S Family Love Story

Seen xx Daofhan 23

การเดินทางไปที่ไร่ของคุณฟองนั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ทีแรกฉันกลัวตัวเองจะกดดันจนหายใจลำบาก พอเอาเข้าจริงการเดินทางของเรากลับเป็นกันเองและสบายใจไม่น้อย เราเดินทางโดยรถของคุณซีซึ่งทำหน้าที่เป็นคนขับเบาะด้านหน้าคู่กันเป็นคุณฟอง ส่วนเบาะด้านหลังมีฉันนั่งด้านหลังฝั่งคนขับติดประตูอีกฝั่งเป็นซอลส่วนซีนนั่งคั่นกลางระหว่างฉันและซอล เรียกตรงกลางคงไม่เหมาะเพราะเขาเบียดชิดกับร่างฉันจนตอนนี้ร่างฉันแทบจะนั่งเกยตักเขาอยู่แล้ว ส่วนเหนือน้องชายฉันวันนี้มีแข่งเกมยังไม่ได้มาด้วย ทีแรกน้องจะไม่มาแต่ฉันเป็นห่วงไม่อยากให้อยู่คนเดียวตั้งหลายวันเราคุยกันอยู่นานกระทั่งซีนบอกว่าพ่อกับแม่เขาจะเดินทางตามไปทีหลังให้น้องไปพร้อมกับพวกท่านได้

ตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันก็หลับอย่างอ่อนแรงทันทีโดยมีซีนรั้งให้ซบไหล่เขาตลอดทาง เดินทางกันอยู่นานคุณฟองขอแวะที่ปั๊มน้ำมันเราทั้งหมดจึงได้เวลาในการแวะพักกินข้าวๆ ผด้วยเลย ฉันถือโอกาสนี้โทรหาน้องชายด้วยซะเลยไม่รู้ว่าน้องตื่นมากินข้าวหรือยัง

“ตื่นหรือยัง?”

(ตื่นแล้วครับ พี่ถึงไหนแล้ว)

“ใกล้ถึงแล้ว แวะกินข้าวอยู่ อย่าลืมกินข้าวนะ”

“ไนท์กินข้าวได้แล้ว” เสียงซีนเอ่ยเรียก นอกจากเสียงแล้วยังมีสัมผัสอุ่น ๆ ที่โอบรัดรอบเอวเบา ๆ อีกด้วย

“พี่ต้องวางก่อนนะ ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวพี่โทรหา”

(ครับพี่ ดูแลตัวเองดี ๆ เดี๋ยวผมรีบตามไปนะครับ)

“จ้า เจอกัน”

“เราเองก็ไปกินข้าวได้แล้ว” ซีนชวนอีกครั้งอย่างใจเย็น

ระยะทางที่เราต้องเดินทางต่อ ซีนที่ไม่หลับเขาเอาแต่ลูบแหวนบนนิ้วฉันเล่นอยู่อย่างนั้น แหวนที่เขาสวมให้ ทั้งฉันและเขาต่างสวมแหวนคู่ด้วยกัน ซีนบอกว่าตั้งใจซื้อให้ขอจองไว้ก่อนรอให้เขาทำงานมีเงินเก็บแล้วจะเปลี่ยนเป็นแหวนแต่งงานให้ ถึงตอนนั้นเขาบอกว่าเขาจะดูแลฉันและน้องชายฉันให้ดีมากกว่านี้ น่ารักไหมล่ะความคิดผู้ชายที่ฉันรักน่ะ

“ถึงแล้วทุกคน” เสียงคุณซีเอ่ยบอกอีกครั้งเมื่อเราเดินทางมาได้สักพักใหญ่ ซีนจับมือเดินลงจากรถ ทางเข้าไร่ที่นี่ช่างดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน เหมือนฉันเคยมาหรือเคยเห็นก็ไม่แน่ใจ บรรยากาศแบบนี้ทำให้ฉันใจสงบอย่างไม่เคยเป็น เมื่อเราเดินลงจากรถก็มีคุณป้ามีอายุแต่ยังดูสวยมาก ๆ เดินออกมารับ คุณฟองเดินเข้าไปกอดอ้อนท่านอย่างน่ารัก ใบหน้าของคุณป้าคนนั้นทำเอาฉันถึงกับชะงักเล็กน้อยเพราะจู่ ๆ ก็มีภาพแวบเข้ามาในหัว เหมือนฉันเคยเจอคุณป้าคนนี้เลย กระทั่งเราสบตากันแววตาคุณป้าท่านสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างส่งมาให้

