ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ทงบีโฮเงียบไปอีกครั้ง..

        สายตาของเขาจับจ้องมาที่ผมแน่นิ่งไม่กะพริบ ราวกับจะเจาะทะลุผ่านผิวหนังเข้าไปดูว่าในหัวผมคิดอะไรอยู่

        มันยืนนิ่งไม่ไหวติง นิ่งจนเหมือนรูปปั้น แต่ไม่ใช่ความนิ่งแบบว่างเปล่า หากเป็นความนิ่งของคนที่กำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างที่สำคัญเกินกว่าจะตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

        แววตาของมันกวาดไล่ไปทั่วตัวของผม

        ไล่จากปลายผมถึงปลายนิ้วราวกับอ่านท่าที หาเบาะแส หาแรงจูงใจ หาแม้กระทั่งช่องโหว่ในความตั้งใจของผม

        หมอนั่นคงพยายามตรวจหาเจตนาแฝงของทุกคำที่พูดของผม ว่ามันจริงแค่ไหน มันหลอกแค่ไหน และมันจะพาไปเจอกับอะไร

        แล้วทันใดนั้น.. ดาบทาจิของหมอนั่นก็ขยับ!

        ในวินาทีนั้นเอง..

        ผมเห็นว่าท่าทางของทงบีโฮเริ่มเปลี่ยนไป

        มือของหมอนั่นยังกดดาบไว้ แต่บ่าเริ่มคลาย เข่าเริ่มย่อเล็กน้อย และแรงที่เคยตึงตังกลับผ่อนลง

        จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ลดดาบของตัวเองต่ำลงช้า ๆ โดยไม่มีท่าทีจะฟันอีก

        ไม่มีแม้แต่อาภรณ์แห่งศัตรูหลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่นั้น

        มันคือการถอนตัวจากการปะทะ..

        ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะ 'ยอมรับ'

        ผมเห็นแววลังเลสุดท้ายวูบผ่านในดวงตาของทงบีโฮ เลยไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือไป

        ผมขยับเท้าเข้าใกล้เพียงก้าวเดียว ไม่มากพอให้เขารู้สึกคุกคาม แต่พอจะให้เขารู้ว่าผมจริงจัง

        ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยในระดับอก คล้ายคนกำลังวางไพ่สำคัญลงบนโต๊ะ

        เสียงของผมเปล่งออกไปอย่างหนักแน่น พร้อมกับแววตาที่ไม่หลบเลี่ยง

        เพื่อกดจังหวะสุดท้ายให้มันต้อง 'เลือก' ทันที

        “อีกอย่าง..

        ข้าไม่รู้หรอกว่าตระกูลตงเป็นคนสั่งทำลายตระกูลของเจ้าหรือไม่

        แต่ถ้าเจ้าปล่อยให้ข้าเจอกับตงเสวี่ยซานเอง

        เจ้าจะได้เห็นพลังที่จริงของมันโดยไม่ต้องเสี่ยงชีวิต

        จะได้รู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน.. มีวิชาอะไรซ่อนอยู่บ้าง..

        ทั้งหมดนี้ เจ้าจะได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย

        เป็นข้อมูลที่จะพาเจ้าไปสู่การประเมินย่างก้าวของเจ้าในอนาคต”

        ผมผ่อนลมหายใจช้า ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ทงบีโฮอย่างไม่วอกแวก

        “ซ้ำ..

        ถ้าหากว่าข้าสามารถเอาชนะตงเสวี่ยซานได้

        ตอนนั้นชื่อเสียงของตระกูลตงก็จะยิ่งเหม็นเข้าไปใหญ่

        ยิ่งกว่าที่เจ้าจะทำได้ด้วยตัวเจ้าเองเสียอีก

        เพราะการพ่ายแพ้ต่อหน้า 'ข้า' คนที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าข้าถูกซื้อตัวไปโดยคนตระกูลตง

        จะเป็นตราบาปที่ฝังลึกในประวัติศาสตร์ของพวกมัน

        เป็นความอัปยศที่ไม่อาจลบล้างได้ มันจะเท่ากับว่าตระกูลตงซื้อตัวข้าเพราะมันเกรงกลัวต่อข้า ต่างกับเจ้า!

