เมื่อเห็นเจียงตั่วเงียบเฉียวปินก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “อย่าลืมสิครับว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไรพอทำเื่ที่ควรทำเสร็จแล้ว เราก็ต้องกลับไป ถ้าคุณจะ... จะแต่งงานที่นี่ตามกฏแล้ว คุณต้องยื่นรายงานล่วงหน้าไม่ใช่เหรอครับ?”
“อืม พรุ่งนี้่บ่ายฉันจะเข้าเมืองไปจัดการเอง”
เอาเถอะเขาตัดสินใจจริงจังแล้ว!
เฉียวปินกำลังรู้สึกเสียดายที่คนอย่างเจียงตั่วจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงปากร้ายที่ร่ำลือกันแต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันนั้นเสมียนบัญชีของหมู่บ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบมาตามคันนาท่ามกลางแดดร้อนจ้า
เขาพูดกับเจียงตั่วว่า“ผู้กองเจียง รีบเก็บอุปกรณ์การเกษตรแล้วไปกับผมเถอะหัวหน้าหมู่บ้านมีเื่ด่วนจะคุยด้วยครับ!”
เจียงตั่วทำงานอย่างจริงจังเสมอเขาเก็บอุปกรณ์การเกษตรทันที แล้วบอกเฉียวปินว่า “เย็นนี้ฉันไม่กลับไปกินข้าวที่จุดพักนะ”จากนั้นเขาก็เดินตามเสมียนบัญชีหมู่บ้านออกไป
เมื่อมาถึงที่ทำการหมู่บ้านเสมียนบัญชีให้เจียงตั่วเข้าไปเองคนเดียว
เมื่อเดินเข้าไปแล้วเจียงตั่วก็เห็นิต้าโหย่วหัวหน้าหมู่บ้าน กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานเก่าๆสองที่นั่ง ในมือยังคงถือกล้องสูบยา และกำลังพลิกสมุดคะแนนแรงงานไปด้วย
เมื่อได้ยินเสียงใบหน้าดำคล้ำก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น แล้วพูดอย่างอบอุ่นว่า“เสี่ยวเจียงมาแล้วหรือ เร็วเข้า เร็วเข้า นั่งก่อนสิ”
เจียงตั่วดึงเก้าอี้ไม้หนาหนักๆมานั่งลงอย่างไม่ถือตัว แล้วถามว่า “หัวหน้าหมู่บ้านมีเื่อะไรจะคุยกับผมเหรอครับ?”
“เสี่ยวเจียงเอ๊ย นายมาอยู่ที่หมู่บ้านเราครึ่งปีแล้วคงจะพอเข้าใจสถานการณ์ของหมู่บ้านเราอยู่บ้าง โดยเฉพาะครอบครัวฉัน ลูกสาวฉันเสี่ยวเจี๋ย ปีนี้ก็อายุยี่สิบแล้ว ถึงวัยที่ควรจะหมั้นหมายกับใครสักคนในละแวกนี้มีคนมาสู่ขอที่บ้านฉันเยอะแยะไปหมด แต่ฉันกลับไม่ถูกใจใครเลยแต่ฉันรู้สึกว่านายเป็คนหนุ่มที่ใช้ได้ ดังนั้น...”
เจียงตั่วเข้าใจแล้วเขาจึงพูดขัดจังหวะหัวหน้าหมู่บ้านขึ้นมาทันที “หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ทราบอีกหรือครับ?ตอนนี้ผมได้หมั้นหมายกับิจูที่อยู่ท้ายหมู่บ้านไปแล้วเมื่อเช้านี้สามวันข้างหน้าก็จะจัดงานแต่งกันแล้วครับ”
เื่นี้ิต้าโหย่วรู้ดีอยู่แล้วเมื่อตอนเที่ยงลูกสาวก็เพิ่งมาหาเขา เธอเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายแทบเป็แทบตายเอาแต่พูดว่าจะแต่งงานกับเจียงตั่วให้ได้แถมยังยืนกรานให้เขาช่วยพูดคุยเื่หมั้นหมายให้เร็วที่สุดด้วยไม่อย่างนั้นเธอจะไปะโบ่อน้ำฆ่าตัวตาย!
