กลับสู่ยุค 70 ฉันจะเป็นภรรยาแสนดีของคุณสามีที่รัก (มี e-book นะคะ)

        “คุณอา คุณน้า พวกเราช่วยได้!” ซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่พูดขึ้นพร้อมกัน

        “ช่วยเหรอ? พวกเธอจะช่วยยังไง” เฟิ่งฟานหัวเราะ “แม้แต่หมอยังรักษาอาการเป็นหมันของฉันไม่ได้ แล้วพวกเธอจะช่วยฉันได้ยังไงกัน พวกเธออย่ามาพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้หน่อยเลย”

        “คุณอาไม่เคยคิดเรื่องการรับลูกบุญธรรมเลยเหรอครับ ดูอย่างแม่ผมสิ รายนั้นน่ะอยากมีลูกสาวแต่ไม่กล้าพูด พอเห็นว่าพี่ซินซินกับหนิงหนิงมีปัญหากับบ้านไฉ แม่ของผมก็รีบรับทั้งสองคนมาเป็นลูกสาวบุญธรรมโดยไม่ปรึกษาผมกับอาเจ๋อก่อนเลย แล้วดูตอนนี้สิครับว่าบ้านเรามีความสุขกันมากขนาดไหน” ซ่งหย่วนบอก

        “นั่นสิคะคุณอา ถึงแม้จะมีลูกของตัวเองไม่ได้แต่การรับลูกบุญธรรมก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะคะ” จูเสี่ยวลี่สนับสนุนคำพูดของสามี

        “ถึงฉันจะไม่มีปัญหาแล้วยังไง” เฟิ่งฟานหันไปมองเจี่ยซี “ซีซีจะรับเรื่องนี้ได้เหรอ อีกอย่างตระกูลเจี่ยให้ความสำคัญกับสายเลือดของตัวเองจะตาย ถ้ารู้ว่าลูกของเราเป็นแค่ลูกบุญธรรม พวกเขาคงยอมรับไม่ได้แน่ อย่าว่าแต่เด็กที่จะรับมาเลี้ยงเลย แม้แต่คนเป็นหมันอย่างฉันพวกเขาก็คงจะไม่ยอมรับเป็นลูกเขย”

        ซ่งหย่วนหันไปมองเจี่ยซี “คุณน้าคิดว่ายังไงครับ ครอบครัวของคุณน้าจะรับเรื่องนี้ไม่ได้จริงเหรอ”

        “ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงคิดแบบเดียวกับเขานั่นล่ะ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว พ่อกับแม่ของฉันกลัวว่าฉันจะไม่กลับไปอยู่เมืองหลวงจะตาย ถ้าขืนพวกเขาไม่ยอมรับการตัดสินใจของฉัน ฉันก็จะไม่กลับไปให้พวกเขาเห็นหน้าเลยตลอดชีวิต” เจี่ยซีหันไปมองเฟิ่งฟาน “พี่เฟิ่ง ตัดเรื่องลูกหรือเรื่องลูกบุญธรรมทิ้งไป ฉันถามพี่ตามตรงเลยนะว่าพี่อยากแต่งงานกับฉันไหม”

        “คบกันมานานขนาดนี้แล้วเธอยังต้องถามอีกเหรอ แล้วยิ่งตอนนี้เราอยู่ต่อหน้าเด็กๆ เธอจะให้ฉันตอบยังไง” เฟิ่งฟานทำตัวไม่เป็นธรรมชาติ หากอยู่กันตามลำพังเขาคงจะตอบคำถามของเธอไปแล้ว แต่เวลานี้มีทั้งซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ที่ยังอยู่ในห้อง แล้วเขาจะกล้าพูดความในใจออกไปได้ยังไง อายเด็กมันตาย

        “คุณอาเฟิ่งไม่กล้าตอบเหรอครับ แค่นี้ก็ไม่กล้าแล้วเหรอ ดูผมเป็นตัวอย่างสิ” ซ่งหย่วนเดินเข้าไปหอมแก้มภรรยา “ถ้าพูดไม่ได้ก็ทำให้เห็นไปเลยสิครับ”

