เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบแปด อรุณรุ่งที่ทุ่งแร้งคอย

อรุณเบิกฟ้านกกาโบยบิน

เมื่อเข้าเวลาสายทุกคนก็ตกลงอะไรกันเรียบร้อยไปใช้ชีวิตกันตามปรกติ

สิ่งที่เจิดคิดว่าเป็นผลดีของการที่ตนเองมาในยุคนี้คือการให้ความสำคัญต่อเวลาที่มากขึ้น

ในโลกยุคที่เราต้องปรับการใช้เวลาตามแสงไฟฟ้าไม่ได้แต่ต้องใช้แสงตะวันแทน

ทำให้เขามองว่าเวลากลางวันคือเวลาที่มีค่ามากกว่าเดิม

แม้จะเป็นลูกชายกำนันที่มีตะเกียงเจ้าพายุหรือเครื่องปั่นไฟก็ตาม

แต่หากจะทำกิจกรรมเข้าสังคมกับคนอื่นๆ

เราก็ต้องทำกิจกรรมกับคนที่ปรับตนเองให้นอนเมื่อตะวันลับขอบฟ้าเช่นกัน

ทำให้เจิดทำได้แค่เขียนบทความวิจัยเวทย์หรือฝึกสมาธิเท่านั้นยากที่จะออกไปทำกิจกรรมยามค่ำคืน

ยกเว้นวันที่มีการฉายโทรภาพที่บ้านพ่อกำนันและมีการเอาขนมต่างๆออกมาขายถึงพอจะได้มีคนสนทนาตอนกลางคืนบ้าง

แต่นอกจากนั้นแม้แต่เขาที่มาจากโลกยุคที่คนเข้านอนหลังเที่ยงคืนคือเรื่องธรรมดา

มาในโลกนี้คงโดนมองว่าเป็นพวกโจรหรือพวกทำตัวแปลกๆ

หรือจะบอกว่าไม่มีใครทำตัวอย่างนั้นเพราะความสามารถที่จะทำได้มากกว่า

คนยากจนไม่ได้ใช้ตะเกียงเจ้าพายุอย่างในหนัง

เพราะตะเกียงเจ้าพายุสังเกตดีดีนั้นจะมีแก้วอย่างดีโครงเหล็ก ไส้เทียนสวยงาม

หากชาวบ้านได้มาคงเก็บสะสมไว้ในกำปั่นหรือในตู้ไม่เอาออกมามากกว่า

ที่ชาวบ้านใช้คือตะเกียงกระป๋องนมที่ใช้กระป๋องนมที่ทานแล้วเอามาใส่น้ำมันและไส้เทียนลงไป

หากเผลอเอาเท้าเตะนอนดิ้นในเวลานอนก็ทำให้ไฟไหม้มุ้งหรือหากเผลอนอนหลับลึกก็อาจจะตายไปได้เลยทั้งบ้าน

แค่ตะเกียงเจ้าพายุยังนับเป็นของหรูหราหายาก

แน่นอนเจิดในฐานะลูกชายกำนันนั้นมีไฟฉายแบตเตอรี่พร้อมเสมอต่างกับชาวบ้านยากจนทั่วไป

เพราะบ้านเขาคือที่เดียวที่ชาวบ้านจะมาขอชาร์ตแบตเตอรี่ได้

ผมสูดลมหายใจลึกๆสัมผัสอากาศยามเช้าที่บริษัทขายอาหารและเหมืองแร่ยังไม่เข้ามาทำให้อากาศนั้นเสียไป

ก็ถอนหายใจออกมาไม่ได้

ไม่แปลกที่หลายคนอยากจะกลับมายุคนี้

แม้จะมีไข้รากสาด มาลาเรีย โปลิโอฝีดาษฯลฯ

แต่อากาศที่ยังสะอาดกว่ายุคปัจจุบันก็คงทำให้หลายคนรู้สึกใคร่ครวญอย่างจริงจังว่ามาอยู่แถวนี้ก็คงไม่แย่นักหากเรารอดจากโรคไข้รากสาดฝีดาษ มาลาเรีย โปลิโอหรือการเข้าปล้นของพวกเสืออย่างเสือดำได้

มีคนกล่าวว่าทุนนิยมคือ

ระบบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

ผมมี่ค่อยเชื่อมันสักเท่าไร

จากประสบการณ์เช่น

เราเอาเงินไปสามล้านไปจ้างมือปืนยิงคนคนหนึ่งตามหลักการของทุนนิยมเราคงคิดว่าเราจะได้มือปืนมืออาชีพด้วยอาวุธปืนไรเฟิลอย่างดีใช่ไหม?

