Pioneer Era

บทที่ 8 ดินแดนนรก

ตอนที่ 74 เด็กหลงทาง (1)

วันที่ xxx

***พี่ติดน้อง [เอซ]

"ดิวซ์…"

น้อง… ไปอยู่ที่ไหนกัน…

สำรวจตั้งแต่ป่าที่เต็มไปด้วยบึงสีเขียว

สำรวจถ้ำที่มีแต่เต่าไร้ขา

สำรวจป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายตัวใหญ่ยักษ์

แต่ก็ยังไม่เจอร่องรอยของน้องสาวสุดรักเลยแม้แต่น้อย

หรือน้องจะโดนสัตว์ป่ากิน---

"... ไม่! จะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้! "

เพราะถ้าพี่ชายอย่างเรายอมแพ้ แล้วใครจะมาปกป้องน้องสาวสุดรักของเรากันละ!

อีกอย่าง เรานะ สัญญากับพ่อแม่เอาไว้แล้ว ว่าจะทำหน้าที่ปกป้องน้องสาวแทนพวกเขาตอนเข้าเรียนให้ ไม่ใช่หรือยังไง!

"เพราะฉะนั้น--- ดิวววววววซ์! "

เพราะฉะนั้นจึงต้องตะโกนตามหาต่อไปอย่างไม่ละทิ้งซึ่งความหวัง

ต่อให้ต้องตะโกนจนเสียงแหบคอแตก ผมก็จะตะโกนตามหาต่อไป

ต่อให้เป็นการกระทำที่โง่เขล่า ส่งเสียงจนดึงดูดสัตว์ร้ายเข้าหา เราก็จะตะโกนต่อไป!

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตามหาน้องสาวให้พบ!

*แซก---*

"ดิวซ์--- ศัตรูเรอะ!? "

ที่พุ่มหญ้าด้ายดำทางขวามีการเคลื่อนไหวบางอย่าง

วงแหวนควบคุมวัตถุที่สวมตรงหัว เริ่มส่องประกายแสงสีฟ้า พร้อมกับที่วัตถุทรงไข่จำนวนเก้าลูกพุ่งออกมาจากถุงห้อยตรงเข็มขัด

วัตถุสีดำทรงไข่ที่อัดแน่นไปด้วยมวลสารอันแข็งแกร่ง กำลังวิ่งตัดอากาศราวกระสุนปืนใหญ่โบราณ พุ่งตรงไปที่พุ่มหนาทึบสีดำสูงสองเมตรตรงหน้า

"กรี๊ดดดด! "

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องน่ารักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

ชะอ่าว…?

นึกว่าเป็นสัตว์ป่าเสียอีก…

เรารีบควบคุมวัตถุทั้งเก้าให้ลอยกลับมาในทันที

เดียวนะ… หายไปไหนสองลูกเนี่ย?

"หน่อย! เล่นโจมตีมาแบบไม่บอกกล่าวกันก่อน คิดจะฆ่ากันหรือยังไงยะ! ไอพวกเผ่าเอเลี่ยนที่น่าขยะแขยงนี่! "

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงของเด็กสาวดังโวยวายมาจากด้านหลังของพุ่มหญ้าด้ายดำ

พุ่มสีดำหนาทึบตรงหน้าเริ่มมีการเคลื่อนไหว

มันมีเส้นแสงสีแดงขนาดเล็กกำลังตัดพุ่มสีดำให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่

เส้นแสงนั้นวิ่งตัดขึ้นลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั้งเผยให้เห็นใบหน้าของเด็กสาวคนหนึ่ง

เธอเป็นชนเผ่ามนุษย์สัตว์

เป็นสตรีชนเผ่าหนูที่มีใบหน้าเหมือนกับโนอาร์ราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน

เธอมีผมสีเงินตัดสั้นปะบ่า ที่มาพร้อมกับเส้นผมเรด้าปลายแหลมใจกลางกระหม่อม มีดวงตาโตคมกว่าของโนอาร์เล็กน้อย

มีสันจมูกคมสวยงามเข้าคู่กับริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื้น

มีใบหูหนูน่ารักแผ่กว้างอยู่บนหัว และสวมชุดเมดสีดำที่ระบายลูกไม้ฟูฟ่อง

เธอสูงประมาณเมตรยี่สิบ สูงอยู่กว่าค่าเฉลี่ยของเผ่าภูติเลือดแท้เล็กน้อย

สรุปคือตัวเล็กจนเหมือนเด็กน้อยที่ดูซุกซน…

ส่วนขนาดหน้าอก… คงต้องบอกว่าใหญ่ใช้ได้แฮะ...

