เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หมัวมัว เสิ่นเย่ว์เฉินก็ชะงักไปเล็กน้อย นางรู้สึกว่าเื่นี้กะทันหันเกินไป
เนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่าหวาดกลัวนางปกตินอกจากวันที่หนึ่งกับวันที่สิบห้าของทุกเดือน รวมถึง่เทศกาลปีใหม่แล้วเสิ่นเย่ว์เฉินจะไปที่เรือนหลักน้อยมากวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับเอ่ยปากให้นางไปที่เรือนอย่างหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังส่งหลี่หมัวมัวมาเชิญเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนได้รับความสำคัญจนน่าแปลกใจ
สะใภ้รองตระกูลจู นางเคยได้ยินชื่อนี้หลายครั้งแล้ว แต่ยังไม่เคยพบตัวจริง
เสิ่นเย่ว์เฉินพาอู๋มามากับชุ่ยซินเดินตามหลี่หมัวมัวไปพบฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนหลักทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความกังวล ระหว่างทางหลี่หมัวมัวพยายามเดินอยู่ในที่ร่มที่มีเงาของต้นไม้แม้เส้นทางจะอ้อมไปสักหน่อยแต่ก็ไม่ได้เสียเวลาถึงเพียงนั้น
เมื่อเข้าไปในลานเรือน สิ่งแรกที่สะท้อนสู่ม่านสายตาคืออ่างไท่ผิง[1]ทรงกลมที่วางเรียงอยู่ในลานเรือนน้ำในอ่างกระเพื่อมไหวดูวิจิตรงดงาม ปลาจิ๋นหลี่[2]กำลังอ้าปากน้อยๆกลืนใบไม้เขียวที่ลอยอยู่เหนือน้ำเข้าไปอย่างมีชีวิตชีวา เมื่อเห็นเงาคนเดินเข้ามาก็รีบหมุนตัวดำผุดลงไปซ่อนใต้น้ำ
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเชื่อเื่ฮวงจุ้ยมาก และฮวงจุ้ยที่ดีจะต้องหลบลมสะสมชี่ มีน้ำเกื้อหนุน[3]ซึ่งในนั้นจะต้องมีน้ำเป็สำคัญ
ปลาจิ๋นหลี่หลายตัวนี้ล้วนจัดการตามคำแนะนำของอาจารย์ฮวงจุ้ยท่านหนึ่ง กล่าวว่าการทำเช่นนี้จะช่วยสกัดกั้นิญญาร้ายไว้ภายนอกและสั่งสมความสงบสุขไว้ภายใน
ชุ่ยซินอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก จึงอดใจไม่ไหวหันไปมองอ่างปลาอยู่หลายคราแต่จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบของอู๋มามาที่อยู่เบื้องหน้าดังขึ้นในเชิงกำชับ“อีกประเดี๋ยวไปพบฮูหยินผู้เฒ่า เ้าห้ามทำตัวขายหน้าเด็ดขาด”
ชุ่ยซินได้ยินดังนั้นก็รีบก้มหน้าลง ไม่กล้ามองไปทั่วอีกก่อนจะตกปากรับคำอย่างเชื่อฟัง
เสิ่นเย่ว์เฉินเดินเอื่อยเฉื่อยจนมาถึงหน้าประตูม่านไม้ไผ่ถูกเลิกขึ้นอย่างเหมาะเจาะสาวใช้รูปร่างสูงเพรียวผิวขาวสะอาดสะอ้านนางหนึ่งเดินเข้ามาย่อตัวคารวะพร้อมยิ้มพลางเอ่ย “คารวะคุณหนูใหญ่เ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังพูดถึงท่านอยู่พอดี”นางกล่าวพลางเดินนำทางเข้าไป
