รอยแยกบนท้องฟ้าค่อยๆปิดลงช้าๆเหมือนไม่เคยมีอยู่มาก่อน เหลือเพียงเมฆที่บิดเบี้ยวและความเงียบที่หนักอึ้งกองเรือของรัฐบาลโลกยังคงลอยอยู่ในตำแหน่งเดิม แต่ไม่มีใครยิงอีกรามมองขึ้นไปยังจุดที่รอยแยกหายไป เขารู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตามันคือบางสิ่งจริงๆ และมันกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ หนุมานลดพลังของตัวเองลงแสงสีขาวรอบตัวเขาดับลงช้าๆ เขาหายใจออกยาวเหมือนเพิ่งปลดปล่อยความตึงเครียดที่สะสมเอาไว้ออกมา “เอาล่ะ” เขาพูดเบาๆ “วันนี้พอแค่นี้เถอะ” ทศกัณฐ์ยังคงมองท้องฟ้าเขาััได้ถึงบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนเสียงกระซิบจากอดีตที่เขาไม่อยากจำรามลดดาบลง เขายังคงไม่ละสายตาจากทศกัณฐ์ แต่ตอนนี้ความตั้งใจที่จะโจมตีได้จางลง
ศูนย์บัญชาการส่งคำสั่งถอยในที่สุดกองเรือเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ถอยออกจากระยะยิง ไม่มีเสียงประกาศชัยชนะไม่มีใครชนะในวันนี้ มีเพียงความไม่แน่นอน ทศกัณฐ์หันกลับไปทางลังกาโดยไม่พูดอะไรร่างของเขาเคลื่อนตัวผ่านอากาศอย่างเงียบงันหนุมานมองตามเขาไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ “น่าสนใจจริงๆ” รามหันมามองเขา“นายกำลังทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้น” หนุมานยักไหล่ “มันซับซ้อนอยู่แล้วแค่นายไม่เคยตั้งคำถาม” รามไม่ตอบ เขารู้ว่าคำพูดนั้นมีความจริงอยู่ในนั้นหนุมานหันหลังให้เขา “ฉันจะพักสักหน่อย ถ้าพวกนายจะเริ่มาอีกครั้งบอกฉันด้วยก็แล้วกัน” แล้วเขาก็พุ่งตัวลงไปยังเรือรบทิ้งรามไว้ลำพังกับความคิดของตัวเอง
ภายในมหานครลังกาวงแหวนพลังงานกลับมาปิดสนิทอีกครั้ง ผู้คนเริ่มออกจากศูนย์อพยพอย่างระมัดระวังเสียงพูดคุยเบาๆ เต็มไปด้วยความโล่งใจ ไม่มีใครเห็นการต่อสู้ทั้งหมดแต่ทุกคนรู้ว่าาาของพวกเขายังอยู่ หอคอยศูนย์กลางเงียบสงบเมื่อทศกัณฐ์กลับมาถึงเขาลงจอดบนระเบียงสูงสุด พลังสีดำรอบตัวเขาหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้สีหน้าที่ดูสงบ ประตูเปิดออกสีดายืนอยู่ตรงนั้น เธอมองเขาโดยไม่พูดอะไรในตอนแรกสายตาของเธอสำรวจร่างของเขาเหมือนกำลังตรวจสอบว่าทุกส่วนยังอยู่ครบรึเปล่าเมื่อไม่เห็นาแ เธอจึงถอนหายใจเบาๆ “คุณกลับมาแล้ว” เธอพูด เขาพยักหน้า“มันจบแล้วหรือยัง” เธอถาม “สำหรับวันนี้” เขาตอบ เธอเดินเข้ามาใกล้ขึ้น“ฉันเห็นค่าพลังงานของคุณ” เธอพูดเบาๆ “มันเกือบถึงขีดจำกัด”เขาหันหน้าหนีเล็กน้อย “ผมควบคุมมันได้” เธอส่ายหน้า“คุณไม่จำเป็ต้องพิสูจน์อะไรกับฉัน” ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาลมยามเย็นพัดผ่านระเบียง เมืองเบื้องล่างเริ่มกลับมามีแสงไฟอีกครั้ง“พวกเขาจะกลับมาอีก” เขาพูดในที่สุด “ฉันรู้” เธอตอบ “และคุณก็จะสู้พวกเขาอีก”เขาไม่ได้ตอบทันที เขามองไปยังขอบฟ้า “ถ้าผมไม่สู้ พวกเขาจะทำลายที่นี่”เธอเงยหน้ามองเขา “แล้วใครจะปกป้องคุณล่ะ” คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไปเขาไม่เคยคิดถึงมัน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเอง้าการปกป้อง สีดายื่นมือออกไปจับมือเขาเบาๆ “คุณไม่จำเป็ต้องแบกทุกอย่างเอาไว้คนเดียว”ความอบอุ่นจากมือของเธอทำให้เสียงกระซิบในหัวของเขาเงียบลง เป็ครั้งเดียวที่มันเงียบอย่างสมบูรณ์เขาหลับตาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง “วันนี้ มีบางอย่างปรากฏขึ้น”เขาพูด เธอขมวดคิ้ว “อะไร” “รอยแยกบนท้องฟ้า” เธอเงียบไปสีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็จริงจัง “คุณแน่ใจหรือ” เขาพยักหน้า “แต่มันหายไปแล้วแต่ผมรู้สึกได้” เธอหันกลับไปมองเมือง เหมือนกำลังคิดบางอย่าง “บางที” เธอพูดช้าๆ“มันอาจเป็เพียงความไม่เสถียรของพลังงาน” แต่ลึกๆในใจ เธอรู้ว่ามันอาจไม่ใช่
บนเรือรบของรัฐบาลโลกหนุมานนั่งอยู่บนลังโลหะในห้องเก็บอาวุธ เขาหมุนมีดเล็ก ๆ ในมืออย่างเบื่อหน่ายผู้บังคับบัญชายืนอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าไม่พอใจ “นายขัดคำสั่งโดยตรง”หนุมานไม่เงยหน้า
“ผมช่วยไม่ให้พวกคุณฆ่าคนบริสุทธิ์หลายล้านคนเลยนะ”
“เป้าหมายคือภัยคุกคามระดับสูงสุด” หนุมานหยุดหมุนมีด เขาเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขาเย็นลงเล็กน้อย “เขามีโอกาสฆ่าพวกเราหลายครั้ง”เขาพูด “แต่เขาไม่ทำ” ผู้บังคับบัญชาไม่ตอบ “คุณเห็นเหมือนที่ผมเห็น” หนุมานพูดต่อ“แต่คุณเลือกที่จะไม่เชื่อ” ความเงียบปกคลุมห้อง ในที่สุด ผู้บังคับบัญชาก็พูด“ภารกิจของนายยังไม่จบ” หนุมานยิ้มเล็กน้อย “ผมรู้”
หลังจากชายคนนั้นออกไปหนุมานเอนตัวพิงผนัง เขามองขึ้นไปยังเพดานโลหะ ภาพของทศกัณฐ์ยังคงอยู่ในหัวเขาาาที่ปกป้องเมืองของตัวเอง ปีศาจที่ยั้งมือเพื่อไม่ให้มนุษย์ต้องตายเขาหัวเราะเบาๆ “นายเป็อะไรกันแน่” คืนนั้น ลังกาสงบ แต่บนท้องฟ้าที่มองไม่เห็นรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้แต่บางสิ่ง จากอีกฟากหนึ่งของความว่างเปล่า กำลังเฝ้ามองาาั์ของโลกใบนี้อย่างเงียบงัน
เช้าวันถัดมาลังกากลับมามีชีวิตอีกครั้ง แสงอาทิตย์สะท้อนพื้นผิวสีทองของอาคารจนทั้งเมืองสว่างราวกับเปลวไฟผู้คนเดินไปทำงาน ยานขนส่งลอยผ่านกันอย่างเป็ระเบียบราวกับาเมื่อวานเป็เพียงพายุที่ผ่านไป ทศกัณฐ์ยืนอยู่ในห้องควบคุมหลักเขามองข้อมูลบนหน้าจอโดยไม่พูดอะไร ค่าพลังงานของวงแหวนป้องกันกลับมาเสถียรแล้วแต่ยังมีความผันผวนเล็กน้อยที่ไม่สามารถอธิบายได้ “คุณยังไม่ได้พักเลย”เสียงของสีดาดังขึ้นด้านหลัง เขาไม่หันไป “ผมยังไม่เหนื่อย” เธอเดินเข้ามาข้างเขาวางแท็บเล็ตข้อมูลลงบนโต๊ะ “คุณโกหกอีกแล้ว” เขาเงียบ เธอมองหน้าจอหลัก“รัฐบาลโลกถอยไปแล้ว แต่พวกเขายังอยู่ในวงโคจร” “พวกเขาจะกลับมา” เขาพูด “ใช่”เธอตอบเบา ๆ จากนั้นเธอลังเลเล็กน้อย “มีอีกเื่หนึ่ง” เขาหันมามองเธอเธอเปิดภาพบันทึกพลังงานขึ้นมา บนหน้าจอปรากฏกราฟที่สั่นผิดปกติ“สัญญาณนี้ปรากฏเมื่อคืน” เธอพูด “มันเหมือนกับที่คุณบอก” เขาจ้องมัน “รอยแยก”เธอพยักหน้า “แต่มันอ่อนมาก และหายไปทันที” ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่รู้ว่ามันอาจหมายถึงบางสิ่งที่ใหญ่กว่า
