เป็อีกวันที่วินรู้สึกเบื่อแต่จะทำอย่างไรได้ มันเป็หน้าที่ ที่เขาต้องทำ วินจอดรถเสร็จเดินลงมา ในชุดเสื้อคอกลมสีดำ กางเกงขาสั้นสีดำแนบเนื้อผ้าบางกระชับกับรูปร่างที่มองเห็นหุ่นที่ sexy ของเขาชัดเจน ขณะเดินไปยังห้องยีม ของไนน์
เขาวางกระเป๋ายีมลง ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาเ้าของห้อง แต่ก็ไม่พบใครในห้องนั้น วินจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากในกระเป๋ายีมเพื่อที่จะโทร แต่เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา วินจึงหันไปตามเสียงนั้นทันที
"ไง! นายจะโทรตามฉันหรือ?" ไนน์เอ่ยขึ้นขณะที่เดินออกมาจากอีกห้องหนึ่ง ด้วยเสื้อกล้ามบางแบบหลวมๆ มือข้างหนึ่งก็ถือผ้าเช็ดหน้าผืนขนาดกลาง ที่กำลังยืนซับเหงื่อที่ไหลชุ่มบริเวณต้นแขนและลำคอทั้งใบหน้าหล่อของเขา ที่มองเห็นผิวมันวาวเนียนใส่ขาวอมชมพูขณะนั่งลงและยกขวดน้ำดื่ม ไนน์เป็คนผิวขาวเนียน อมชมพูผิดกับวินจะเป็คนผิวไม่ขาวมากนัก
วินวางโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋ายีม มองคนตรงหน้า
"เมื่อกี้คุณก็เล่นไปก่อนแล้วไม่ใช่หรือครับแล้วจะต้องเล่นอะไรเพิ่มเติมอีกล่ะครับ ผมแค่คิดว่าคุณน่าจะทำมันได้แล้ว หรือจะให้ผมสอนท่าอะไรคุณก็บอกมาก็แล้วกันครับ "
"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่อยากเล่นแล้วล่ะ" เขาหันไปเอียงศีรษะตะแคงมองไปยังวินแล้วหันกลับมาดื่มน้ำต่ออีกครั้งอย่างอารมณ์ดี
"หมายความว่าอย่างไรครับที่ ไม่อยากเล่นแล้ว" ผมชักเริ่มหงุดหงิดในสีหน้ากวนๆ ของผู้ชายคนนี้แล้ว
"แล้วที่คุณให้ผมมาเร็ว? หมายความว่าไง อยู่ๆ บอกผมว่าไม่อยากเล่น ให้ผมมาเร็วเพื่อ นี่คุณคิดจะทำอะไรกันแน่" วินขึ้นเสียงหงุดหงิดทันทีเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องรู้สึกหงุดหงิด ปกติเขาออกจะเป็คนใจเย็น คงจะเป็เพราะหน้าตาและท่าทางที่กวนประสาทของหมอนี่กระมังที่ทำให้เขาหงุดหงิด
"ทำไม ฉันจะเล่นหรือไม่มันก็สิทธิของฉัน ฉันจ้างนายมาแล้วและก็จ้างแพงด้วยหรือนายมีปัญหา" ไนน์มองวินหยักคิวขึ้น ยิ้มเยาะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าที่แสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่พอใจ
เอาจริงๆ นะผมพูดอะไรมากไม่ได้จริงๆ เพราะมันก็เป็สิทธิของเขาที่อยากจะเล่นหรือไม่เล่น ผมก็แค่มีหน้าที่ แค่เทรนให้เขาเท่านั้น
"กวนตีนฉิบหาย" วิน ขยับริมฝีปากสถบออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"ที่จริงวันนี้นะ ที่ฉันอยากให้นายมาเร็ว ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ฉันอยากได้เพื่อนอยู่ทานอาหารมื้อเย็นกับฉันสักมื้อนะ"ไนน์ตอบ เมื่อมองวินด้วยสายตาเ้าเล่ห์เล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับไปจ้องมองไปยังขวดน้ำที่เขาถืออยู่แกว่งไปมาเบาๆ ในจังหวะเดียวกันกับที่วินเองก็กำลังเดินไปหยิบดัมเบลล์เช่นกัน