แต่ว่าขนาดกับรูปทรงของเธอ ยังสู้ของน้องสาวเราไม่ได้หรอกนะ

ในมือของเธอกำลังถือลูกบอลทรงไข่จำนวนสองลูกอยู่

มันคือบอลเหล็กที่ผมโจมตีใส่ไปเมื่อกี้นี้

"แกโจมตีฉันทำไมไอพวกเอเลี่ยน!? "

เธอพูดด้วยภาษาของชนเผ่าสัตว์

โชคดีที่ผมมีเรียนมาแล้ว เลยทำให้พอเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

แต่สำเนียงของเธอออกจะฟังยากกว่าของพวกโนอาร์อยู่เล็กน้อยแฮะ

ว่าแต่… ที่บอกว่า---

"เออ… เอเลี่ยน? "

"ก็หมายถึงแกไง! คนละเผ่ากับผู้สร้างของฉัน ไม่ให้เรียกเอเลี่ยน แล้วจะให้เรียกว่าอะไร! "

"..."

เอเลี่ยน?

ถ้ามาจากนอกโลกก็ว่าไปอย่าง แต่ว่าเราถือกำเนิดอยู่บนโลกนี้มาตั้งแต่แรกแล้วนะ

ทำไมมาบอกว่าเป็นเอเลี่ยนกันละ?

ยัยนี้คงหัวไปกระแทกอะไรสักอย่างมาแน่ ๆ …

" ตอบมาซะไอเอเลี่ยน! โจมตีฉันทำไม! "

เอาวะ เอเลี่ยนก็เอเลี่ยน

ยอมตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

" เออ… ขอโทษด้วย พอดีนึกว่าเป็นสัตว์ร้ายนะ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ"

"เอาเถอะ ถามไปก็ไร้ค่า พวกเอเลี่ยนคงฟังภาษา--- แกพูดภาษาของพวกเราได้ด้วยเรอะ!? แกเป็นใครกันแน่! "

แม่สาวหูหนูกระโดดถอยหลังพร้อมกับกางนิ้วทั้งห้าชี้มาทางผม

ที่ปลายนิ้วของเธอเริ่มส่องแสงสีแดงสุกสว่างขึ้นมา

ยังกับหุ่นยนต์… ไม่สิ เธอคนนี้เป็นหุ่นยนต์โบราณเหมือนโนอาร์ชัวปาบ

แสงสว่างจากนิ้วกับใบหน้าที่คล้ายโนอาร์อย่างกับแกะแบบนี้ ไม่มีทางเป็นอะไรอย่างอื่นได้แน่นอน

"... เอซ เป็นเผ่ามนุษย์ครับ"

"เผ่าหมา-นุช? "

"มนุษย์ครับ"

"มา-ดุ้น-กัน? "

"มนุษย์…"

"ดัชชุน? "

จงใจใช่ไหมนั่น?

"ฮะ ฮะ ฮะ ล้อเล่นน่า~ เอซจากเผ่ามนุษย์สินะ? ดีละ พูดภาษาของพวกฉันได้ งั้นคงไม่ใช่ไอพวกเอเลี่ยนจิ้งเหลนกับหูยาวสินะ ดีเลย งั้นก็แล้วไป ว่าแต่วันหลังอย่าโจมตีมั่วสุมแบบนี้อีกละ ถ้าไม่ใช่ฉัน คงตายไปแล้วละ"

เธอใช้มือขวาปัดปลายผมสีเงินอย่างโอ้อวด พร้อมกับที่เส้นผมเรด้าเต้นไปมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโยนบอลเหล็กทั้งสองลูกกลับมาให้

แอบรู้สึกเหมือนเธอจะหลุดพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก ๆ ออกมาเมื่อกี้อยู่นะ...

