เมื่อภรรยาขอหย่า ข้าจึงหวนคืนสู่เทพสงคราม!

บทที่ 39 รอยยิ้มเยาะเย้ย

หลังจากชายชุดดำพูดจบ หญิงสาวชุดขาวด้านหลังเขาก็รีบตะโกน "พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเรารีบหนีกันเถอะ!"

ชายชุดขาวและชายชุดดำได้ยินคำเตือนของหญิงสาวก็ฟื้นคืนสติ ทั้งสามคนหันหลังวิ่งออกไปข้างนอก ในพริบตาพวกเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

เย่เทียนเห็นว่าทั้งสามคนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ จากนั้นก็ส่ายหน้าถอนหายใจและพึมพำกับตัวเอง "เฮ้อ ไอ้พวกสารเลวนี่ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ในเมื่อพวกแกอยากตาย ข้าก็จะสนองให้"

พูดจบ เย่เทียนก็รวบรวมพลังภายในทั้งหมดในร่าง ก้าวเท้าออกไป ร่างของเขาก็หายไปจากวิลล่าในทันที และเมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็อยู่ด้านหลังชายชุดดำ

ชายชุดดำรู้สึกถึงลมเย็นที่พัดมาจากด้านหลังก็ตกใจ รีบหันกลับไป แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบสนอง ศีรษะของเขาก็ระเบิดออกด้วยเสียงดัง "ปัง..."

จากนั้นร่างของชายชุดดำก็ล้มลงกับพื้น

ชายชุดดำอีกคนมองร่างของเพื่อนร่วมทีมก็ตกตะลึง จากนั้นสีหน้าของเขาก็ซีดเซียว เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ริมฝีปากขยับแต่ไม่มีเสียง

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าการโจมตีร่วมมือของพวกเขาสามคนจะถูกเย่เทียนทำลายได้อย่างง่ายดาย พวกเขาไม่ทันได้เห็นว่าเย่เทียนลงมือก่อนหรือการโจมตีสามครั้งมาถึงเย่เทียนก่อน

ในขณะนั้น ชายชุดดำคนนี้ยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง เขาเข้าใจดีว่าฝ่ามือของเย่เทียนมีพลังมากแค่ไหน การโจมตีร่วมมือของพวกเขาสามคนนั้นไม่มีอะไรเลยต่อหน้าเย่เทียน เขาไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าเขาเผชิญหน้ากับฝ่ามือของเย่เทียน เขาจะหลบได้หรือไม่

มองดวงตาเย็นชาของเย่เทียนที่ราวกับแช่แข็งผู้คน หัวใจของชายชุดดำก็เต้นแรง ร่างกายสั่นสะท้าน ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา

เย่เทียนฆ่าชายชุดดำสามคนด้วยหมัดเดียว ช่างน่าตกใจอย่างยิ่ง แม้ว่าเบื้องหลังชายชุดดำจะเป็นโอวหยางสง หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งของจีน พวกเขาก็ทำไม่ได้เช่นกันที่จะฆ่ายอดฝีมือระดับพลังแปลงสูงสุดสามคนด้วยฝ่ามือเดียว และดูเหมือนว่าพลังของเย่เทียนจะไม่น้อยหน้าโอวหยางสง นี่มันเหลือเชื่อเกินไป

เย่เทียนมองชายชุดดำทั้งสามที่อยู่ตรงหน้าและยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวว่า "ตอนนี้พวกเจ้ายอมรับว่าข้าไม่คู่ควรที่จะเป็นนายจ้างของพวกเจ้าหรือยัง? ตอนนี้จะไปจากที่นี่หรือยัง? หรือพวกเจ้าอยากจะลิ้มรสมันอีกครั้ง?"

ชายชุดดำทั้งสามไม่กล้าลังเล รีบหันหลังวิ่งหนีราวกับสุนัขจนตรอก พวกเขาไม่กล้าส่งเสียง พวกเขารู้ว่าวันนี้ภารกิจของพวกเขาคงไม่สำเร็จ พวกเขาจึงทำได้แค่หนี นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

"คิดจะไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง"

มองชายชุดดำสามคนที่วิ่งหนีไป สีหน้าของเย่เทียนก็เปลี่ยนไป พลังสังหารอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกจากร่างของเย่เทียน พลังสังหารท่วมท้นแผ่ออกจากร่างของเย่เทียน ปกคลุมพื้นที่นี้ พลังสังหารนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น พลังชั่วร้ายไร้ขอบเขต ทำให้ทั้งพื้นที่มืดมน