        เจ้าถูกวางเอาไว้ให้เป็นหนึ่งตัวเต็งในการประลอง..

        หากเจ้าชนะ..!

        คนที่เสียชื่อเสียงก็จะมีแค่ตงเสวี่ยซาน แต่ไม่ได้กระเทือนไปถึงตระกูลตงเสียทีเดียว”

        พูดจบตรงนั้น.. ผมก็ได้ยื่นมือซ้ายออกไป..

        “เจ้าคิดว่าอย่างไร?

        นี่คือโอกาสที่เจ้าจะได้แก้แค้นโดยไม่ต้องลงมือเอง และยังคงรักษาความลับของเจ้าไว้ได้

        เป็นการแก้แค้นที่ชาญฉลาดที่สุด

        เจ้าว่าหรือไม่?”

        ทันทีที่คำพูดสุดท้ายของผมหลุดออกไป..

        บีโฮมันก็ได้เหล่มาที่มือที่ผมยื่นออกไป

        มันไม่เสียเวลามองด้วยซ้ำก็ได้ขยับ

        มันค่อย ๆ สอดดาบกลับเข้าฝักช้า ๆ

        จังหวะนั้นเงียบเสียจนเสียงโลหะเสียดสีกันดังชัดเจน ราวกับตอกย้ำว่าคำตอบของเขาคือ 'ตกลง'

        สีหน้าเขายังเรียบเหมือนเดิม แต่ในแววตานั้นผมเห็นความเข้าใจ และความยินยอมที่ไม่ต้องการคำอธิบายใด ๆ

        ทว่าหลังจากเก็บดาบลงไป..

        ไอ้หมอนั่นกลับเมินมือที่ยืนออกไปของผม!

        มันกลับเดินไปยังจุดที่ถุงมือของมันร่วงตกอยู่ แล้วก้มลงเก็บขึ้นมาสวมกลับเข้าที่ด้วยมือที่มั่นคงและระมัดระวัง ราวกับต้องการซ่อนสิ่งที่เพิ่งยอมรับไปเมื่อครู่อย่างแนบเนียน

        ปล่อยให้มือที่ยื่นออกไปคว้างเก้ออยู่ตรงนั้น

        ขณะเดียวกัน!

        ปราการน้ำแข็งรอบตัวเราก็ค่อย ๆ สลายตัว

        เสียงแตกร้าวที่หนักแน่นกว่าเก่าเริ่มดังขึ้นจากผนังรอบด้าน ก่อนมันจะละลายกลายเป็นไอน้ำเย็นที่ลอยวูบออกไปทีละชั้น

        ระหว่างที่ผนังน้ำแข็งกำลังละลายหายไปต่อหน้าต่อตา!

        ทงบีโฮก็หันกลับมามองผมอีกครั้ง

        สายตาของมันยังเย็นชาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มันแฝงอะไรบางอย่างไว้ลึกกว่าเดิม

        เป็นน้ำหนักของความจริงจัง เป็นคำเตือน และเป็นบางสิ่งที่คล้ายกับ 'ความคาดหวัง'

        และทันใดนั้น.. น้ำเสียงทุ้มเย็นของมันก็ดังก้องขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ปราการน้ำแข็งกำลังเผยช่องว่างออกสู่โลกภายนอก

        “อย่าทำให้ข้าผิดหวัง..

        หากเจ้าทำไม่ได้ตามที่พูดไว้..

        ข้าจะตามเจ้าไปถึงสำนัก!

        แล้วจัดการทุกอย่างด้วยมือของข้าเอง!”

        คำพูดของเขาหนักแน่นเหมือนใบมีดที่กดคอหอยของผมอยู่

        ไม่มีการพูดซ้ำ ไม่มีการขู่ซ่อน!

        แต่มันชัดเจนพอให้ผมรู้ว่าถ้าผมพลาดแม้แต่นิด..

        มันจะไม่ลังเลที่จะจัดการผมด้วยมือตัวเอง

        และใช่..

        ผมเข้าใจดีว่าไอ้เดิมพันที่ผมเสนอไป..

