หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 24 

เตรียมก่อตั้งบริษัท (รีไรท์)

 คนรอบข้างต่างชื่นชมการกระทำของหยางเซียวเล่อ แต่บางคนก็ลอบส่ายหัวและถอนหายใจ พวกเขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำของหยางเซียวเล่อ เขาคิดว่าหยางเซียวเล่อไม่ควรปล่อยเฟิงกั๋วไป

ในฐานะหนึ่งในเจ็ดวายร้ายในเมืองจินโจว มีใครบ้างที่ไม่เกลียดเฟิงกั๋วถึงกระดูก พวกเขาต้องการให้หยางเซียวเล่อจัดการเฟิงกั๋วทันที

แต่ทว่าเรื่องนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว หลังจากบอกลาทั้งสองคนแล้ว หยางเซียวเล่อก็เดินไปรอบๆ เมืองเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วกลับไปที่หมู่บ้านหลิวหยาง

ในทุกๆ วันหยางเหล่าซานและหลิวไช่อิงจะหัวเราะกันเสียงดัง เพราะธุรกิจของตระกูลหยางนั้นเริ่มไม่เพียงพอต่อการรองรับนักท่องเที่ยว พวกเขาจะต้องขยับขยายและเพิ่มเตาเพื่อปิ้งบาร์บีคิว

และวางโต๊ะวางขายบาร์บีคิวตามข้างถนนหมู่บ้านตลอดเส้นทาง จากทางเข้าหมู่บ้านด้านทิศตะวันตกไปจนถึงกลางหมู่บ้าน

ชาวบ้านคนอื่นอิจฉาและต้องการเผาร่างของหยางเหล่าซานและครอบครัวของเขา ด้วยสายตาอันลุกโชนด้วยไฟร้อนในดวงตา

ในตอนแรก พวกเขาพยายามดึงดูดแขกของหยางเหล่าซาน แต่ว่านักท่องเที่ยวเหล่านี้กลับสนใจแต่บาร์บีคิวของ   ตระกูลหยางเท่านั้น พวกเขาแทบไม่สนใจบาร์บีคิวของบ้านอื่นๆ ด้วยซ้ำ

ชาวบ้านบางคนอดไม่ได้ที่จะแอบซื้อขาแกะย่างต่อจากนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เมื่อเขาได้ลองชิมแล้ว เขาก็เริ่มให้ความสนใจและขอสูตรขาแกะย่างของหยางเหล่าซานทันที

ถึงอย่างนั้นหยางเหล่าซานจะมอบสูตรให้พวกเขาได้อย่างไร? หลังจากถูกพวกเขาเยาะเย้ย รังแกมานานหลายปี จนในที่สุดพวกเขาก็เริ่มมีปากเสียที

เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ แม้ว่าหยางเหล่าซานจะรู้ว่ามันไม่ดี แต่เขาก็ยังถามหยางเซียวเล่อว่า เขาได้เงินและเครื่องปรุงมาจากไหน

หยางเซียวเล่อ รู้ดีว่าตนเองไม่สามารถปกปิดความลับนี้ได้ตลอดไป เนื่องจากตัวเขานั้นทำตัวว่างๆ และอยู่ที่บ้านตลอดเวลา แต่จู่ๆ เขากลับสามารถหาทรัพย์สินจำนวนมากมาได้อย่างไร

ไม่ช้าก็เร็วพ่อแม่ของเขาจะต้องขบคิดเกี่ยวกับมัน ตอนนี้พวกเขาอาจจะยังไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ในหัวของพวกเขา แต่ไม่นานนัก พวกเขาจะต้องค้นหาคำตอบจากหยางเซียวเล่อเป็นแน่ 

"ผมตั้งบริษัทกับเพื่อนหลายคน และตอนนี้ผมก็ค่อนข้างว่าง เครื่องปรุงรสเหล่านี้ เป็นผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาขึ้นใหม่โดยหุ้นส่วนของผม มีหนึ่งเดียวในโลก" หยางเซียวเล่อมีไหวพริบและโกหกอย่างหน้าตาย

หยางเหล่าซานนั้นไม่ใช่เด็กสามขวบ หยางเซียวเล่อจะโกหกเขาง่ายๆ ได้อย่างไร? 

