ผมรู้สึกตัวขึ้นมาโดยปราศจากความรู้สึกเ็ป ร่างกายเบาสบายแตกต่างจากก่อนหน้าที่จะหมดสติราวท้องทะเลกับท้องฟ้า
ผมยังมีชีวิตอยู่…
กระนั้นที่รอดชีวิตมาได้ก็ไม่ได้ได้มาฟรีๆ ร่างกายของผมเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง ผมตัวโตขึ้น หนักขึ้น รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างภายในเปลี่ยนแปลงไป ทว่าตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับการสำรวจตรวจตรา เพราะไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอื่นมาเมื่อไหร่ ดังนั้นการรีบกลับไปที่รังจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
มองไปรอบๆ แล้วตอนนี้ผมอยู่ใต้ก้นหลุมตรงคอของเต่าั์ อัญมณีสีเขียวตรงคอของเ้าเต่าหายไปเป็หลุมที่ผมอยู่ จากตรงนี้แล้วมันก็ไม่ใช่เื่ยากที่จะะโขึ้นไป ยิ่งอยู่ในน้ำแบบนี้ จะหลุมหรือหน้าผาที่ไหนก็ขวางทางใครไม่ได้
ผมถีบเท้ากับพื้นเป็แรงส่ง พุ่งตัวขึ้นไปเหนือปากหลุมได้ไม่ยาก จากมุมมองที่ผมมองเห็นทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม กระแสน้ำยังคงนิ่งสงบ ร่างของเ้าเต่าั์ก็ยังคงนอนหงายแน่นิ่งอยู่ท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ความเงียบสงบที่เห็นนี้อาจเป็ดั่งคลื่นลมสงบก่อนพายุเข้า ผมรีบว่ายน้ำฝ่ากระแสคลื่นลงไปบนพื้นทรายเพื่อไม่ให้ดูโดดเด่นอยู่กลางท้องทะเล ร่างที่ถึงจะโตขึ้นแต่ก็ยังเล็กมากเมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตขนาดั์ภายในท้องทะเลรีบพุ่งตัวกลับไปยังรังที่สร้างเอาไว้ ตรงไปหาสิ่งที่สร้างความอุ่นใจั้แ่ที่ลืมตาตื่นรู้ เ้าต้นไม้ที่แสนสำคัญ
ผมซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่ถูกผมปักชำตอนกิ่ง ไม่กล้าขยับไปไหน รู้สึกเข็ดขยาดกับการออกไปข้างนอกเล็กน้อย ไว้ให้หายตื่นใและทำใจได้ก่อนค่อยกลับออกไปอีกครั้งพร้อมการวางแผนและความระมัดระวังที่มากกว่าเดิม
ระหว่างที่ทำตัวหลีกเลี่ยงการเป็จุดสนใจผมก็เริ่มสำรวจตัวเองร่างใหม่นี้อย่างละเอียด หูทั้งสี่ข้างยังเหมือนเดิมไม่ได้งอกใหม่ พู่หางที่เป็เหงือกด้านหลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย พวกมันมีแถบสีม่วงอ่อนขึ้นที่ส่วนปลายจางๆ ตัดกับสีดำและสีขาวของพู่หางที่คล้ายกระจุกขนนกที่เอามาผูกรวมกัน นอกจากนั้นที่ลำตัวยังมีครีบเล็กๆ สีดำงอกออกมาสองข้าง พอลองขยับดูก็เข้าใจว่ามันช่วยให้สามารถว่ายน้ำได้ดีกว่าเดิม นอกจากนี้แล้วผมก็ไม่เห็นแล้วว่าร่างกายได้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์อะไรอย่างอื่นอีก
กระนั้นผมก็รู้สึกได้ พิษในตัวที่ใช้กับสัตว์ประหลาดไปจนหมดเกลี้ยง ใต้ิัของผม เข็มพิษที่ว่างเปล่า ตอนนี้มันเต็มไปด้วยพิษบางอย่างที่แตกต่างจากพิษที่ผมขโมยสะสมมา เป็พิษที่ร่างกายของผมสร้างขึ้นทดแทนที่สูญไป
ทว่านอกจากพิษแล้วผมรับรู้ได้ว่ามีพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่อยู่ภายในตัวของผม ผมมองไม่เห็นมันแต่ััมันได้ พื้นที่ว่างทั้งหมดเต็มไปด้วยน้ำทะเลที่ให้ความรู้สึกใสสะอาดยิ่งกว่าน้ำทะเลที่ผมอยู่ มันกว้างใหญ่น่าจะขนาดเท่ากระดองของเต่าั์ ใหญ่กว่าขนาดของตัวผมมากๆๆๆๆ
