ในกระโจมที่พักของชิงเซียนบัดนี้ไร้ร่างของผู้เป็เ้าของด้วยนางนั้นได้ทำให้ร่างกายของตัวเองกลายเป็เพียงสายลมบางเบาลอยไปรอบๆค่ายเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย
ชิงเซียนนางลอยไปเรื่อยๆตามสายลมจนกระทั่งสายตามาหยุดที่ร่างบุรุษที่คุ้นเคยถึงจะรู้ว่าเป็คู่หมั้นแต่นางก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรเป็พิเศษกับศิษย์พี่ของนางมากนักถึงจะรู้ว่าอีกคนคิดอย่างไรก็ตาม แต่ยังไงชีวิตก่อนตนก็เป็ผู้ชายถึงจะไม่ได้รังเกลียดกับการรักเพศเดียวกันเพราะแต่ก่อนก็มีผู้ชายมาจีบบ้างแต่ก็ไม่เคยคบใครหรือคิดจะมีแฟนเลยสักคน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่แค่รู้สึกว่าไม่ใช่ เหมือนราวกับว่าตนเฝ้ารอใครบางคนแต่ก็ไม่เคยพบเจอเสียที?!
มีครั้งหนึ่งในชีวิตก่อนของตนเคยได้ไปทำบุญที่วัดในแถบตอนเหนือของประเทศไทยระหว่างเดินเข้าไปมีชายชราแก่ๆหน้าตามอมแมมใส่เสื้อผ้าเก่าๆมอซอคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ ด้วยความที่คิดสงสารถึงตนจะยืนอยู่ในจุดที่เรียกได้ว่าฆ่าคนราวคนไร้ใจไร้ความรู้สึกแต่นั่นก็เพราะความจำเป็ทั้งนั้น ด้วยคติที่ว่าหากเราไม่ฆ่าเราก็โดนฆ่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึกใดๆ...
เมื่อเห็นชายชราจึงมีความรู้สึกสงสารเลยนำเอาอาหารและน้ำที่ซื้อมาระหว่างทางเผื่อเวลาหิวแต่ก็ยังไม่ได้กินมาให้ชายชราขอทานคนนั้น แต่พอให้ของแล้วกำลังจะหันหลังจากไปชายชราก็พูดขึ้นว่า
"ขอบใจมากนางหนู!!....."ข้าที่กำลังจะตอบกลับไปว่าข้าเป็ผู้ชายแต่ชายชราก็พูดขึ้นมาอีกครั้งเสียก่อน....
"เ้ามาอยู่อะไรที่นี่? ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเ้า ชายคนรักกำลังรอเ้าอยู่หากวันใดเ้าได้กลับไปที่นั้นเ้าจะเจอกับสิ่งที่เ้าปราถนาและรอคอยมาตลอด... "
"........."
ข้าได้ยินดังนั้นจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรอีกต่อไปและคิดว่าชายชราคนนั้นคงสติไม่ดีจึงไม่ได้ใส่ใจในคำพูดนั้น จนลืมเลือนไปนานแล้ว แต่พอมาได้ยินความคิดของพี่หลงเทียนว่ารอข้ามานานมันกลับทำให้ข้านึกถึงคำพูดของชายชราผู้นั้นขึ้นมาและทุกอย่างที่ชายชราคนนั้นกล่าวก็คงจะเป็จริง ข้าได้ข้าภพมาอยู่ที่นี่และได้ครอบครัวที่รักข้าด้วยความจริงใจหาใช่ผลประโยชน์ แต่เื่ความรักนั้นข้าจะปล่อยให้มันเป็ไปตามโชคชะตาของมันเองถ้าพี่หลงเทียนรักข้าจริง ข้าจะให้โอกาสแก่เขาแต่เขาคงต้องใช้ความพยายามหน่อยอะนะ เพราะข้าจะไม่ยอมเพียงเพราะข้ากับเขาเป็คู่หมั้นกันแน่นอน
"ท่านกำลังนินทาข้ารึ? พี่หลงเทียน"ข้ามาปรากฏกายข้างๆเขาพร้อมกับเรียกมีดสั้นออกมารับกระบี่ขององครักษ์ของเขาไว้ด้วย
"หือ??.....พวกเ้าจะทำอันใดกับนาง?"ข้าที่นั่งคิดอะไรอยู่กลับได้ยินเสียงของคนที่พึ่งพูดถึงไปมาปรากฏข้างกายข้า พร้อมทั้งเห็นคนของตนพุ่งมาหานางอีกจึงถามออกไป
"อะ เอ่อ....คะ คือ พวกเราไม่รู้ว่าเป็ ว่าที่ 'พระชายา' ขอรับ อภัยให้พวกกระหม่อมด้วยพะยะค่ะ"ทั้งสองพอเห็นว่าคนที่พวกตนพุ่งเข้าใส่เป็ใครต่างพากันหน้าซีดเผือก ใครจะไปรู้เล่าอยู่ๆก็โผล่มาราวกับภูตผี?