"ตกลงที่คุณให้ผมมาเร็วเพื่อ แค่้าเพื่อนทานข้าวงั้นรึ คุณจะบ้าหรือไง? ขอโทษนะครับ ผมมาทำงานไม่ได้มาเป็คู่ดินเนอร์ของคุณ" วินตอบกลับไปทันทีขณะถือดัมเบลล์อยู่
"แล้วไง? ปฏิเสธฉันหรือ?" ไนน์เอ่ยขึ้น วินจึงหันหน้าไปมองไนน์ทันที
"ครับ ผมขอปฏิเสธ เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ ที่ผมจะต้องทำ" วินรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าแทะโลมเขาตลอดเวลา เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดง่ายนักโดยเฉพาะเวลาเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ที่ชอบพูดยั่วโมโหเขาทุกครั้งไป ที่เจอหน้ากันหรือแค่ได้ยินเสียงก็จะกวนประสาทใส่เขา ยังกับว่าเขาเป็คนทำให้หมอนี้คิดแค้นแต่ชาติปางก่อนอย่างนั้นล่ะ ถึงจะเป็เพียงแค่เป็คำพูดเล็กน้อยกวนๆ ของผู้ชายคนนี้ก็ตาม แต่ก็มักทำให้เขารู้สึกอารมณ์เสียได้ตลอดเช่นกัน วินจึงเลือกที่จะไม่พูดมากและเก็บอารมณ์ไว้ เพราะหมอนี้ก็เป็ลูกค้า VIP เสียด้วย
"งั้นหรือ?" ไนน์กระตุกยิ้มมุมปากอย่าง กวนๆ "แล้วไงครับ ที่จริงผมเป็ลูกค้า ระดับ VIP และอีกอย่างมันก็เป็เวลางานที่นายยังไม่หมดเวลางานไม่ใช่หรือ การที่นายปฏิเสธสิ่งที่ลูกค้า VIP ้า ก็ไม่ถูกต้องนะ เพราะก็แค่ทานข้าว ไม่ได้ทำอะไรที่เสียหายสักหน่อย และฉันก็จ่ายเงินให้ฟิตเนสของนายมากกว่าลูกค้า VIP ทั่วๆ ไปเสียอีกนะ เอาจริงๆนะ ไม่ว่าลูกค้า VIP ้าอะไร นายก็ควรที่จะทำตามนะ หรือว่า อืมม์นายอยากมีปัญหางั้นหรือ?" ไนน์กล่าว
วินนิ่งเงียบ ทั้งที่ใจโคตรจะอยากชกหน้ากวนๆ ของหมอนี้ให้จมลงไปกับพื้นยิ่งนัก เมื่อก่อนที่เขายอมรับว่าชอบหมอนี้นะ เพราะดูดีน่าค้นหา การให้สัมภาษณ์ตามสื่อต่างๆ ก็ดูมีมารยาทมีความคิดอ่านที่ดี เขาเห็นครั้งแรกก็สะดุดตา อยากตาม ig หมอนี่ทันที เพราะวินรู้สึกปลื้มและชอบหมอนี่มากจริงๆ หมอนี้เป็คนมีเสน่ห์นะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกแบบนั้นของวินมันหายไปั้แ่รู้ว่าผู้ชายปากหมา ที่มีเหี้ยอยู่ในปากที่คอยกวนประสาทเขาไม่ได้หยุดหย่อนนั้น ต่อหน้าสื่อดูดีแต่เื้ันิสัยแย่สุดๆ ถ้าใครไม่รู้จักเห็นพบเจอจริงๆ คงไม่รู้ธาตุแท้ของเขาหรอกนะ
"คิดอะไรอยู่ครับ หรือกำลังคิดด่าผมอยู่ในใจงั้นหรือครับ คุณธาวิน เสียมารยาทนะครับถ้าคิดแบบนั้น" ไนน์กระตุกยิ้มกวนๆ มองวินที่มองกลับมา
"อีกอย่าง ผมจ้างนายมาแล้วก็ควรจะบริการให้ถูกใจซิครับ ว่าไง เงียบไม่ตอบ" ไนน์กระเส่าน้ำเสียงเซ็กซี่ทันที
คำพูดที่ออกมาจากปากของไนน์มันช่างกวนประสาทวินยิ่งนักมันยิ่งทำให้เขากำหมัดไว้แน่นและขบกรามถอนหายใจเอื้อกใหญ่ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ
"แต่มันไม่เกี่ยวกับงานของผมเลยสักนิด ผมมีหน้าที่แค่มาเป็เทรนเนอร์ให้คุณไม่ได้มาเป็เพื่อนทานอาหารของคุณเข้าใจนะครับ"
"งั้นรึครับ แต่ถ้าฉันอยากให้นายทำมากกว่าเป็แค่เป็เทรนเนอร์ละไม่ได้หรือไง ต้องจ้างเพิ่มเท่าไรหรือ ได้ฉันให้เพิ่มอีกเท่าเป็ค่าเสียเวลา อีกอย่างก็แค่ทานอาหาร ทำไมละกลัวงั้นหรือ ถ้านายกลัวจะเสียงานงั้นฉันจะโทรไปขออนุญาตผู้จัดการของนายให้ก็ได้นะถ้านายกลัวว่าจะทำให้นายเสียเวลานะ"