“แม่คะ นี่น้องดาวฝันนะคะ เป็นแฟนของน้องซีน”

“น้องดาวฝันนี่แม่พี่เองนะ” คุณฟองแนะนำ ฉันรีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่พร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวทันที

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อดาวฝันค่ะ ขอรบกวนด้วยนะคะ” ฉันส่งยิ้มให้คุณป้าท่านอย่างตื่นเต้น ทุกอย่างที่นี่ทำให้ฉันตื่นเต้นมากจริง ๆ

“หน้าตาน่ารักจังเลยลูก หนูเพิ่งมาครั้งแรกเหนื่อยไหม” คุณป้าท่านเอ่ยถาม พร้อมกับเดินเข้ามากอดฉันหลวม ๆ และผละออกห่างเพียงเล็กน้อย ท่านมองสำรวจฉันพร้อมกับรอยยิ้มแต่ดวงตาท่านสั่นเครือไม่หยุด

“ไม่เหนื่อยค่ะคุณน้า” แต่พอเอ่ยออกไปจริง ๆ ฉันไม่กล้าเรียกท่านว่าป้ากลัวว่าท่านจะรู้สึกไม่ดีที่ถูกฉันเรียกแบบนั้นจึงเรียกว่าน้าแทน ระหว่างเดินเข้าบ้านคุณป้าท่านก็โอบฉันแล้วพาเดินอย่างไม่นึกรังเกียจทั้งที่เราต่างเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก กระทั่งหยุดที่ห้องนั่งเล่น ฉันนั่งพักอยู่ตรงนั้นโดยมีคุณป้าชวนคุยไปเรื่อยท่านชวนฉันไปงานเลี้ยงตอนเย็นด้วยนะ

“หนุ่ม ๆ นั่งพักก่อนนะลูก”

“ครับคุณป้า” ซีนนั่งลงข้าง ๆ ฉัน โดยมีซอลนั่งที่โซฟาตัวที่ว่าง ส่วนคุณฟองและคุณซีขึ้นไปพักกันแล้ว คุณป้าท่านเดินหายไปไหนแล้วไม่รู้ ซีนขยับมานั่งชิดกับฉันและชวนคุยเสียงเบา

“โทรหาน้องหรือยัง”

“ยังเลย....”

“ที่รักผมกลับมาแล้ว มีส้ม...” เสียงคนมาใหม่เงียบไปพร้อมกับสายตาของเราทั้งสองที่สบตากันนิ่ง หัวใจฉันบีบแน่นขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้า ทำไม ทำไมเขาถึงดูคล้ายกับแม่ เขาเป็นใครกัน?

“คุณลุงสวัสดีครับ” ซอลรีบเอ่ยทักคนมาใหม่

“สะ สวัสดีลูก” คนมาใหม่ท่านหันกลับไปมองซอลเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาจ้องฉันต่อ

“คุณลุงครับ พี่ดาวฝันแฟนผมครับ ไนท์นี่คุณลุง เป็นคุณพ่อพี่ฟอง” ซีนรีบเอ่ยแนะนำ

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อดาวค่ะ ขอรบกวนด้วยนะคะ” ฉันพยายามส่งยิ้มให้กับอีกฝ่าย พอฉันยิ้มท่านถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้ม