“ว่าแต่ คุณผู้หญิงมีนามว่าอะไรหรือครับ? ”

“คุณผู้หญิง? แหม่~ ปากหวานเชียวนะนาย~ งั้นฉันจะบอกชื่อของตัวเองให้เป็นบุญหูเอง! ”

ไม่ได้ปากหวานเสียหน่อย…

“ฉันคือ [กรีด] ผู้ดูแลระบบเตาสุริยะที่ 3 ปัจจุบันใช้หุ่นหมายเลข 2017521 ออกปฏิบัติการณ์ เป็นหนึ่งในระบบสนับสนุนระบบหลักโนอาร์ ถือว่าเป็นบุญของนายที่ได้มาเจอฉันคนนี้ โฮ่ โฮ่ โฮ่~”

คุณหนูผมเงินสวมชุดเมดหัวเราะด้วยท่าทางที่ราวกับเป็นลูกสาวขุนนางผู้สูงศักดิ์…

จะมองว่าเพี้ยนเล็กน้อยคงได้สินะ…?

“คะ… ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เธอเป็นคนรู้จักของคุณโนอาร์จริง ๆ ด้วยสินะครับ”

“ช่าย~ ฉันนะเป็นหุ่นระดับสูงที่สนับสนุนระบบโนอาร์ แต่พูดตามตรงว่าระดับของฉันมันสูงกว่าเยอะ~ ถึงขนาดที่สามารถแก้ระบบตัวเองจนมีความคิดออกมาเคลื่อนไหวได้อิสระ--- เดียว? ทำไมเอเลี่ยนอย่างนายถึงรู้จักกับระบบหลักอย่างโนอาร์ได้ละ! ”

“ก็เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกทีนะครับ”

“...เพื่อน? ยัยโนอาร์เนี่ยนะหาเพื่อนได้!? ”

“...”

ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยละ?

ว่าแต่เธอคนนี้จะแสดงอารมณ์ความรู้สึกเหมือนสิ่งมีชีวิตมากไปหน่อยหรือเปล่า?

เนื่องจากกลัวว่าหากปล่อยไปแบบนี้ เดียวจะสาวความยืดยาวไม่จบสิ้น เลยเล่าไปแบบย่อ ๆ ว่ารู้จักกับโนอาร์ผ่านทางน้องสาวของตัวเองมาได้ยังไงบ้าง

รวมไปถึงสาเหตุที่ทำไมถึงมาอยู่กลางป่าแบบนี้ตอนนี้

“---เพราะแบบนี้ เลยออกมาตามหาน้องสาวที่หายตัวไปนะครับ”

“อืม~ เหมือนกับฉันเลยนะ ฉันเองก็กำลังตามหาคนอยู่เหมือนกัน เขาเป็นเจ้านายที่ลงทะเบียนเอาไว้กับฉันนะ แต่หมอนี่นิสัยแย่มาก พอสั่งเปิดระบบเตาที่สามปับ แทนที่จะยืนรอ กลับหายตัวไปดื้อ ๆ ซะอย่างงั้น เลยต้องลำบากออกมาตามหาด้วยตัวเองอยู่เนี่ย”

เธอถอนหายใจยาวหลังจากที่เล่าเสร็จ

“คนที่คุณตามหาคือใครหรือครับ? ”

“ชายชนเผ่ากอลิล่าที่ชื่อซุนไกท์นะ ลงทะเบียนเอาไว้ที่สวนสนุกเมื่อหลายวันก่อน จนถึงป่านนี้ยังตามหาตัวไม่เจอเลย”

สวนสนุก? ซุนไกท์? งงวุ้ย?

เดียวนะ…

ชื่อนี้รู้สึกคุ้น ๆ แฮะ

ในตอนนั้นเองที่ภาพของบุรุษกอลิล่าหน้าคมและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อก็ลอยขึ้นมาอยู่ภายในหัว

อ๊ะ? จำได้แล้วละ

น่าจะเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ เจ้าสิงโตตลอดเวลาคนนั้นละมั้ง?