เสิ่นเย่ว์เฉินพิศมองใบหน้าอีกฝ่าย ขบคิดครู่หนึ่งจึงจำได้ว่านางคือชุนิสาวใช้ขั้นสองในเรือนฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นจึงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนตอบว่า“รบกวนพี่ชุนิแล้ว”
ในเรือนหลักมีสาวใช้รุ่นเยาว์กับสาวใช้รุ่นใหญ่จำนวนมากเสิ่นเย่ว์เฉินต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าจะจำชื่อและลักษณะของพวกนางได้ทั้งหมด
ชุนิรับใช้นำทางเสิ่นเย่ว์เฉินเข้าไปในห้องขณะนี้ในห้องทางทิศตะวันตกของเรือนหลักมีคนราวเจ็ดแปดคน บ้างก็ยืนบ้างก็นั่งนอกจากนายท่านรองเสิ่นจื้อเจียนแล้ว ที่เหลือล้วนเป็สตรีในครอบครัว
เมื่อเสิ่นเย่ว์เฉินเดินเข้ามา กระแสลมเย็นพลันกระทบไปทั่วร่างนางหลุบตามองต่ำ เร่งฝีเท้าเดินไปหน้าตั่งหลัวฮั่น[4]สลักลายที่ทำจากไม้อวี๋[5]ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องสองเข่าทรุดลงบนเบาะกลม โขกศีรษะอย่างนอบน้อมตามขนบธรรมเนียมพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เย่ว์เฉินคารวะท่านย่าเ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นแต่งกายงดงาม ใบหน้าอวบอิ่มนั่งอยู่ที่ตั่งด้วยท่าทางสงบนิ่ง แย้มยิ้มบางๆ รับการคารวะจากนางก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เ้ามาแล้วหรือ”
เสิ่นเย่ว์เฉินหันไปหานายท่านรองเสิ่นจื้อเจียนและเซียวซื่อภรรยาเอกของเขา“เย่ว์เฉินคารวะท่านอารองเ้าค่ะ”
“เย่ว์เฉินคารวะท่านอาสะใภ้รองเ้าค่ะ”
เสิ่นจื้อเจียนผงกศีรษะด้วยใบหน้าเฉยชา แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเนิบช้ากระทั่งหนังตายังไม่กระตุกสักกระผีกริ้นส่วนเซียวซื่อที่อยู่ข้างกันกลับยิ้มจนตาหยี ทั้งยังแสร้งเรียก ‘เฉินเอ๋อร์’ อย่างสนิทสนมครั้งหนึ่งทำเอาเสิ่นเย่ว์เฉินเกือบไม่รู้ตัวว่านางกำลังเรียกตนอยู่
เซียวซื่อเพิ่งกล่าวจบดรุณีน้อยสองนางคนหนึ่งตัวเล็กคนหนึ่งตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าก็ลุกขึ้นคารวะตามทั้งยังยิ้มพราย เรียกเสิ่นเย่ว์เฉินว่าพี่สาวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
คนที่โตกว่า เรียวคิ้วดุจกิ่งหลิว ดวงตาดุจผลซิ่ง องคาพยพงามพิลาส ทั้งพัสตราภรณ์และเครื่องประดับที่สวมใส่ล้วนประณีตงดงามนางคือบุตรสาวคนโตที่เกิดกับเซียวซื่อผู้เป็ฮูหยินบ้านรอง ปีนี้อายุสิบสี่ปีแล้วเด็กกว่าเสิ่นเย่ว์เฉินหนึ่งปี ส่วนคนที่เด็กกว่ามีดวงหน้าน่ารัก คิ้วเรียวยาวองคาพยพทั้งห้าไม่ได้ดูงดงามเท่าเสิ่นเย่ว์ฉางที่เป็พี่สาวร่วมมารดาของนางแต่ผิวกายขาวนวลเหนือล้ำกว่า ดุจดั่งตุ๊กตาหยกขาวก็มิปานนางคือบุตรสาวคนรองของเซียวซื่อ นามว่าเสิ่นเย่ว์จิ่น อายุสิบสองปี