"ต่อให้ผมพยายามปฏิเสธอย่างไรคุณก็ไม่มีทางยอมใช่ไหมครับ โอเค ด้ายย! ก็ถ้าคุณ้าแบบนั้น ก็แค่ทานข้าวมันจะไปยากอะไรจะได้จบๆ" วินลากเสียงต่ำลง เมื่อหันไปมองไนน์ที่ใช้สายตาจ้องมองมายังเขาเช่นกัน
"ถ้าคุณอยากให้ผมอยู่ ผมก็จะอยู่เป็เพื่อน ตามเวลาที่ผมทำงาน อ้อส่วนค่าแรงที่จะเพิ่มให้ผมนะไม่จำเป็ ผมไม่หน้าเืเห็นแก่เงินขนาดนั้น"
ไนน์เลิกคิวขึ้นสูง "ฉันให้นายเป็ทิปไง ไม่เกี่ยวกับฟิตเนสนั้นสักหน่อย"
"ไม่ต้อง ผมไม่้า"
"อืมม์ก็ได้!ถ้านายไม่อยากได้ ฉันก็ไม่มีปัญหา"
วินจึงวางดัมเบลล์ลง และเดินตรงไปยังกระเป๋ายีม "งั้นผมจะขอตัวกลับไปเปลี่ยนชุดแล้วจะมาใหม่"
"ไม่ได้ ไม่ต้อง! ถ้านายไป เวลางานของนายก็จะหมดแล้วนายก็จะไม่มา" ไนน์ยิ้มขณะพูด เขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังวิน ก่อนที่จะััปลายนิ้วมือเรียวลงไปบนไหล่ของวินเบาๆทั้งสองข้าง และลูบไล้ไปมาทันที
ไนน์เอียงศีรษะก้มลงไปบริเวณซอกคอของวิน อย่างรวดเร็วจนจมูกเกือบแนบชิดถึงบริเวณซอกคอของวิน ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยสายตาโลมเลียเมื่อมองวินที่หันกลับมามองไนน์ด้วยความใ
"นายชอบกลิ่นมินต์บนตัวของฉันหรือไม่?"
พลั๊บ......
พื้ดดดด ...
กึก!!ปั๊กกกก
แฮ่ก!
วินมีสีหน้าใ เขารีบยกแขนหันหน้ากลับมา พลิกจับต้นแขนของไนน์ไว้อย่างรวดเร็วทั้งสองข้าง และกดพลิกไปด้านหลังผลักดันตัวไนน์จนหน้าของไนน์ติดเข้าหากับกำแพงด้วยความโมโห วินใช้ศอกดันหลังของไนน์เอาไว้เพื่อไม่ให้ขยับได้
แฮ่ก!!!! เสียงไนน์หายใจหอบด้วยความเจ็บเมื่อถูกวินกดไว้ชนเข้ากับกำแพงของห้อง
"คุณคิดจะทำอะไรหา! "วิน คบกรามแน่นกระโชกเสียงใส่อย่างกราดเกรี้ยวด้วยความโมโห
"ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณนะ และไม่ใช้สิ่งที่คุณคิด อย่ามาล้อเล่นบ้าๆ กับผม ขอเตือนเอาไว้ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ"
วินยิ่งกดแรงเข้าไปอีกด้วยความโมโหจนหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัดขณะที่ใบหน้าของไนน์ครูดไปกับกำแพงห้องทันที
"โอ้ย! แฮ่ก! หึ! Ha ha ha อ่าาาา! นายเนี่ยะอะนะ!โคตรไม่สุภาพบุรุษเอาเสียเลยรู้ตัวไหม? ชอบความรุนแรงซินะ นี่ถ้าหน้าของฉันเสียโฉม ขึ้นมา นายจะรับผิดชอบไหวหรือหึ!" ไนน์หัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยเสียงกระเส่าและลากเสียงพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน ขณะหน้าก็ยังคงครูดติดอยู่กับกำแพงผนังห้องนั้น โดยที่เขาไม่รู้สึกสะทกสะท้านหรือกราดเกรี้ยววินเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกชอบใจและมีความสุขที่ทำให้วินโกรธได้
"ไอ้โรคจิต! มึงหัวเราะห่าอะไร?ถ้าไม่อยากให้หน้าเสียโฉม ก็หยุดพูดกวนตีนกู" วินสถบเสียงแข็งออกมาด้วยความโกรธ
"เฮ้ย!โรคจิตงั้นรึ แฮ่ก! ขึ้นมึงกูเลยรึ พูดกับลูกค้าไม่เพราะเลยนะ อยากโดนฟ้อง ฐานิ่ประมาทหรือไง?"