“คิดว่าพอจะรู้จัก---”

“ช่วยพาฉันไปหาหน่อยสิ! ”

“...ขอปฏิเสธ”

“ทำไม! มีสาวสุดสวยน่ารักมาขอร้องทั้งที ทำไมถึงไม่ช่วย! ”

“อย่างที่บอกว่าทางนี้เองก็กำลังตามหาคนอยู่เหมือนกัน อีกอย่าง น้องสาวของเรานะ สวยกว่าเธอตั้งเยอะ รู้ตัวเอาไว้ด้วย”

ดิวซ์คือผู้หญิงที่สวยและน่ารักที่สุดในโลกใบนี้แล้ว

อีกอย่าง ถ้าเป็นหุ่นยนต์ แถมบอกเองว่าเป็นระบบย่อยสนับสนุนของโนอาร์ งั้นก็น่าจะติดต่อสื่อสารกันเองได้ไม่ใช่หรือยังไงฟะ?

ความจริงมันแปลกตั้งแต่ที่เธอบอกไม่รู้จักเผ่า [มนุษย์] ตั้งแต่แรกแล้วด้วย

หรือว่าระบบสมองของเธอจะพังอยู่?

คงเป็นไปได้ เพราะว่าเธอเป็นเหมือนกับพวกโนอาร์ คือเป็นหุ่นยนต์จากอารยธรรมโบราณของที่นี่นั่นละ

ของที่มีอายุหลายร้อยปีแล้วไม่พังนี่สิที่แปลก

“หน่อย! งั้นแบบนี้มันต้องใช้กำลัง! จงเตรียบรับมือซะเจ้าเอเลี่ยนที่ชื่อว่าเผ่ามนุษย์! ”

เอางี้เลยเรอะ…

ยัยหุ่นกระป๋องเอ้ย…

ที่ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างของยัยหุ่นกระป๋องกำลังเริ่มส่องแสงสีแดงขึ้นมาอีกครั้ง

“ตายซะเจ้ามนุษย์! ”

ในเมื่อหาเรื่องก่อน งั้นทางนี้เองก็จะไม่เกรงใจด้วยเช่นกัน

“ขอคืนคำพูด จงพังไปซะยัยหุ่นกระป๋อง! ”

ดูเหมือนว่าอาวุธของเธอจะเป็นลำแสงเลเซอร์ที่ยิงมาจากปลายนิ้วทั้งห้า

นิ้วที่เรียวขาวนวลคล้ายมือของมนุษย์กำลังมีเส้นสีแดงแผ่พุ่งออกมาเป็นเส้นตรงยาว

ห้านิ้วสองมือ ทำให้มีเส้นแสงรวมทั้งหมดสิบเส้น

เส้นแสงพวกนั้นถูกกางออกมาคล้ายกับเป็นพัดห้าแฉก แล้วเริ่มฟาดฟันกระหน่ำโจมตีใส่เข้ามา

เธอตวัดมือซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ดั่งสัตว์ร้ายที่กำลังใช้เขี้ยวเล็บของมันล่าเหยื่อ

เส้นสีแดงที่ปล่อยออกมานั้น มันตัดทุกสิ่งตรงหน้าจนขาดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทิ้งร้อยไหม้บนแผ่นดิน ฝากแผลเป็นบนผิวสีแดงของเปลือกต้นไม้ และเชือดเฉือนกิ่งไม้ใบหญ้าโดยรอยจนเหี้ยนเตียน

แต่รูปแบบการโจมตียังถือว่าอ่อนหัดนัก

มันเดาทางได้ง่ายมาก

ความจริงก็ถือว่าเก่งกาจอยู่

น่าจะมีความสามารถในเชิงต่อสู้อยู่ระดับเดียวกับน้องสาวของเราเลยทีเดียว

เพราะแบบนั้นจึงถือว่ายังอ่อนหัดนัก

“ฮึ”

เราใช้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยหลบการโจมตีราวสัตว์ป่าของกรงเล็บสีแดง แล้วเคลื่อนตัวเข้าประชิดเธออย่างรวดเร็ว

ถีบสองขาลงแผ่นดินเต็มแรงจนทิ้งเป็นควันฝุ่นลอยคลุ้งเอาไว้เบื้องหลัง

“อั๊ก!? ”

แล้วตามด้วยใช้ขาข้างซ้ายถีบใส่ท้องของเธอเต็มแรงไปหนึ่งที

“เจ็บ! เป็นเอเลี่ยนตัวผู้ที่ไม่เกรงใจผู้หญิงเลยนะยะ! ”

“เป็นหุ่นยนต์นี่รู้สึกเจ็บด้วยหรือครับ? ”

“ถูกสร้างมาดียะ! ตั้งท้องคลอดลูกยังทำได้เลยนะเออ--- นี่หลอกให้ฉันพูดอะไรออกไปกันยะ! ”

"..."