"หึหึ อย่าไปว่าพวกเขาเลยข้าผิดเองพวกเขาเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น ขออภัยพวกเ้าด้วยที่อยู่ๆข้าโผล่มาแต่รับรองข้าหาใช่ภูติผีไม่..."่แรกก็เหมือนจะดีแต่คำพูดสุดท้ายมันยิ่งทำให้ทั้งสองหวาดกลัว? ได้แต่ถามตัวเองในใจว่านางรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาคิดอันใดกันอยู่!
"เซียนน้อย....เ้าไม่แปลกใจรึที่ทั้งสองเรียกเ้าแบบนั้น? หรือว่าเ้ารู้แล้ว?"ข้าที่ฟังยังอดแปลกใจไม่ได้ที่ทั้งสองเรียกหานางแบบนั้น แต่ที่แปลกใจกว่าคือนางไม่ได้ว่าอะไรที่ทั้งสองเรียกแบบนั้นเลย!
"ไม่นิเ้าคะ.....แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจข้ารู้ว่าเราสองคนอยู่ในฐานะอะไร แต่ข้ายังไม่ยอมรับหรอกนะเ้าคะเพราะข้าไม่้าคนไม่จริงใจอีกทั้งฐานะของท่านยิ่งทำให้ข้ายากที่จะยอมรับได้!"
"ทำไม?.....เ้ารังเกลียดพี่รึเซียนน้อย...."หลงเทียนถามด้วยน้ำเสียงเสียใจปนน้อยใจ
"เปล่าเ้าค่ะ"
"แล้วทำไม?"
"ข้อแรกท่านยังไม่พิสูจน์ตัวเองให้ข้าเห็นหรือทำให้ข้ารักท่านได้อย่าว่าแต่ทำให้รักเลยแม้แต่ตามเกี้ยวข้าท่านยังไม่เคย มีแต่ทำหน้าปลาตายอยู่ทุกวี่ทุกวัน และอีกข้อแล้วก็เป็ข้อที่สำคัญมากก็คือ....ข้าหาได้้าใช้สามีร่วมกับใครไม่ ด้วยฐานะของท่านคงจะมีการรับสตรีมาเพื่อเพิ่มฐานอำนาจกระมัง 'ชีวิตนี้' ถ้าข้าต้องมีสามีจริงๆข้าจะไม่ยอมใช้สามีร่วมกับใครเด็ดขาด ข้า้าคนที่รักข้าจริงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจนตายจากเป็ครอบครัวที่สมบูรณ์ ถ้าท่านไม่สามารถทำได้ข้าว่าท่านตัดใจเสียเถิดแล้ว'ถอนหมั้น'กับข้าไปซะ...."ซิงเซียนนางกล่าวอย่างจริงจัง
"ไม่ได้!! ข้าจะไม่มีวันถอนหมั้นกับเ้าเด็ดขาด!... ข้าจะตามเกี้ยวเ้านับั้แ่ตอนนี้เป็ต้นไป! ส่วนเื่หญิงอื่นเ้าไม่ต้องห่วงข้าจะมีเ้าเพียงคนเดียว! ั้แ่ข้าเกิดมาข้าก็รอเพียงแต่เ้าเพียงเ้าคนเดียว!และหัวใจของข้าก็จะมีแต่เ้าเท่านั้นที่ได้เป็เ้าของเพียงหนึ่งเดียวแลตลอดไปแม้ตายจากความรักที่ข้ามีให้เ้าก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!!"ข้านี่อึ้งไปพักหนึ่งเลยเพราะไม่คิดว่าเขาพูดออกมาเสียงดังในท่าทีร้อนรนแถมยังพูดในสิ่งที่มันน่าอายอีกด้วย! แล้วทำไมข้าต้องใจเต้นแรงด้วยเล่า! ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด! ข้าจะต้องเยือกเย็นเข้าไว้! ถึงจะพอใจในคำตอบแต่ข้ายังจะไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ!
"ถึงท่านจะกล่าวเช่นนั้นแต่ถ้าเกิดมีราชโองการจากฮ่องเต้ท่านก็ ขัดไม่ได้! หึ!"
