ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     เสียงควบม้าก้องกังวาลไปทั้งสนาม สามพ่อลูกกำลังหาผู้ชนะ เวลานี้อี้เฉียนยังรั้งท้ายพ่อกับน้องอยู่อีกไกล เเต่เเล้วเสียงตะโกนที่ก้องมาตามสายลมทำให้อี้เฉียนฮึดสู้ขึ้น เขาเร่งความเร็วในโค้งสุดท้ายจนเอาชนะผู้เป็นพ่อกับน้องชายไปได้อย่างเฉียดฉิว ทั้งสามก้าวลงจากม้าเพื่อให้ทหารนำม้าไปเก็บที่คอก…

       "นี่เป็นครั้งแรกที่พี่รองเอาชนะข้ากับท่านพ่อได้ ไปเอาความตั้งใจนี้มาจากไหนกัน?"

        "ก็ไม่มีอะไร เพียงเเต่วันนี้พี่อยากจะชนะเจ้ากับท่านพ่อบ้าง ไม่ได้หรือไง?"

        "เอาล่ะๆ ต่อไปก็ยิงธนู"

        "คราวนี้ล่ะ ข้าไม่ยอมแพ้พี่รองแน่"

       "ได้..เชิญท่านพ่อ" สามพ่อลูกเดินตรงไปยังสนามธนู ในตอนนั้นเองอี้เฉียนก็ได้หยุดเดินพร้อมกับหันไปมองศาลากลางน้ำ ด้วยความที่ระยะไม่ไกลมากนักทำให้เขาสังเกตเห็นว่าซูเจินกับสนมลีกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่ ทันทีที่เห็นว่าอี้เฉียนหันมามองซูเจินก็รีบก้มลงไปหลบเพื่อไม่ให้อี้เฉียนเห็นทันที เขาสบถยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินตามพ่อกับน้องไป ขณะนี้สนามธนูก็ได้พร้อมแล้ว คันธนูคู่ใจถูกวางเรียงไว้ 3 คัน ลูกชายทั้งสองให้เกียรติผู้เป็นพ่อเปิดพิธีโดยการยิงเป้าเริ่มการแข่ง

    "การเเข่งขันแรกคือการยิงเป้าธรรมดา ทุกคนจะได้ลูกธนูคนละ 5 ดอก ยิงเป้านับคะเเนนใครได้คะแนนมากกว่าถือว่าชนะ"

       "ข้ายิงธนูแม่นที่สุดในหยุนเปิง ข้าต้องชนะท่านพี่แน่ๆ"

       "อย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินใจไปสิ…เพราะข้าเองก็ไม่ยอมแพ้เจ้าเช่นกัน"

      "ทำไมพ่อรู้สึกว่าวันเจี้ยนครั้งนี้ มันสนุกเสียจริง อ่ะ..มาเริ่มกันเลย เสี่ยวถังวางลูกธนูได้"

        "พะยะค่ะ ฝ่าบาท" บ่าวคนสนิทของอี้เหลียนเริ่มวางลูกธนู เเขวนเป้ายิง เพื่อเตรียมพร้อมการเเข่งครั้งนี้..สามพ่อลูกเข้าประจำที่ อี้เฉียนยืนซ้าย อี้เถียนยืนขวาและผู้เป็นพ่อยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง อี้เหลียนเริ่มจับคันธนูพร้อมลูกขึ้นมาเล็งไปที่เป้า ไม่กี่อึดใจลูกธนูก็ฝังเข้าไปที่กลางเป้าอย่างจัง ลูกชายทั้งสองยิ้มพร้อมกับก้มหัวลงเพื่อเป็นการยินดีให้กับพ่อของเขา ต่อไปก็เป็นตาของอี้เถียนและอี้เฉียน พวกเขาหยิบคันธนูคู่ใจขึ้นมา พร้อมกับเล็งสายตาอันแน่วเเน่ไปที่เป้ายิง

         "เสี่ยวถังเตรียมนับคะเเนนด้วย"

      "พะยะค่ะ ฝ่าบาท" สองพี่น้องไม่มีใครยอมใครต่างฝ่ายต่างเล็งเป้าอยู่นานก่อนจะปล่อยลูกธนูนั้นออกไป…อี้เถียนยิงธนูฝังเข้าที่เป้าเช่นเดียวกับอี้เฉียน ระยะการฝังของธนูห่างกันเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

       "เป้าเเรก ฝ่าบาทได้ 10 คะเเนน องค์ชายอี้เฉียนและองค์ชายอี้เถียนได้ 9 คะเเนน เสมอกันพะยะค่ะ"

       "โอ้!..ชักจะสนุกขึ้นมาล่ะสิ ไงอี้เถียน อี้เฉียน ครั้งนี้พวกเจ้าเสมอกัน เเต่เเพ้พ่อนะ ฮ่าฮ้าฮ่า"

        "สมแล้วที่เป็นท่านพ่อ ทรงพระปรีชาสามารถพะยะค่ะ"

       "ดอกต่อไป ข้าจะเอาชนะท่านพี่ให้จงได้พะยะค่ะ"

        "พี่จะคอยดูนะ"

        "มาเริ่มลูกที่สองได้เลย ครั้งนี้ยิงทีละคน เจ้าก่อนละกันอี้เถียน"