เขาจึงร้องถามว่า "บริษัทชื่ออะไร ลูกเริ่มก่อตั้งเมื่อไหร่ บริษัททำเกี่ยวกับอะไร แล้วได้ทุนมาจากไหน..."

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามมากมาย หยางเซียวเล่อ ไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาวางจานกับตะเกียบลงและพูดว่า “พ่อ อย่าถามอีกเลย อีกไม่กี่วันผมจะพาพ่อไปดูเอง แล้วพ่อจะรู้” 

เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นกังวล  หยางเซียวเล่อจึงเดินทางมาที่สำนักงานบริหารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในวันรุ่งขึ้น เพื่อเตรียมตัวที่จะจดทะเบียนบริษัทการค้า ที่มีชื่อว่าเซียวเล่อ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นธุรกิจเกี่ยวกับอาหาร ของเล่น และอื่นๆ

แต่เจ้าหน้าที่บอกเขาว่าเขาจะต้องมีที่อยู่เสียก่อน จึงจะสมัครใบอนุญาตประกอบธุรกิจ แล้วลงทะเบียนธุรกิจได้

หยางเซียวเล่อยังไม่เคยตั้งบริษัทมาก่อน และไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงเดินทางออกจากสำนักงานบริหารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ เพื่อหาข้อมูลก่อน

มันไม่ง่ายเลยที่จะทำอย่างที่คิด นอกจากนี้                  หยางเซียวเล่อก็ไม่มีเงินมากนักในมือของเขา เขาต้องมีที่อยู่ที่ดีและใหญ่โตกว่านี้ นอกจากนี้จะต้องใช้ค่าธรรมเนียมการโอนหลายแสนหยวนอีกด้วย

หยางเซียวเล่อนั้นอดคิดถึงหลี่เหวินหยูลูกพี่ลูกน้องของเขาไม่ได้ เขาเป็นนักธุรกิจ ถ้าเขาเต็มใจที่จะช่วยเหลือในเรื่องนี้ มันจะทำให้หยางเซียวเล่อทำอะไรได้ง่ายขึ้น

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องไปร้านขายยาเทียนเหอเพื่อหาเงินก่อน เมื่อเขาไปถึงร้านขายยาเทียนเหอ เขาพบกับหลี่เหวินหยูที่นี่ นั่งตรงข้ามกับถานเจิ้น ด้วยใบหน้าเศร้า ราวกับว่าสูญเสียเงินไปหลายล้าน

เมื่อมองเห็นหยางเซียวเล่อ ถานเจิ้นทักทายเขาอย่างอบอุ่น และรู้ว่าเขายังคงมาขายโสมอีกในครั้งนี้ ดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เข้มขึ้น ด้วยความตื่นเต้น

ในครั้งนี้ หยางเซียวเล่อนำโสมมาขายเป็นจำนวนมาก และสีของมันก็อยู่ในระดับที่ดี เมื่อหยางเซียวเล่อนำโสม

ออกมา ดวงตาของถานเจิ้นก็แทบจะถลนออกมา

หลี่เหวินหยูที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ประหลาดใจกับโสมเหล่านี้เช่นกัน

“หนุ่มน้อย ไปเอาโสมดีๆ แบบนี้มาจากไหน? ถานเจิ้นหยิบโสมขึ้นมาตรวจสอบหนึ่งชิ้น และวางไว้ที่ใต้จมูกของเขา พลางดมกลิ่น และร้องถามด้วยความประหลาดใจ”

“ไม่ต้องกังวล แค่บอกว่าอยากได้ไหม” หยางเซียวเล่อตอบเบาๆ 

"แน่นอน!" โสมชุดนี้เพียงพอที่จะทำให้ถานเจิ้นได้กำไรถึงสิบเท่า ไม่เพียงแค่เดือนนี้เท่านั้น แต่ยังเป็นผลงานของเดือนหน้าและอีกเดือนข้างหน้าด้วย เขาจะไม่ต้องการมันได้อย่างไร

ถานเจิ้นกอดโสมทั้งหมดไว้แน่น เนื่องจากกลัวว่า      หยางเซียวเล่อจะไม่ขายมัน หากเขาไม่พอใจและกล่าวว่า “คราวนี้โสมมีจำนวนมากเกินไป ฉันไม่สามารถหาเงินได้มากขนาดนั้น เดี๋ยวฉันต้องไปที่สำนักงานใหญ่...”