"อยากให้พูดดีดี งั้นก็เลิกแสดงสีหน้าและท่าทาง คุกคามคนอื่นสิ"
"งั้นรึ?แต่ว่าฉันคิดว่า นายก็ชอบไม่ใช่หรือ? ถ้าหากไม่ชอบ จะตาม follow ฉันใน ig ทำไม ฉันรู้นะว่านายก็ชอบฉัน เอาจริงๆ นะตอนนี้ นายรู้ตัวไหม ว่าตัวของนายตอนนี้โคตรหอมเลยนะ"
วินสะดุ้ง มันยิ่งทำให้วิน ขยับกดแรงขึ้นไปอีกด้วยความโกรธขณะที่เขาขบกรามแน่น "ถ้ายังไม่หยุดพูดจาแทะโลมผมอีกผมเอาคุณตายแน่"
"หึหึหึ คำพูดกับการกระทำของนายมันช่างสวนทางกันเสียจริงๆนะ เอาแบบไหนดีละ เอากันถึงพริกถึงขิงเลยนะฉันชอบ"
"ไอ้บ้านี่!" ขณะที่วินประหม่าเพราะอารมณ์โกรธนั้น
กึ๊กกกก ฟี๊ดดดดด ปั๊กกก พืดดดดดดดดดดดดดดดด
โอ๊ะ!
ปึก!
ไนน์ตวัดกลับพับแขนของวินพลิกกลับอย่างรวดเร็ว ดันหลังของวินชนกำแพง หันหน้ามาทางไนน์ทันที และดึงคอเสื้อบนไหล่ของวินกระชากลงมาข้างหนึ่ง ทำให้ เผยให้เห็นร่องอกที่เป็กล้ามเนื้อที่แน่นและชัดเจน ขณะมืออีกข้างดันแขนของวินไปไว้ด้านหลัง ไนน์ขยับตัวเข้าแนบประชิดกายแทรกเข้าไปยังลำตัวของวินอย่างรวดเร็ว จนสะดุ้งด้วยความใและไม่สามารถจะตั้งตัวได้ทัน เพราะเขาถูกเข่าของไนน์ดันล็อคตัวเอาไว้วินจึงััได้ถึงระดับลมหายใจของไนน์ที่หายใจรดอยู่ที่ซอกคอของเขา
"อย่าคิดว่านายจะจับฉันชนกำแพงได้เพียงคนเดียวสิ ฉันนะอดีตเทควันโดสายดำเก่านะจำไว้" ไนน์กระซิบข้างหูของวินขณะสายตาจ้องมองวิน อย่างโลมเลียและเร่าร้อนดวงตาสุดเซ็กซี่มองวิน อย่างหื่นกระหาย ทำเอาวินร้อนระอุหายใจรุนแรงขึ้น
"กลิ่นกายบนตัวนายหอมยั่วยวนใจฉันจัง โดยเฉพาะกลิ่นกายที่มีเหงื่อ และกลิ่นฟีโรโมนบนตัวของนาย อ่า! อยากเลียไปบนตัวนายจัง!" ไนน์กล่าวเสียงกระเส่าด้วยเสียงที่เซ็กซี่ไปยังบริเวณซอกคอของวินเบาๆ
"คุณคิดจะทำอะไรปล่อยผมนะ" วินสะดุ้งตัวสั่นด้วยความใขณะพยายามขัดขืน เมื่อคนตรงหน้าพยายามยื่นปลายจมูกไซ้ซอกคอของเขาลมหายใจอุ่นๆ ของไนน์ที่อยู่บริเวณซอกคอของวิน เขารู้สึกเสียวสะท้านขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ วินพยายามจะดึงมือออกจาก การล็อคไว้ของไนน์แต่ไนน์กลับดูแรงจะเยอะกว่าเขากดล็อคข้อมือของวินไว้แน่นเข้าไปอีก จนวินเริ่มตัวสั่นเมื่อไม่สามารถขยับตัวได้
"ปล่อยผม!" วินมอง ไนน์ด้วยสายตาดุดันและเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง
แต่กลับกลายเป็ยิ่งทำให้ไนน์ยิ้มเยาะและท้าทายในสิ่งที่วินกำลังพยายามต่อต้านเขา
"จุ๊ จุ๊ ไม่เอาน่า อย่าดิ้นซี้"สายตามองโลมเลีย
"คุณจะทำอะไรผม" วินเริ่มตัวสั่น
"จะทำอะไรดีล่ะ" สายตาที่แฝงไว้ด้วยความเ้าเล่ห์และเซ็กซี่ของไนน์นั้นมันยิ่งทำให้เขารุกหนักมากยิ่งขึ้น เมื่อคนตรงหน้าเกิดอาการตัวสั่นกลัวขึ้น
"ก็อยากจะทำในสิ่งที่นายกำลังคิดไง"
"มึงมันไอ้โรคจิต! อย่าให้กูหลุดออกไปได้นะ กูชกมึงถึงตายแน่ ปล่อยกูไอ้เหี้ย"
"คำก็เหี้ย สองคำก็เหี้ย นายรู้ไหมสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่ชอบพูดจาดูถูก เหยียดหยามด้วยคำพูดแบบนายนี่ล่ะ และสิ่งที่ฉันก็ชอบที่สุด ก็คือเวลาเห็นนายเดือดดาล แสดงอารมณ์ดิบออกมา มันยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์วะ"
"ไอ้โรคจิต!"
วินพยายามสะบัดหน้าหนีไนน์ "ปล่อยกู ไอ้เหี้ย มึงอย่าทำแบบนี้นะโว้ย"
ฟึบบบ
ไนน์ไม่ฟังคำร้องขอจากคนตรงหน้าเขากดริมฝีปากอุ่นๆ ประกบจูบลงไปยังริมฝีปากกวินทันทีอย่างรวดเร็วเขาใช้ปลายลิ้นร้อนผ่าวของเขาบดขยี้ตวัดลงไปข้างในปากของ วิน ที่เผยอปากออกอย่างไม่ตั้งใจ
"อ่ะ..วินใสุดขีดเมื่อถูกปลายลิ้นร้อนของไนน์ััเข้าไปในช่องปากของเขารวดเร็วและรุนแรง เขา พยายามขัดขืนแต่คนตรงหน้าไม่ยอมปล่อยกดลงไปจูบแรงขึ้นไปอีก
"อ๊ะ อย่า ฉันเป็บ้าอะไรไอ้บ้านี้ อ่าา!จูบนี้มัน อ่าา ความรู้สึกทำไมเสียวและร้อนไปทั้งตัวแบบนี้ นี่เรากำลังตอบสนองต่อความ้าของคนคนนี้รึ" ขณะที่วินคิด เพราะั้แ่เกิดมาเขาก็ไม่เคยถูกผู้ชายจูบเลยด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกเร่าร้อนโดยไม่รู้ตัวที่ทำให้เขามีอารมณ์ร่วมกับคนตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจ วินเริ่มอ่อนผ่อนตามแรงจูบของไนน์ อย่างลืมตัว ในขณะที่วินกำลังเคลิ้มด้วยรสจูบของไนน์อยู่นั้น ไนน์ก็ขยับถอดริมฝีปากออกจากปากของวิน พร้อมกับน้ำลายของทั้งคู่ เพื่อผ่อนหายใจ แฮ่กๆ เขามองวินด้วยสายตาเป็ประกาย
"ไง นายตอบสนองรสจูบที่เร่าร้อนของฉันจนเคลิ้มเลยสินะ ธาวิน รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ" เขากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นในทันที
แต่เมื่อวินได้สติคืนกลับมาอารมณ์โกรธก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
มึง!
พลั๊ก!
พรึบบบ!
โอ้ย!
