บทที่ 15 ความอบอุ่น
ใช้มือลูบบนอกแกร่งของเทียนหลันเซ่อ ยิ้มกว้างพร้อมใช้มารยาให้เขาเชื่อตนเอง
"ข้ามิได้หนีท่านเสียหน่อยเ้าค่ะ เพียงแค่ตอนนี้ข้าาเ็ท่านเองก็เห็นนี่เ้าคะ หากข้าร่วมหลับนอนกับท่านด้วยร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้กับร่างกายที่แข็งแกร่งของท่านแม่ทัพล่ะเ้าคะ รอให้ข้าหายดีเมื่อไหร่ข้าจะทำให้ท่านสบายเนื้อสบายตัวแน่นอนเ้าค่ะ " หลี่มี่บีบเสียงให้เล็กลงคล้ายยั่วยวนให้เทียนหลันเซ่อคล้อยตามคำพูดของนาง
'เหอะ! เยิ่นเม่ยเม่ย เ้าเรียนรู้การเอ่ยวาจาเช่นนี้มาั้แ่ที่ใดกัน หากเ้าทำเช่นนี้ต่อไปอีกข้าอาจจะอดใจไม่ไหวที่จะแตะต้องเ้า' เทียนหลันเซ่อคิดในใจมือขวาโอบเอวนางเอามากอดไว้แน่น
"เฮ้อ! ข้าคิดว่าคืนนั้นข้าทำผิดพลาดจนเ้าไม่พอใจเสียอีก หากเ้าว่าเช่นนั้นข้าเองจะไม่เคลือบแคลงเ้า เช่นนั้นต่อจากนี้เ้าโปรดเรียกข้าว่าท่านพี่มิใช่ท่านแม่ทัพเข้าใจหรือไม่ฮูหยินของข้า " หลี่มี่โล่งอกที่เขาเชื่อในคำโกหกของตน
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะ เช่นนั้นท่านปล่อยข้าก่อนได้มั้ยเ้าคะอีกเดี๋ยวอ้ายเยว่คงเข้ามา ข้าไม่อยากให้อ้ายเยว่เห็นว่าท่านมอบความรักให้ข้า เดี๋ยวเขาจะคิดว่าท่านไม่ได้รักเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ได้ " เทียนหลันเซ่อยอมปล่อยหลี่มี่ออกจากอ้อมแขนแล้วก็เป็อย่างที่หลี่มี่กล่าว อ้ายเยว่เดินเข้ามาในห้อง
"ข้าบอกให้แม่นมไปพักแล้ว ว่าแต่ท่านจะให้ข้านอนที่ตรงไหนกันเตียงนอนของท่านไม่ได้ใหญ่มากมายอันใด " อ้ายเยว่มองไปยังเตียงนอนของหลี่มี่นางจึงเดินเข้าไปหาพร้อมจับมือของอ้ายเยว่ให้ตามตนเองไปที่เตียงนอน ใช้มือทั้งสองสอดเข้าใต้แขนอุ้มเขาขึ้นบนเตียง
"เตียงข้าใหญ่พอที่จะให้เ้านอนกับข้าในคืนนี้ ข้าจะนอนด้านนั้นส่วนเ้านอนตรงกลางเข้าใจหรือไม่?" เด็กชายมองตามนิ้วมือเรียวของหลี่มี่พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเอ่ยถามที่ตรงไหนที่ท่านพ่อของเขาจะนอนในคืนนี้
"แล้วท่านพ่อนอนตรงไหนหรือ"
"ตรงนี้อย่างไรเล่า " หลี่มี่ชี้นิ้วให้อ้ายเยว่ดูว่าผู้ใดนอนที่ตรงใด
"เอาล่ะ หากพวกเ้าทั้งสองจัดแจงที่นอนเสร็จแล้วจงขึ้นเตียงนอนเถิดข้าจะอาสาดับไฟเอง" เทียนหลันเซ่อมองทั้งสองอย่างอบอุ่นหัวใจไม่คิดเลยว่าเยิ่นเม่ยเม่ยจะทำให้อ้ายเยว่ทำตามที่นางสั่งได้ถือว่าเป็นิมิตหมายอันดีที่อ้ายเยว่จะเปิดใจให้เยิ่นเม่ยเม่ยมาทำหน้าที่มารดา
หลี่มี่นอนด้านในชิดผนังโดยมีอ้ายเยว่นอนตรงกลางส่วนเทียนหลันเซ่อนอนริมเตียงอีกฝั่ง ทั้งสามนอนเบียดกันอยู่บนเตียงหนานุ่มอากาศเริ่มเย็นเล็กน้อย ผ้าห่มที่ห้องมีเพียงผืนเดียวหลี่มี่ลืมคิดข้อนี้ไปจึงทำให้ทั้งสามต้องนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
"หากข้ารู้ว่าอึดอัดเช่นนี้ข้าขอทำอย่างอื่นเพื่อตอบแทนบุญคุณเสียดีกว่า " อ้ายเยว่รับรู้ถึงความอบอุ่นเมื่อเขาได้มานอนตรงกลางระหว่างท่านพ่อกับหลี่มี่ แต่ทว่าเขายังคงปากแข็งเอ่ยออกมาเช่นนั้น หลี่มี่เอียงตัวนอนตะแคงหันมาหาอ้ายเยว่