"เ้าอย่าได้กังวลเพราะพี่ทำความดีความชอบมามากมายหลายอย่างตลอดหลายปี พี่จึงได้ขอราชโองการสามารถเลือกคู่ครองได้ด้วยตัวเองและจะตกแต่งพระชายาเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นไว้ั้แ่พี่ขอราชโองการขอให้เ้ามาเป็คู่หมั้นพี่แล้ว....หึหึ"และคำตอบของเขาก็ทำให้ข้าอึ่งได้อีกครั้ง! นี่ท่านรู้อนาคตหรืออย่างไรถึงเตรียมการมาดีถึงเพียงนี้! เฮ้อ......
"เอาเถอะ...ถ้าท่านมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองขนาดนั้น....ข้าจะให้โอกาสแก่ท่านแล้วกัน แต่ถ้าวันใดท่านผิดคำพูดที่ได้กล่าวไว้ในวันนี้! ข้าบอกเลยว่าถึงแม้ท่านฆ่าไม่ตาย! ข้าก็จะทำให้ท่านทุกข์ทรมาณมีชีวิตดั่งตกขุมนรกเลยทีเดียว!!หึ"
"ได้!! ข้าตกลง! และมันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน!"
"ดี!! ข้าจะจำคำพูดของท่านไว้! งั้นเรามาทำสัญญากัน!"จากนั้นข้าก็วาดอักขระพันธะคู่ชีวิต หากใครผิดคำกล่าวคนนั้นจะทรมาณดั่งโดนไฟนรกโลกันต์แผดเผา!
"ได้!! ข้าหยางหลงเทียนชินอ๋องแห่งแคว้นหยาง!ข้าจะทำทุกอย่างให้เยว่ชิงเซียนยอมรับเป็คู่ชีวิตแล้วจะมีนางเป็คู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว! แล้วข้าก็ยินยอมรับการทำพันธะคู่ชีวิตกับเยว่ชิงเซียน!" หลงเทียนกล่าวจบก็หยดเืลงไปในวงอักขระ
"ข้าเยว่ชิงเซียนยินยอมรับพันธะคู่ชีวิต! จะมีหยางหลงเทียนแต่เพียงผู้เดียวเป็คู่ชีวิต! แต่ถ้าหากหยางหลงเทียนไม่สามารถทำให้ข้ายอมรับในตัวเขาได้ภายในหนึ่งปีพันธะจะสิ้นสุดลงหรือหากข้ายอมรับหยางหลงเทียนเป็คู่ชีวิตแล้ว แต่หากหยางหลงเทียนผิดคำพูดหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอาบุคคลอื่นเข้ามีแทรกกลางระหว่างเราสองพันธะก็จะสิ้นสุดเช่นกัน! เพียงแต่ฝ่ายที่ผิดคำพูดต้องได้รับความทรมาณจากไฟนรกโลกันต์แผดเผาทุกครั้งจนกว่าจิติญญาจะดับสูญ!" จากนั้นข้าก็หยดเืลงบนวงอักขระเช่นกัน!
เมื่อทำการหยดเืทำพันธะสัญญาร่างของทั้งสองต่างมีแสงสีทองห่อหุ้มร่างกาย ทั้งหลงเทียนและชิงเซียนต่างรู้สึกแสบๆชาๆบริเวณแผ่นหลังลามมาที่บ่าไหล่จนถึงบริเวณต้นคอด้านขวา ผ่านไปไม่นานแสงสีทองก็จางหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงรอยสักรูปัดำ ที่แน่ใจว่าเป็ัดำเพราะต้นคอด้านขวาของทั้งสองที่โผล่พ้นอาภรที่สวมใส่โดยเฉพาะหลงเทียนที่ใส่ชุดคอลึกที่เผยให้เห็นบ่าไหล่เล็กน้อยมันทำให้เห็นหัวัที่อยู่ระหว่างบ่าไหล่และต้นคอได้เป็อย่างดี!
ทั้งสองต่างมองไปที่คอด้านขวาของกันและกันจึงเข้าใจตรงกันว่ามันคือสัญลักษณ์ของพันธะคู่ชีวิต ถึงชิงเซียนจะแปลกใจอยู่บ้างเพราะนางก็ไม่ทราบมาก่อนเช่นกันว่ามันจะมีสัญลักษณ์แบบนี้เกิดขึ้น แล้วทำไมถึงเป็ัดำน๊า? ช่างเถอะ!
"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าให้โอกาสท่านแล้วท่านก็อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ!..."
"ข้าจะไม่ทำให้เ้าผิดหวังแน่นอน ที่รักของข้า..."
