หนังสือเปลี่ยนชะตา

    บทที่ 21

    “เดี๋ยวๆ หยุดก่อนครับทั้งสองคน รอผมแป้ปนึง ผมคิดอะไรดีๆออกแล้ว” โอ๊ตพูดจบก็รีบวิ่งไปที่รถพร้อมกับหยิบกล้องออกมา เพื่อที่จะถ่ายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิน และเจ๊แจมได้แต่งงกันยกใหญ่“เจ้าโอ๊ตมันจะทำอะไรของมันกัน” เจ๊แจมกล่าวออกมาอย่างมึนงง“นั่นสิครับ..สงสัยคิดว่าเราจะทะเลาะกันล่ะมั้ง” สินกล่าวตอบ“ฮ่าๆ..เจ๊ก็ว่าอย่างงั้นแหละ....ว่าแต่สินก็มีความรู้เรื่องอาหารเยอะเลยนะ” แจ๊แกกล่าว“ก็เริ่มต้นจากร้านอาหารเล็กๆนี่แหละครับ แล้วก็ฝึกมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็ไปลองแข่งขันดูที่รายการ The Grand Chef Thailand ครับ” สินตอบให้เจ๊แจมหายข้อสงสัย“เจ๊ก็เคยได้ยินเหมือนกัน ....แต่อย่างที่เห็น ลูกค้าเจ๊ก็เยอะ แล้วไหนจะหนี้สินต่างๆอีก..คงไม่มีเวลาไปแข่งประกวดอะไรกับเขาหรอก” พวกเขาคุยกันไปได้ไม่นาน โอ๊ตก็เดินเข้ามาเช็คกล้องท่ามกลางความสงสัยของทั้งสอง “พี่โอ๊ตทำอะไรอยู่ครับ จะถ่ายอะไรครับนั่น” สินเอ่ยถามกับโอ๊ตที่กำลังยุ่งกับการจัดเตรียมของ“นั่นซิ...แกทำอะไรตาโอ๊ต” ทุกคนต่างหันไปมอง และรอคำตอบจากโอ๊ต“สิน พี่คิดอะไรดีๆออกแล้ว ...พวกเราน่าจะทำรายการนี้ได้..สินเองก็เก่งในเรื่องการชิม และการทำอาหาร..สินสามารถหาได้ว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ยังขาดหายไปในอาหารจานต่างๆ…ถ้าเกิดว่าเราทำรายการประเภทวิจารณ์อาหาร และการให้คำแนะนำในการใส่อะไรลงไปในอาหารสำหรับร้านอาหารข้างทาง คิดว่าจะดีมั้ย ถ้าเราลองทำรายการอะไรอย่างนี้”พี่โอ๊ตกล่าวออกมาอย่างยืดยาว สินฟังแล้วก็คิดตามไปด้วย มันก็ดีเหมือนกันที่แชร์ข้อมูล และประสบการณ์ทำอาหารให้กับร้านอาหารต่างๆ  ในบางทีก็เป็นเขาเองที่อาจจะได้เทคนิคอะไรกลับ หรือถ้าไม่ก็เป็นการช่วยร้านอาหารเหล่านั้นให้มีอาหารที่รสชาติที่ดีขึ้นได้อีกด้วย “ผมคิดว่าก็น่าสนใจนะครับ แต่ร้านเขาจะยอมให้เราไปวิจารณ์อาหารของเขาเหรอครับ..บางเมนูมันเป็นถึงต้นตำหรับที่ได้มาจากรุ่นสู่รุ่น การที่จะไปบอกว่าอันไหนดีหรือไม่ดี อันไหนขาดอันไหนเกินมันก็ดูจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่” สินเอ่ยถาม แต่กลับเป็นเจ๊แจมที่เอ่ยกลับมาก่อน “สินอย่าคิดว่าพ่อครัวแม่ครัวอย่างเราๆจะไม่ชอบเลย ...สิ่งที่พวกเรากำลังทำเจ๊เองก็เห็นด้วยนะ ...คนที่เป็นพ่อครัวแม่ครัวจริงๆแล้วจะชอบให้ลูกค้าตำหนิมากกว่ารับคำชมนะ..คนครัวจะได้ไม่หยุดยั้งพัฒนา และค้นหา” เจ๊แกตอบกลับออกมา ซึ่งในตอนนี้โอ๊ตได้เริ่มถ่ายตั้งแต่ที่สินเป็นคนพูดประโยคก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว
    “อื้มมม...ก็จริงอย่างที่เจ๊ว่านะครับ ผมเองก็อยากรู้อะไรเสียทุกอย่าง พอมีความชื่นชมมันก็รู้สึกดีนะครับที่อาหารของเราอร่อย แต่พอชมไปบ่อยกลับรู้สึกเฉยๆ และคิดว่าอาหารของเราคือที่สุดแล้ว..แต่ที่จริงมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด” สินนึกตามคำพูดของพวกเขา “เจ๊ว่าสินลองดูก่อนก็ได้ ...ถ้ามันไม่โอเค ก็แค่เลิกทำ..ก็แค่นั้น!!” เจ๊แจมกล่าว“นั่นสิครับเจ๊....