วินเหวี่ยงหมัดจนสุดแรง ???? เข้าไปที่ปากของไนน์อย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจที่รุนแรง ที่เต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อจ้องมองไนน์ จนหน้าของไนน์หันไปตามแรงต่อยของวิน จนเืซึมออกมาที่บริเวณริมฝีปากล่างของไนน์ ขณะที่ไนน์เองก็ใช้มือเช็ดเืไปยังริมฝีปากล่างของตัวเองที่มีเืออกในทันทีเช่นกัน
"หมัดหนักเหมือนกันนะนาย แรงดีนี่! ผู้ชายแบบนี้แหละที่ฉันชอบ"เขากลับกระตุกยิ้มขึ้น อย่างท้าทายโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด
ในขณะที่วินนั้นกำหมัดไว้แน่น เพื่อหวังจะเหวี่ยงหมัดกลับไปใหม่แต่ไนน์ะโหลบได้ทัน
"เดี๋ยวดิ อะไรวะ จูบรอบเดียวนายเล่นจะชกฉันอีกเลยเหรอหึชอบเหรอจูบต่อยนะ" ไนน์ลอยหน้าลอยตาเย่อหยันสุดๆ
"ถ้าคุณเข้ามาอีกก้าวเดียวผมจะชกคุณให้ตายคามือแน่" เขาขยับตัวเดินออกไปทันที
"เดี๋ยวซี!อะไรวะพูดไม่เพราะเลย นาย เดี๋ยวซิ หยุดก่อน" ไนน์เดินวิ่งไปดึงแขนของวินไว้อย่างรวดเร็ว วินหันกลับไปสลัดมือเหวี่ยงหมัดอีกรอบแต่ไนน์หลบทันจับหมัดวินไว้ล็อคแขนวินไปด้านหลังทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วเรี่ยวแรงไนน์มาจากไหนไม่รู้แต่ทำไมถึงดูแข็งแกร่ง จนวิน ขยับตัวไม่ได้เลย เมื่อถูกคนข้างหลังล็อกแขนไว้ทั้งที่เขาก็เป็อัลฟ่าแท้ๆ
"ปล่อยผม เหี้ย" วินเหลียวมองไนน์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจและกราดเกรี้ยวยิ่งนัก
"หมัดเดียวคุณยังไม่รู้สึกใช่ไหม? หรือจะ้าซ้ำอีก หา!" วิน กระโชกเสียงดังใส่ด้วยความโมโห
"ใจเย็นๆ ซิ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกฉันขอโทษ เรามาเป็เพื่อนกันเถอะนะ ฉันก็แค่อยากรู้ว่า นายไม่คิดอะไร กับฉันจริงๆหรือก็เท่านั้น ทั้งที่แรงดึงดูดของเราเข้ากันยังกับนายคือโอเมก้า แต่กลับไม่ใช่โอเมก้า แต่ว่าร่างกายของนายกลับดึงดูดฉันมากรู้ไหม ฉันรู้ว่านายก็รู้สึกแบบเดียวกันกับฉัน"
"ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับคุณ หยุดพูดจาเหลวไหล บ้าๆอะไรนั้นได้แล้ว ปล่อยผม ผมจะกลับ"
"ใจ เย็นๆสิ โอเคฉันขอโทษที่จูบนาย ไปแบบนั้น ยกโทษให้ฉันเถอะนะ"
"ปล่อย ผมบอกให้ปล่อย จะมารัดผมไว้ทำไม"
"ก็ถ้าฉันปล่อยนาย นายก็อย่าชกฉันสิ ถ้านายไม่ชกฉัน ฉันก็จะปล่อย" ไนน์กล่าว
"เออไม่ชก"
"แน่ใจนะ ห้ามโกหกนะ สัญญาแล้วนะ"
"เออ ก็ปล่อยซิวะ บอกว่าไม่ชกไง ฟังไม่รู้เื่หรือไง ปล่อยผม"
"โอเค"ไนน์จึงปล่อยแขนจากการล็อกแขนของวินไว้ด้านหลัง
"ผมถามจริง คุณชอบผู้ชายใช่ไหม ที่คุณมาอ้างว่าผมชอบคุณ ผมบอกเลยนะว่าผมไม่ได้ชอบคุณ" วินถามไนน์โดยไม่สบสายตาไนน์