เย่เทียนก้าวเท้าออกไป ไล่ตามไปในทันที จากนั้นก็เตะไปที่ชายชุดดำ การเตะของเย่เทียนรวดเร็วราวกับสายฟ้า พุ่งไปด้านหลังชายชุดดำ จากนั้นเท้าของเย่เทียนก็เตะเข้าที่หลังของชายชุดดำอย่างแรง ได้ยินเสียง "ปัง" ดังสนั่น หลังของชายชุดดำก็ระเบิดออก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา ย้อมพื้นดินให้แดงฉาน ดูเจ็บแสบตา

"อ๊าก..."

เสียงกรีดร้องของชายชุดดำดังขึ้นอย่างน่าเวทนา เมื่อได้ยินเสียงนี้ เย่เทียนก็ขมวดคิ้ว แต่การกระทำของเย่เทียนไม่ได้หยุด เขาพุ่งไปข้างหน้าและข้ามระยะทางประมาณสิบเมตร มาถึงด้านหน้าชายชุดดำ จากนั้นก็เตะเข้าไปที่ท้องของเขาอย่างแรง

"ปัง..."

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวส่งไปถึงหูของชายชุดดำ จากนั้นเขาก็เห็นว่าท้องของชายคนนั้นกลายเป็นรูโบ๋ จากนั้นท้องของเขาก็ถูกเย่เทียนเตะจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงกับพื้น ส่งเสียงดังสนั่น

"พุ่บ...พลั่ก!"

เมื่อร่างของเขาล้มลงกับพื้น ลำคอของเขาก็หวานเจี๊ยบ อ้าปากพ่นเลือดออกมา เลือดนั้นแดงสดอย่างยิ่ง ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

มองชายที่นอนอยู่บนพื้น ดิ้นทุรนทุราย เลือดท่วมตัว ดวงตาของเย่เทียนก็เปล่งประกายเย็นเยียบ มองเขาอย่างเฉยเมย และกล่าวอย่างเฉยเมย "ในเมื่อพวกแกอยากตายนัก ข้าก็สนองให้"

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ชายชุดดำก็สะดุ้งสุดตัว ความกลัวก็พุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ เขามองเย่เทียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และกล่าวซ้ำๆ "ท่าน...ท่านเย่ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเรา พวกเรายินดีเชิญหัวหน้าของพวกเรามาเจรจากับท่านเย่ หวังว่าท่านเย่จะปล่อยพวกเราไป"

เย่เทียนได้ยินชายชุดดำพูดเช่นนี้ก็หัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าหัวหน้าของพวกเจ้าจะช่วยพวกเจ้าได้หรือ? พวกเจ้าสามคนอ่อนแอต่อหน้าข้า หัวหน้าของพวกเจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า เจ้าคิดว่าเขาจะขัดใจข้าเพื่อพวกเจ้าไม่กี่คนหรือ? เจ้าเลิกหวังลมๆ แล้งๆ เถอะ จงไปตายอย่างสงบเถอะ!"

พูดจบ เย่เทียนก็ยกเท้าขึ้นเหยียบศีรษะของชายชุดดำอย่างแรง

"กร๊อบ..."

เสียงกระดูกแตกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ศีรษะของชายคนนั้นถูกเย่เทียนเหยียบจนแหลกเหลว เลือดและสมองกระจัดกระจาย ฉากนั้นโหดร้ายและน่ากลัว ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ชายคนนี้ตายอย่างอนาถ แม้ว่าพวกเขาสามคนจะมีพลังแข็งแกร่งแค่ไหน เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เทียนที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีแรงต่อต้านเลย ได้แต่กลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของเย่เทียน

การฆ่าชายชุดดำคนนั้นไม่ได้ใช้เวลามากนัก เย่เทียนรีบหดพลังของเขา และกลับสู่ท่าทางเดิมที่สงบและไร้พิษภัย เย่เทียนเงยหน้ามองไปยังตึกเล็กๆ ที่อยู่ไกลออกไป มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย และกล่าวอย่างแผ่วเบา "ดูเหมือนว่าหัวหน้าของพวกเจ้าคงจะเดาออกแล้วว่าข้าจะมาที่นี่ จึงได้ล่อข้ามาที่นี่!"

