วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

จิตสำนึกของหลงเทียนเฟย 龙天非 กลับคืนสู่กายเนื้อที่นั่งสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังบนชั้นที่ 22 เขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ โลกในสายตาของเขาในยามนี้ดูแตกต่างออกไป

เขาสามารถ "เห็น" กระแสพลังงานธาตุโลหะที่ไหลเวียนอย่างเชื่องช้าอยู่ภายในต้นไม้สีดำสนิทรอบกาย กลิ่นอายโลหะไหม้ที่เคยรู้สึกแสบจมูก บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงกลิ่นอายที่คุ้นเคยและไม่สร้างความระคายเคืองอีกต่อไป

แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึกภายในร่างกายของเขาเอง "ธารปราณ" 筑基 ที่เป็นดั่งของเหลวเรืองแสงสีครามเข้มไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างทรงพลัง มันหนักแน่นและเปี่ยมด้วยพลังงานมากกว่า "ไอหมอก" ในอดีตอย่างเทียบไม่ติด

เขาก้มลงมองแขนซ้ายของตน บาดแผลฉกรรจ์ที่เคยได้รับจากการต่อสู้ได้สมานตัวจนสิ้นแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ที่กำลังจะเลือนหายไปในไม่ช้า เขาโคจรพลังปราณเล็กน้อย "เกล็ดสีครามโปร่งแสง" ก็พลันปรากฏขึ้นปกคลุมแขนทั้งสองข้าง มันดูหนาแน่นและส่องประกายมั่นคงกว่าเดิมมาก

"ยอดเยี่ยม" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง

สายตาของเขากวาดมองไปยังซากของอสูรจักรกลที่พังทลาย ที่ใจกลางของซากนั้น แท่นศิลาแห่งของรางวัลได้ผุดขึ้นมารออยู่แล้ว เขาเดินเข้าไปสำรวจอย่างไม่รีบร้อน ของรางวัลในครั้งนี้มีคุณภาพสูงกว่าชั้นก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด มันคือ 'แก่นพลังงานจักรกล' ที่ยังคงส่องแสงสีแดงระเรื่อ และ 'แร่โลหะทมิฬ' ที่แฝงไว้ด้วยพลังธาตุดินอันหนักอึ้ง

'น่าสนใจ' เขานึกในใจ 'หากนำแก่นพลังงานของเครื่องจักรกลนี้ มาหลอมรวมกับความเข้าใจในธาตุของข้า...'

"ระบบ" เขาออกคำสั่งในใจ "สังเคราะห์ 'แก่นพลังงานจักรกล' เข้ากับความเข้าใจใน 'เคล็ดวิชาหลอมรวมธาตุ: วารีและอัสนี' ของข้า"

[ระบบ: การสังเคราะห์สำเร็จ... 'ความเข้าใจในทวิภาวะธาตุ' ได้รับการยกระดับ... สามารถผสานพลังธาตุอัสนีเข้ากับกระบวนท่ากระบี่ได้แล้ว]

หลงเทียนเฟยยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจ เขาหันไปมองต้นไม้โลหะขนาดมหึมาต้นหนึ่งที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไป

ถึงเวลาทดสอบพลังใหม่ที่แท้จริงแล้ว

เขาไม่ได้ตั้งท่าอย่างเป็นทางการ เพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นมาระดับอกแล้วรวบรวมพลังจาก "ธารปราณ" ภายในร่าง ของเหลวพลังงานสีครามเข้มข้นไหลมารวมกันที่ปลายนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว

มังกรครามสะบัดหาง 苍龙摆尾

เขาสะบัดปลายนิ้วในแนวขวาง ปราณกระบี่ที่เคยเป็นเพียงคลื่นพลังงาน บัดนี้กลับควบแน่นจนกลายเป็น "คมดาบผลึกสีคราม" รูปจันทร์เสี้ยวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันเปล่งประกายเย็นเยียบและส่งเสียงฮัมต่ำๆ ในอากาศขณะที่พุ่งทะยานออกไป

ตูมมมมมม

คมดาบผลึกสีครามเข้าปะทะกับต้นไม้โลหะอย่างจัง มันไม่ได้แค่ตัดผ่าน แต่กลับบดขยี้โครงสร้างโลหะจนแหลกละเอียด ต้นไม้โลหะที่แข็งแกร่งต้นนั้นระเบิดออกเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ นับพันชิ้นกระจายไปทั่วบริเวณ แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้พื้นดินรอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง

หลงเทียนเฟยทอดมองผลงานของตนเองด้วยแววตาที่สงบนิ่ง

'อืม...พลังระดับนี้ ต่อไปการ 'ขจัดปัญหา' ที่น่ารำคาญคงจะสิ้นเปลืองแรงน้อยลงไปมาก'

ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างที่สุด เขากำลังจะหาที่นั่งพักผ่อนเพื่อวางแผนขั้นต่อไป แต่แล้ว...

เอี๊ยด...อ๊าด...

เสียงเสียดสีของโลหะก็ดังขึ้นอีกครั้งจากใจกลางโถงศิลา ชิ้นส่วนจักรกลที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเริ่มสั่นสะเทือนและลอยขึ้นมารวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว

ผู้พิทักษ์แห่งชั้นที่ 22 กำลังฟื้นคืนชีพ

ทว่าครั้งนี้ หลงเทียนเฟยไม่ได้มีท่าทีเบื่อหน่ายหรือหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย เขากลับมองไปยังร่างที่กำลังก่อตัวขึ้นนั้นด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น...รอยยิ้มของนักล่าที่มองไปยังเหยื่อ

'คู่ฝึกใหม่...มาได้เวลาพอดี'

(จบตอนที่ 66)