"ท่าน!...ฮึ่ย...ข้าจะรอดู!...แล้วที่ข้ามาเพราะจะบอกว่าท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ทั้งสองตอนนี้ไม่อยู่สักหนึ่งถึงสองชั่วยามและอีกสองวันข้าจะไม่อยู่ฝากท่านดูแลครอบครัวข้าด้วย..."
"เ้าจะไปไหน? เื่ครอบครัวของเ้าไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลให้เพราะพวกเขาก็ต้องมาเป็ครอบครัวของข้าเร็วๆนี้เช่นกัน..."
"ชิร์! ความลับ! ข้าไปล่ะ!!"
"ดะ เดี๋ยว!!.......เอ๊! ทำไมนางถึงใช้วิชานี้ได้แล้วล่ะ?"หลงเทียนพยายามจะรั้งชิงเซียนเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน! แต่ภายในใจเขากับอดสงสัยและตื่นเต้นไม่ได้เพราะเขาจำได้ว่าการที่นางหายไปตามสายลมมันเป็ความสามารถของนางครั้งยังเป็เทพ! แต่เพราะอะไรกันหรือนางเริ่มได้ความทรงจำคืนแล้ว!?
"ยังหรอกหลงเทียน! ความทรงจำของนางจะไม่มีวันกลับมาถ้าหากเ้าไม่สามารถทำให้นางกลับไปรักเ้าได้อีกครั้ง! แต่ความสามารถที่ได้มาเพราะนางสามารถก้าวข้ามตัวตนอันดำมืดในจิตใจของนางได้แล้วต่างหากล่ะ!"มีเสียงปริศนาลอยมาตามลมหากแต่กลับมีเพียงหลงเทียนเท่านั้นที่ได้ยิน
"ใคร?......ตาแก่รึ?! หมายความว่าไง? ทำไมถึงเป็แบบนี้!"หลงเทียนตอบผ่านความคิดของตน
"ใช่ข้าเอง! ที่เป็แบบนี้เพราะเป็ความ้าของนางเอง!"
"ทำไม?"
"เพราะนาง้าให้เ้าพิสูจน์ตัวเองยังไงล่ะ นางบอกมาแค่นั้นแต่ข้าคิดว่าคงเพราะเื่ที่เกิดขึ้นก่อนที่พวกเ้าจะลงมาจุติก็เป็ได้! ในเมื่อต่างฝ่ายก็ไปจุติใหม่ทั้งที่ยังไม่จัดการปัญหาที่ค้างคาเอาไว้!"
"ข้าหาจำเป็ต้องทำอันใดไม่เพราะข้าหาได้ทำเช่นนั่นไม่! หากแต่เป็เทพจิ้งจอกนั้นต่างหากที่จัดฉากงิ้วโรงใหญ่นั่นขึ้น และข้าก็อธิบายกับนางไปแล้วและนางก็บอกเองว่าเชื่อข้า!"หลงเทียนตอบกลับด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด! เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้คนที่เขารักเข้าใจผิดและเ็ป! ใครจะไปคิดว่าเทพจิ้งจอกจะใช้วิธีนี้กับพวกเขาเพื่อทำให้นางเกลียดเขาทั้งที่พวกเราทั้งสามก็เป็สหายกัน
"เ้านี่น๊า....ถึงนางจะบอกว่าเชื่อเ้าแต่เ้าก็ไม่เคยพิสูจน์ความจริงให้นางเห็นเลยสักครั้งมันก็ต้องมีคิดมากบ้างนั้นแหละ เ้าไม่เคยได้ยินรึ รักมากก็เจ็บมาก! ถึงจะรู้ว่าเป็ตัวปลอมแต่รูปลักษณ์ภายนอกก็ยังคงเป็เ้าคงต้องมีเ็ปบ้างเป็ธรรมดา! ตอนนี้เ้าก็ได้โอกาสจากนางอีกครั้งก็จงตั้งใจเข้าล่ะ! แสดงความรู้สึกออกมาบ้าง! หากยังทำได้แค่หน้าปลาตายดั่งที่นางว่าเ้าคงหมดหวัง โชคดีหลานรัก!หึหึ..."สิ้นคำกล่าวของเสียงปริศนาหลงเทียนก็เอาแต่เงียบนิ่งและคิดตามที่เสียงนั้นบอกกล่าว!
"เฮ้อ.....พี่จะต้องทำให้เ้ากลับมารักพี่อีกครั้งให้ได้! รอพี่ก่อนนะปีศาจน้อยของพี่! หากเสร็จการศึกและเื่กบฎแล้วพี่จะไม่ทำให้เ้าผิดหวัง!"หลงเทียนได้แต่ตั้งมั่นในใจ เขาจะทำทุกอย่างให้สำเร็จภายในหนึ่งปีรวมทั้งทำให้ชิงเซียนรับรักเขาด้วย!
