ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

หลังจากที่หลงหยุน เขาได้จัดการกลับหมาป่าแห่งการสังหารไปแล้วนั้นเอง เขากับหลานหยูได้ทำการรีบไปกระโดดน้ำที่บ่อน้ำด้านหลังของหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเอง

หลังจากที่พวกเขานั้นฆ่ามันได้ตอนนี้พวกเขาทั้งได้ทำการกระโดดลงไปในบ่อน้ำนี้ตัดมาที่ทางพวกหลงหยุน กับหลานหยู ที่ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังดำไปลงใต้น้ำนั้นเองทั้งสองคนนั้นไม่ว่ายน้ำดำลงไปเพื่อจะหาทางออกจากที่นี่จนตอนนี้นั้นพวกเขาดำน้ำในที่แห่งนี้มาได้ประมาณ 50 เมตรแล้วนั้นเอง

"ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะลึกกว่าที่คิดนะ"

 หลงหยุนนั้นหลังจากที่เขาได้ทำการดำน้ำมาแล้วกว่า 50 เมตรเขาก็สามารถรู้สึกได้ทันทีว่าในบ่อแห่งนี้นั้นเป็นบ่อที่ลึกขนาดไหนนั้นเองส่วนทางหลานหยูเธอเองก็รู้สึกเหมือนกันแต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเธอทั้งสองคนก็ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้นั้นเอง แต่ทันใดนั้นระหว่างทั้งสองคนกำลัง กำลังว่ายน้ำไปอยู่ นั้นเอง และแล้ว พวกเธอ นั้น ไม่รู้เลยว่ากำลังมีสัตว์อสูรที่อยู่ใต้น้ำกำลังจะโจมตีพวกเขาอยู่นั้นเองมัน นั้นได้สังเกตมาสักพักแล้วการมาถึงของพวกหลงหยุน นั่นเองมันกำลังรอจังหวะดีๆอยู่ในการโจมตีใส่พวกหลงหยุน แล้วมันเมื่อได้เห็นโอกาส ก็ไม่รอช้าเมื่อเห็นพวกหลงหยุนได้ทำการรีบโจมตีด้วยทำการปล่อยสายฟ้าออกจากร่างกาย เข้าโจมตี ของทั้ง 2 คน ทันใดนั้นก็ได้มีการจู่โจมมาจากด้านหลังของพวกเขา โดยการโจมตีสายฟ้านั้นเอง ด้วยความเร็วสูง ส่วนทาง ด้านทั้งสองคน นั้นได้สัมผัสถึงการโจมตีที่ใกล้เข้ามานั้นเองทำให้พวกเขานั้นต้องรีบหันหน้าไปดูการโจมตีที่กำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขา แล้วเมื่อทั้งหลงหยุนและหลานหยูเมื่อพวกเขาทั้งสองคนได้เห็นการโจมตีนี้ทำให้ ทำให้พวกเขานะต้องรีบทำการหลบในทันทีทั้งหลงหยุนและหลานหยูพวกเขาทั้งสองคนได้ทำการหลบไปคนล่ะทิศคนละทางเพราะว่าในน้ำแห่งนี้นั้นพวกเขาจะเคลื่อนตัวลำบากนั้นเอง

"โธ่เว้ยนี่มัน อะไรกันเราโดนโจมตีงั้นนั้นหรอสัตว์อสูรอะไรถึงมาโจมตีพวกเราคงไม่ใช่สินะต้องเรียกว่าสัตว์ทะเลหรือไม่ก็สัตว์ใต้น้ำ" 