        จูเสี่ยวลี่ยกมือขึ้นปิดแก้มก่อนจะหน้าแดง “ซ่งหย่วน! คุณเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย ตั้งแต่เช้าคุณยังไม่หยุดทำให้ฉันขายหน้าเลยนะ ถ้าขืนคุณยังทำตัวหน้าไม่อายอยู่แบบนี้ คืนนี้ฉันจะให้คุณย้ายไปนอนกับอาเจ๋อแล้วจริงๆ”

        ซ่งหย่วนยังหอมหน้าผากภรรยาไปอีกหนึ่งที “ผมไม่ย้ายไปนอนกับเจ้าน้องชายเจ้าปัญหาของผมหรอก อีกอย่างคุณจะมาโกรธผมไม่ได้นะ ผมแค่ทำให้คุณอาเฟิ่งเห็นว่าการบอกรักใครสักคนมันไม่ยากอย่างที่คิด บางทีเราไม่จำเป็นต้องพูดออกมา แค่แสดงให้อีกฝ่ายเห็นก็พอ”

        “อายเด็กมันไหมล่ะ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้คนรุ่นลูกมาสอน” เจี่ยซีมองเฟิ่งฟานอย่างไม่พอใจขึ้นมาอีกแล้ว “ตกลงพี่ยังจะตอบคำถามของฉันอยู่ไหม”

        เฟิ่งฟานมองซ่งหย่วนตาเขียวก่อนจะดึงเจี่ยซีเข้ามาหาแล้วจูบเธอต่อหน้าซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่อยู่นานก่อนจะปล่อยให้เธอได้มีโอกาสหายใจ “แบบนี้ถือเป็นคำตอบได้หรือยัง ถ้ายังไม่พอฉันทำได้มากกว่านี้อีกนะ”

        “ก็...ก็น่าจะได้แหล่ะ” เจี่ยซีคิดว่าเฟิ่งฟานคงแค่หอมแก้มหรือไม่ก็ตอบคำถามเธอด้วยคำพูด แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะตอบคำถามเธอด้วยการกระทำที่เร่าร้อนแบบนี้ ทั้งยังทำต่อหน้าซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่อย่างไม่อายเสียอีก

        “เรื่องงานแต่งเดี๋ยวผมจะกลับไปบอกให้แม่ช่วยจัดการนะครับ” ซ่งหย่วนเคารพเฟิ่งฟานตั้งแต่ยังเรียกเฟิ่งฟานว่าอาจารย์โดยที่ยังไม่รู้ว่าเฟิ่งฟานเป็นรุ่นน้องคนสนิทของคุณพ่อด้วยซ้ำ เขาปรารถนาให้อาจารย์ของเขามีครอบครัวและใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุขดีกว่าใช้ชีวิตโสดเป็นไหนๆ

        ยิ่งได้รู้ว่าคุณอาเฟิ่งเป็นเหมือนญาติเพียงคนเดียวของคุณพ่อที่ยอมมาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในชนบทกับคุณพ่ออยู่หลายปี เขาก็ยิ่งรักและนับถือคุณอาเฟิ่งมากขึ้นไปอีก ดังนั้นเมื่อเห็นว่าคุณอาเฟิ่งมีความรักและอยากจะลงหลักปักฐานกับใครสักคน และผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณน้าเจี่ยซี มีหรือที่เขาจะไม่สนับสนุน