        มันไม่ได้มีแต่ชื่อเสียงของตระกูลตงเป็นของแลก

        แต่มันยังมีตัวผมทั้งคนเป็นเดิมพันรวมอยู่ด้วย

        ผมยิ้มมุมปากนิด ๆ อย่างคนที่รู้ว่าหมากตัวต่อไปมันจะเปลี่ยนทั้งกระดาน

        ดวงตาผมยังจับจ้องที่บีโฮไม่ว่อกแว่ก สะท้อนความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันถอย

        “ดิว (Deal)

        ข้าหมายถึง

        แน่นอน ไว้ใจข้าได้

        ข้าจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลตงเหม็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

        จนพวกมันต้องจดจำไปอีกนาน นานกว่าที่พวกมันจะลืมความอัปยศที่ข้าเคยมอบให้เมื่อวานเสียอีก

        และข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นสิ่งที่เจ้าต้องการเห็น..

        ทง บีโฮ”

        ทันทีที่ปราการน้ำแข็งละลายจนหมด ผมก็รู้ว่าภาพตรงหน้าจะทำให้ทั้งสนามต้องช็อกอีกครั้ง

        พื้นสนามที่แตกร้าว เศษน้ำแข็งกระจายเกลื่อน และผมกับทงบีโฮที่ยังยืนอยู่กลางเวทีราวกับไม่มีใครล้มใครได้จริง ๆ

        แล้วบีโฮก็หันไปมองฮูจิน แววตาของหมอนั่นนิ่ง เคร่งขรึม แต่ผมมองออกว่ามันกำลังแบกอะไรบางอย่างไว้ในใจ

        “ข้ายอมแพ้!”

        เสียงดังชัด กังวานพอจะทะลุความเงียบทั้งสนาม และทำให้ฝูงชนที่รอฟังผลถึงกับนิ่งงันไปชั่ววูบ

        ผมยืนนิ่ง ปล่อยให้ถ้อยคำนั้นดังก้องอยู่กลางอากาศ พร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

        ผมเห็นฮูจินพยักหน้าช้า ๆ แม้ใบหน้าจะยังติดแววประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

        แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้ความงุนงงกลืนหน้าที่ของตัวเองไป

        “ผู้ที่ชนะในรอบชิงสายล่างได้แก่

        หลิวเจี้ยนแห่งสำนักกระบี่สี่ขุนเขา!!

        มันจักได้ไปพบกับตงเสวี่ยซานแห่งบ้านตระกูลปีกมังกรในวันพรุ่งนี้!!”

        ทันทีที่เสียงประกาศผลดังขึ้น คลื่นเสียงจากอัฒจันทร์ก็ระเบิดออกมาเหมือนพายุที่ไม่มีใครหยุดได้

        ผมได้ยินเสียงฮือฮา เสียงสบถ เสียงก่นด่า ปะปนกับเสียงหัวเราะอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์

        ทั้งหมดมันประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน

        “อะไรกันอีกแล้ววะ! ยอมแพ้อีกแล้วเหรอ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?”

        “นี่มันตกลงกันไว้ก่อนหรือเปล่าเนี่ย! ตระกูลตงจ่ายเงินให้คิมบีโฮอีกแล้วรึไง!? พวกมันคิดจะทำลายการประลองนี้ให้หมดสิ้นเลยใช่ไหม!”

        “หรือว่าเจ้าหลิวเจี้ยนมันมีของดีอะไรถึงทำให้คิมบีโฮยอมแพ้ได้!? หมอนี่มันซับซ้อนเกินไปแล้ว!”

        เสียงซุบซิบรอบสนามดังระงม บางคนชื่นชม บางคนตั้งคำถาม บางคนก็เริ่มโยงทฤษฎีกลับมาใส่หัวผมเต็มไปหมด

        ผมได้ยินพวกเขาพูดถึง 'ความสามารถที่มองไม่เห็น' ของผมฟังดูเท่ดี

        แต่การเจรจาปิดการขายก็นับเป็นความสามารถเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

        แต่เอาเข้าจริง..

        มันก็แค่พวกเขาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคืออะไร

        และนั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ..

        ผมไม่ได้อยากให้พวกเขาเห็นทุกการเคลื่อนขยับของผม

        แต่ผมอยากให้พวกเขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดา มันคือการเดินเกมบนกระดานที่ลึกกว่า ใต้สนามนี้ยังมีสนามอีกชั้นหนึ่ง

        และผมนี่แหละคือคนที่กำลังวางหมากอยู่ตรงนั้น

        แต่ในขณะที่ผมกำลังซึมซับเสียงก่นระคนด่า

        เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของผม

        มันเย็น..