ทันใดนั้นการโจมตีที่เป็นสายฟ้าก็ได้ทำการพุ่งผ่านร่างของพวกเขาทั้งสองคนไปโดนกับพื้นดินในใต้น้ำนั้นเอง แล้วทำให้ด้านล่างนั้นถึงกับมีแรงระเบิดออกมากระจุยกระจายไปในใต้น้ำ แล้วทั้ง สองคนก็ได้ทำการหันไปดูว่าอะไรกันเป็นสิ่งที่โจมตีพวกเขาและเมื่อพวกเขามองไปสิ่งที่โจมตีว่าเขานั้นเองพวกเขานั้นก็ได้เห็นว่ามันคืออะไร แล้วเมื่อพวกเขานั้นกำลังเห็นสิ่งที่ กำลังว่ายน้ำมาอย่างความเร็วสูงพวกเขาก็สามารถสังเกตได้ว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่ พวกเขาทั้งสองคนนั้นได้จ้องไปสิ่งที่กำลังมองมาทางที่พวกเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย งูตัวใหญ่ตัวหนึ่งเป็นสีฟ้าใสแล้วมีสายฟ้ากำลังพันอยู่รอบกายอยู่นั้นเองตอนนี้มันกำลังจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนอยู่และคงเป็นงูตัวนี้ที่โจมตีพวกเขานั้นเองโดยที่หลง หยุน 

หลังจาก ได้เห็นแบบนั้นเขาก็ได้ทำการดูทันทีว่านี่มันคืองูอะไรส่วนหลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นงูตัวนี้เธอนั้นก็รู้ทันทีเพราะลักษณะนั้นเธอเคยอ่านเจอเหมือนกัน

"งูอัสนีหนองน้ำงั้นหรอทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้ปกติมันต้องอยู่ลึกลงไปมากกว่าร้อยกว่าเมตรสิทำไมมันถึงมันขึ้นมาบนนี้ได้"

หลานหยูเธอนั้นรู้ดีว่าเธอเคยอ่านในตำราหนังสือของนิกายมาก่อนว่างูอัสนีหนองน้ำนั้นเป็นสัตว์ที่อยู่ลึกลงไป ในใต้น้ำ มันจะชอบทำการโจมตีใส่มนุษย์อยู่เป็นบ่อยๆนั้นเองเพื่อจะฆ่ามนุษย์และนำมาเป็นอาหารของตัวมันเอง แต่ไม่นึกมาก่อนเลยว่าเธอและหลงหยุนจะได้มาเจอกับงูอัสนีหนองน้ำส่วนทางหลานหยูเธอนั้นก็ได้พยายามคิดว่าจะทำยังไงดีตอนนี้ เพราะว่าตอนนี้พวกเธอกำลังอยู่ในน้ำทำให้พวกเธอนั้นเคลื่อนไหวอย่างลำบากนั้นเอง แต่ทางด้านของหลงหยุนหลังจากเขาได้เห็นงูอัสนีหนองน้ำตอนนี้เขากำลังตรวจสอบการระดับบ่มเพาะของมันเขานั้นได้เห็นว่าระดับการบ่มเพาะของมันนั้นน่าสนใจเป็นอย่างมากนั้นเองเพราะระดับการบ่มเพาะของมันอยู่ที่ระดับหลอมรวมขั้นกลาง นั้นเองเทียบเท่ากับหนอนใต้ดินที่พวกเขานั้นเคยสู้ด้วยมาก่อน และแถมตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนกำลังอยู่ในน้ำอีกพวกเขาจะมีปัญญาไปสู้อะไรกับเจ้างูอัสนีหนองน้ำตัวนี้

" บัดซบสิ้นดีทำไมพวกข้าต้องมาเจอกับสัตว์อสูรระดับหลอมรวมขั้นกลางในที่แห่งนี้ด้วย"

 หลงหยุนเขานั้นได้ด่าทอในใจเพราะอะไรพวกเขาต้องมาเจอกับโชคร้ายตลอดเวลาเลย แถมตอนนี้โอกาสรอดของพวกเขาก็แทบจะเป็นศูนย์ เพราะว่าตอนนี้พวกเขานั้นอยู่ใต้น้ำจนแทบไม่สามารถจะขยับตัวได้เหมือนตอนอยู่บนบกของ นั้นเอง

" เอาไงเป็นกันวะต้องหนีให้ได้" 