“เอ่อ อย่างนั้น เอาแค่เท่าที่ไหวก็พอ…” หยางเซียวเล่อพูด และกำลังจะเอาส่วนหนึ่งของโสมกลับคืนมา ซึ่งทำให้ถานเจิ้นกลัวมากและกอดโสมทั้งหมดและโถมตัวลงไป ไม่ให้ใครมาแย่งไปได้

“ไม่ ไม่ ไม่ ฉันสามารถจ่ายเงินให้นายสองล้านทันที จากนั้นฉันจะไปเบิกเงินที่สำนักงานใหญ่ในตอนนี้เลย สิบนาที... ไม่ ฉันจะให้เงินที่เหลือแก่นาย ภายในห้านาที”

หยางเซียวเล่อสามารถรอได้สิบหรือยี่สิบนาทีนี้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและตกลง ทันใดนั้นถานเจิ้นเขียนเช็คให้เขา           สองล้านหยวน จากนั้นก็เก็บโสมและรีบไปที่สำนักงานใหญ่

ระหว่างรอ หยางเซียวเล่อมองไปที่หลี่เหวินหยู เนื่องจากคราวที่แล้ว ผู้ชายคนนี้สนใจโสมของเขามาก ทำไมคราวนี้เขาถึงไม่ได้แสดงออกว่าอยากจะได้โสมเลย

“คุณไม่อยากได้เหรอ?” หยางเซียวเล่อร้องถามด้วยความสงสัย

จากนั้นหลี่เหวินหยูถอนหายใจ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันไม่มีอารมณ์"

หยางเซียวเล่อแปลกใจมากและถามขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

หลี่เหวินหยูส่ายหัวและพูดว่า "มีปัญหาเล็กน้อยที่บ้าน คิดว่าฉันยังจะมีอารมณ์จะจัดการกับธุรกิจอยู่อีกหรือ?"

ทางด้านถานเจิ้นรีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น และบอกว่าอีกสองร้อยล้านจะจ่ายภายในหนึ่งชั่วโมง

หยางเซียวเล่อพยักหน้าเล็กน้อย ในตอนนี้ เขากังวลมากขึ้นเกี่ยวกับปัญหาที่หลี่เหวินหยูมี เขามองไปที่หลี่เหวินหยูที่ถอนหายใจและถามว่า "คุณต้องการให้ผมช่วยไหม"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เหวินหยูก็มองขึ้นไปที่                  หยางเซียวเล่อ เขาอายุยี่สิบและแต่งตัวสบายๆ เขาจะทำอะไรได้ หลี่เหวินหยูจึงเยาะเย้ยว่า " นายจะสามารถทำอะไรได้บ้าง"

หยางเซียวเล่อ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เขาอยู่ในขั้นกลั่นปราณ ระดับที่ 3 มีเหตุผลที่จะกล่าวว่าเขาสามารถแก้ปัญหา 99% ของมนุษย์ธรรมดาได้

หากเป็นการกระทำที่ดื้อรั้น อย่างการทำให้คนตายฟื้นคืนชีพ และย้ายภูเขาและทะเล เขาก็คงทำไม่ได้จริงๆ

ถึงอย่างไรเขารู้สึกว่าหลี่เหวินหยูคงจะไม่ให้เขาทำเรื่องยุ่งยากแบบนั้น

หยางเซียวเล่อ พูดในเชิงบวกว่า “ผมสามารถช่วยคุณได้จริงๆ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” คำพูดของเขา ทำให้ถานเจิ้นหัวเราะ “อย่าล้อเล่นสิ พ่อหนุ่ม ประธานหลี่กำลังมีปัญหาจริงๆ ดังนั้นอย่าไปวุ่นวายกับเขาเลย”

หยางเซียวเล่อหยุดชะงักและพูดว่า “เป็นเพราะประธานหลี่ไม่เต็มใจที่จะพูด ผมจะไม่ถามอีก แต่ผมมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากประธานหลี่ ผมต้องการเปิดบริษัท ประธานหลี่สามารถช่วยผมหาที่อยู่ได้ไหม”

หลี่เหวินหยูกังวลใจมาก จนไม่มีเวลาช่วยเหลือ           หยางเซียวเล่อ ในเวลานี้ เขาโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฉันยุ่งมาก จนไม่มีเวลาช่วยนาย นายลองไปหาบ้านเช่าแถวนี้เอาดูก่อน”