ถ้างั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า” สินเริ่มที่ลองวิพากษ์วิจารณ์อาหารของเจ๊ตามความจริง ซึ่งมันก็มีข้อเถียงกันบ้างเล็กน้อย เกี่ยวกับความคิดในการทำอาหาร สุดท้ายสินเลยจำเป็นที่จะต้องเข้าไปแสดงฝีมือให้การทำอาหารออกมาทั้ง 5 จานเหมือนที่เจ๊แกเอามาเสิร์ฟ เจ๊แจมลองชิมดูก็ปรากฏว่ารสชาติ และรสสัมผัสที่ได้มันเยี่ยมมาก ผลมันออกมาดีอย่างที่สินเคยวิจารณ์ไว้ถนัดตาเลย ทั้งๆที่ใช้วัตถุดิบ และอุปกรณ์เดียวกัน“เปลี่ยนจากการสับเป็นขูด แล้วใส่เข้าไป ไม่คิดเลยว่ารสชาติจะเข้มขึ้นมากขนาดนี้...ไม่พอสีเนื้อของน้ำซุปนี้เนียนเอามากๆ ...สินเก่งจริงๆ” เจ๊แกชมออกมาจากใจ จนลูกค้าของเจ๊ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ต่างเข้ามาขอชิม และผลมันก็ออกมาได้รับคำชื่นชมจากทุกๆคน พวกเขานั่งคุยกันกันไปเรื่อยๆ แบ่งกันแชร์ประสบการณ์ มันก็มีเทคนิคบางอย่างที่สินไม่เคยรู้มาก่อน มันเป็นเทคนิคที่ชาวบ้านเขาใช้กันทั่วๆไปก็มี จนตอนนี้เวลาล่วงเลยผ่านมาจนถึง 22.00 น. ซึ่งมันก็ดึกมากแล้ว พวกเขาจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน โอ๊ตมาส่งสินถึงที่โรงแรมที่เขาพัก แล้วก็ยังนัดกันทำงานต่อในวันพรุ่งนี้ คืนนี้พี่โอ๊ตแกจะทำช่อง และเพจอะไรต่างๆให้เรียบร้อยพรุ่งนี้เช้าจะได้เริ่มในส่วนของงานตัดต่อ และถ่ายส่วนที่กำหนดเอาไว้“วันนี้ก็ผ่านไปอีกวันแล้วซินะ ...จริงซิลืมโทรหาอร กับหนูไอซ์ไปเลย ป่านนี้คงจะนอนหลับกันแล้ว เอาไว้วันพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน..” สินหลังจากที่กลับมาก็อาบน้ำสระผมเป็นกิจวัตร จากนั้นก็เข้านอนในลำดับต่อมา เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่เขาได้มาเมืองกรุงแห่งนี้ เขาเริ่มที่จะคุ้นชินกับบรรยากาศของผู้คนที่ดูเร่งรีบ และตัวของเขาเองก็เช่นกัน เมื่อสภาวะแวดล้อมเป็นแบบนั้น มันทำให้สินต้องปรับเปลี่ยนตามไปด้วย“สิน...ขึ้นรถเลย” พี่โอ๊ตขับรถมารับเขาเหมือนอย่างเคยๆ สิน และโอ๊ตร่วมกันทำคลิป เดินทางหาร้านที่พวกเขาติดต่อกันไว้ก่อนเพื่อขอทำรายการ บางร้านก็มีค่าใช่จ่ายเอง ส่วนบ้างร้านก็ไม่ต้อง และพวกเขาขอแค่ได้ลงโฆษณากับช่องของสิน เพราะเห็นว่าสินเก่งมากจริงๆ และในอนาคตสินจะต้องดังมากแน่ๆ ทุกอย่างมันก็เป็นไปได้ด้วยดี จนคลิปแรกของช่องก็ถูกเผยแพร่ไปในอินเตอร์เน็ต ผลตอบรับก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้ดี โอ๊ตบอกกับสินว่า ถ้าเราขยัน สักวันมันก็สูงขึ้นเองผู้ชมกับผู้ติดตามอะนะ สินเองก็เข้าใจเรื่องอย่างนี้มันต้องใช้เวลา ณ โรงเรียนสอนทำอาหารแห่งหนึ่ง“เชฟพัด มาดูนี่ซิ...เดี๋ยวนี้มีวีดิโอแนะนำการทำอาหารแล้วนะ” เชฟกี้ หนึ่งในอาจารย์สอนวิชาขนมหวาน สไตล์ไทยโบราณ เอ่ยคุยกับเชฟพัด เชฟอาหารฝรั่งเศส“ไหนๆ ...อื้ม...ผมว่ามันน่าสนใจมาก..มันอาจจะเป็นประโยชน์กับนักเรียนของเราในอนาคตก็ได้นะ เธอว่ามั้ยล่ะกี้”เชฟพัดเอ่ย พวกเขาสองคนตั้งใจดูกันมาก มันเป็นคลิปสั้นๆที่อยู่เฟส และการสอนมันถูกต้องทั้งหมด แต่พวกเขาไม่ได้เห็นตัวของเชฟที่สอนทำอาหารเลย“นี่มีลิงค์ให้คลิกไปที่ไอทูปด้วย..เราลองดูกันหน่อยดีกว่า” เมื่อพวกเขาคลิกเข้ามา หัวข้อคอนเท็นต์ของเนื้อเรื่องมีชื่อว่า ‘คนครัวเราเพื่อนกัน EP.1’ พวกเขาได้แต่มองหน้ากัน และกันแล้วก็กดเล่นคลิปในทันที
    error loaded

    โอ้ยยยยย แซ่บ!!!