“งูเหลือมน่ะขอรับ! ดูเหมือนมันจะกินไก่ป่าไปหลายตัวด้วย ่กลางลำตัวป่องมากเชียว”บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งที่ไปดูงูใกล้ๆ ะโบอก
สตรีทั้งหลายถอนหายใจอย่างโล่งอกมีเพียงหลูฉิงซวงก้มหน้างุดไม่กล้าหันไปทางเหยียนถัง
“ซวงเอ๋อร์ปลอดภัยก็ดีแล้วพวกเราออกเดินทางกันเถอะ” โหยวอีสำรวจแล้วว่าไม่มีผู้ใดาเ็หรือได้รับอันตรายจึงหันไปบอกคนทั้งหมด
“ขอบคุณ ที่ช่วยเหลือข้าเอาไว้”นางเดินนำหน้ากล่าวขอบคุณโดยไม่ยอมหันกลับไปมอง
“ข้าสมควรแล้วที่จะช่วยคุณหนู”เขาตอบยิ้มๆ แล้วลดเสียงลงเพื่อให้นางได้ยินเพียงคนเดียว“ว่าแต่หากคืนนี้อากาศหนาวเย็น ท่านจะให้ข้าไปช่วยคลายหนาวหรือไม่ขอรับ?”
นางหันขวับกลับมาตาเขียวปั๊ด! กัดฟันกรอดๆ
“ไม่ต้อง!”
เขาเร่งฝีเท้าเดินผ่านหน้านางไป“ว้า! ข้าอุตส่าห์อาสาดีๆคุณหนูรองทำไมต้องโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้?”
หลูฉิงซวงพยายามบอกตนเองให้ใจเย็นๆรักษากริยามารยาทของคุณหนูตระกูลใหญ่ไว้ให้ได้ นางต้องไม่เสียอาการกับสายลับซาลาเปาผู้นี้โดยเด็ดขาด!
เมื่อถึงอำเภอเฉินโหยวอีสั่งให้จองห้องพักในโรงเตี๊ยมเพราะไม่อยากไปรบกวนจวนนายอำเภอคราแรกจั๋วเหรินหาวเสนอให้คนทั้งหมดไปพักที่จวนของตน ทว่าโหยวอีเห็นว่าตนเองมาด้วยเื่ส่วนตัวและมีคนตามมามากเกรงจะวุ่นวายจึงได้ปฏิเสธโหยวอีได้แบ่งคนในขบวนออกเป็สามกลุ่มเพื่อจะได้ออกไปช่วยกันสืบหาจ้าวชิงชิง
‘ตกลงว่าข้าเคราะห์ร้ายใช่ไหมนี่?คิดจะหนีกลับยิ่งต้องอยู่ใกล้’
สองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันจับมือกันอยู่กลุ่มแรกหลูฉิงซวงต้องอยู่กลุ่มเดียวกับเหยียนถัง ส่วนจั๋วเหรินหาวแยกไปเป็กลุ่มที่สาม
“คุณหนูขอรับอย่าอยู่ห่างข้านัก หากเกิดเหตุไม่คาดฝันข้าจะช่วยท่านไม่ทันหัวหน้าโหยวต้องลงโทษข้าแน่”
“ข้าก็ไม่ได้อยู่ห่างมากเสียหน่อยแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วกระมัง?”นางยืนอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงหกเจ็ดก้าวชายหนุ่มก็บอกว่าห่าง...แล้วเขาคิดจะอยู่ใกล้นางแค่ไหนกัน?
“ข้าว่าเท่านี้จะปลอดภัยกว่า”เหยียนถังขยับเข้าไปจนหัวไหล่แทบจะเบียดกัน
“เ้าไม่เคยได้ยินหรือว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน!” น้ำเสียงของนางติดจะฉุนเฉียวนิดๆก่อนจะขยับออกหนึ่งก้าว หลูฉิงซวงเป็คนที่อยู่ในกฎเกณฑ์มาตลอดชีวิตสิ่งใดที่บิดามารดาห้ามปรามนางไม่เคยกระทำมีเพียงการแอบอ่านนิยายรักใต้ดินเท่านั้นที่นางแอบกระทำมานับปีโดยมีน้องสาวช่วยปิดบังเอาไว้
“แต่ว่า...ข้ารู้ความลับของท่านนะคุณหนูท่านว่าหากข้าเอาเื่ที่ท่านอ่านนิยายพวกนั้นไปเรียนให้ใต้เท้าหลูทราบบิดาของท่านจะทำอย่างไร?”