"แล้วนายไม่ได้ชอบฉันจริงๆหรือ ทั้งที่ร่างกายของนายตอบสนองฉันถึงเพียงนั้น"
"ไม่" เขาตอบเสียงแข็ง
"ถ้าไม่..นายก็ควรจะปฏิเสธจูบของฉันซิมันดูย้อนแย้งนะ" ไนน์กล่าวแสดงสีหน้าเหมือนไม่เชื่อในคำตอบของวิน มันยิ่งทำให้วินหน้าแดงด้วยความโมโหขึ้นมาอีกเพราะสิ่งที่ไนน์พูดนั้นเหมือนจะจงใจยุให้เขาหงุดหงิด
"ไอ้บ้า ผมต่อยคุณขนาดนั้น คุณยังคิดว่าผมจะชอบผู้ชายหรือไง"เขากระชากเสียงใส่ด้วยความโมโห
"แต่ฉันว่านะ ธาวิน! นายปฏิเสธความ้าของตัวเองต่างหาก "
"คุณว่าไงนะ ผมจะไม่ต่อปากต่อคำกับคุณแล้ว คุณนะคิดไปเอง ผมขอย้ำอีกครั้ง ผมไม่ได้ ชอบผู้ชาย เข้าใจไว้เสียด้วย แล้วก็เลิกมองผมด้วยสายตาโลเลียแบบนั้นได้แล้วมันขนลุก ถ้าคุณยังอยากให้ผมเป็เทรนเนอร์ของคุณอีก" เขามองไนน์ด้วยสายตาดุขึ้น
"หึ...งั้นหรือ? ไนน์กระตุกยิ้มมุมปากขึ้น
"ชอบผู้ชายมันไม่ดีตรงไหน นายไม่ลองเปิดใจดู เผื่อจะได้รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันตื่นเต้นเพียงใด"
"นี่คุณ"
"เออะ ไม่ใช่ ฉันหมายถึง แค่ลองเปิดใจนะ เอาแบบนี้ไหม? นายลองเปิดใจมาคบกับฉันดูดีมั้ย? ฉันนะ จะทำให้นายลืมฉันไม่ลงเลยน่า" ไนน์กล่าวเสียงกระซิบขณะสายตาก็มองไปยังวินด้วยแววตาที่คมกริบ มันทำให้วินถอนหายใจแรงๆในทันที
"ผมจะกลับละ ถ้าคุณยังจะทำแบบนี้กับผมอีก ผมจะขอถอนตัวจากการเป็เทรนเนอร์ให้คุณวันนี้" วินเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาดเพื่อบอกให้รู้ ตอนนี้เขาจะไม่ทนกับสิ่งที่ไนน์ทำในตอนนี้แล้ว
"เอ๊ย ฉันล้อเล่น โกรธจริงจังไปได้ โอเค ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่พูดถึงมันก็ได้ แต่ว่านะ ฉันพูดจริงนะ ฉันอยากเป็เพื่อนกับนายจริงๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ฉันรู้สึกถูกชะตากับนายจริงๆนะ" ไนน์ตอบขณะสายตาก็มองคนตรงหน้าแสดงสีหน้าจริงจังเพื่อให้รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมาจากความรู้สึกจริงๆ
" ผมถามจริงๆ แล้วทำไมถึงอยากเป็เพื่อนกับผม คุณไม่มีเพื่อนบ้างหรือไง คุณเป็นายแบบ มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้น คุณก็คบกับคนในวงการของคุณไปสิ" วินเอ่ยขึ้น
"มันไม่เหมือนกัน ในวงการนายแบบนางแบบ มีแต่แก่งแย่งแข่งขันกันหาความจริงใจได้ยากมาก ยิ่งถ้าเป็อัลฟ่าแล้ว ใครแข็งแกร่งกว่าก็คือผู้ถูกเลือกให้เป็ที่เคารพและคนสำคัญ แต่ถ้าถามว่าฉันมีเพื่อนในวงการหรือไม่ก็มีนะ แต่ฉันไม่ได้คบกับเขาแบบเพื่อน