และหลังจากนั้นหลงหยุนก็ได้ทำการรีบมองไปหาหลานหยู แล้วรีบทำการบอกเธอทันที

" พวกเราต้องรีบหนีแล้วลงไปด้านล่างกันเถอะ"

 และหลังจากนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการว่ายน้ำลงไปด้านล่างด้วยความเร็วสูงสุดส่วนทาง หลานหยู หลังจากเธอนั้นได้เห็นหลงหยุนแบบนั้นเธอก็ทำตามคือกันได้รีบว่ายน้ำเพื่อจะหนีงูอัสนีหนองน้ำ ในทันที พวก เขาได้ความเร่งความเร็วสูงสุด เท่าที่จะเป็นไปได้แล้วในตอนนี้ได้ใช้รีดเค้นพลังงานทั้งหมดที่มีในร่างกายของพวกเจ้าโคจรพลังร่างกายอย่างถึงที่สุดเพื่อจะสลัดให้หลุดพ้นจาก งูอัสนีหนองน้ำ นั้นเองโดยพวกเขาได้รีบดำน้ำไหว้ด้วยความเร็วสูงสุด จนตอนนี้นั้นพวกเขาดำน้ำได้มาถึง 100 เมตรส่วนงูอัสนีหนองน้ำมันก็ได้ทำการไล่ตามพวกหลงหยุนมาอย่างติดๆ นั้นเอง

" โธ่เว้ยเจ้า งูบ้านิตามไม่เลิกเลยจริงๆ สงสัยต้องโจมตีมันหน่อยซะแล้ว" 

ทันใดนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการใช้งานเตรียมปลดปล่อยวิชาของเขาในทันทีทันใดนั้นกรงเล็บมังกรสังหารสิ้นก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจากกรงเล็บของหลงหยุนเข้าโจมตีใส่งูอัสนีหนองน้ำที่กำลังว่ายตามพวกเขามาอย่างติดๆแต่ทางงูอัสนีหนองน้ำมันก็ได้ทำการปล่อยสายฟ้ารอบตัวของมันกลายเป็นโล่กำบัง เพื่อป้องกันตัวมันเองจากการโจมตีของหลงหยุน และทันใดนั้นคลื่นพลังกรงเล็บของหลงหยุนก็ได้โดนเข้ากับการป้องกันของ งูอัสนีหนองน้ำแต่แล้ว ทำให้เกิดการปะทะกันเข้าเสียงระเบิดดัง

ตู้ม !!!!

แต่ว่าผลที่ได้คือ ผลที่ปรากฏก็คือการโจมตีของหลงหยุนนั้นไร้ผลทุกอย่างแต่ก็เป็นไปตามแผนอย่างน้อยก็สามารถช่วยถ่วงเวลาให้สักวินาทีก็ยังดีพวกเขาทั้งสองคนนั้นได้รีบเร่งหนีกันสุดชีวิต

"ทำไงกันดีหลงหยุนเราจะสามารถรอดจากการตามล่าของมันได้อย่างไรกันทั้งความเร็วมันก็มากกว่าเราพลังยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยตอนนี้พวกเราตายแน่ถ้าสู้กับมัน" 

หลานหยูเธอนั้นรู้ดีเป็นอย่างมากนั้นเองถ้าพวกเธอสู้กับงู อัสนี หนองน้ำ ในสถานที่แห่งนี้ก็ไม่ต่างเอาชีวิตของทั้งสองไปทิ้ง

" ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ตอนนี้พวกเราต้องรีบแล้วหนีออกไปให้ไวที่สุดอย่างน้อยก็ทิ้งห่างมันให้ได้"

 หลงหยุนเขาได้ทำการเร่งสปีดขึ้นอีกเพื่อจะหนี งูอัสนีหนองน้ำให้ได้นั้นเองส่วนทาง หลานหยู เธอก็ได้ทำการ รีบเร่งความเร็วขึ้นอีกเพื่อตามหลงหยุนแต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขานั้นก็ไม่ อาจจะมีความเร็วสู้เท่ากับงูอัสนีหนองน้ำได้เลยสักนิดเดียวทันใดนั้น งูอัสนีหนองน้ำมันได้ทำการเร่งความเร็วของมันพุ่งขึ้นมาเพื่อจะจัดการพวกเขาทั้งสองคนนั้นเอง โดยมานั้นได้พุ่งเป้าไปที่หลานหยูเป็นคนแรกนั่นเอง