“หยุดนะ! เ้าห้ามบอกท่านพ่อเด็ดขาด!”
“คุณหนูรองหลูเป็สตรีที่กริยามารยาทงดงามความสามารถรอบตัวครบถ้วนสมกับเกิดมาในตระกูลใหญ่ ได้รับการยกย่องจากเหล่าแม่สื่อว่ามีคุณสมบัติดีงามเหมาะแก่การเป็ฮูหยินเอกมีบุรุษมากมายหมายจะมาสู่ขอ ทว่าใต้เท้าหลูกลับยังไม่รับปากผู้ใด?”
“เ้าพูดเช่นนี้้าสิ่งใดกันแน่?”
“ข้า้าพิสูจน์น่ะสิว่า...คุณหนูเป็อย่างที่ร่ำลือกันจริงหรือเปล่า?นับั้แ่วันที่เห็นท่านแอบซุกนิยายเล่มนั้นไว้ในอกก็รู้แล้วว่าท่าทางสิ่งที่พูดต่อกันมาพวกนั้นอาจจะไม่จริง?”
ใบหน้าของหลูฉิงซวงตึงขึ้นนางรู้สึกหงุดหงิดยิ่งนักที่มือปราบซาลาเปาผู้นี้รู้เื่ที่นางพยายามปกปิดมาช้านานการอ่านนิยายต้องห้ามเหล่านี้หากบิดามารดาของนางรู้เข้าคงต้องถูกกักตัวอยู่ในเรือนนับเดือนเลยทีเดียว
“ข้าก็ได้ยินมาว่าเ้าเป็พ่อค้าที่สุภาพเรียบร้อยพูดจาดีกับลูกค้าทุกคนทั้งยังมีน้ำใจคอยช่วยเหลือผู้อื่น เห็นที...นี่จะเป็เื่ที่ไม่จริงเช่นกันข้าว่าที่แท้...เ้าทั้งเป็คนชอบฉวยโอกาสและหยาบคายต่างหากสตรีพวกนั้นคงจะหลงใหลในรูปร่างหน้าตาเ้าจนมิได้รู้ความจริงข้อนี้”
“คุณหนูขอรับ!ต่อให้คุณหนูไปป่าวประกาศเื่นี้ให้ลูกค้าที่น่ารักของข้าได้รู้พวกนางก็ไม่เชื่อท่านหรอกแต่กลับกันหากว่าข้าไปเรียนเื่นี้ให้บิดาของท่านได้ทราบล่ะก็...เห็นทีท่านคงต้องถูกทำโทษหนักแน่”
หลูฉิงซวงสะดุ้งตาเหลือกขึ้นเล็กน้อยดูเหมือนมือปราบสายลับผู้นี้จะคาดเดาได้อย่างถูกต้อง นางจ้องหน้าเขาเขม็ง
“นี่เ้าคิดจะข่มขู่ข้าหรือ?”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้!”
“ข้าต้องทำอย่างไร?เ้าจึงจะยอมปล่อยวางเื่นี้”
“ท่านก็แค่ทำตามคำขอร้องของข้าสามข้อก็พอ”
“หากไม่ผิดคุณธรรมและกฎหมายข้าก็จะยินยอม”
“แน่นอน!ข้าเป็มือปราบย่อมไม่ขอให้ท่านทำเื่เลวทรามต่ำช้า อยู่แล้ว”
“เ้าว่าข้อแรกมาได้เลย!”
“ดี!เพื่อการรักษาความปลอดภัยของตัวท่านเอง ระหว่างที่เราเดินทางอย่าอยู่ห่างจากข้า!”
หลูฉิงซวงเงยหน้าขึ้นแล้วถอยเท้าออกมาอีกหนึ่งก้าว“ได้!แต่ใกล้สุดแค่นี้ก็พอ อีกอย่างตอนที่อยู่ต่อหน้าน้องสาวข้ากับพี่อีเ้าก็อย่ามาใกล้ข้ามากนัก ผู้อื่นจะครหาเอาได้”
“ข้านึกว่าท่านอยากจะใกล้ชิดกับข้าเสียอีกเห็นคอยชะเง้อมองหายามข้าอยู่ไกลๆ น่ะขอรับ”
“ที่ไหนกัน?ข้าไม่เคยทำเช่นนั้นสักหน่อย” นางเถียงหน้าดำหน้าแดงช่างน่าขายหน้านักที่เขารู้ว่านางแอบมองเช่นนี้!
*************************
5K
![[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712286654_96103049.webp)
