[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80

    บทที่ 18 เด็กสาวตัวเล็กที่เชื่องราวกับลูกแมว

    บทที่ 18 เด็กสาวตัวเล็กที่เชื่องราวกับลูกแมว


    หนิงหรานยิ้มบางๆ


    จริงๆ แล้วเธออยากจะไปตรวจดูอาการของภรรยาเหลียงเจิ้งอิงด้วย


    แต่ถ้าทำแบบนั้น เหลียงเจิ้งอิงต้องสงสัยเธอแน่ๆ


    "อาจารย์เหลียงเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ คุณเป็๲อาจารย์ของฉันการที่ได้ช่วยเหลือคุณฉันก็ดีใจมากแล้ว"


    ดวงตากลมโตของหนิงหรานเป็๲ประกายแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแจ่มใส ทำให้ดวงตาที่สดใสอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายราวกับดวงดาวเต็มท้องฟ้า


    เธอชอบที่จะช่วยเหลือคนที่เธอรักและห่วงใยด้วยสิ่งที่เธอมี


    และคนๆ นี้ คือคนที่อาจารย์ของเธอห่วงใยมานานหลายปี ในที่สุดเธอก็ได้ทำอะไรเพื่ออาจารย์ของเธอแล้ว


    ต่อไปถ้าได้เจออาจารย์ของเธออีก เธอก็จะไม่รู้สึกผิดและอึดอัดใจอีกต่อไป


    หนิงหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย


    สิ่งที่เธอทำได้เพื่ออาจารย์ของเธอมีเพียงเท่านี้


    ถึงแม้ตอนนี้เธอยังไม่ได้ตรวจอาการภรรยาของเหลียงเจิ้งอิงด้วยตัวเอง แต่แค่มีสมุนไพรพวกนี้เธอก็สามารถช่วยบำรุงร่างกายของภรรยาเขาได้


    หลังจากนี้เธอจะหาโอกาสให้สมุนไพรชั้นยอดกับเหลียงเจิ้งอิงและภรรยาเขาอีก


    ถึงจะต้องทุ่มเงินซื้อสมุนไพรมากแค่ไหนเธอก็จะทำ เธอไม่เชื่อว่าเธอจะช่วยชีวิตภรรยาของเหลียงเจิ้งอิงไม่ได้!


    ถ้าถึงตอนนั้นเหลียงเจิ้งอิงคิดจะพาภรรยาไปผ่าตัดที่เมืองหลวงก็จะมีโอกาสรอดมากขึ้น


    อีกอย่าง อีกไม่กี่วันขาของเธอก็จะดีขึ้นถ้าไปเยี่ยมเหลียงเจิ้งอิงกับภรรยาอีกครั้ง ก็จะถือโอกาสจับชีพจรภรรยาของเขาดูว่าทำไมร่างกายถึงไม่หายสักที


    จะได้รักษาได้ถูกจุด


    ทันใดนั้นหนิงหรานก็นึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาเป็๲ประกายตัวสั่นเล็กน้อย


    แย่แล้ว!


    ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว!


    "เกิดอะไรขึ้น?"


    เหลียงเจิ้งอิงกำลังจะถามหนิงหรานว่าอยากเข้าไปเยี่ยมภรรยาของเขาในห้องผู้ป่วยด้วยกันไหม แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นสีหน้าของหนิงหรานเปลี่ยนไป


    หรือว่าเมื่อกี้ หนิงหรานขาเจ็บกำเริบ?


    สีหน้าของเหลียงเจิ้งอิงก็เปลี่ยนไป ไม่สนใจว่าตอนนี้ยังอยู่ที่ทางเดินโรงพยาบาล มีหมอ พยาบาล และคนไข้คนอื่นๆ เดินผ่านไปมา 


    เขายื่นมือไปประคองหนิงหรานด้วยความเป็๲ห่วง "ขาเธอเจ็บเหรอ? นั่งลงก่อน พักสักหน่อยเดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้"


    เขาผิดเอง!


    เห็นเด็กคนนี้ดูใจเย็นและยิ้มแย้ม เขาก็ลืมไปว่าเธอยัง๤า๪เ๽็๤อยู่ อายุแค่นี้ก็ต้องมาเจ็บตัว น่าจะได้พักผ่อนให้มากๆ


    เพราะเขาแท้ๆ

    เหลียงเจิ้งอิงคิดว่าเขาต้องรับผิดชอบ


    "ไม่ๆๆ!"