ิต้าโหย่วไม่สามารถขัดใจลูกสาวได้อีกทั้งเขาก็คิดว่า... เจียงตั่วเป็คนที่มาจากเมืองใหญ่นอกจากจะเป็คนแข็งแรงและขยันขันแข็งแล้วเขายังสามารถนำเงินสินสอดมาได้มากมายในคราวเดียวคาดว่าฐานะทางบ้านของคนหนุ่มคนนี้คงดีไม่น้อย ได้เขามาเป็เขยก็ถือว่าเหมาะสม!
“นั่นมันแค่การตกลงกันปากเปล่า ฉันช่วยนายยกเลิกการแต่งงานนั้นให้ได้นะเงินค่าสินสอดฉันก็จะช่วยตามคืนมาให้ด้วย”
เจียงตั่วที่ปกติมักจะเ็าและไม่สนใจใครทว่าตอนนี้คำพูดตอบกลับของเขากลับหนักแน่นขึ้นหลายส่วน“เื่การแต่งงานของผมคนที่ไม่เกี่ยวข้องจะมาช่วยยกเลิกให้ผมทำไมล่ะครับ?”
ิต้าโหย่วอึ้งไปครู่หนึ่งเขาสูดกล้องยาสูบเข้าไปเฮือกใหญ่แล้วขมวดคิ้ว ปล่อยควันออกมาจากปากก่อนจะพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มว่า “เสี่ยวเจียงฉันจะบอกความจริงให้นายฟังนะ ลูกสาวฉันหลงรักนายหมดหัวใจถึงกับยอมตายได้เพื่อนายเลยนะ! ฉันที่เป็พ่อจะทนดูเธอไปตายได้ยังไง? อีกอย่าง ฐานะทางบ้านของฉันดีกว่าบ้านของิจูเยอะเลยยัยิจูเป็แค่เด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ แถมอารมณ์ยังร้าย นิสัยแย่ต่างจากเสี่ยวเจี๋ยลูกสาวฉันเยอะ!”
“ลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านดีจริงครับ แต่ผมไม่คู่ควรกับเเธอหรอกการแต่งงานของผมกับิจูได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนได้หรอกครับ”
“เสี่ยวเจียง นายต้องเข้าใจนะ ฉันคือหัวหน้าหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งนายอยู่ที่นี่ก็ต้องฟังคำสั่งและการจัดสรรของฉัน ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่าถ้านายแต่งงานกับิจู ฉันจะไม่ยอมออกหนังสือรับรองให้!”
ได้ยินคำขู่นั้นเจียงตั่วก็ตอบกลับอย่างไม่แยแส “เอกสารส่วนตัวของผมไม่ได้อยู่ที่นี่ไม่ต้องรบกวนหัวหน้าหมู่บ้านหรอกครับ”
“นะ...นี่...นาย!” ิต้าโหย่วโกรธจัดจริงๆ แล้วเขาสะบัดด้ามกล้องยาสูบ เคาะลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “นายรู้ไหมว่าพื้นฐานครอบครัวของิจูไม่ดีย่าของเธอเคยเป็คุณหนูตระกูลผู้ดีมาก่อน ฉันได้ยินมาว่าพวกนายมาจากเมืองใหญ่ด้วยน่าจะรู้ว่าการตรวจสอบเข้มงวดมากไม่ใช่หรือ?”
คำพูดนี้ทำให้เจียงตั่วประหลาดใจ
หากย่าของิจูมีภูมิหลังเช่นนั้นการตรวจสอบในภายหลัง... ก็อาจจะยากขึ้นเล็กน้อย
แต่ตอนนี้เขาได้่ชิงความบริสุทธิ์ของเธอไปแล้วดังนั้นเขาจึงต้องรับผิดชอบ และไม่ควรหลีกเลี่ยง
เจียงตั่วหน้าบึ้งตึงแล้วยืนขึ้นเตรียมจะเดินออกไปิต้าโหย่วเห็นดังนั้นก็คิดว่าเขาเข้าใจเื่ที่พูดแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วอย่างลำพอง “ผู้กองเจียงเป็คนฉลาดคิดได้แล้วก็กลับมาหาฉันนะ ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านการช่วยตามเงินค่าสินสอดกลับมาไม่ใช่เื่ยากอะไรเลย”
“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ เื่ของผม ผมจัดการเองได้”
พูดจบเจียงตั่วก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ทันทีที่เขาจากไปิเสี่ยวเจี๋ยที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องข้างๆ ก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วถามอย่างร้อนรนว่า“พ่อคะ เื่นี้จะสำเร็จไหม? ไม่ว่าจะทำยังไงหนูก็ไม่สนใจหรอกค่ะหนูต้องแต่งงานกับเจียงตั่วให้ได้ ไม่อย่างนั้นหนูจะไปตายจริงๆ นะ!”