เสิ่นเย่ว์เฉินพิศมองลูกพี่ลูกน้องหญิงทั้งสองที่ปกติเป็พวกยโสใจแคบคราวนี้ถึงกับคารวะนางอย่างเกรงอกเกรงใจ ทำให้นางชะงักไปเล็กน้อยคิดว่าวันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วกระมังถึงอย่างนั้นนางก็ยังเรียกคืนสติได้เร็ว รีบคารวะตอบครึ่งขั้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแ่เบาว่า“น้องสาวทั้งสองเกรงใจไปแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นรอจนนางและคนในครอบครัวพบหน้าทักทายกันเรียบร้อยค่อยแนะนำนางให้สะใภ้รองตระกูลจู ยิ้มพลางเอ่ย “สะใภ้รอง นี่คือเสิ่นเย่ว์เฉินหลานสาวคนโตของข้าคัมภีร์คัดมือหลายม้วนที่มอบให้ฮูหยินผู้เฒ่าคราวที่แล้วก็เป็ฝีมือของเด็กคนนี้เย่ว์เฉิน ยังไม่รีบเข้ามาคารวะสะใภ้รองตระกูลจูอีก”
ั้แ่เสิ่นเย่ว์เฉินเดินเข้าประตูมา สะใภ้รองตระกูลจูก็พิศนางอยู่เงียบๆมองสำรวจไปแล้วรอบหนึ่งตอนนี้เห็นนางเดินเนิบนาบก้มหน้าเข้ามาคุกเข่าคารวะทักทายใกล้ๆจึงมองสำรวจนางอีกครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มให้น้อยๆ “อือเป็สตรีที่งดงามนอบน้อมจริงๆ”
ดังคำที่ว่าตัวอักษรแสดงถึงตัวตน เห็นอักษรเสมือนเห็นตัวคนก่อนหน้านี้เพียงได้เห็นลายมืออันงดงามของเสิ่นเย่ว์เฉิน ในใจของสะใภ้รองตระกูลจูก็รู้สึกดีกับนางแล้ววันนี้เมื่อได้พบก็ไม่ทำให้ตนผิดหวังจริงๆ
นางยังเยาว์วัย ใบหน้างดงามกระจ่างใส สวมใส่พัสตราภรณ์เรียบง่ายกิริยาท่าทางเปิดเผยใจกว้าง มีกลิ่นอายสะอาดสะอ้านแผ่ออกมาทั่วสรรพางค์กายทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกสบายใจ โดยเฉพาะดวงตาสุกใสสีดำขลับดุจน้ำหมึกคู่นั้นมีความสุขุมสงบนิ่งไม่สมกับวัยของนางปรากฏอยู่
“แม่นางเย่ว์เฉินเขียนอักษรได้งดงามจริงๆ ฮูหยินผู้เฒ่าบ้านข้าชื่นชมมากพระสูตรกษิติครรภสูตรฉบับนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าบ้านข้าเก็บไว้ข้างกายตลอดหยิบออกมาอ่านทุกวันวันละสองสามหน้า”
สะใภ้รองตระกูลจูไม่ตระหนี่คำชื่นชมของตนแม้แต่น้อยเสิ่นเย่ว์เฉินฟังแล้วใบหน้ายังคงสงบนิ่งดังเดิม ก่อนหลุบตากล่าวว่า“สะใภ้รองชมเกินไปแล้วเ้าค่ะ ขอบคุณสะใภ้รองและฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่รังเกียจเย่ว์เฉินซาบซึ้งใจนัก”
สะใภ้รองตระกูลจูยิ้มพลางประคองเสิ่นเย่ว์เฉินลุกขึ้น กุมมือนางแล้วตบเบาๆอย่างสนิทสนม