“ที่รัก ๆ ใช่ ๆ ไหม ใช่หรือเปล่าฉันมั่นใจนะ” คุณป้ารีบเดินออกจากห้องครัวด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ท่านกอดแขนผู้เป็นสามีไว้ ซีนและซอลรีบขยับลุกไปประคองทั้งคู่ให้มานั่งที่โซฟาด้วยความเป็นห่วงทันทีเมื่อเห็นทั้งคู่ซวนเวจะล้อม

“ดาว ดาวฝันเหรอลูก”

“ค่ะ” ฉันรับคำด้วยท่าทีสงสัย จนผู้ใหญ่ทั้งสองขยับมานั่งที่โซฟาที่ใกล้มากกว่าเดิม

“ลุง จำลุงได้ไหมลูก” คุณลุงเอ่ยถามเสียงสั่น แต่ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ จากที่รู้สึกกลัวตอนนี้เริ่มอุ่นใจบ้างแล้วเมื่อซีนนั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับจับมือฉันไว้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทิ้งฉันไปไหน

“ลุงชื่อลุง เป็นพี่ชายของเล็ก...” เล็ก? ชื่อแม่ฉันเองและฉันเพียงแค่คุ้นกับคุณลุงเท่านั้นไม่มั่นใจว่าเคยเจอหรือรู้จักหรือเปล่า เพราะฉันเองก็ไม่เคยเจอญาติเลยสักครั้งในชีวิต

“นี่ไง รูปแม่หนูกับลุง” คุณลุงควักกระเป๋าสตางค์ออกมาพร้อมกับโชว์รูปใบเก่าให้ฉันได้ดู ซีนเป็นฝ่ายรับมาและยื่นให้ฉันต่ออีกที มือข้างที่ยื่นไปรับรูปมานั้นเริ่มสั่นเทาด้วยความตกใจ รูปนี้ที่บ้านฉันก็มีหนึ่งรูป เป็นรูปที่อยู่ภายในห้องนอนแม่ ตั้งแต่แม่เสียฉันก็เก็บของใส่กล่องไว้อย่างดีไม่ได้ลื้อค้นออกมา ทำไมคุณลุงถึงมีรูปนี้ เรื่องที่คุณลุงพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ท่านรู้จักกับแม่ฉันเหรอ?

“หนูอาจจะยังตกใจแต่เรามาคุยกันนะลูก ลุงจะเล่าทุกอย่างให้หนูฟังเอง...”

เพราะน้ำเสียงที่จริงจังของคุณลุงทำให้ฉันพยักหน้าตอบรับและเริ่มคุยกับคุณลุง รู้ตัวอีกทีฉันก็มีญาติเหมือนคนอื่นแล้ว เพราะคุณลุงคือพี่ชายของแม่จริง ๆ หลักฐานทุกอย่างคุณลุงเอาออกมาให้ดู ฉันเองก็มีบางอย่างเหมือนกับที่คุณลุงมีเลยไม่ได้ดื้อดึงที่จะไม่เชื่อ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่อย่างน้อยเราก็ไม่ได้อยู่กันเสียงสองพี่น้อง...

“มานอนได้แล้ว” ซีนที่นั่งพิงหัวเตียงเอ่ยเรียกเมื่อเขาเอาแต่จ้องฉันตั้งแต่ที่ฉันยังคุยกันน้องไม่เสร็จ มือที่ถือโทรศัพท์อยู่วางลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะจ้องฉันอย่างเปิดเผยจากที่แอบจ้องตลอดหลายนาทีที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่กลับจากงานเลี้ยงฉันก็เอาแต่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับเรื่องราวที่เจอวันนี้ คุณลุงกับคุณป้าแทบลมจับเมื่อตอนคุยกันตอนเย็นซีนบอกว่าย้ายเข้ามาค้างกับฉันที่บ้านแล้ว และคืนนี้เขาเองก็จะพักกับฉัน คนมีศักดิ์เป็นลุงและป้าก็ออกอาการลมจับ เรียกหายาดมยาหม่องกันเสียยกใหญ่

“น้องถึงพรุ่งนี้นะครับ เดี๋ยวตอนเช้าพ่อกับแม่จะเข้าไปรับ ซีนบอกน้องแล้วล่ะ”