เมื่อครู่นี้ เย่เทียนใช้เทคนิคภาพมายาซ่อนตัวอยู่ในภาพมายา เขาอยู่ที่นี่โดยไม่มีช่องโหว่ใดๆ ดังนั้นเขาถึงกล้าออกมาอย่างไม่เกรงกลัว เพราะในสายตาของเขา คนธรรมดาเหล่านี้ไม่คุ้มค่าที่เขาจะลงมือ ดังนั้น เย่เทียนจึงไม่กังวลว่าอีกฝ่ายจะมองออกว่าเขาใช้เทคนิคภาพมายา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลใดๆ และตรงไปยังหน้าประตูของตึกเล็กๆ แห่งนั้น

เหตุผลที่เย่เทียนปล่อยเทคนิคภาพมายาออกมาเมื่อครู่นี้ก็เพื่อล่อให้คนเหล่านี้ออกมา

แม้ว่าพวกนั้นจะมีพลังแข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็ไม่ใช่ผู้ฝึกตน ในสายตาของพวกเขา พลังของเย่เทียนก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น

ตราบใดที่พวกเขาปรากฏตัว พวกเขาจะถูกเย่เทียนกำจัดให้หมด ดังนั้นเขาจงใจปล่อยเทคนิคภาพมายาออกมา เพื่อล่อให้คนเหล่านี้ออกมา

จุดประสงค์ของเย่เทียนง่ายมาก นั่นคือการกำจัดคนพวกนี้ให้หมด จากนั้นเขาจึงจะสามารถใช้โอกาสนี้ในการฆ่าชายชุดดำเหล่านี้ และชิงอาวุธจากมือของพวกเขา

แน่นอนว่าแผนของเย่เทียนประสบความสำเร็จ เขาประสบความสำเร็จในการล่อชายชุดดำเหล่านี้ออกมา

อย่างไรก็ตาม ในใจของเย่เทียนยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง ท้ายที่สุด เมื่อเขาจัดการกับชายชุดดำสองคนนั้น เขาใช้พลังทั้งหมดของเขา ดังนั้นพลังปราณในร่างกายของเขาจึงถูกใช้ไปอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องหาที่เงียบๆ สักแห่งเพื่อฝึกฝน เพื่อชดเชยการสูญเสียพลังปราณ และฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ

ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่ไกลนัก ต้นไม้ที่นี่หนาแน่นมาก และบริเวณโดยรอบก็ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง เหมาะแก่การที่เย่เทียนจะไปฝึกฝน

ปลายเท้าของเย่เทียนแตะเบาๆ ร่างกายทั้งหมดของเขาก็พุ่งออกไปด้านข้าง ในพริบตาก็ไปไกลถึงร้อยจ้าง

"วูบ..."

พลิกตัวและทรงตัวได้ เย่เทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองสำรวจไปรอบๆ เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ สีหน้าของเย่เทียนก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองหลายพันลี้ ที่นี่กลับไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย เย่เทียนไม่เชื่อว่าพวกนั้นกล้าวางกับดักเขาที่นี่ เขาไม่เชื่อว่าคนพวกนั้นเป็นคนโง่

"วูบ! วูบ..."

ในขณะนั้น เสียงลมแหวกอากาศก็ดังมาจากด้านหลังของเย่เทียน เมื่อได้ยินเสียงนี้ มุมปากของเย่เทียนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย

สัมผัสของเย่เทียนนั้นเฉียบคมเพียงใด ในสัมผัสของเขา ร่างของชายชุดดำเหล่านั้นกำลังเข้าใกล้เขาอย่างรวดเร็ว

เย่เทียนคำรามและกล่าวอย่างดูถูก "แค่พวกเจ้าก็คิดจะขวางข้า?"

ในขณะที่พูด กำปั้นทั้งสองข้างของเย่เทียนก็กำแน่น พลังปราณอันหนาแน่นรวมตัวกันในกำปั้นของเย่เทียน แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาจากกำปั้นของเย่เทียนอย่างต่อเนื่อง

"ตูม..."

ในวินาทีต่อมา เสียงดังสนั่นก็ดังออกมาจากกำปั้นของเย่เทียน จากนั้นแสงสีทองก็คำรามอย่างบ้าคลั่งในกำปั้นของเย่เทียนราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นมังกรศักดิ์สิทธิ์สีทองก็พุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง

…………………..