        จูเสี่ยวลี่ก็อยากสนับสนุนความรักของคุณอาและคุณน้าของเธอเหมือนกัน ปัญหาความรักที่ไม่สมหวังในอดีตทำให้พวกเขาเจ็บมามากพอแล้ว อีกทั้งพ่อสามีของเธอแม้จะจากไปเร็ว แต่อย่างน้อยพ่อสามีก็ได้แต่งงานและมีลูกชายที่น่ารักถึงสองคน แต่คุณอาเฟิ่งกับคุณน้าเจี่ยซีกลับไม่มีโอกาสที่จะสร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง เมื่อวันนี้คุณอากับคุณน้ายอมเปิดใจให้กันและพร้อมที่จะสร้างครอบครัวไปด้วยกัน เธอที่เป็นคนรุ่นหลังก็อยากจะสนับสนุนให้ผู้ใหญ่ทั้งสองมีความสุขกับชีวิตครอบครัวที่พวกเขาใฝ่ฝัน

        จูเสี่ยวลี่รีบสนับสนุน “ฉันเห็นด้วยกับอาหย่วนนะคะ ให้แม่สามีของฉันเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้ คุณอากับคุณน้าจะได้มีเวลาไปเตรียมอย่างอื่น อีกอย่างกลับไปจัดงานแต่งที่หมู่บ้านก็ดีเหมือนกัน ยังไงคุณอาเฟิ่งก็เป็นที่รู้จักของคนในหมู่บ้าน ให้คนในหมู่บ้านมาร่วมแสดงความยินดี จะได้ไม่เกิดข่าวลือเสียหายขึ้นทีหลัง”

        “เรื่องแต่งงานเป็นอันตกลงแล้ว” เฟิ่งฟานจ้องซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ “แล้วเรื่องรับลูกบุญธรรมล่ะ ตอนนี้พวกเธอควรจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ฉันฟังได้แล้ว เพราะอยู่ดีๆ พวกเธอคงไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาถ้าพวกเธอไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเด็กคนนั้นอยู่ในใจ”

        เจี่ยซีก็มองไปที่สองสามีภรรยาเช่นกัน “นั่นสิ ฉันก็อยากรู้เรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ตกลงแล้วมีคนในหมู่บ้านหรือญาติของพวกเธอที่ไม่ต้องการเด็ก พวกเขาถึงอยากยกลูกของตัวเองให้คนอื่น”

        ซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ปรึกษากันไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าพวกเขาจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณน้าเจี่ยซีฟัง เพราะพวกเขาอยากให้คุณน้าช่วยสืบเรื่องของอาจารย์ไฉว่าสมัยที่อาจารย์ไฉทำงานอยู่ในเมืองเขาทำอาชีพอะไร

        “ตั้งแต่ที่แม่ผมรับพี่ซินซินกับหนิงหนิงมาเป็นลูกบุญธรรม อาจารย์ไฉก็มาก่อกวนและอยากรับพวกเธอกลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลไฉ แต่พอเห็นว่าเราไม่ยอม เขาก็มาขู่ว่าต้องให้เรายกเด็กที่กำลังจะคลอดของพี่ซินซินกับหนิงหนิงไปให้ตระกูลไฉของเขา” ซ่งหย่วนเว้นวรรคแต่เมื่อไม่เห็นว่าเฟิ่งฟานกับเจี่ยซีมีปฏิกิริยาอะไร เขาจึงเล่าต่อ

        “ผมกับลี่ลี่รู้มาว่าอาจารย์ไฉแอบคบชู้อยู่กับผู้หญิงหลายคน พวกเราก็เลยคิดว่าจะเปิดโปงเรื่องนี้ เพราะถ้าเขาถูกจับเขาก็จะไม่มายุ่งกับครอบครัวเราได้อีก พอดีลี่ลี่รู้จักกับแม่ม่ายคนหนี่งที่กำลังเป็นชู้อยู่กับอาจารย์ไฉ แต่คุณอารู้ไหมครับว่าแม่ม่ายคนนี้ไม่ได้อยากเป็นชู้กับอาจารย์ไฉเลยสักนิด เธอถูกผู้ชายหลายคนข่มเหงแล้วอาจารย์ไฉก็ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่สุดท้ายอาจารย์ไฉก็บังคับให้เธอไปเป็นชู้กับเขา แถมเขายังทำร้ายเธออยู่ทุกวัน...”