ว่าแล้วเธอก็กำหมัด พร้อมกับใช้นิ้วชี้หันเล็งมาทางผมเหมือนกับปืน

พอจะเดาได้เลยว่าจะทำอะไรต่อไป…

“โอ๊ย! ”

เลยจัดการชิงลงมือโจมตีก่อนด้วยวัตถุลอยฟ้าทั้งเก้า

โลหะทรงไข่ที่ถูกสร้างจากแร่ภูติทั้งเก้าก้อน ต่างตอบรับการสั่งการจากคลื่นสมองของเรา แล้วพุ่งโจมตีใส่ยัยหุ่นกระป๋องจากทุกทิศทาง

สองลูกเล็งใส่มือจนทำให้ปลายทางการโจมตีถูกเบี่ยงออกไป

เส้นแสงเลเซอร์ที่พุ่งออกมาจากปลายนิ้วสู่ท้องฟ้ากว้างนั้น มันมีขนาดใหญ่ถึงหนึ่งเมตรได้

รู้สึกได้ถึงความร้อนกับไอรังสีที่แผ่ออกมาจากลำแสงนั้น

ถ้าโดนเข้าไป ไม่ตายก็คือเลี้ยงไม่โตแน่นอน…

ส่วนโลหะทรงไข่ที่เหลือทั้งหกลูก ถูกใช้เล็งโจมตีไปที่ขาสองลูก กับแผ่นหลังอีกสี่ลูก

เกิดเสียงกระแทกรุนแรงน่ากลัวดังขึ้นจากส่วนขาของเธอ จนร่างกายเธอทรุดลงไปนั่งกับพื้น

เธอพยายามที่จะลุกขึ้นมาตั้งหลักอีกครั้ง พร้อมกับใช้มือทั้งสองกางกรงเล็บเลเซอร์ออกมาหมายจะตัดโลหะไข่ที่กำลังพุ่งโจมตีตามมา

แต่เธอสกัดได้เพียงแค่สามลูกจากที่มี เลยทำให้โดนอีกลูกหนึ่งกระแทกใส่ข้างหลังไปเต็มแรง

ด้วยการโจมตีของบอลไข่ เลยทำให้ร่างของยัยหุ่นกระป๋องล้มหน้าคว่ำจูบพื้นดินไป

เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่พยศใส่อีกรอบ เราเลยวิ่งเข้าไปกดแขนขาในสภาพขึ้นคร่อมเอาไว้อีกทีหนึ่ง

“กรี๊ดดดดดด! ไอเอเลี่ยนเผ่ามนุษย์วิตถาร! ลุกออกไปจากตัวฉันนะ! ร่างกายนี้มีเพื่อไว้รับใช้นายท่านซุนไกท์ที่ลงทะเบียนเอาไว้เท่านั้น! เอาร่างสกปรกของแกออกไปซะ! ”

“ไม่ได้วิตถารซักหน่อย...”

พูดซะรู้สึกผิดเลยแฮะ…

แต่พอเห็นสภาพของเด็กสาวที่มีหูหนูพร้อมผมเรด้าน่ารักร้องไห้ฟูมฟายในสภาพนี้… เลยอดไม่ได้ที่จะคิดว่าตัวเองกำลังก่ออาชญากรรมบางอย่างอยู่จริง ๆ

ช่วยไม่ได้… ครั้งนี้จะยอมยกโทษให้ก็แล้วกัน

“เอางี้ ถ้าเธอช่วยผมตามหาดิวซ์ พอจบงานนี้ ผมจะพาเธอกลับเมืองไปพบซุนไกท์ให้เอง”

“จริง ๆ นะ! ขอบคุณค่ะ~”

พอยื่นข้อเสนอไป เลยดูเหมือนจะมีทีท่าพยศน้อยลงมาบ้าง

เธอลุกขึ้นจากพื้น พร้อมกับปัดฝุ่นที่เลอะตามชุดเมดสีดำออกมาจนสะอาดหมดจรดอีกครั้ง

แต่แบบนี้ก็ถือว่าโชคดีไปอย่าง

เพราะกำลังรู้สึกลำบากกับการที่ต้องมาหลงป่าแบบนี้อยู่พอดี---

เดียวก่อนนะ

“กรีด… เธอนะ… หลงป่าอยู่ใช่ไหม? ”