    หนิงหรานได้ยินที่เหลียงเจิ้งอิงพูดก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย "อาจารย์เหลียง ฉันนึกขึ้นได้ว่าคุณตาคุณยายกำลังรอฉันอยู่ ฉันลืมบอกพวกท่านก่อนมา"


    ก่อนหน้านี้หนิงหรานคำนวณเวลาไว้แล้วว่าใช้เวลาแค่ยี่สิบนาที ขึ้นมาดูว่าเหลียงเจิ้งอิงและภรรยาอยู่หรือไม่ เสร็จแล้วจะรีบกลับไปรอคุณตาคุณยาย ไม่ให้ท่านเป็๞ห่วง จะได้ไม่ให้พวกท่านรู้


    แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีเ๹ื่๪๫ไม่คาดคิดเกิดขึ้น บังเอิญเจอจางชุ่ยเฟินพาลูกชายตัวแสบมาโรงพยาบาลพอดี แถมยังมาหาเ๹ื่๪๫คนอื่นอีก และคนที่โดนหาเ๹ื่๪๫ก็คือเหลียงเจิ้งอิงที่เธอตั้งใจมาหา


    แบบนี้หนิงหรานจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้


    คนอื่นเธออาจจะไม่สนใจ แต่เหลียงเจิ้งอิงคือคนที่เธอตามหา


    หนิงหรานเสียเวลาไปกับเ๹ื่๪๫นี้ ทำให้เวลาเหลือน้อยลง บวกกับเวลาที่คุยกับเหลียงเจิ้งอิง ตอนนี้คุณตาคุณยายคงรู้แล้วว่าเธอหายไป อาจจะกำลังตามหาเธออยู่ก็ได้


    หนิงหรานรีบอธิบายเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดให้เหลียงเจิ้งอิงฟังอย่างรวบรัด แล้วหันหลังกลับจะเดินออกไป


    แต่เหลียงเจิ้งอิงคว้าแขนเธอไว้


    หนิงหรานหันกลับมามองเหลียงเจิ้งอิงด้วยความสงสัย


    เหลียงเจิ้งอิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอเรียกฉันว่าอาจารย์ ฉันจะรับสมุนไพรของเธอฟรีๆ ไม่ได้"


    ...


    อีกด้านหนึ่ง ตรงหัวมุมทางเดิน


    ร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเงามืด หลังตรง ดูเหมือนจะยืนตรงอย่างนั้นมานาน ทั้งร่างกายแผ่รัศมีเ๶็๞๰าและน่าเกรงขาม


    ในมือถือกล่องอาหารอุ่นๆ เอียงตัวเล็กน้อย แสงแดดอ่อนๆ ส่องมากระทบใบหน้าของเขา


    ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แววตาเรียบเฉย ทำให้เดาอารมณ์ของเขาไม่ออก


    สายตาของเขามองไปยังผู้คนที่อยู่ปลายทางเดิน ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพเด็กสาวร่างเล็ก สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวหน้าตาสะสวย 


    เธอกำลังฟังอีกฝ่ายพูดด้วยท่าทางน่ารัก ยิ้มจนตาหยี เชื่องราวกับลูกแมวจนเขาอดใจไม่ได้อยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอ


    พอคิดแบบนั้น ดวงตาของกู้จี้เฉินก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น

    เขามีดวงตาที่ดำขลับและลึกลับ แฝงไปด้วยความเฉียบคมและเ๾็๲๰า ใครมองมาก็ต้องหวั่นเกรง


    แต่ตอนนี้ ดวงตาของเขากลับอ่อนโยนลง


    เด็กสาวที่ดูแข็งกร้าว กลับมีมุมที่อ่อนโยนแบบนี้ด้วย


    เมื่อคืนตอนเจอหน้ากันครั้งแรก เด็กคนนี้๤า๪เ๽็๤หนักจนยืนไม่ได้ สีหน้าซีดเผือด เหงื่อท่วมตัวจนสุดท้ายเฉินฉีต้องแบกเธอกลับไป


    พอมาเจอกันอีกครั้งที่โรงพยาบาล เธอกลับใช้ไม้เท้าเดินได้อย่างคล่องแคล่ว ยืนปกป้องคนอื่นไม่ยอมใครหน้าไหน


    เหมือนลูกแมวที่มีเล็บแหลมคม


    คงไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวผู้กล้าหาญคนนี้ เมื่อวานยังดูน่าสงสารขนาดนั้น


    ถ้ากู้จี้เฉินไม่เห็นกับตา เขาก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน


    ทำไมแผลของเธอถึงหายเร็วขนาดนี้?


    แววตาเรียบเฉยของกู้จี้เฉินฉายแววสนใจ


    เด็กสาวคนนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่