        ซ่งหย่วนยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์เหมือนกับว่าเขาฟังเรื่องนี้มาจากปากของแม่ม่ายหูเองอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเขาฟังมาฟังมาจากภรรยาอีกทอดหนึ่ง

        เฟิ่งฟานยกมือขึ้นห้าม “หยุด! พูดเข้าเรื่องมาสักทีเถอะ”

        “แม่ม่ายคนนั้นเต็มใจจะช่วยพวกเราเปิดโปงความชั่วของอาจารย์ไฉ แต่ติดที่เธอมีลูกชายอายุสามขวบอยู่คนหนึ่ง ถ้าเรื่องของอาจารย์ไฉมีชู้ถูกพูดออกไป ไม่ใช่แค่อาจารย์ไฉแต่เธอกับชู้คนอื่นก็อาจจะถูกจับไปใช้แรงงานในค่ายด้วย เธอก็เลยอยากจะยกลูกของเธอให้ไปเป็นลูกบุญธรรมของคนอื่นน่ะครับ” ซ่งหย่วนเล่าอย่างรวบรัด

        “คนที่เธอพูดถึงคงเป็นแม่ม่ายหูสินะ” เฟิ่งฟานพูดขึ้น

        “คุณอารู้ได้ยังไงคะ” จูเสี่ยวลี่ถาม

        “นั่นสิครับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าแม่ม่ายคนนั้นเป็นใคร ทำไมพูดแค่นี้คุณอาก็รู้แล้วล่ะ” ซ่งหย่วนก็สงสัยเช่นกัน

        “ในหมู่บ้านมีแม่ม่ายหลายคนหรือไง ก็ไม่ใช่มีแค่แม่ม่ายหูกับแม่ม่ายจางหรอกเหรอ อีกอย่างมีแค่แม่ม่ายหูที่มีลูกชายอายุสามขวบ เพราะแม่ม่ายจางมีแต่ลูกสาว ฉันอยู่หมู่บ้านเตี้ยนสุ่ยมาก่อนที่พวกเธอจะเกิดเสียอีก แล้วฉันจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง” เฟิ่งฟานพูดต่อ “ความจริงเราเอาหนังสือตัดความสัมพันธ์ของซินซินกับหนิงหนิงไปให้ทางการช่วยจัดการให้ก็สิ้นเรื่องแล้ว ต่อให้อาจารย์ไฉคนนั้นจะมาขู่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะการตัดขาดถือว่ามีผลทางกฎหมายไปแล้ว ส่วนแม่ม่ายหู พวกเธอไปบอกหล่อนเถอะว่าอย่าไปยุ่งกับอาจารย์ไฉเลย อย่าไปเสี่ยงอันตรายกับคนแบบนั้น”

        “อาจารย์ไฉที่พูดถึงคือใครเหรอคะ” เจี่ยซีถามเฟิ่งฟาน

        “ผมรู้แค่ว่าเขาชื่อไฉปาฉุย เป็นอาจารย์สอนอยู่ในโรงเรียนประถมของหมู่บ้าน” เฟิ่งฟานตอบ

        “ไฉปาฉุยเหรอ?” เจี่ยซีทำท่าคิด “ถ้าอาจารย์ไฉคนนี้เป็นไฉปาฉุยที่ฉันรู้จักก็ถือว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวพอสมควร”

        “คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ” เฟิ่งฟานรีบถาม

        “ฉันเป็นถึงขาใหญ่ที่อยู่ในตลาดมืดจะไม่รู้จักคนในนั้นได้ยังไงคะ” เจี่ยซียิ้ม “ไฉปาฉุยเคยเป็นลูกน้องที่ได้รับความไว้วางใจจากนักเลงที่คุมอยู่ในตลาดมืดมากทีเดียว แต่ไม่รู้ว่ามีจุดเปลี่ยนอะไรที่อยู่ดีๆ เขาก็ขอลาออกจากกลุ่มแล้วกลับไปเป็นครูที่ชนบท”

