อีกด้านหนึ่ง
.
.
ณ IOU เรสซิเดนซ์ เวลา 01:00 นาฬิกา
.
.
'ขอบคุณที่เข้ามารับชมในวันนี้กันนะครับ แล้วพรุ่งนี้พบกันใหม่นะ จุ๊บ~'
[การถ่ายทอดสดสิ้นสุดลงแล้ว]
หมับ!
"อื้อ~ วันนี้ชุดของเรย์จังน่ารักมากเลย"
ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ที่มืดสนิท บริเวณหัวเตียงมีโน๊ตบุ๊คกำลังฉายหน้าจอการถ่ายทอดสดจากวีท็อปเบอร์ ก่อนที่หน้าจอจะดับไปเองซึ่งเป็สัญญาณว่าจบการถ่ายทอดสดแล้ว ส่งผลให้แฟนคลับตัวยงอย่างมากิระคว้าหมอนข้างเข้ามากอดพร้อมกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงอย่างกับคนบ้า สาเหตุก็มาจากชุดที่เรย์จังใส่นั่นคือชุดที่เขาเป็คนรีเควสต์เข้าไปเอง เพราะเขาคือยูสเซอร์ที่มียอดโดเนทเยอะสุดประจำสัปดาห์จึงได้รับสิทธิ์พิเศษสามารถเลือกชุดให้กับเรย์จังในการสวมใส่ครั้งต่อไป
ถือเป็กิจกรรมเล็กๆน้อยๆตอบแทนน้ำใจจากทางบ้านจึงทำให้ทุกคนลุ้นทุกครั้งว่าชุดรอบต่อไปจะเป็อะไรซึ่งถูกใจมากิระอย่างมากเพราะชุดที่เขารีเควสต์ตรงตามที่ขอเป๊ะๆ ซึ่งรอบนี้ก็เช่นเดียวกันเลยเผลอกดส่งโดเนทให้ตั้งหลายรอบ ทำให้ไลฟ์รอบนี้ยาวนานกว่าที่ผ่านมาและจบลงไปได้ด้วยดี
"อยากเห็นหัวหน้าใส่จัง"
มากิระบ่นพึมพำออกมาคนเดียวพร้อมจินตนาการถึงร่างอันเบาะบางของหัวหน้าแผนกกำลังสวมชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขาและพูดโต้กลับมาว่า นี่นายเอาชุดบ้าอะไรมาให้ใส่ฮะ! อืมๆหัวหน้าต้องพูดประมาณนี้แน่ๆ หรือไม่ก็ ถ้านายกล้าเอาชุดนั่นมาให้ใส่ฉันก็กล้าประเมินให้นายไม่ผ่านเหมือนกัน อื้ม~ไม่ว่าจะคำพูดไหนก็เจ็บจี๊ดถึงดวงใจ อยากโดนพูดแบบนั้นใส่อีกจัง~
"แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น เอาเข้าจริงก็ไม่กล้าอยู่ดี"
ถึงมากิระอยากจะเข้าหาหัวหน้าแผนกมากแค่ไหนแต่สถานะของพวกเขาก็ไม่สามารถเอื้อมถึงกันได้อยู่ดี ทำให้เขาได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้จนนานเข้าเริ่มจะทนไม่ไหว จึงต้องหาที่พึ่งทางจิตใจนั่นก็คือวีท็อปเบอร์นั่นเอง
เป็ความบังเอิญที่เขาเจอไลฟ์ของเรย์จังเมื่อตอนที่ย้ายมาทำงานที่นี่ใหม่ๆ ด้วยน้ำเสียงสดใสของเขาบวกกับขนาดรูปร่างที่พอๆกับรูปร่างของหัวหน้าแผนกจึงทำให้เขาเฝ้าดูไลฟ์อย่างต่อเนื่อง ใน่แรกก็เป็แค่ผู้ชมทั่วไปที่อยากฟังเสียงใสของเขาพูดก็เท่านั้น จากนั้นจึงลองสมัครสมาชิกเพื่อดูแอคลับก็เกิดถูกใจรูปร่างของอีกฝ่ายเข้าไปใหญ่ส่งผลให้มากิระกลายเป็ยูสเซอร์ขาประจำและเสพติดการปลดปล่อยจากไลฟ์ของเรย์จังไปโดยปริยา
....แต่ก็ทำได้เพียงจินตนาการสีหน้าของหัวหน้าแผนกทับซ้อนกับรูปร่างของเรย์จังเท่านั้น
....ไม่สามารถได้
"หว่า...จะตีสองแล้ว รีบนอนก่อนดีกว่า"
มากิระเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าจอโน๊ตบุ๊คของตัวเองก็พบว่าถึงเวลาที่เขาต้องพักผ่อนแล้ว จึงลุกไปเสียบสายชาร์จโทรศัพท์ให้เรียบร้อยก่อนจะเข้านอนอย่างว่าง่าย
.