ในเวลาเดียวกันบนเรือรบของรัฐบาลโลก หนุมานกำลังเดินผ่านโถงทางเดินโลหะเขาได้รับอนุญาตให้เคลื่อนไหวอย่างอิสระ แต่เขารู้ดีว่ามีสายตาจับตามองเขาอยู่ตลอดประตูบานหนึ่งเปิดออกข้างหน้า รามยืนอยู่ด้านใน ห้องนั้นเป็ห้องสังเกตการณ์มองเห็นลังกาอยู่ไกล ๆ ทั้งสองคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง “นายช่วยเขา” รามพูดตรงๆหนุมานยักไหล่ “ฉันช่วยไม่ให้พวกนายทำเื่โง่ๆต่างหาก” รามไม่ได้โกรธเขามองออกไปนอกหน้าต่าง “นายคิดว่าเขาไม่ใช่ศัตรู?” หนุมานคิดครู่หนึ่ง “ฉันคิดว่าเขาไม่ใช่แบบที่พวกนายบอก” รามเงียบไป“ฉันเติบโตมากับเื่เล่าเกี่ยวกับเขา” เขาพูด “าาปีศาจ ผู้ทำลายเมืองผู้ขโมยทุกสิ่ง” หนุมานหัวเราะเบาๆ “เื่เล่ามักถูกเขียนโดยคนที่ชนะ”รามไม่ตอบทันที เขาจำ่เวลาที่ทศกัณฐ์ผลักเขาออกจากลังกาเพื่อไม่ให้เมืองได้รับความเสียหาย นั่นไม่ใช่การกระทำของคนที่้าทำลายโลก“ฉันยังต้องหยุดเขา” รามพูดในที่สุด “บางที” หนุมานตอบ “แต่บางทีนายควรรู้ความจริงก่อน” ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง
บนลังกาสัญญาณเตือนดังขึ้นในห้องควบคุม ทศกัณฐ์หันไปทันที “รายงาน”เสียงของเ้าหน้าที่ดังผ่านระบบ “ตรวจพบวัตถุไม่ทราบฝ่ายใกล้วงแหวนชั้นนอกไม่มีสัญญาณอาวุธ” สีดาขมวดคิ้ว “ภาพ?”ภาพจากกล้องปรากฏบนหน้าจอ เป็ยานขนาดเล็กเพียงลำเดียว รูปร่างเรียบง่ายไม่มีเครื่องหมายใดๆ มันไม่ได้เป็ของรัฐบาลโลก “พวกเขาไม่ได้ส่งมา” เธอพูดทศกัณฐ์พยักหน้า “เปิดช่องสื่อสาร” เสียงสัญญาณดังขึ้นครู่หนึ่ง จากนั้นหน้าจออีกด้านก็เปิดออก เผยให้เห็นชายชราในชุดคลุมสีเทาใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็ และดวงตาของเขา ไม่เหมือนมนุษย์ มันเรืองแสงจางๆเหมือนถ่านที่กำลังมอด “ในที่สุด” ชายคนนั้นพูดช้าๆ “ข้าก็ได้พบเ้าอีกครั้ง”ทศกัณฐ์รู้สึกบางอย่างในอก ความทรงจำที่เลือนราง “คุณเป็ใคร” ชายชรายิ้มเล็กน้อย“ผู้ที่เคยสร้างเ้า” ความเงียบปกคลุมห้อง สีดาเบิกตา “เป็ไปไม่ได้…”ทศกัณฐ์จ้องเขา หัวใจเต้นแรงขึ้น “คุณตายไปแล้ว” ชายชราหัวเราะเบา ๆ “ข้าเกือบตาย”เขาพูด “และข้าเห็นบางสิ่ง… ในความว่างเปล่า” สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็จริงจัง“มันกำลังมา” คำพูดนั้นทำให้อากาศเย็นลง “หมายความว่าไง” ทศกัณฐ์ถามชายชรามองตรงมาที่เขา “าาที่แท้จริงของั์” เสียงของระบบเตือนดังขึ้นอีกครั้งวงแหวนพลังงานตรวจพบความผิดปกติเล็กน้อย เหมือนมีบางสิ่งกระทบจากอีกด้านหนึ่งชายชราพูดเป็ครั้งสุดท้าย “และมีเพียงเ้า… ที่มันกำลังตามหา” จากนั้นสัญญาณก็ขาดหาย ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และคำถาม ที่ไม่มีใครในห้องนั้นสามารถตอบได้
632