        “ฟังดูแล้วไฉปาฉุยก็เป็นคนอันตรายอยู่เหมือนกัน” เฟิ่งฟานรีบหันไปบอกซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ “พวกเธอไม่ต้องไปยุ่งกับไฉปาฉุยแล้ว ฉันไม่อยากให้พวกเธอเป็นอันตราย ส่วนเรื่องของซินซินกับหนิงหนิงเดี๋ยวฉันจัดการให้”

        “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้ให้เอง ยังไงหัวหน้านักเลงกับฉันก็เป็นคู่ค้ากัน ให้เขาช่วยออกหน้าให้ก็ได้แล้ว” เจี่ยซีบอก

        “แล้วเรื่องลูกบุญธรรมล่ะคะ คุณอากับคุณน้ายังอยากรับเลี้ยงอยู่ไหม” จูเสี่ยวลี่ถาม เธอมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้อาจจะไม่จบลงง่ายๆ และถ้าเกิดเรื่องไม่ดีกับแม่ม่ายหูขึ้นมาจริงๆ เธอก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบกับชีวิตของเด็กคนนั้น

        “ถ้าแม่ม่ายคนนั้นเลี้ยงลูกของตัวเองไม่ไหว ฉันก็รับเลี้ยงเด็กคนนั้นได้ไม่มีปัญหา” เจี่ยซีหันไปถามความเห็นเฟิ่งฟาน “พี่เฟิ่งอยู่ในหมู่บ้านเตี้ยนสุ่ยมานาน พี่คงรู้จักแม่ม่ายหูดีอยู่แล้วใช่ไหม”

        “เฮ้ย! คุณพูดอะไรอย่างนั้น ผมจะไปรู้จักหล่อนได้ยังไง เป็นแค่คนที่อาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกันเท่านั้น” เฟิ่งฟานรีบอธิบาย

        “ฉันก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ พี่จะร้อนตัวไปทำไมกัน” เจี่ยซีหัวเราะก่อนจะพูดต่อ “ฉันแค่อยากถามพี่ว่าแม่ม่ายคนนั้นกับลูกชายของเธอเป็นคนยังไงก็เท่านั้นเอง”

        “ถ้าไม่นับเรื่องชื่อเสียงที่ไม่ดี เท่าที่ฉันเห็นฉันก็ว่าแม่ม่ายหูเป็นผู้หญิงที่สู้ชีวิตและเป็นคนเอาการเอางานคนหนึ่ง ส่วนเจ้าเด็กคนนั้นก็ดูจะเป็นเด็กดีอยู่เหมือนกัน เสียก็แต่ตัวผอมไปหน่อย คงเพราะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานานนั่นล่ะ แต่ฉันคิดว่าถ้าเด็กคนนั้นได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีก็น่าจะสอนให้เขาเป็นคนดีได้ไม่ยาก”

        “อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ เดี๋ยวฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้านักเลงให้ไปจัดการกับอาจารย์ไฉให้ก็แล้วกัน” เจี่ยซีรับปาก “อาหย่วน เสี่ยวลี่ พวกเธอรีบกลับไปบอกแม่ม่ายหูเถอะว่ายังไม่ต้องให้เธอทำอะไร เรื่องอาจารย์ไฉเดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง”

        ซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ปั่นรถจักรยานกลับหมู่บ้านอย่างมีความสุข พวกเขาคิดว่าจะรีบนำข่าวดีนี้ไปบอกกับแม่ม่ายหูและไม่ให้แม่ม่ายหูไปยุ่งกับอาจารย์ไฉ แต่ทันทีที่รถจักรยานของพวกเขาเคลื่อนเข้าถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาเห็นชาวบ้านวิ่งไปที่ท้ายหมู่บ้าน และปากยังตะโกนว่าเกิดเรื่องขึ้นกับแม่ม่ายหูแล้ว!