เสิ่นเย่ว์เฉินคิ้วกระตุกเล็กน้อย เบนสายตาขึ้นมองแขกผู้มาเยือนสิ่งที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือดวงตาสูงส่งดุจนางหงส์สตรีนางนี้ร่างกายสมบูรณ์อวบอิ่ม ใบหน้ากลมดั่งเดือนเพ็ญมุมปากแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม แววตาบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่มีแววดูแคลนแม้เพียงครึ่งส่วนดูเป็คนที่เข้ากับผู้อื่นได้ง่าย
ตระกูลจูเป็ตระกูลใหญ่ที่เน้นทำการค้า กิจการก็ใหญ่โตมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในเต๋อโจว ส่วนสะใภ้รองตระกูลจู ท่านนี้มาจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมีความรู้กว้างขวาง เป็ที่นับหน้าถือตาของผู้คน
สะใภ้รองตระกูลจูหันไปทางฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกล่าวอย่างมีเจตนาแฝงความหมายลึกล้ำว่า“ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่บ้านท่านผูกพันกับพุทธศาสนามาั้แ่เล็กชอบคัดเขียนคัมภีร์ขอพรให้ครอบครัว เด็กกตัญญูเช่นนี้หาได้ยากจริงๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้ยินดังนั้นสีหน้าพลันวูบไหวผิดแผก ก่อนจะยิ้มตอบ“พวกเด็กๆ กตัญญูเช่นนี้ นับว่าเป็บุญยามแก่ของข้าจริงๆมารดาของเย่ว์เฉินจากไปนานแล้ว ตัวนางก็ร่างกายอ่อนแอมาั้แ่เล็ก จึงไปพักรักษาตัวที่อารามบ่อยๆไม่ง่ายเลยกว่าจะเติบโตเช่นทุกวันนี้ได้ นับว่าข้าวางใจได้บ้างแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าจงใจข้ามเื่ที่เสิ่นเย่ว์เฉินใช้ชีวิตอยู่นอกจวนมานานหลายปีไปด้วยท่าทางสงบนิ่งไม่อยากให้เื่ ในบ้านหลุดไปด้านนอกจนเป็ที่ซุบซิบนินทาของผู้อื่น
ที่ผ่านมาฮูหยินผู้เฒ่าให้ความสำคัญกับชื่อเสียงหน้าตาเป็ที่สุดเสิ่นเย่ว์เฉินฟังถึงตรงนี้พลันตระหนักได้ว่าตนเองไม่ควรนั่งฟังเงียบๆอีกต่อไปจึงรีบยอบเข่าค้อมตัว“หลานเติบโตมาได้อย่างสงบสุขเช่นนี้ล้วนเป็เพราะบารมีของท่านย่าหลานซาบซึ้งยิ่งนัก ยินดีถือศีลกินเจกราบไหว้พระพุทธองค์ชั่วชีวิตเพื่อขอพรสร้างกุศลให้ท่านย่าเ้าค่ะ”
นางกล่าวอย่างจริงใจ ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยตั้งใจให้หน้าฮูหยินผู้เฒ่าต่อหน้าสะใภ้รองตระกูลจู
จริงดังคาด ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้ยินเช่นนั้นสายตาที่ใช้มองนางฉายแววประหลาดใจ คละเคล้าไปด้วยความยินดีแล้วหันมาพิศมองหลานสาวคนโตผู้นี้อย่างจริงจัง หลานคนนี้ย้ายกลับมาครึ่งปีกว่าแล้วแต่เพราะความหวาดกลัวในใจตน ทำให้อีกฝ่ายมาที่เรือนหลักน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยเดิมทีก่อนหน้านี้ยังแอบกังวลว่านางพบคนแปลกหน้าแล้วจะแสดงความขลาดกลัวออกมาไม่รู้จักธรรมเนียมมารยาทจนผู้อื่นหัวเราะเยาะทว่าวันนี้เห็นท่าทางรู้ความของนางจึงวางใจได้บ้างฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เ้าร่างกายอ่อนแออย่าเอะอะก็คารวะเต็มพิธีเช่นนี้เลย มานั่งข้างข้าเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวจบเหล่าสาวใช้ก็รีบประคองเสิ่นเย่ว์เฉินไปข้างตั่งหลัวฮั่นรอจนนางนั่งดีแล้วค่อยรินชาและยกผลไม้มาเพิ่มให้นาง