หากเดาไม่ผิด นี่คงเป็สิ่งที่เรียกว่า มิติส่วนตัว
ที่มาของมันบางทีอาจจะเป็อัญมณีสีเขียวที่คอของเ้าเต่าั์ที่หายไปตอนที่ผมฟื้นขึ้นมา ผมน่าจะดูดซึมมันเข้าไปตอนที่าเ็จนหมดสติ หรือไม่ก็เป็ข้อสมมติฐานอีกอย่าง ที่แทนที่อัญมณีด้วยสัตว์ประหลาดที่ทำผมเกือบตาย ผมอาจจะกินมันลงไปโดยไม่รู้ตัวแล้วได้พลังใหม่นี่มาก็เป็ได้
เสียใจแทนเ้าสัตว์ประหลาดและเ้าเต่าั์ด้วยแล้วกันนะ… ผู้รอดชีวิตอย่างผมจะใช้พลังนี้ให้ดีและคุ้มค่าที่สุดเอง
ผมลองทดสอบพลังใหม่อย่างกระตือรือร้น ตั้งสมาธิพยายามดูดทรายข้างใต้เข้าไปในมิติส่วนตัว มันใช้เวลาไม่นานผมก็เริ่มจะจับทางได้ ขอแค่ตั้งสมาธิระบุรูปร่างของสิ่งที่้าจะเก็บเข้าไป มันก็จะย้ายไปในมิติของผมได้
ทรายละเอียดค่อยๆ ยุบหายไปเป็หลุมตื้นๆ พวกมันเข้าไปล่องลอยอยู่ในมิติ กระจุกรวมอยู่กลางน้ำทะเลใสสะอาด ครู่หนึ่งจึงทิ้งตัวลงมากองรวมกับทรายในมิติที่ละเอียดและนุ่มนวลกว่า สีของทรายที่แตกต่างทำให้ตัดกับทรายดั้งเดิมอย่างเห็นได้ชัด พวกมันไม่รวมกันแต่แตกต่างและสามารถเอาออกมาด้านนอกได้
ผมทดลองอยู่หลายอย่างจนเริ่มจะพอใช้คล่อง รู้จุดอ่อนข้อจำกัดของพลังใหม่ในตัว
เช่น ทรายในมิติที่มีอยู่แต่แรกนั้นเอาออกมาข้างนอกไม่ได้ แล้วก็ไม่จำเป็ต้องแตะััของที่้าเอาเข้ามิติ แค่ต้องมองเห็นและอยู่ในระยะก็สามารถดึงเอาเข้ามาได้ หรือหากมองไม่เห็นแต่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้ก็สามารถดึงมันเข้ามาได้พร้อมทรายที่ฝังกลบหรือเอามาแค่ของที่ถูกฝังกลบก็ได้ แถมยังไม่กำจัดว่าต้องเป็สิ่งไม่มีชีวิตเท่านั้น ผมสามารถเอากุ้งจิ๋วในรังเข้าไปเป็อาหารเผื่อยามจำเป็ ไม่อดตายแน่นอนหากต้องไปในที่ๆ ไม่มีหรือขาดแคลนอาหาร
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือพลังมิติส่วนตัวนี้นอกจากจะเก็บของแล้วผมยังสามารถเข้าไปซ่อนตัวข้างในนั้นได้ด้วย!
ช่างเป็อะไรที่เหมาะกับการใช้ระหว่างออกไปสำรวจท่องเที่ยวจริงๆ ทีนี้ผมก็ไม่จำเป็ต้องเกรงกลัวศัตรูหรืออันตรายที่ไหนอีก ถึงเวลาจวนตัวก็แค่หายวับไปต่อหน้า ทำให้ตัวอะไรก็ตามที่ไล่ล่าผมงงจนหัวปั่น
เป็พลังที่ค่อนข้างจะขี้โกงสุดๆ
ผมกลิ้งตัวไปมาบนพื้นทรายอย่างคึกคักอารมณ์ดี นี่เป็ครั้งแรกั้แ่ที่ตื่นรู้มาในร่างนี้เลยที่ผมรู้สึกผ่อนคลายไร้กังวลได้ขนาดนี้ ความกดดันความหวาดกลัวที่อาจตกตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้หายวับไปเกินครึ่ง
ถึงจะเสี่ยงตายเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่มันก็คุ้มค่า ได้ทั้งพลังและประสบการณ์ ครั้งหน้าจะต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกฉุดกระชากเข้าไปในถิ่นศัตรูง่ายๆ อีก หลับหูหลับตาปล่อยเข็มพิษทันทีที่โดนจับไปเลย จะมิตรหรือศัตรูก็ต้องโทษตัวเองแล้วล่ะที่เข้ามาแตะผมโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว
จะว่าไปแล้ว ผมก็เก่งกาจอยู่ไม่น้อยทีเดียว ไม่ยักรู้ว่าพิษในตัวจะร้ายกาจได้ขนาดนั้น มันเป็ครั้งแรกที่ผมใช้พิษที่อยู่ในตัว ปรกติก็ไม่มีสาเหตุให้ใช้เลยไม่ค่อยได้คิดถึงมันเท่าไหร่ และก็เพราะไม่ได้คาดหวังว่ามันจะมีผลลัพธ์ะเืเลื่อนลั่นอะไรมากมาย จึงไม่ได้สนใจมันเท่าที่ควร
ก็ใครใช้ให้ผมเกิดใหม่มาเป็ทากทะเลตัวน้อยนี่ล่ะ ใครจะไปคิดว่าพิษของทากทะเลอย่างผมจะล้มสัตว์ใหญ่จนเขาตกตายได้
พิษที่ตัวผมสร้างเองขึ้นมาใหม่ ไม่รู้ว่าจะมีพลังทำลายล้างร้ายแรงเท่ากับพิษก่อนหน้าหรือไม่? ผมก็ไม่สามารถจะหาที่ทดลองพิษในตัวของผมได้เสียด้วย กุ้งปลาตัวเล็กๆ จะพิษอะไรก็คงดับชีวิตของมันได้ ดังนั้นจะใช้เป็ตัวกะเกณฑ์วัดความร้ายแรงของพิษในตัวผมไม่ได้หรอก
หากคิดจะทดสอบพิษในตัวของผมจริงๆ ก็คงต้องไปหาสัตว์ใหญ่สัตว์ประหลาดแบบเดียวกับที่ผมเจอ ซึ่งผมก็คงไม่ไปหาเื่ให้ตัวเองในเร็วๆ นี้แน่
ไม่แน่บางทีพิษที่ผมเก็บกลับมาก่อนหน้านี้อาจจะบังเอิญเป็พิษที่เ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นแพ้ทางก็เป็ได้ ดังนั้นเมื่อมันโดนพิษนั้นเข้าไปจึงกลายเป็จุดจบของมันและเป็ชัยชนะของผม
จะอย่างไรก็แล้วแต่ค่าโชคของตัวผมที่เกิดใหม่น่าจะสูงมากพอจนทำให้สัตว์ประหลาดที่จะมากินผมกลายเป็ถูกผมกินเอาแทนเสียเอง
-----------------
เื้ัการถ่ายทำ
-----------------
น้องทากทะเล : ตอนที่แล้วเกือบโดนกิน ตอนนี้ก็เลยให้ของปลอบใจเรอะ
คนแต่ง : โอ๋ๆ น้าาา ยังไม่โดนกินซะหน่อย เค้ารีบให้พลังจะได้โตไวๆ ไงล่ะ!
น้องทากทะเล : ( ¯^¯ )
คนอ่าน : เมื่อไหร่น้องจะมีชื่อ?
คนแต่ง : (เมินคำถามคนอ่านไปวิ่งดุ๊กดิ๊กกอดน้องทากทะเล)
-----------------
เกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ ของนิยายเื่ [ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม] ตอนที่ 5 :
-----------------
ตอนที่แล้วเราพูดกันว่าน้องกินได้หลายอย่าง คราวนี้เรามาพูดกันเื่สัตว์นักล่าที่กินเพื่อนสายพันธุ์เดียวกับน้องเป็อาหารกันบ้าง สิ่งมีชีวิตทุกชนิดต่างก็มีศัตรูทางธรรมชาติกันใช่ม้า ทากทะเลเองก็มีเหมือนกันนะ ทากทะเลเป็อาหารของเต่าทะเล ปลา ปู กุ้งล็อบสเตอร์ แล้วก็มนุษย์อย่างเราๆ นั่นเอง สำหรับน้องกระต่ายทะเลของพวกเราแล้ว สัตว์นักล่าส่วนใหญ่เลือกที่จะหนีออกห่างเสียมากกว่า น้องมีพิษร้ายแรงมากๆ ทำให้อยู่ในโซนของที่กินไม่ได้ล่ะ ในเื่ที่น้องกลัวสัตว์นักล่าไปทั่วก็เพราะน้องชอบตื่นใ ระแวงไปทั่วว่าโลกใบใหม่นี้จะมีสัตว์นักล่าที่สามารถกินน้องได้จริงๆ โดยไม่สนใจว่าน้องจะมีพิษ น้องระวังตัวมากนะ ก็น้องยังไม่อยากจบชีวิตลงง่ายๆ เพราะไม่ได้เตรียมความพร้อมนึกถึงความเป็ไปได้อื่นไว้
-----------------
เมื่อคืนคนเขียนใแทบแย่แหนะ ยามที่จ้างมาเขาจู่ๆก็ล้มแขนขาข้างนึงอ่อนแรง
พยายามโทร 1669 แต่ก็ไม่ติดสักรอบ (น่าจะรับเคสโควิดอยู่)
ไอ้เราก็กลัวว่าเขาเส้นเืในสมองแตกหรือเปล่า เพราะอาการมันใช่
สุดท้ายพี่สาวเปิดอากู๋ได้เบอร์ปอเต็กตึ้ง พอโทรติดเขาก็เอารถพยาบาลมารับ
มาวันนี้ก็ได้ข่าวว่าเขาเส้นเืในสมองตีบ โชคดีที่พี่สาวโทรติด
ต้องขอบคุณพี่เ้าหน้าที่เขาจริงๆ หลังจากโทรติดรับเื่ก็มาเร็วมากเลย
541