.
วันต่อมา
.
.
ณ บริษัท สุมิโตะ กรุ๊ป เวลา 08:50 นาฬิกา
"หาว~"
"ไม่ได้นอนหรือไงเมื่อคืน?"
"พอดีเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย ก็เลยยังง่วงๆอยู่"
"จริงๆเล้ย ง่วงขนาดนี้เดี๋ยวก็โดนหัวหน้าแผนกด่าอีกหรอก"
"ถ้าโดนหัวหน้าด่าก็ยอมนะ (^^)"
"โว้ย! อยากทำอะไรก็ตามใจเถอะ"
ชายหนุ่มในเครื่องแบบของบริษัททำท่าเบื่อหน่ายเพื่อนร่วมงานจอมเพี้ยนของตนก่อนจะทำทีไม่สนใจพร้อมเดินเข้าไปในแผนกก่อน ปล่อยให้เ้าคนบ้ายืนฝันกลางวันอยู่คนเดียวจนลืมไปว่ากำลังยืนขวางทางเข้าลิฟต์อยู่ ทำให้ผู้มาใหม่ได้แต่ยืนกอดอกมองร่างชายหนุ่มอย่างหัวเสียพร้อมส่งเสียงดุเบาๆออกมา
"ถ้าไม่เข้าก็ถอยออกมา อย่ามายืนขวางทางแบบนี้ (-*-)"
"หัวหน้า?!"
ด้วยน้ำเสียงอันคุ้นเคยทำให้มากิระสะดุ้งใเล็กน้อยที่จู่ๆหัวหน้าแผนกก็โผล่มายืนด้านหลังของตน วันนี้เขาสวมชุดของบริษัทอย่างเป็ทางการ ทั้งทรงผมและใบหน้าเกลี้ยงเกลาทำให้เขาดูหน้าเด็กมากกว่าเดิม มากิระที่ได้เห็นลุคใหม่ของหัวหน้าแผนกจึงเผลอจ้องมองตาเป็มันจนลืมไปว่าอีกฝ่ายกำลังพูดกับตนอยู่ และนั้นก็เป็ฉนวนะเิอีกครั้งที่ทำให้เขาชักสีหน้าไม่พอใจออกมา
"นี่นายเหม่ออะไรอีก? ได้ฟังที่พูดมั้ยเนี่ย!"
"อ่ะ ขอโทษครับ พอดีผมเผลอคิดอะไรนิดหน่อย"
"ให้ตายสิ อย่าเหม่อบ่อยๆแบบนี้อีกนะ"
ฮาจิมะได้แต่ส่งเสียงดุเตือนเ้าลูกน้องตัวแสบที่กำลังยืนเหม่อมองใบหน้าของเขาโดยไม่พูดอะไร เขาจึงเลิกสนใจเ้าลูกน้องคนนั้นพร้อมเดินเข้าไปในลิฟต์ที่กำลังเปิดต้อนรับ ก่อนจะกดปุ่มชั้นที่้าและไม่ลืมชะเง้อคอมองอีกฝ่ายที่อยู่ข้างนอกเพื่อถามตามมารยาท
"จะมามั้ย?"
"อ่ะ ไปก็ได้ครับ"
ถึงแม้มากิระไม่ได้้าลงไปข้างล่างแต่เพราะฮาจิมะเป็ฝ่ายถามก่อนจึงไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับเขาสองต่อสอง จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมมองหมายเลขชั้นค่อยๆไล่ลำดับลงเรื่อยๆ ระหว่างนั้นเองมากิระก็เหลือบมองหัวหน้าแผนกเป็ระยะๆจากด้านหลัง เขายังคงทำท่ายืนกอดอกพลางจ้องมองหมายเลขชั้นอย่างใจจดใจจ่อ กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมของคนตรงหน้าทำให้มากิระผ่อนคลายได้เสมอ เขาจึงชอบหาเื่เข้าใกล้หัวหน้าแม้ต้องโดนด่าแค่ไหนก็ตาม
ก่อนที่สายตาของมากิระจะเลื่อนลงมาหยุดอยู่ตรงท้ายทอยเรียบเนียนชวนน่าัั ทำให้ความรู้สึกภายในจิตใจสะกิดให้เขาลองััมันดู จึงค่อยๆเอื้อมมือออกไปโดยที่เ้าตัวไม่รู้--
"ลืมบอก วันนี้...หืม? อะไร?"