สะใภ้รองตระกูลจูััได้ว่าเสิ่นเย่ว์เฉินผู้นี้เป็เด็กรู้ความจึงยิ้มพลางมองนางด้วยใบหน้าใจดีอ่อนโยน
จากนั้นเซียวซื่อจึงกล่าวตามไปว่า “วันนี้อากาศร้อนชุนอิงเข้ามาพัดให้คุณหนูใหญ่เร็วเข้า”
ด้านหลังของทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ล้วนมีสาวใช้คอยยืนพัดให้มีแค่เสิ่นเย่ว์เฉินเท่านั้นที่ไม่มี
แม้อู๋มามากับชุ่ยซินจะตามมาด้วย แต่ก็ไม่กล้าเร่งเดินเข้าไปทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ ในมุมมืดอันห่างไกลและจับตาดูอย่างสงบ
อันที่จริงเสิ่นเย่ว์เฉินไม่รู้สึกร้อนสักนิดเพราะทั้งสี่มุมในห้องมีอ่างทองแดงบรรจุน้ำแข็งก้อนใหญ่วางดับร้อนไว้ทำให้เย็นสบายยิ่งนักเมื่อครู่ตอนมาถึงใหม่ๆ ยังรู้สึกว่ามีเหงื่อออก แต่ยามนี้เหงื่อเริ่มหายไปแล้ว
ครั้นเห็นเสิ่นเย่ว์เฉินได้รับความสำคัญทั้งที่ไม่คู่ควรเช่นนั้น เสิ่นเย่ว์ฉางที่นั่งอยู่ข้างเซียวซื่อก็รู้สึกว่าตนถูกละเลยจึงเริ่มไม่พอใจขึ้นมานางเลิกคิ้วขึ้น กล่าวยิ้มๆ ว่า “พี่สาวมีใจกตัญญูเช่นนี้หาได้ยากนักน้องสาวเช่นข้ามิอาจเทียบได้เลยจริงๆจากนี้คงต้องเรียนรู้จากพี่สาวให้มากขึ้นสักหน่อยแล้ว”
เสิ่นเย่ว์เฉินได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ ผลิยิ้มเขินอาย
เสิ่นเย่ว์ฉางจึงกล่าวต่อไป “พี่สาวเขียนอักษรได้ดียิ่งนักต่อไปหากมีเวลาต้องมาสอนข้าบ้าง”
เสิ่นเย่ว์เฉินเห็นประกายเย้ยหยันที่ปรากฏในดวงตาของอีกฝ่ายในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้
วันนี้ตนไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงความโปรดปรานสักหน่อย…
สะใภ้รองตระกูลจูนั่งอยู่ด้านข้างดวงตาหงส์กวาดมองผ่านคุณหนูทั้งสามของตระกูลเสิ่นอย่างเรียบเฉยแววตาแปรเปลี่ยนเป็ลุ่มลึก
เสิ่นเย่ว์เฉินเกิดกับภรรยาเอกแต่เสื้อผ้าพัสตราภรณ์กลับไม่สู้บุตรสาวอนุภรรยาผู้หนึ่งเมื่อเห็นเช่นนี้ดูท่าข่าวลือย่ำแย่เกี่ยวกับบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลเสิ่นที่แพร่หลายอยู่ด้านนอกคงจะเป็จริงถึงแปดส่วน