"เ้าอึดอัดอย่างนั้นหรือแต่สำหรับข้าข้าว่ามันอบอุ่นมากเหลือเกินอากาศที่นี่เริ่มเย็นในยามค่ำคืนการที่เ้ามานอนอยู่นะหว่างกลางท่านพ่อกับข้าเช่นนี้เ้าไม่อบอุ่นอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นข้าต้องทำเช่นนี้แล้วล่ะ" หลี่มี่เอ่ยจบกอดอ้ายเยว่แน่นเพื่อให้ความอบอุ่นแก่เขา เทียนหลันเซ่อเห็นดังนั้นจึงทำแบบเดียวกับนาง เอาแขนวางบนตัวของอ้ายเยว่ที่มีแขนของหลี่มี่วางอยู่ก่อนทั้งสองนอนกอดอ้ายเยว่อย่างอบอุ่น
"ข้าเองจะโอกกอดเ้าทั้งคืน เ้านอนเถิดนะรุ่งสางจะได้ตื่นั้แ่เช้า " ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็ความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ของเด็กชายตัวน้อยเขายิ้มกว้างพร้อมตอบท่านพ่อก่อนจะหลับตาลงในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นค่ำคืนต่อจากนี้ช่างราวกับความฝันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"ขอรับท่านพ่อ " เวลาผ่านไปไม่นานนักเสียงในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคน
รุ่งสางอีกวัน
เทียนหลันเซ่อตื่นก่อนทั้งสอง เขาลุกขึ้นจากเตียงจ้องมองทั้งสองอย่างประหลาดใจที่ทั้งสองนอนกอดกันกลมเกลียว รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้า
"ช่างเป็ภาพที่ยากจะได้เห็นนัก " เทียนหลันเซ่อดึงผ้าห่มมาห่มกายให้ทั้งสองก่อนจะเดินไปที่ห้องของตนเพื่อออกไปข้างนอกในวันนี้ อ้ายเยว่ลืมตาขึ้นมาสะลึมสะลือมองไปยังหลี่มี่ที่ยังหลับสบายแถมยังกอดเขาแน่น
'ไม่คิดเลยว่าความอบอุ่นมันดีเช่นนี้ หากข้าอยากนอนอยู่ในอ้อมกอดของนางเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จะเป็ไรไม่นะ' อ้ายเยว่คิดในใจก่อนจะหลับต่อเพราะยังไม่อยากออกจากอ้อมออดของหลี่มี่
ฝั่งด้านไป๋ลูู่นางตื่นขึ้นมารีบไปรายงานฟางเหนียงทันที
"เ้าว่าอย่างไรนะ เมือคืนนี้อ้ายเยว่ไปนอนกับเยิ่นเม่ยเม่ยอย่างนั้นหรือ? " เสียงโวยวายของฟางเหนียงดังขึ้นเมื่อได้ยินว่าหลานชายไปนอนกับเยิ่นเม่ยเม่ย ใบหน้าของไป๋ลู่เริ่มซีดเซียวเพราะนางไม่สามารถขัดขวางการกระทำของเยิ่นเม่ยเม่ยได้
"เ้าค่ะ เป็เื่จริงเ้าค่ะนายหญิงข้ามิอาจจะขัดฮูหยินได้ เพราะท่านแม่ทัพได้อยู่ที่นั้นด้วยนายหญิงอย่าลงโทษข้าเลยนะเ้าคะ" ไป๋ลู่คุกเข่านั่งลงอ้อนวอนเกรงจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งลงโทษ
"เหอะเ้าช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก แต่เอาเถอะเพราะอีกไม่กี่วันข้าจะไม่ได้คิดมากเื่นี้แล้ว ส่วนเ้าจงกลับไปปรนนิบัตินางเช่นเดิม มีอีกอย่างเอานี่ไปด้วยเ้าจงนำยานี้ไปแอบใส่น้ำชามน้ำชาของนางให้นางดื่มในทุกวันเข้าใจที่ข้าเอ่ยหรือไม่?" ไป๋ลู่มองถุงที่ฟางเหนียงมอบให้อย่างสงสัย
"สิ่งนี้คืออันใดหรือเ้าคะ"
"นี่คือยาที่ไม่ทำให้นางตั้งครรภ์ได้อย่างไรล่ะ เพราะข้าไม่อยากให้ตระกูลของข้ามีบุตรของนางมาร่วมใช้แซ่ด้วย รีบไปได้แล้ว "
"เ้าค่ะ " ไป๋ลู่รีบนำถุงยาถอดใส่ใต้เสื้อก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของหลี่มี่
"เ้าอย่าหวังจะได้ตั้งครรภ์บุตรของแม่ทัพเลย เพราะคนที่จะตั้งครรภ์ได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือหลิวอี้เฟ่ย ฮึ ฮึ " ฟางเหนียงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจก่อนจะเดินไปพบเทียนหลันเซ่อเพื่อหารืองานเลี้ยงฉลอง
360
