ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 54

        สูญเสียเงิน

        ณจวนตระกูลเสิ่น

         ผู้คนภายในจวนกำลังตื่นตระหนกตกใจและก็กำลังหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มีผู้คนมากมายกำลังหวาดกลัวกับท่าทีของเสิ่นเหยียน

        เสิ่นเหยียนได้รู้ข่าวสำคัญที่ตนเองนั้นเพิ่งได้ล่วงรู้ตัวของมันยุ่งวุ่นวายกับธุรกิจและก็จัดการเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆมากมายกับการค้าขายของมัน

        เลยทำให้มันนั้นทรงทอดงานในการดูแลสวนผักวิญญาณต่อให้กับผู้อื่น 

        แต่ในตอนนี้มันได้ล่วงรู้ความจริงว่าสวนผักวิญญาณที่มันทำการเพาะปลูกขึ้นมาทั้งหมดล้มตาย

        ทำให้ตัวของมันสูญเสียเงินลงทุนไปกว่าพันตำลึง

        เงินจำนวนพันควันดำลึงที่พวกมันเสียไปเป็นเพราะว่าหนึ่งเลยที่ที่มันใช้ในการเพาะปลูกมันมีจำนวนที่กว้างขวางเป็นอย่างมาก

        ในการลงทุนครั้งนี้ตระกูลเสิ่นมันคิดว่าอย่างไรเสียก็ไม่มีผู้ใดกล้าหลอกมันอย่างแน่นอน

        สูตรการเพาะปลูกผักวิญญาณมันเลยคิดว่าอย่างไรก็ถูกต้องการลงทุนครั้งนี้อย่างไรเสียก็ไม่มีทางพลาดและไม่มีทางขาดทุน

        ผักวิญญาณเป็นสิ่งที่มีผู้คนต้องการอยู่มากมายปลูกมากเท่าไหร่ก็มีผู้คนซื้อมากเท่านั้น

        มันเลยทำการใช้ที่ดินที่ยังคงว่างอยู่ของตนเองและไม่ได้ใช้ในการเพาะปลูกหรือไม่ได้ใช้ในการทำอะไรในการปลูกพวกมันทั้งหมด

        โดยสูตรการปลูกผักวิญญาณที่จางหยวนให้กับพวกมันไป

        จำเป็นจะต้องมีผู้ที่หล่อเลี้ยงพวกผักวิญญาณเหล่านั้นโดยเป็นผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณ

        แน่นอนว่าตระกูลเสิ่นไม่ได้มีผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณมากมายขนาดที่จะดูผักวิญญาณทั้งหมดหลายส่วน

        เพราะแบบนั้นพวกมันจึงสูญเสียเงินในการจ้างผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณ

        และนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้พวกมันสูญเสียเงินเยอะที่สุดเพราะว่าพวกมันนั้นทำการจ้างพวกผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณมาเพื่อที่จะใช้ในการหล่อเลี้ยงผักวิญญาณ 

        ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณคือตัวตนที่หาตัวจับได้ยากถือว่าเป็นตัวตนที่ล้ำค่า

        แน่นอนว่าผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณการที่อยากจะได้พวกมันมาทำงานให้ก็ย่อมต้องสูญเสียเงินเป็นจำนวนมากเพื่อทำการจ้างมัน

        ตระกูลเสิ่นเสียเงินจ้างผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณมาหลายคน

        ทำให้เงินที่พวกมันสูญเสียไปทั้งค่าแรงและก็ทั้งอื้อหือขาววัตถุดิบอุปกรณ์มากมายรวมแล้วเป็นจำนวนเงินประมาณไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันตำลึง

        และเพราะว่าการลงทุนลงแรงตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมาตอนนี้มีแต่ผลลัพธ์แห่งความว่างเปล่าที่ได้ตอบกลับ

        ไม่แปลกเลยที่เสิ่นมันจะแสดงท่าทางคุมขัง

        ภายในห้องโถงขนาดใหญ่เสิ่นเหยียนอยู่ภายในห้องโถงยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาตีลงที่โต๊ะข้างกายอย่างรุนแรง “ ปั้ง!!!! ”