อาหารกลางวันถูกยกมาวางเรียงรายอยู่ที่ห้องของฮูหยินผู้เฒ่าจากนั้นสาวใช้ก็ยกโต๊ะและถ้วยตะเกียบเข้ามา นอกจากนายท่านรองเสิ่นแล้วทุกคนล้วนรั้งอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นสั่งให้นำน้ำเข้ามาให้ทุกคนล้างมือจากนั้นจึงนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวกลางวันด้วยกัน
ปกติฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นชอบความหรูหราพิถีพิถันกอปรกับที่วันนี้มีแขกมาเยือนถึงจวนเหล่าแม่ครัวในห้องครัวจึงแสดงฝีมือทำอาหารของตนออกมาอย่างเต็มที่
แม้เสิ่นเย่ว์เฉินกำลังหิว แต่กลับทำเพียงขยับตะเกียบเล็กน้อยไม่ได้กินมากเท่าที่ควรแสดงความมักน้อยออกมาตามมารยาทและนั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
สำหรับนางต่อให้ฝีมือของแม่ครัวที่นี่ดีเพียงใดก็มิอาจเทียบอู๋มามาได้เลยนางกินอาหารที่อู๋มามาทำมาั้แ่เล็กจนโต จึงคุ้นชินหมดแล้ว
สมัยอู๋มามายังสาวเคยเป็แม่ครัวอยู่ในตระกูลใหญ่ ฝีมือทำอาหารเป็เลิศไม่ว่าจะเป็วัตถุดิบธรรมดาเพียงใดขอเพียงผ่านมือนางล้วนมีรสชาติล้ำเลิศได้ทั้งสิ้น ตอนเด็กเสิ่นเย่ว์เฉินใช้ชีวิตอยู่ในอารามจิ้งเย่ว์อย่างยากลำบากกินแต่หัวไชเท้าและกะหล่ำปลีวันแล้ววันเล่า มีแต่อาหารกับน้ำชาแสนเรียบง่ายทุกเื่ล้วนอาศัยฝีมืออันยอดเยี่ยมและความละเอียดลออของอู๋มามาชีวิตจึงไม่ได้ลำบากยากเข็ญเพียงนั้น
เมื่อกินอาหารเสร็จสะใภ้รองตระกูลจูก็นั่งอีกครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวลาก่อนกลับนางยังจงใจหยิบเทียบเชิญสีแดงปักดิ้นทองออกมาแผ่นหนึ่งกล่าวเชิญฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฮูหยินและเหล่าคุณหนูไปร่วมงานจิบชาชมดอกไม้ที่จวนตนในอีกสามวันข้างหน้า
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นตอบรับด้วยรอยยิ้ม ตระกูลที่มีหน้ามีตาเฉกเช่นตระกูลจูจัดงานเลี้ยงเช่นนี้แเื่ฐานะร่ำรวย สูงศักดิ์ ต้องไปร่วมงานแน่
[1] อ่างไท่ผิง คือ อ่างขนาดใหญ่อาจทำจากดินเผา หิน หรือทองสัมฤทธิ์ในสมัยโบราณมักตั้งไว้ในสถานที่สำคัญสำหรับใช้ดับไฟ บางที่ก็ใช้ประดับตกแต่ง
[2] ปลาจิ๋นหลี่ คือ ปลาคาร์ฟ
[3] ตามหลักฮวงจุ้ยหากลมแรงเกินไปจะทำลายพลังชี่ในบ้านจึงต้องอยู่ในที่ที่มีลมพัดพอเหมาะเพื่อสะสมพลังชี่ โดยมีน้ำเป็ตัวเกื้อหนุน
[4] ตั่งหลัวฮั่น คือ ตั่งขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อแข็ง เนื่องจากมีขนาดใหญ่จึงถูกเรียกว่า ‘หนังท้องของพระอรหันต์ (หลัวฮั่น)’ ต่อมาจึงเรียกว่า ตั่งหลัวฮั่น
[5] ไม้อวี๋ คือ ต้นเอล์ม เป็ไม้เนื้อแข็ง เจริญเติบโตเร็วมักนำมาทำเป็เครื่องเรือน
146
![โรงแรมปรสิตยินดีต้องรับ [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592378600_42194505.webp)
