทันทีเบเดอร์นำทางมาก่อนเข้าก็เปิดประตูเข้าไปในบ้านทันที

        “พ่อแม่ พวกเรามาแล้ว!” เสียงของพวกเบเดอร์ดังขึ้นในทันที

        “มาแล้วครับ/ค่ะ”

        “ขอความกรุณาด้วยค่ะ”

        โพรทาเลียได้ยินเสียงพี่ๆ และเทพีดังขึ้นมาเธอลงบันไดลงไปหาทุกคนที่อยู่ที่ประตูทางเข้าพอดี

        “พี่ค่ะ!!”

        “โพรทาเลีย?” โอราอุสมองหน้าน้องสาวที่วิ่งลงมาจากบันได

        “โพร ตื่นเร็วจัง!”

        “พี่ค่-”

        “ช่วยด้วย…” โพรทาเลียเปล่งเสียงออกมาพร้อมน้ำตา “ช่วยโฟกัสด้วย!”

        ทุกคนเห็นใบหน้าของโพรทาเลียถึงกับตะลึงไปในทันที พวกพี่ๆรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนทันที พวกคารีเซลรีบมาดูพี่สาวของตนเองทันทีอลิซ่าเบ็ธรีบมาอุ้มโพรทาเลียพาขึ้นไปข้างบน พวกหนุ่มๆ ทั้งสามคนรีบวิ่งไปข้างบนก็เห็นว่าคนเป็นพ่อแม่กำลังทุบสิ่งบางอย่างที่ปกคลุมร่างกายของโฟกัสอยู่

        “พ่อครับ!” โอราอุสเรียกพ่อทันที

        “โอราอุส! อย่าเข้ามาเกิดอะไรขึ้นเดียวพวกลูกจะโดยลูกหลงไปด้วยนะ!!”

        “แต่ว่า!!”

        “ไม่มีแต่!เพราะพ่อจะใช้อีกวิธีที่ทำลายเจ้าสิ่งนี้!!”

        เพอร์ซีย์หยิบปากกาขึ้นมาแล้วกดปุ่มให้ปากกากลายเป็นดาบไปในทันใดทุกคนจ้องมองผู้เป็นพ่อหยิบดาบออกมาทุกคนก็หลบมุมไปคนละทางเพราะการโจมตีนั้นอาจจะทำร้ายคนรอบข้างได้ เพอร์ซีย์จะหันไปพูดกับภรรยาให้หลบไปแต่ว่าเธอกับจับมือเขาเอาไว้ในทันที แล้วส่งสายตาว่าเธอจะไม่ไปไหนเด็ดขาดเขามองหน้าเธอก็เข้าใจ ก่อนที่พวกเขาจะยกดาบขึ้นเพื่อฟันเกราะนั้นทุกคนต่างเตรียมรับแรงกระแทกนั้น แต่ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจนพวกเขาต่างชะโงกหน้าออกไปก็ทำให้เห็นคนแปลกหน้าที่ลอยตัวอยู่แถมยังรับการโจมตีของเพอร์ซีย์ด้วยนิ้วจนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าต่างเงยหน้ามองชายหนุ่มที่มีผมยาวสลวยสีดำดวงตาสีเขียวมรกตเหมือนเพอร์ซีย์ แถมเครื่องแต่งกายที่คล้ายชุดกรีก

        “แกเป็นใคร!!” เพอร์ซีย์ตะโกนใส่อีกฝ่ายดังๆ

        “เป็นใคร? ไม่สำคัญที่พวกเจ้าต้องรู้หรอกนะ”

        “ว่าไงนะ!! แกมาขัดขวางเราจะช่วยลูกสาวฉัน!!” เพอร์ซีย์ชี้ดาบไปหาอีกฝ่ายที่เข้ามาวุ่นวายการช่วยเหลือลูกสาวของเขา

        ทุกคนที่อยู่ข้างนอกมองคนที่เพอร์ซีย์คุยด้วยนั้นอลิซ่าเบ็ธเห็นอีกฝ่ายก็ตกใจ

        “ท่านพี่!?” อลิซ่าเบ็ธเอ่ยเรียกอีกฝ่ายระหว่างที่เธออุ้มโพรทาเลียเอาไว้

        แองเจิลค่อยๆ หันหน้าไปมองผู้เป็นน้องสาว “หน้าตาเปลี่ยนไปเยอะจริงๆเจ้าตัวเล็ก”

        “อ๊ะ! ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะเจ้าค่ะ!!”

        “อลิซ่าเบ็ธ...คนคนนี้?”

        “ขอประทานอภัยค่ะท่านผู้นี้เป็นพี่ชายของข้าแล้วก็...เป็นอดีตชาติของพวกโพรทาเลียนะเจ้าค่ะ”

        “เอ๋?” ทุกคนหน้านิ่งไปสักระยะ “เอออออออออออออออออออออออ๋!?”

        อลิซ่าเบ็ธเกาแก้มเล็กน้อยที่ทุกคนตกใจว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นพี่ชายของตนเองจนกระทั่งสายตาหันไปมองพี่ชายที่กำลังจ้องมองเธอเขาเหมือนส่งสายตามาอธิบายบางอย่างกับเธอผ่านสายตาของเขา

        “อ๋อ...ท่านพี่บอกว่าคุณเพอร์ซีย์จะทำร้ายเกราะที่ปกคลุมร่างกายของโฟกัสใช่ไหมเจ้าค่ะ”

        “ใช่...”

        “เกราะนั้นปกคลุมร่างกายโฟกัสจนกว่าคนเป็นพี่จะผ่านการทดสอบนะคะ”

        “เอ๋? หมายความว่าไงนะ?”

        “หมายความว่า...ตอนนี้โฟกัสผ่านการทดสอบแล้วจึงได้รับการปกป้องก่อนการเปลี่ยนสภาพนะเจ้าค่ะ”

        “เปลี่ยนสภาพ?”

        “ระยะการเติบโตค่ะ...นั้นหมายถึงร่างต่อไปของพวกโพรทาเลียจะอายุเท่าไรเรายังไม่แน่ชัด!!”

        “หือ!?”

        “หมายความว่า...เราจะเจอกับโพรทาเลียในเวอร์ชั่นอื่นด้วยนั้นเหรอ?”

        “ใช่ค่ะ...แล้วฉันคนหนึ่งที่ไม่อยากเห็นทุกช่วงเวลาของเด็กคนนั้น...ยิ่งเป็นช่วงที่เธอเริ่มอายุ7 ขวบ...”

        “7 ขวบ? พี่โพรทาเลียตอนอายุเท่านั้นมีอะไรเหรออ่ะ?”

        อลิซ่าเบ็ธหันหน้ามองโพรทาเลียที่มองเธออยู่เธอทำการใช้พลังของเธอปิดหูเด็กน้อยจนโพรทาเลียรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

        “เด็กคนนั้น...โดนแซเทิร์นควักลูกตาออกไปนะ!” สายตาของอลิซ่าเบ็ธดูเย็นชามากๆจนทุกคนตะลึงกับคำพูดของเธอและขนลุกกับสายตาของเธอ

        “!!”

จบตอนที่ 76 โปรดติดตามตอนที่ 77ต่อไป