        ใบหน้าของเสิ่นเหยียนกำลังแดงก่ำและเต็มไปด้วยความโกรธ “ มันกล้าหลอกข้า”

        “ สูตรการปลูกผักวิญญาณนั้นเป็นของปลอม ” 

        ได้ในทันทีว่ามันโดนบุรุษหนุ่มผู้นั้นหลอกเข้าให้

        เพราะว่าขั้นตอนการปลูกผักวิญญาณทั้งหมดมันล้วนแล้วทำตามขั้นตอนไม่ขาดตกไปเลยแม้แต่นิดเดียว

        แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับเป็นแบบนี้เพราะแบบนั้นจึงรู้ได้ในทันทีว่ามันคือสูตรที่ผิดพลาด

        ของมันแดงก่ำความแค้นและความโกรธเกรี้ยวฉายออกมาจากภายในดวงตาอย่างชัดเจน

        เสิ่นเหยียนไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนมันใช้ชีวิตอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้มานานปีไม่เคยมีผู้ใดกล้าหยามมันแบบนี้

        ภายในใจอยากจะฉีกบุรุษหนุ่มผู้นั้นออกเป็นเสี่ยงๆ 

        เมื่อตัวของมันแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ออกมาก็ทำให้ผู้ที่อยู่รอบกายเริ่มแสดงท่าทางตึงเครียดไปด้วย

        ภายในห้องโถงมีบ่าวไพร่ผู้รับใช้อยู่เป็นจำนวนมากแต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยอะไรออกมาเลย

        พวกมันทุกคนล้วนแล้วก้มหน้าเงียบแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจตัวของพวกมันรู้ดีในฐานของพวกมันเป็นคนที่โหดเหี้ยมเพียงใด

        ในช่วงเวลานี้ถ้าทำอะไรผิดไปเพียงแค่เล็กน้อยมีหวังว่าศีรษะของพวกมันคงจะไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้

        เสิ่นเหยียนใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปที่พ่อบ้านตระกูลเสิ่น “ พ่อบ้านเสิ่น!!!”

        มันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง

        ดวงตาของมันมองตรงไปยังพ่อบ้านร่างกายอ้วนถ้วนที่กำลังยืนอยู่พ่อบ้านเสิ่นเงยหน้าของตนเองขึ้นมันรีบก้าวเท้าเข้ามาหาผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว

        เท้าทั้งสองข้างของมันมาหยุดลงบริเวณด้านหน้า “ มีอะไรให้ข้าจัดการอย่างนั้นหรือขอรับนายท่าน”

        “ มันกล้าโกหกข้า ”

        “ ตัวของเจ้าจำเป็นจะต้องสั่งสอนมัน ”

        พ่อบ้านเสิ่นได้ยินเช่นนั้นก็รู้ทันที “ เข้าใจแล้วขอรับว่าแต่นายท่านจะให้ลงมือขนาดไหน? ”

        “ ฆ่ามันซะ!!! ”

        เมื่อได้ยินนายท่านของมันกล่าวออกมาเช่นนั้นพ่อบ้านเสิ่นแสดงท่าทางกล้าๆกลัวๆพูดสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ คือว่านายท่านเกี่ยวกับเรื่องนั้น…”

        “ มีอะไร?”

        “ คือว่าข้าอยากจะให้นายท่านลองคิดดูอีกทีนึงบางทีในครั้งนี้อาจจะเป็นแผนการของตระกูลโม่ ”

        “ เพราะว่าข้าเองก็ได้ยินว่าบุรุษหนุ่มผู้นั้นสด็จกลับตระกูลโม่ ท่านจะคิดลงมือในครั้งนี้ข้าคิดว่าในฐานควรจะลงมืออย่างเบามือสั่งสอนให้พวกมันรู้ก็พอ”

        “ ถ้าเกิดเราลงมือสังหารพวกมันไปเกรงว่าตระกูลโม่คงจะไม่อยู่เฉย ” พ่อบ้านเสิ่นมันกล่าวตามสถานการณ์ในตอนนี้ที่มันพอจะมองออก