มีเพียงเหตุผลเดียวที่เธอต้องการความช่วยเหลือให้พาไปหาซุนไกท์

นั่นคือเธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังอยู่ส่วนไหนของโลกเหมือนกับเรา…

“ละ… หลงป่าอะไรกัน! หุ่นยนต์อัจฉริยะอย่างฉันนะไม่มีทางหลง---”

*จ้อง~*

“---หลง… หลงป่า… ใช่… ยอมรับ ฉันหลงป่าอยู่ค่ะ… หลงมาหลายวันแล้วด้วยค่ะ…”

“ชิบหายแล้วไง… เป็นแค่หุ่นยนต์กระป๋องไร้ค่าจริง ๆ ด้วย! ”

“ฉันไม่ใช่หุ่นกระป๋องนะ! แค่ว่า… ระบบนำทางมันรวน… แถมเชื่อมต่อกับระบบหลักอย่างโนอาร์ไม่ได้… เพราะระบบหลักมันเปลี่ยนโครงสร้างไปจากเดิมหมดเลย… แถมระบบควบคุมพลังงานยังโดนแย่งการควบคุมไปหมด… เลยรู้สึกกลัว… ตอนนี้เลยตัดการเชื่อมต่อทิ้งไป… แล้วย้ายความจำทั้งหมดมาอยู่ในร่างกายนี้แทน… นะ…”

ปัญหาส่วนตัวแบบนั้น พูดมาก็ไม่เข้าใจหรอกนะ

เอาเป็นว่าคงหวังพึ่งให้เธอเป็นคนนำทางไม่ได้แล้ว

นี่คงไม่ใช่ว่าได้ตัวภาระเพิ่มมาหรอกใช่ไหม?

“... แล้วนายละ! นายเองก็กำลังหลงป่าอยู่เหมือนกันใช่ไหมละ!? ”

“อึ๊ก! ปะ… เปล่าซักหน่อย! ถึงเวลานะ แค่เดินเลียบไปตามทวีป เดียวก็กลับเมืองได้เองนั่นละ! ”

“นั่นละที่เรียกว่าหลงทางยะ! ”

"..."

รู้สึกไม่ถูกชะตากับยัยหุ่นกระป๋องตัวนี่เลยแฮะ

“ถ้าเป็นแบบนี้… เจ้าเอเลี่ยนมนุษย์ แล้วนายมีแผนที่จะตามหาน้องสาว--- เดียวก่อน นายรู้สึกเหมือนกันไหม? ”

“รู้สึกสิ… อยู่ตรงนั้น… เฮ้ย! นั่นใคร! ออกมาเดียวนี้! ”

มีใครก็ไม่รู้กำลังเดินตรงมาทางนี้

ถ้าไม่ตอบกลับมา จะถือว่าเป็นสัตว์ป่าแล้วโจมตีใส่ในทันที

หนึ่ง---

สอง---

“หืม~? เสียงนั้น~? เอซหรือ!? โชคดีจัง! ”

เฮ้ย… เสียงนี้มัน!?

“สวัสดีเอซ~ อุ้ย! แหม่ ๆ ~ แอบมาเดินป่ากับสาวเมดสองคน? ร้ายนักนะเรา~ แบบนี้ต้องเอาไปฟ้องเอรีสหน่อยแล้วไง~”

ไม่จริงใช่ไหม? ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้ได้?

คนที่ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ของป่าด้านข้าง คือคนที่ผมรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เธอคือคนที่ว่ากันว่าเป็นสาวสองพันปีของเผ่ามนุษย์นก

คนที่เป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกับ [เอรีส] แม่ของผม

เธอที่… ในอดีตถูกขนานนามว่าเป็น [ไอดอล] ของโลก

“คุณเปอร์ไซด์!? ทำไมถึงมาอยู่ในป่าแบบนี้ได้ละครับ! ”

เธอคือ [เปอร์ไซด์] คนดังจากรุ่นแม่คนนั้นนั่นเอง