ภายในมิติของชิงเซียน
ตอนนี้เวลาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งปีภายในมิติหรือหนึ่งชั่วยาม (1ชั่วยาม=2ชั่วโมง)ภายนอกแล้ว ั้แ่ที่ข้าเข้ามาด้านในก็ััได้ถึงแรงกดดันลมปราณของทั้งสี่ที่เพิ่มขึ้น แต่ชิงเซียนก็จะรอให้ครบสองปีภายในนี้เสียก่อน! ถึงจะไปหาพวกเขาแล้วตอนนี้ชิงเซียนเองก็คิดว่าตนสมควรจะเลื่อนระดับของตัวเองเสียที!
วันเวลาภายในมิตินั้นก็ผ่านไปวันแล้ววันเล่าทั้งสี่ก็ยังตั้งอกตั้งใจฝึกฝนกับสัตว์อสูรทั้งสามที่เป็อสูรพันธะสัญญาของชิงเซียนเป็อย่างมาก เพราะทั้งสี่ต่างคิดว่าโอกาสแบบนี้เป็อะไรที่หาได้ยากยิ่ง! หากมีโอกาสก็ควรเก็บเกี่ยวความรู้และวิชาไว้ให้มากๆและนี่ยังเป็โอกาสของคนที่สำคัญในครอบครัวที่เป็คนหยิบยื่นให้! พวกเขาจะทำให้นางผิดหวังในตัวพวกเขาได้เช่นไรกัน!!
ตลอดเวลาสองปีในมิตินี้พวกเขาต่างฝึกทุกอย่างที่พวกฮุ่ยหลงสั่งสอนถึงจะไม่ถึงกับเชี่ยวชาญเหมือนดั่งคนสอนแต่ก็หาได้อ่อนด้อยไม่ อีกทั้งยังระดับลมปราณของทั้งสี่ก็มาถึงจุดสูงสุดของระดับาาจักรพรรดิแล้ว!(ที่แม่ของชิงเซียนที่มีระดับสูงกว่าคนอื่นในตอนแรกแต่ตอนนี้กลับมาเท่ากับคนอื่นๆเพราะว่านางไปฝึกอย่างอื่นมากกว่าการเลื่อนระดับลมปราณค่ะ) อีกเพียงก้าวเดียวก็จะระดับครึ่งก้าวเซียนแล้ว! นี่มันราวกับว่าพวกเขากำลังฝันอยู่เลย ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมาถึงขั้นนี้ได้! ถ้าหากไม่มีชิงเซียนพวกเขาคงไม่อาจมาถึงในจุดนี้ได้แน่นอน ์ช่างเมตตาคนสกุลเยว่เหลือเกินที่ส่งนางฟ้าตัวน้อยๆมาให้พวกเขา!
แต่ก่อนที่คนอื่นๆจะตื่นเต้นดีใจไปกับการพัฒนาของพวกตนไปมากกว่านี้ ทุกคนกับต้องหยุดชะงักเมื่อััได้ถึงการแปรปรวนของอากาศและเเรงกดดันที่เพื่มขึ้นจนทุกคนต้องปลดปล่อยลมปราณเพื่อต้านเอาไว้ ฮุ่ยหลงที่เห็นถ้าไม่ดีและรู้ถึงสาเหตุจึงรีบกลางม่านอักขระป้องกันครอบทุกคนเอาไว้ทันที!
คลื่นๆๆๆๆๆ~~~~~
"กะ เกิดอะไรขึ้นท่านฮุ่ยหลง?....." ฉางอี้
"ไม่มีอะไร.....เพียงท่านชิงเซียนกำลังก้าวข้ามเขตแดนความเป็มนุษย์ หรืออีกความหมายนึงก็คือการที่นางทะลวงเลื่อนขั้นจากระดับครึ่งก้าวเซียนขั้นสูงมาเป็ระดับ จุติเซียน!"
"........."
"........."
"นางคงไม่ใช้นางฟ้าน้อยๆแล้ว! นี่มันสมฉายาที่นางได้รับมาชัดๆ เพราะทั้งความสามารถและการเลื่อนขั้นของนางเป็ดั่งปีศาจจริงๆ! นี่สินะถึงได้เรียกนางว่าปีศาจน้อย!!!...."ทั้งสี่ต่างก็คิดไปในทางเดียวกัน ถ้าเ้าตัวมาได้ยินคงแจกค้อนวงงามๆวงใหญ่ให้ทั้งสี่คนเป็แน่แท้!
3K