"แย่แล้ว" 

หลานหยู เธอนั้นที่ได้เห็นว่างูอัสนีหนองน้ำกำลัง พุ่งเข้ามาก็ได้ทำการรีบตะโกนในทันทีส่วนทางหลงหยุนเมื่อเขาได้เห็นแบบนั้น เขาก็ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะไปช่วยหลานหยูดีหรือไม่หรือเขาจะหนีไปคนเดียวแต่ถึงอย่างไรเขาคงไม่สามารถทิ้งสหายของเขาได้แน่นอนคราวนั้นได้เลือกที่จะไปช่วยหลานหยู แล้วเห็นว่างูอัสนีหนองน้ำกำลังทำการจะโจมตีใส่ หลานหยูเขานั้นได้รีบทำการหันและทำการไปช่วยหลานหยูในทันทีแต่ระหว่างที่เขากำลังที่กำลังขึ้นไปช่วยหลานหยูนั้นเองเขาก็ได้สังเกตถึงบางอย่าง ที่ตอนนี้นั้นกำลังอยู่ไปประมาณ 20 เมตรจะได้ทางขวาของเขานั้นเอง

" นั้นมันอะไรนะ"

 หลงหยุน ได้สังเกตว่ามีช่องทางแห่งหนึ่งประมาณ 20 เมตรที่สามารถให้เขากับหลานหยูนั้นเข้าไปได้นั้นเองและเขาก็สามารถคิดอะไรขึ้นมาได้และในตอนนี้ว่าทางรอดของพวกเขามันคืออะไร แต่ตอนนี้นั้นเขาต้องรีบบอก หลานหยูให้รู้นั้นเอง เขานั้นได้มองไปที่หลานหยูที่ตอนนี้นั้นกำลังโดนงูอัสนีหนองน้ำไล่ตามอยู่นั้นเอง

"คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ"

หลงหยุนเขาก็ได้ทำการรีบว่ายไปช่วย หลานหยู ในทันทีแบบไม่รอช้าส่วนทางด้าน หลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนว่ายขึ้นมาทำไมเธอน่าสงสัยเป็นอย่างมากนั้นเองแต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลานะที่จะมาสนใจเพราะกำลังหนีงูอัสนีหนองน้ำอยู่นั้นเอง ส่วนทางหลงหยุนที่ได้ทำการว่ายน้ำขึ้นมาแล้วเขาก็ได้ทำการรีบโจมตีใส่งูอัสนีหนองน้ำ ด้วยท่ากรงเล็บมังกรสังหารสิ้น แต่ก็เหมือนเดิมอยากทุกครั้งเพราะว่างูอัสนีหนองน้ำมาได้ทำการใช้สายฟ้ารอบตัวของมันมาเป็นโล่กำบังในการตั้งรับการโจมตีของหลงหยุนนั้นเองและสามารถทำให้การโจมตีของหลงหยุน ได้ไร้ผลไปนั้นเองทำให้ตัวของเขานะอารมณ์เสียไปอย่างมากแต่ก็สามารถบอกเวลาได้นิดหน่อยเพราะว่า หลานหยู ได้มาอยู่ กลับหลงหยุนแล้วนั้นเองที่ข้างๆของหลงหยุน

" นี้เจ้าว่ายขึ้นมาทำไมกัน" 

แต่ว่าหลงหยุนนั้นเขาไม่คิดจะตอบคำถามหลานหยูเลยสักนิดได้ทำการจับตัวของ หลานหยู แล้วทำการเล่าเรื่องที่เขาเจอมาตะกี้นั้นเอง แล้วเมื่อหลานหยูเมื่อเธอได้ยินแบบนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก

 "จริงหรอ"

หลงหยุนนั้นได้ทำการพยักหน้าทันที

"เจ้าไปก่อนเลยเดี๋ยวข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้" 

ส่วนหลานหยูเมื่อเธอได้ยินว่า หลงหยุนนั้นจะถ่วงเวลาก็ทำให้เธอนั้นตกใจเป็นอย่างมากนั้นเอง

" นี้เจ้าบ้าหรือไงกันเจ้าคนเดียวไม่ไหวหรอก เจ้าจะไปสู้กับเจ้างูอัสนีหนองน้ำที่เป็นระดับหลอมรวมขั้นกลางได้อย่างไรกันเจ้าอย่าลืมสิเจ้าเคยแพ้ให้กับหนอนใต้ดินที่ระดับพอๆกับมันมาเลยนะ" 

แต่หลงหยุนนั้นเขาก็ไม่ได้ทำการ กล่าวต่อได้ทำการพุ่งไปหา งูอัสหนองน้ำ แล้วหันมาหาหลานหยู

" รีบไปซะ"

 หลานหยูเมื่อเธอได้ยินคำสั่งแบบนั้นเธอ ก็ไม่สามารถขัดอะไรได้ได้รีบไปทางที่ หลงหยุน บอก แล้วหลังจากที่ หลานหยูนั้นได้ไปแล้ว หลงหยุนก็ได้ทำการหันกลับไปมองงูอัสนี้หนองน้ำในทันที ส่วนงูหนองน้ำมันหลังจากที่ได้มาอยู่ตรงหน้าของ หลงหยุน ก็หันมาสนใจหลงหยุนแทนเพราะคนที่โจมตีมันมา 2 รอบ ก็ คือหลงหยุนนั้นเอง มัน นั้นยิ่งอารมณ์เสียอยู่ด้วยที่หลงหยุนได้มาโจมตีมันถึง 2 ครั้ง มันก็ได้ทำการพุ่งเข้าใส่หลงหยุนแล้วอ้าปากเพื่อจะกินหลงหยุนไปทั้งตัว แต่ทาง หลงหยุนนั้นเขาก็ไม่ได้ยอมอยู่เฉยๆ ได้ทำการหลบการโจมตีโดยว่ายขึ้นด้านบนจนสามารถหลบหารโจมตีได้อย่างฉิวเฉียดนั้นเอง แล้วทำให้หลงหยุนได้มีโอกาสในการหนีนั่นเอง

" ตอนนี้แหละต้องรีบหนีแล้ว"

 แต่ระหว่างที่หลงหยุนกำลังจะว่ายหนีอยู่นั้น หางของ งูอัสนีหนองน้ำของมัน ก็ได้ทำการพุ่งเข้าไปรัดใส่หลงหยุนด้วยความเร็วสูงโดยที่หลงหยุนนั้นไม่สามารถหลบได้นั้นเอง ส่วนทางของหลงหยุนเท่านั้นก็รู้สึกตัวได้ว่ามันสายไปแล้วในตอนนี้

" หือ อะไรกัน " 

หลงหยุนนั้นหลังจากที่เขานั้นได้ถูกรัดไปทั้งตัวในตอนนี้ไม่สามารถขยับได้นั้นเอง แล้ว งูอัสนีหนองน้ำมันได้เห็นว่าแผนการของมันนั้นสำเร็จก็ยิ้มออกมาอย่างซะใจ มันนั้นรู้อยู่แล้วว่าหลงหยุนจะสามารถหลบได้ อยู่แล้วนั้นเอง มันนั้นได้คิดว่าถ้าหลงหยุนสามารถหลบการโจมตีมันได้ต้องประมาทโดยไม่ทันระวังหางมันแน่นอน มันได้คิดจะใช้หางมันนั้นรัดหลงหยุน ถึงหลานหยูจะหนีไปได้แต่มันไม่ได้สนใจหลานหยูสิ่งที่มันสนใจคือ หลงหยุนที่บังอาจมาโจมตีมันได้ วันนั้นได้ทำการรัดใส่หลงหยุนด้วยแรงของมันนั่นเองทำให้ทางของหลงหยุนเมื่อเขานั้นได้โดนรัดก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดแล้วรู้สึกว่าร่างกายของเขานั้นเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนั้นเอง

