หมอหญิงทะลุวัง: ท่านแม่ทัพห้ามหัวใจ

ลมหนาวเริ่มพัดมาแต่เนิ่น—ก่อนฤดูจะเปลี่ยนจริง

ในหมู่บ้านซานหยวน ผู้คนเริ่มไอ จาม ปวดศีรษะ—และไม่ใช่แค่ผู้สูงวัยอีกต่อไป… เด็กเล็กหลายคนก็ล้มป่วยพร้อมกัน

อวี้หลานยืนอยู่หน้ากระดานไม้ที่เธอเขียนรายชื่อคนไข้—หน้าผากขมวดแน่น

“ไม่ใช่แค่ไข้หวัดธรรมดา… มันแพร่เร็วเกินไป”

ฮั่วหลงยืนอยู่ข้างๆ “ท่านหญิง… ข้าให้ทุกคนอยู่ในบ้าน ห้ามออกจากกระท่อม ตามที่ท่านสั่ง”

“ดี… แต่ยังไม่พอ”

เธอรีบเปิด บันทึกของแม่—หน้าที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีจาง:

“เมื่อโรคแพร่จากลมหายใจ…
อย่าให้คนมากหน้าหลายตาอยู่รวมกัน
ล้างมือด้วยน้ำส้มสายชู
ต้มใบยูคาฯ ให้ควันฟุ้ง—เพื่อฆ่าเชื้อในอากาศ
และ… อย่ากลัวที่จะแยกผู้ป่วย—แม้จะเป็๞คนในครอบครัว”

อวี้หลานเงยหน้า “ท่านฮั่วหลง… ข้าต้องสร้าง ‘กระท่อมกักตัว’”

ชาวบ้านต่อต้านทันที

“แยกลูกข้าไปอยู่กับคนป่วย!? ไม่ได้!”
“นี่มันเหมือนส่งเขาไปตาย!”

แม้แต่ลุงผู่ก็ส่ายหัว “ท่านหญิง… ธรรมเนียมเราไม่เคยทำแบบนี้”

แต่อวี้หลานไม่ยอมถอย

“ถ้าไม่แยก… ทุกคนจะติดหมด—including ท่าน!”

เธอเดินเข้าไปหาหญิงมารดาที่กอดลูกไว้แน่น

“ข้าเข้าใจว่าท่านกลัว… แต่ข้าขอรักษาลูกท่านที่นั่น—ข้าจะอยู่กับเขา ทุกวัน”

หญิงนั้นมองตาอวี้หลาน—แล้วร้องไห้

“…ท่านหญิง… ข้าเชื่อท่าน”

กระท่อมกักตัวสร้างเสร็จในวันเดียว—บนเนินเขาห่างจากหมู่บ้าน

อวี้หลานย้ายผู้ป่วย 7 คนไปอยู่ที่นั่น—รวมถึงเ๯้าหนูหยวนหลิง

ฮั่วหลงเสนอตัวเป็๲คนส่งอาหาร

“ท่านหญิง… ท่านไม่กลัวติดโรคหรือ?”

“กลัว… แต่ถ้าข้าหนี—ใครจะอยู่กับพวกเขา?”

เธอสวมผ้าปิดจมูกผ้าบาง—ที่แม่เคยออกแบบไว้—แล้วก้าวเข้าไป

คืนหนึ่ง—อวี้หลานนั่งเฝ้าเด็กชายวัย 5 ขวบ ที่ไข้สูงจนชัก

เธอใช้ผ้าชุบน้ำเย็นประคบ—มือ๱ั๣๵ั๱หน้าผากเด็กเบาๆ

พลังรักษา—ที่เธอไม่เข้าใจทั้งหมด—ค่อยๆ ส่งผ่าน

เด็กชายค่อยๆ หายใจสม่ำเสมอ

ฮั่วหลงยืนอยู่นอกกระท่อม—มองผ่านช่องไม้

เขาไม่เคยเห็นใคร… ทุ่มเทขนาดนี้เพื่อคนอื่น

ไม่ใช่เพราะหน้าที่
แต่เพราะ หัวใจ

วันที่ห้า—โรคเริ่มลดลง

เด็กๆ เริ่มลุกนั่งได้
ผู้ใหญ่ไอเบาลง

อวี้หลานส่งยาต้มให้ทุกคน—พร้อมบันทึกเล็กๆ ที่เธอเขียนเอง:

“อย่าลืมล้างมือทุกครั้ง ดื่มน้ำเยอะๆ
และ… ขอบคุณที่เชื่อใจข้า”

ชาวบ้านเริ่มมองเธอไม่ใช่ในฐานะ “เ๯้าหญิง”…
แต่ในฐานะ หมอหญิง—คนจริง

แต่ความสุขไม่ได้มาโดยไม่มีราคา

คืนวันนั้น—อวี้หลานล้มตัวลงบนเบาะ ไข้ขึ้นสูง

ฮั่วหลงวิ่งเข้ามา—จับข้อมือเธอ

“ท่านหญิง! ท่านไม่ควรอยู่ใกล้ผู้ป่วยโดยไม่ป้องกัน!”

“ข้า… ป้องกันแล้ว…” เธอพึมพำ “แต่… ข้าไม่สามารถปล่อยให้เด็กคนนั้นต้องทรมานคนเดียว…”

ฮั่วหลงนิ่ง

แล้วอุ้มเธอขึ้น

“ท่านรักษาทุกคน… แล้วใครจะรักษาท่าน?”

เช้าวันต่อมา—อวี้หลานยังไม่ฟื้น

ฮั่วหลงนั่งเฝ้าไม่ห่าง—ต้มยาจากสูตรที่ลุงผู่สอน

เขาเปิดบันทึกของแม่เธอ—อ่านทุกหน้า

แล้วพบประโยคหนึ่งที่เขียนไว้ด้วยหมึกแดง:

“หมอที่ดี… ต้องรู้จักดูแลตัวเองด้วย
เพราะถ้าหมอป่วย—คนไข้จะไม่มีใครเหลือ”

เขาเอาจมูกจุ่มผ้าปิดจมูก—ล้างมือด้วยน้ำส้มสายชู—แล้วป้อนยาน้ำให้เธอ

“ท่านหญิง… ข้าจะเป็๲ ‘ผู้ป้องกัน’ ของท่าน
เช่นเดียวกับที่ท่านเป็๲ ‘ผู้รักษา’ ของทุกคน”

เย็นวันนั้น—อวี้หลานลืมตา

เห็นฮั่วหลงหลับนั่งอยู่ข้างเตียง—มือยังจับข้อมือเธอไว้

เธอยิ้มแ๵่๭

แล้วกระซิบเบาๆ—เสียงที่เขาได้ยินเพียงลม:

“ข้าไม่ได้รักษาทุกคนหรอก…
ข้าแค่รักษาโลกนี้…
เพื่อให้คนอย่างท่าน… ได้มีที่ยืน”

— ตอนที่ 19 จบ —
(ต่อไป: โรคระบาดอาจสงบ… แต่ “ความรู้สึก” ที่เริ่มก่อตัว—จะทำให้ฮั่วหลงต้องเลือกระหว่าง “หน้าที่เป็๲ลูกชาย” กับ “หัวใจที่ไม่อาจปิดกั้นได้อีกต่อไป”)