       "พะยะค่ะท่านพ่อ ดูข้านะท่านพี่…" อี้เฉียนยิ้มพยักหน้า พร้อมกับทำล้อเลียนอี้เถียนโดยการเอามือมากอดที่อกแล้วยื่นคอไปด้านหน้าเพื่อบ่งบอกว่าเขาตั้งใจดูการยิงธนูครั้งนี้สุดๆ อี้เหลียนเห็นพี่น้องหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ผู้เป็นพ่อก็ยิ้มกว้างตามไปด้วย…อี้เถียนสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกับหยิบคันธนูขึ้นมา เล็งไปที่เป้ายิงเบื้องหน้าแล้วปล่อยมือทันที

       "องค์ชายอี้เถียน 10 คะเเนน"

       "เย้!...ข้า 10 คะเเนน ต่อไปก็ตาใครก่อนดี"

       "เจ้าละกันอี้เฉียน"

      "พะยะค่ะท่านพ่อ"

      "ข้า 10 คะเเนนเชียวนะท่านพี่ 10 คะเนนเลยนะ!!ฮึฮึ"

      "ข้าได้ยินเสี่ยวถังขานคะเเนนเเล้ว หลบไปข้าจะได้เริ่มบ้าง"

       "เชิญๆๆ..ข้าจะไปนั่งตรงโน้นและจับตาดูการยิงธนูของท่านพี่นะ" อี้เถียนเอาคืนโดยการพูดจาถากถางในเชิงหยอกล้อกับอี้เฉียน ผู้เป็นพ่อนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเห็นว่าลูกชายทั้งสองร่าเริงได้ขนาดนี้ เขาคิดล่วงหน้าไปถึงขั้นที่ว่าลูกชายลูกสาวที่จะเกิดมาก็คงจะอารมณ์ดียิ้มเก่งเช่นนี้เเน่ๆ อี้เฉียนหยิบลูกธนูและคันธนูคู่ใจขึ้นมา…

       "เอาล่ะ..จะเริ่มแล้วนะ ย่ะ!!" อี้เฉียนยกคันธนูขึ้นมายิงทั้งๆที่ไม่ได้เล็งเป้าด้วยซ้ำ เขาหันมายิ้มให้อี้เถียนพร้อมกับปล่อยมือจากลูกธนู ผู้เป็นพ่อรู้ได้ทันทีว่า เขาอยากจะเอาใจผู้เป็นน้องชายจึงจะแกล้งเเพ้ในครั้งนี้ แต่ทว่าลูกธนูกลับเข้าสู้วิถีโค้งเข้ากลางเป้าอย่างจัง

       "องค์ชายอี้เฉียน 10 คะเเนน!!" ทั้งอี้เถียนและอี้เฉียนถึงกับอึ้ง อี้เฉียน รีบหันไปมองที่เป้ายิงเพื่อให้เเน่ใจว่าเขายิงโดนเป้าจริงๆและลูกธนูก็ปักที่กลางเป้าจริงๆ อี้เหลียนยิ้มและเดินออกมาตบไหล่ชื่นชมผู้เป็นลูก ทั้งๆที่อี้เฉียนยังอึ้งอยู่

        "สมแล้วที่เป็นลูกพ่อ แม้ไม่มองเป้าเเต่ก็ยิงเข้ากลางเป้าอย่างจัง ต่อไปตาพ่อ..ฮึฮึ ลูกทั้งสองยิงเข้าเป้า 10 คะเเนน ข้าเป็นพ่อจะยอมแพ้ได้ยังไงกันเล่า!!" อี้เหลียนหยิบลูกธนูขึ้นมาพร้อมกับเล็งไปที่เป้าไม่กี่วินาที อี้เหลียนก็วางคันธนูลง

       "การยิงธนูรอบที่สอง ฝ่าบาท 20 คะเเนน!!" การขานคะเเนนในครั้งนี้ ทำให้ทั้งอี้เถียนกับอี้เฉียนงงไปตามๆกัน พวกเขาไม่เห็นว่าพ่อของเขายิงธนูไปแล้วด้วยซ้ำ แถมที่เป้าก็ไม่มีลูกธนูอยู่ด้วย สองพี่น้องลุกขึ้นมองไปที่เป้ายิงของอี้เหลียน มองแล้วมองอีกก็ยังหาลูกธนูไม่เจอ

       "เสี่ยวถัง..ท่านพ่อจะได้ 20 คะแนนได้ยังไง ในเมื่อในเป้ามีเพียง 10 คะเเนนที่สูงสุด อีกอย่างข้าก็ไม่เห็นว่าท่านพ่อยิงธนูหรือลูกธนูที่ยิงไปแล้วคาเป้าอยู่เลยนี่นา"

        "ช้าก่อนน้องสาม เจ้าลองดูนั่นก่อนสิ!!"

        "ห้ะ!!อะ..อะไรกันเนี้ย?" เสี่ยวถังแกะเป้ายิงของอี้เหลียนมาให้สองแฝดดูใกล้ๆ พวกเขาจึงได้พบกับความจรงทันที เป้าหนังอย่างดีมีรอยทลุไปทางด้านหลังและลูกธนูนั้นก็หายเข้าไปในป่าด้านหลัง ซึ่งเวลาต่อมา ทหารที่หาลูกธนูพบก็ได้นำมาให้เสี่ยวถังอีกที สองแฝดเห็นชัดเต็มตาว่า เป้ายิงของผู้เป็นพ่อขาดเป็นรู แถมลูกธนูก็หักเป็นสองท่อน พวกเขามองหน้ากันและรู้คำตอบได้ทันทีว่า การเเข่งครั้งนี้ใครเป็นฝ่ายชนะไปอย่างขาดรอย…