“โอเค นอนกันเลยไหม เราเหนื่อยมาก ๆ เลย” ฉันขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงข้าง ๆ ซีน คนตัวสูงกระโดดลงจากเตียงไปปิดไฟแล้วรีบวิ่งกลับขึ้นมานอนกอดฉันดังเช่นทุกคืนที่เราอยู่ด้วยกัน

“ตกใจไหมเรื่องวันนี้” ซีนถามอย่างเป็นห่วง ถึงแม้เขาไม่ได้เอ่ยถามออกมาแต่ฉันก็รับรู้ว่าเขาเป็นห่วงฉันมากแค่ไหน แววตาของเขาน่ะสื่อทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจนเลยล่ะ

“ตกใจมากเลย เรื่องพ่อว่าตกใจแล้วนะ พอมาเจอเรื่องลุงตกใจยิ่งกว่าเดิมอีก”

“หึ ดีแล้วใช่ไหม มีคุณลุงคุณป้า พี่ดาวพี่ฟอง มีครอบครับใหญ่แล้วนะครับ”

“อื้อ ดีใจมาก ๆ เลย” หวังว่าพวกเขาจะไม่ได้ใจร้ายกับฉันและน้อง เพราะถ้าพวกเขาใจร้ายฉันเองก็คงต้องปกป้องน้องชายที่ฉันรักเหมือนกัน

“แล้วเรื่องพ่อจะคุยกันตอนไหน เลขาเขาโทรขอนัดซีนด้วยนะ”

“อือ เอาไว้ฝึกงานเสร็จได้ไหม เรายังไม่อยากเจอเขาเลย”

“ได้ เราฝึกอีกแค่หนึ่งเดือนก็เสร็จแล้วนี่ แล้วที่พักตรงนั้นล่ะ”

“จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวน้าใจจะขึ้นมาทำบุญกันก่อนเสร็จแล้วก็เปิดให้เช่า” ฉันอยากเล่าเรื่องที่พักที่เปิดใหม่จัง เล่าได้ไหมนะ? ซีนจะอยากฟังหรือเปล่า แต่ฉันอยากเล่าจริง ๆ นะ

“ซีนอยากฟังปะ?” ฉันแหงนหน้าถามคนที่กำลังกอดฉันอยู่ ซีนก้มมองพร้อมกับรอยยิ้มขำเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันแสดงท่าทีเด็กน้อยแบบนี้ออกมา

“หือ? ฟังอะไรครับ” ซีนถามกลับเจือเสียงหัวเราะ แง เขาขำฉันเหรอ ฉันทำอะไรตลกออกไปเหรอ

“ที่พักเราไง ที่เพิ่งสร้างอะ”

“อยากฟังครับ เล่าให้ฟังหน่อย”

“เราน่ะ ตั้งชื่อว่า 2N Apartment ทรูเอ็นมาจาก ไนท์กับเหนือ ที่อพาร์ทเมนท์เรามีสี่ชั้น ชั้นละสิบห้องชั้นสี่มีสี่ห้องนะแต่เป็นห้อง suite”

“ค่าเช่าราคาประมาณไหนครับ”

“ก็ปกติอะ แต่บอกเลยระบบความปลอดภัยคือที่สุดเราคัดคนกันมาก รวมถึงบริการต่าง ๆ อีกด้วย”

“หึ เก่งจังเลยนะแฟนซีนเนี่ย”

“เก่งไหม?” ฉันถามย้ำ รู้สึกอยากได้ยินคำชมจากซีนอีกครั้ง

“เก่งมากครับ”

===

ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วนะคะ 

ทุกคนคะขอสอบถามได้ไหมคะว่าการที่เค้าเปิดเรื่องรวมเป็นเซทแบบนี้มันน่าเบื่อหรือเยอะเกินไปจนตาลายไหมคะ ถ้ามีอะไรแนะนำเค้าได้เลยนะคะ ช่วงนี้เหงามากเลยอยากคุยกับคนอ่านมากๆเลยค่ะ