ในระหว่างที่มากิระกำลังจะได้ััท้ายทอยแสนเย้ายวนก็ถูกฮาจิมะหันมาเจอพอดี ทำให้มากิระสติแตกไปชั่วขณะและพยายามพูดกลบเกลื่อนด้วยความยากลำบาก
"คือ...มันมีมดเกาะอยู่ก็เลย...จะเอาออกให้ครับ"
"มดเหรอ?"
ฮาจิมะรีบปัดบริเวณท้ายทอยของตัวเองเพื่อกำจัดมดที่ว่าให้ออกไปให้พ้น โดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของมากิระที่แสดงอาการโล่งอกออกมาอย่างไม่ปิดบัง เกือบถูกเขาจับได้แล้ว ดีนะที่เขาไม่เห็น
"ออกยัง?"
แต่แทนที่มากิระจะรู้สึกดีใจที่ได้ยินประโยคนี้กลับแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฮาจิมะทักถามคนด้านหลังพร้อมหันท้ายทอยให้อีกฝ่ายดูเพื่อเช็คความเรียบร้อย มากิระจึงได้แต่กลืนน้ำลายเอือกใหญ่อย่างยากลำบากขณะค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้หัวหน้ามากขึ้นพร้อมจ้องมองท้ายทอยอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะค่อยๆเลื่อนฝ่ามือเย็นเฉียบเข้ามาััท้ายทอยของคนตรงหน้าอย่างเบามือ สำหรับคนอื่นมันเป็แค่การััธรรมดาแต่สำหรับมากิระมันคือสิ่งพิเศษที่เขาอยากลองมาตลอด ปอยผมสีน้ำตาลสว่างตกลงมาโดนหลังมือของเขาอย่างนุ่มนวล กลิ่นหอมอ่อนๆจากยาสระผมยังคงตราตรึงในหัวใจ แม้แต่การเคลื่อนไหวลำคอของอีกฝ่ายมากิระก็ยังรับรู้ผ่านการััท้ายทอย
ถ้าหากประทับรอยจูบตรงนี้จะเป็ยังไง...
"ไล่มันออกไปยัง?"
ขณะที่มากิระกำลังตกอยู่ในภวังค์ก็ถูกเสียงเรียกของฮาจิมะดึงสติกลับมา เขาจึงแกล้งบีบท้ายทอยเบาๆก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายเป็อิสระ
"เรียบร้อยแล้วครับ ผมบี้มันให้แล้ว"
"ใจร้ายชะมัด แค่ดีดออกก็ได้"
"ก็ผมกลัวมันจะกลับมากัดหัวหน้าอีก"
"เฮ้อ...ช่างเถอะ จะบอกว่าวันนี้ฝ่ายตรวจภายในเข้ามานะ ทำตัวให้เรียบร้อยแล้วก็อย่าก่อเื่เด็ดขาดละ"
"รับทราบแล้วครับ"
"ดี ฝากไปบอกคนอื่นด้วยนะ"
ฮาจิมะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะออกจากลิฟต์ที่ลงมาถึงชั้นที่้าพอดี เมื่อเขาออกมาและกำลังจะหันไปหามากิระที่คิดว่าตามออกมาด้วยแต่เขากลับไม่อยู่ตรงนี้ ทำให้ฮาจิมะได้แต่ขมวดคิ้วแน่นพร้อมสงสัยว่าหมอนั่นหายหัวไปไหนกันแน่ แต่แท้จริงแล้วมากิระไม่ได้เดินออกมาจากลิฟต์ั้แ่แรก เมื่อมาส่งหัวหน้าแผนกเขาก็รีบปิดลิฟต์เพื่อกลับขึ้นไปชั้นบนดั่งเคย ก่อนจะค่อยๆเลื่อนฝ่ามือของตนที่ััท้ายทอยเมื่อครู่ขึ้นมาสูดดมจนเต็มปอด สายตาเหลือกมองบนพร้อมเผยรอยยิ้มกว้างที่ชวนให้ความรู้สึกขยะแขยงกับตัวตนจากก้นบึ้งของเขาเอง
"หัวหน้าครับ...รักที่สุดเลย ♡"
.
.
.
13K