ผิดอย่างมหันต์

คนที่รับเงินสามล้านไปเอาเงินส่วนหนึ่งไปจ้างอีกคนหนึ่งให้หามือปืนมาแทนตนเอง

หักค่าหัวคิวกันไปมาสุดท้ายได้ขี้ยาไปยิงกับมอเตอร์ไซค์พาหนีในราคาสามหมื่นจากต้นเงินสามล้านที่เราไปจ้างฆ่าในตอนแรก

แต่เงินสองล้านเก้าแสนเจ็ดหมื่นหายไประหว่างทางในระบบทุนนิยมเสรีนี้

แปลว่าอะไร?

ว่ามันไม่ใช่ระบบที่ใช้เงินอย่างมีประสิทธิภาพได้คุณภาพดีที่สุด

แต่คือการทำงานสำเร็จโดยใช้ทรัพยากรน้อยที่สุดต่างหาก

หมายความว่าเราจ่ายสามล้านเท่ากับว่าเราโง่เองเพราะจ่ายมากเกินกว่าที่งานนั้นมีมูลค่า

แบบเดียวกับการขอพรจากจอกศักดิ์สิทธิ์ในจักรวาลFate Stay Night

จอกศักดิ์สิทธิ์จะทำให้คำขอของเราเป็นจริงโดยใช้พลังงานได้

น้อยที่สุด

Bare minimum

จึงไม่แปลกที่ในระบบทุนนิยมเราจะเห็นมีการใช้ทรัพยากรจำนวนน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกันพวกเราตายและให้ผลิตลูกต่อไป

แต่จะให้พวกเขาใส่ใจมากกว่านั้นหรือยอมใช้นายทหารฝีมือดีแทนที่จะเป็นขี้ยาเป็นมือปืนอย่างเต็มประสิทธิภาพค่าเงินก็ยากนักที่พวกเขาจะทำ

เพราะมันขัดกับรากฐานของจอกศักดิ์สิทธิ์หรือทุนนิยมที่จะใช้พลังงานให้น้อยที่สุดในการทำให้เราสมประสงค์ในเรื่องนั้นๆ

ดังนั้นพวกเขาจึงเอา “หนี้”มาเป็นโซ่และแส้ในการล่ามและเฆี่ยนประชาชนต่อไปไม่มีวันสิ้นสุด

เพราะสันดานที่แท้จริงของมนุษย์จากเคสการจ้างวานฆ่าคน

พวกเขาจะไม่ยอมใช้เงินสามล้านจ้างนายทหารฝีมือดีปานโกลโก้13หรือจีซัสแต่จะไปจ้างขี้ยาแถวบ้านหากงานนั้นจะสามารถบรรลุผลได้เฉกเช่นกัน

นี่คือความเป็นจริงที่เราจะแกล้งๆลืมกันไปเมื่อมีคนใส่สูทใส่แว่นชมเชยว่าระบบทุนนิยมคือระบบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดนั่นเอง

“เฮ้อ ไปเถอะพวกเอ็ง ขนของขนคนพร้อมแล้วก็ไปกันได้เลยเราต้องรีบงานก่อนตะวันจะตกเสียก่อน”

ข้อดีของการมีเรือเหาะคือทำให้แม้การเดินทางจะหนทางลำบากขึ้นเขาลงห้วย

แต่ความได้เปรียบของการบินอยู่บนฟ้าไม่ใช่อะไรที่การขี่คอโหงพรายจะเทียบกันได้

“จ๊ะ ลูกพี่เจิด”

เสือดำและคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านให้เอาพวกหนุ่มๆขี้เกียจสันหลังยาวมารับใช้ผมและพ่อกำนันมากขึ้น

ซึ่งผมก็รับเอาไว้ตามโมเดลแม่หนูอยู่ไหน

ในหมู่บ้านเสือดำจะมีเด็กสาวที่สงสัยว่าแม่ทิ้งเจ้าไปไหนในอนาคต

อรุณรุ่งมาถึงในหมู่บ้านเสือดำในที่สุด