"หมายความว่าไง ที่ไม่ใช่แบบเพื่อน" วินถามขึ้นเขาแสดงสีหน้าสงสัย เมื่อหันไปมองคนตรงหน้าที่กำลังเดินไปนั่งที่เก้าอี้และหยักไหล่ขึ้น
"ก็เป็เพื่อนที่ไม่ใช่เพื่อนไง เป็เพียงเพื่อนบนเตียงนะ หรือเรียกสั้นๆว่า Friends with Benefits เป็เพียงเพื่อนที่กันเอากันได้แค่นั้น"
"หะหา หมายความว่าไง คุณ! เหี้ยเอ้ยย กูจะถามทำไมวะ" เขาอุทานออกมาเบาๆด้วยความใ วินก็พอจะเข้าใจอยู่แล้วเพราะไนน์เป็อัลฟ่า ยังไงก็ต้องคู่กับโอเมก้า และก็ยากมากที่จะเป็เพื่อนกับอัลฟ่าด้วยกันนอกจะเป็เพื่อนแท้กันจริงๆเท่านั้น
" แต่ว่านะกับนายมันไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันอยากเป็เพื่อนกับนายจริงๆนะ แต่ไม่ใช่เพื่อนแบบ Friends with Benefits หรือว่านายอยากจะเป็ก็ได้นะฉันไม่ติด" ไนน์ยกยิ้มขึ้นเมื่อมองไปยังคนตรงหน้า
"บ้าหรือไง ผมไม่ชอบผู้ชาย และไม่มีวันทำแบบที่คุณ้าหรอก ยังไงเราก็เป็เพื่อนกันไม่ได้หรอก" วินตอบไป
"พูดไม่ให้โอกาสกันเลยนะ นายลองคบฉันดูก่อนสิ ฉันนะเบื่อชีวิตนายแบบและชีวิตในวงการนี่เต็มทนแล้ว ฉันอยากมีเพื่อนที่เป็คนนอกวงการบ้าง"
"ก็ได้ ผมจะยอมเป็เพื่อนกับคุณ แต่แค่เป็เพื่อนนะ ห้ามล้ำเส้นเกินกว่าคำว่าเพื่อน และห้ามแสดงสีหน้าโลมเลียผมเหมือนจะเอาผมเป็อันเด็ดขาด แล้วผมจะยอมเปิดใจคบคุณในฐานะเพื่อนที่แท้จริง" วินเอ่ยขึ้น
"อืมม์! จริงนะ เป็เพื่อนกันจริงๆนะ แต่อย่าให้เผลอนะ จะเอาไม่ปล่อยเลยละ" ไนน์พูดออกมาลอยๆ อย่างรวดเร็ว
"หา! เมื่อกี้พูดว่าไงนะ ผมฟังไม่ถนัด" วินเดินตรงไปยังไนน์เพราะเขาได้ยินสิ่งที่ไนน์กล่าวออกมาเร็วๆ
"เฮ่ย! เปล่า! ฉันไม่ได้พูดอะไรก็แค่พูดว่าดีใจที่ได้เป็เพื่อนกับนาย"
"ไม่ใช่ คุณไม่ใช่คำนี้ เมื่อกี้ไม่ได้พูดแบบนี้"
"นายหูฝาดแล้ว อย่าหาเื่สิ นี่ตกลงนายจะไปทานอาหารเป็เพื่อนฉันหรือเปล่า? แต่ถ้านายไม่เต็มใจอยากไป ก็ไม่เป็ไร ฉันก็จะไม่บังคับนายหรอก ก็คงต้องทานข้าวคนเดียวอีกแล้วสินะ" ไนน์ตอบกลับแสดงสีหน้าเศร้าเล็กน้อย ขณะนั่งมองคนตรงหน้าที่เดินมาหยุดยืนมองเขา
วินนิ่งไม่ได้ตอบอะไร เขาจึงเดินไปหยิบกระเป๋ายีม และหันไปมองคนที่นั่งอยู่ "ไม่คิดจะขึ้นรถหรือมันใกล้จะหมดเวลาทำงานของผมแล้วนะ ผมหิวแล้ว" วินกล่าวก่อนที่เขาจะเดินออกไป
"อะอะไรนะ! ฉันไม่หูฝาดไปใช่ไหม หึหึหึ นายยอมไปกับฉันแล้ว" ไนน์หัวเราะออกมาเสียงดังทันทีด้วยความดีใจ
"รีบๆ ซิครับยืนยิ้มบ้าอยู่ได้ ผมรีบนะ หากหมดเวลางานผมจะกลับเลยนะบอกก่อน" วินะโกลับมามองไนน์ก่อนที่จะสะพายกระเป๋ายีม ออกไป
"โอเค โอเคไปแล้วครับ" ไนน์รีบเดินตามหลังวินไปอย่างรวดเร็ว
203K