        เย็นจนเกินไป.. เย็นพอจะฝ่าความอึกทึกจากอัฒจันทร์ ฝ่าความคิดในหัว และฝ่าความรู้สึกในอกลงมาบาดหลังตรง ๆ

        “หลิวเจี้ยน!”

        ผมหันขวับไปตามเสียงเรียก ก่อนที่บางอย่างจะพุ่งตรงมาทางผมอย่างแม่นยำราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยควบคุม

        เก้าเม็ดพอดีเป๊ะ..

        แต่ละเม็ดลอยมาตรงหน้าด้วยแสงเรืองรองเบาบาง เหมือนมีประกายหมอกจาง ๆ ล้อมรอบไว้

        ผมยกมือขึ้นโดยไม่ต้องคิด คว้าได้หมดอย่างง่ายดายด้วยสัญชาตญาณที่เหมือนฝังอยู่ในกระดูก

        พอก้มลงดู ผมก็จำได้ทันที

        โอสถหมื่นทิพย์หกประการ..

        ทงบีโฮมองผม..

        แววตานั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความว่างเปล่ามันเหมือนกับว่าเขากำลังมองทะลุผ่านตัวผมไปยังอะไรบางอย่างในอนาคต

        อะไรบางอย่างที่แม้แต่ผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าคืออะไร

        “อย่าให้เสียของ”

        คำพูดเรียบ ๆ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่างไว้ทุกพยางค์

        ไม่ใช่แค่หมอนั้นให้ยาผม

        แต่เหมือนจะหาเหตุผลให้ผมไม่มีข้ออ้างหากทำไม่สำเร็จ

        หลังจากนั้นหมอนั่นก็หันหลังกลับ แล้วเดินลงจากเวทีไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองผมอีก

        ไม่มีคำร่ำลา

        ไม่มีความลังเลเหมือนมาที่นี่เพื่อส่งบางอย่างให้ผม แล้วจากไปในทันทีที่ภารกิจนั้นเสร็จสิ้น

        ผมมองตามแผ่นหลังของบีโฮที่กำลังเดินจากไปท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนในอัฒจันทร์

        หมอนั่นดูเหมือนคนที่แบกบางอย่างไว้เงียบ ๆ

        ไม่พูด ไม่อธิบาย แต่ทุกย่างก้าวของมันเปล่งเสียง

        มือผมกำโอสถในมือนั้นแน่นขึ้นความรู้สึกบางอย่างมันจุกอยู่ตรงหน้าอก

        “บีโฮ..”

        ผมเรียกเขาออกไปโดยไม่อะไรคิดมาก

        เสียงของผมเบาเล็กน้อย แต่ก็ดังพอจะฝ่าความอึกทึกนั้นไปได้

        บีโฮหยุดฝีเท้าทันทีแต่ไม่ได้หันกลับมา

        มันแค่หยุดนิ่งเหมือนขี้เกียจจะหัน

        “ปราณกระบี่ของเจ้า..”

        ผมหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนเลือกคำก่อนพูด

        “เจ้าร่ำเรียนมาจากผู้ใด?”

        รอบตัวคนเยอะแถมปราการน้ำแข็งที่เคยเป็นฉากบังตอนพวกเราสู้ก็ละลายหายไปจนหมด ผมเลยต้องระวังถ้อยคำให้ดี ไม่อยากให้สายตาใครพุ่งเป้าไปที่หมอนั่นไปมากกว่านี้

        ทงบีโฮไม่ตอบในทันที..

        แต่หลังจากเงียบไปไม่กี่อึดใจ

        เขาก็หันหน้ากลับมานิดเดียว แค่พอให้ผมเห็นแววตาด้านข้างนั้นวูบวาบอะไรบางอย่าง แล้วมันก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ สั้น ๆ

        “หนึ่งในหกกระบี่แห่งซื่อซาน..”

        จากนั้นเขาก็เดินต่อไป..

        ไม่พูดอะไรขยายความอีก..

        แต่คำตอบที่ผมได้..

        มันทำให้ขนหลังลุกชันกว่าตอนกินโอสถไปทั้งกำมือซะอีก..