        ตระกูลของมันในช่วงปีหลังเติบโตได้อย่างเชื่องช้าเทียบไม่ได้กับตระกูลสวีและตระกูลโม่ในตอนนี้มันเองก็เกรงว่าถ้าปะทะกับตระกูลโม่ทางฝั่งของมันจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ

        แน่นอนว่าการขัดแย้งของตระกูลใหญ่ในแต่ละครั้งผลลัพธ์ที่ได้ตอบกลับมาล้วนแล้วเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

        หลังจากที่ได้ยินพ่อบ้านของตนเองกล่าวเตือนเช่นนั้นเสิ่นเหยียนมันกลับมานั่งคิดด้วยใบหน้าจริงจัง

        คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน “ ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลตัวของข้าดูเหมือนว่าจะปล่อยให้อารมณ์ความโกรธครอบงำไปจึงลืมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้”

        “ บางทีแผนการของมันในครั้งนี้อาจจะเป็นแผนการของตระกูลโม่ลงมืออย่างเบามือก็เพียงพอสั่งสอนให้พวกมันรู้ ”

        เสิ่นเหยียนเมื่อคิดได้เกี่ยวกับเรื่องนี้มันเองก็ไม่กล้าลงมือจนหนัก

        เพราะว่าถ้าลงมืออย่างหนักมันคือการสังหารแน่นอนว่าคงจะเกิดกลายเป็นเรื่องใหญ่โตบางทีเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับตระกูลโม่

        แล้วถ้าเป็นแบบนั้นการเผชิญหน้ากันอย่างตรงไม่ใช่วิธีของมันเสิ่นเหยียนเลยตัดสินใจใหม่ไม่อยากจะรีบร้อนลงมืออย่างหนักเกรงว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้น

        พ่อบ้านโม่หลังจากที่ได้ยินผู้เป็นนายของตนเองพูดขึ้นมาเช่นนั้นมันก้มศีรษะของตนเองลงไปกล่าวรับคำสั่งจากเสิ่นเหยียน “ เข้าใจแล้วขอรับนายท่าน!!”

        หลังจากนั้นแผนการของตระกูลเสิ่นมันก็ได้เริ่มขึ้น

        …

        เข้ายามรัตติกาลทั่วทั้งผืนท้องนภาถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีดำสนิทภายในราตรีนี้บนท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยน้ำหมึกสีดำไร้ซึ่งดวงจันทราและดวงดาราที่ปรากฏขึ้น

        ราตรีนี้เป็นราตรีเดือนดับความเงียบปกคลุมสวนผักบนที่ดินประมาณห้าหมู่ของจางหยวน

        ร่างเงามากมายเคลื่อนที่ผ่านพ้นความมืดเข้ามาบริเวณด้านในเจตนามุ่งร้ายของพวกมันแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

        ร่างเงาของกลุ่มคนประมาณห้าถึงหกคนก้าวเท้าเข้ามาภายในสวนผักวิญญาณอันล้ำค่า

        พวกผักวิญญาณที่อยู่ภายในสวนกำลังเบ่งบานรอวันเก็บเกี่ยวที่จะมาถึงในอีกไม่ช้า 

        เพื่อพวกมันก้าวพ้นเข้ามาภายในอาณาเขตของสวนผักดวงตาของพวกมันมองตรงไปยังสวนผักที่กำลังเปล่งแสงสว่างไสว

        พวกมันพยักหน้าส่งสัญญาณหากันพร้อมกับยกอาวุธของตนเองขึ้นมาเตรียมจะทำลายสวนผักแห่งนี้

        แต่ในขณะที่พวกมันกำลังจะลงมือแสงไฟสว่างไสวปรากฏขึ้นจากบริเวณรอบๆ

        ยามราตรีที่มืดมิดภายในสวนผักแห่งนี้กลับถูกปัดเป่าความมืดมิดด้วยเปลวเพลิงจากคบเพลิงที่ส่องแสงสว่างไสว

        กลุ่มคนที่ประสงค์ร้ายที่เคลื่อนที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ยามราตรีต่างพากันแสดงท่าทางที่ตื่นตระหนกตกใจ

        “ อันใดกัน!!! ”

        จบบท