" โธ่เว้ย หายใจแถบไม่ออกเลย" 

หลงหยุนที่เขาได้อยู่ในน้ำแล้วกำลัง โดนงูอัสนีหนองน้ำกำลังรัดตัวเขาแล้วกำลังพันรอบๆ ทันใดนั้น เสียงกระดูกหักของ หลงหยุนก็ได้ดังขึ้นมาดัง แกร๊ก ๆๆ ที่โดนแรงรัดของงูอัสนีหนองน้ำนั้นเองเขา เขานั้นได้ใช้แรงทั้งหมดที่นี่เพื่อจะสามารถหนีจากแรงรัดของ งูอัสนีหนองน้ำได้นั้นเองแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถหนีจากแรงรัดของงูอัสนีหนองน้ำได้ ตอนนั้นได้ลองใช้แรงพละกำลังทั้งหมดที่มีใช้ออกมาสักพักใหญ่แต่ตอนนี้เขาแทบจะหมดแรงเต็มที่แล้วนั้นเอง ยิ่งตอนนั้นกระดูกเขา ก็เริ่มหักเต็มทีถึงเขานั้นจะมีกายาเทพมังกรก็ตามที สติของเขานั้นแทบจะประคองไว้ไม่อยู่แล้วในตอนนี้ ส่วนทางงูอัสนีหนองน้ำมันได้ยินว่ามนุษย์คนนี้ช่างขัดขืนมาแต่เหลือเกินมานั้นก็ได้ทำการจ้องมอง หลงหยุน ด้วยสีหน้าสะใจเป็นอย่างมากนั้นเอง ตอนนี้นั้น หลงหยุน เขาไม่มีแรงในการขัดขืนการรัดแล้วนั้นเองเขาด็ได้ปล่อยแขนออก จากการขัดขืนนี้ดวงตาของเขานั้นตอนนี้ริบหรี่เต็มทีเขานั้นสามารถรู้ได้แล้วว่าตัวเขาต้องไม่รอดอย่างแน่นอน แต่ก่อนที่เขาจะตายนั้นอย่างน้อยเขาก็ได้มองกลับไปหาหลานหยูที่ตอนนี้เธอกำลังว่ายน้ำเพื่อไปที่ทางที่เขาบอกนั้นเอง

" อย่างน้อยข้าสามารถทำให้เจ้าหนีไปได้ ยังดี" 

หลงหยุนเขาได้ทำการ ยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนนั้นเอง แล้วทำการจ้องมองไปที่งูอัสนีหนองน้ำที่มันกำลังจ้องมองเขาอย่างน่ากลัวนั้นเอง ส่วนทางด้านของ งูอัสนีหนองน้ำเมื่อมันไม่ได้เห็นว่าหลงหยุนในตอนนี้นั้นจะขัดขืนมันแม้แต่น้อยมันก็ได้อ้าปากเตรียมตัวจะกลืนกินหลงหยุน ทั้งเป็น และ ก่อนสติของ หลงหยุน จะหายไปนั้นเองเขาก็ได้กล่าวคำบอกมาคำสุดท้าย

" ลาก่อน หลานหยู ขอบใจที่เป็นเพื่อนร่วมทางข้านะ " 

หลงหยุน ได้ยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วตะโกน ด้วยพละกำลังเสียงแรง เฮือกสุดท้าย ทั้งหมดที่มีของเขา

"เขตแดนเทพมังกร"

และทันใดนั้น สติของเขาก็ได้หายไปแล้วนั้นเอง

แต่ถ้าหลานหยู เธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนได้ยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนนั้นเธอนั้นจะซึ้งเป็นอย่างมาก นั้นเอง