“พอได้แล้ว อย่ามาโวยวาย! ถ้าเขาเป็คนฉลาดเขาจะไม่แต่งงานกับยัยเด็กต่ำต้อยคนนั้นหรอก เรามารอดูเถอะ!”
เมื่อได้ยินคำยืนยันเช่นนั้นิเสี่ยวเจี๋ยก็โล่งใจขึ้นมาในที่สุด!
......
เมื่อิจูกลับมาถึงบ้านเธอก็หยิบไม้มาฟาดฟูกที่ตากอยู่ในลานบ้านอย่างรุนแรง จนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ
เธอสำลักจนไอออกมาสองสามครั้งอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา ป้าหลานคู่นี้ปอดทนทานดีจริงๆสกปรกขนาดนี้ก็ยังทนอยู่กันได้!
หลังจากฟาดฟูกเสร็จเธอก็ตักน้ำใส่กะละมังทองเหลืองที่สีลอกแล้ว บิดผ้าขี้ริ้วแล้วเช็ดโต๊ะ หน้าต่างทั้งในและนอกบ้านซ้ำสองสามรอบ จากนั้นก็มัดฟืนในครัวให้เรียบร้อยวางซ้อนกันไว้ข้างเตาอย่างเป็ระเบียบ กวาดพื้นให้สะอาดปูผ้าคลุมเตียงบนฟูกให้เรียบร้อย จนในที่สุดบ้านดินเล็กๆ นี้ก็พอจะดูดีขึ้นมาบ้าง
สุดท้ายเธอก็จัดเตรียมพื้นที่สำหรับทำอาหารแล้วิจูก็มองไปที่โอ่งน้ำว่างเปล่าด้วยความกังวล...
ยุคนี้ยังไม่มีน้ำประปาหาก้าใช้น้ำต้องไปตักเอาจากบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน
จากความทรงจำของร่างเดิมทำให้ิจูรู้ว่าต้องใช้เส้นทางไหนเธอจึงหยิบไม้คานและถังเหล็กสองใบขึ้นมา จากนั้นก็เดินไปยังกลางหมู่บ้าน...
ไม่นานิจูก็มายืนอยู่ข้างบ่อน้ำ ก้มมองน้ำในบ่อด้วยสีหน้ามั่นใจ
อย่างไรเสียเธอก็เคยดูละครมาบ้าง ไม่เคยเห็นเนื้อหมู แต่ก็เคยเห็นหมูมาแล้วไม่ใช่หรือ?
เธอเริ่มลงมือเกี่ยวถังกับเชือกข้างบ่อน้ำเข้าด้วยกันจากนั้นหย่อนมันลงไปในบ่อ แล้วก็เริ่มถอยเชือกทีละน้อย
แต่ขยับเชือกอยู่ตั้งห้านาทีแล้วถังน้ำก็ยังลอยอยู่บนผิวน้ำไม่ยอมจมลงไปเสียที ตอนนี้เธอร้อนจะตายอยู่แล้วการตักน้ำทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก!
เธอถอนหายใจอย่างหงุดหงิดกำลังลังเลว่าจะโยนก้อนหินลงไปในถังดีไหมทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำไพเราะดังมาจากข้างหลัง“เธอตักน้ำไม่เป็เหรอ?”
เสียงนั้นทำให้ิจูสะดุ้งโหยง!
เธอหันกลับไปมองก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปสองสามเมตร
เจียงตั่วใต้แสงอาทิตย์ในยามเย็นมีผิวคล้ำ รูปร่างสูงใหญ่ กำลังมองิจูด้วยสายตาสำรวจและพิจารณา...
2K
