นักล่าล้างพันธุ์อมตะ (ฉบับเซ็นเซอร์)

       หรั่งไม่มีทางรู้เลยว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้  เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกเสียจาก….ตามบุรุษตาสีเหล็กไป 

“ ก็ลองดูกันว่า….ตานี่จะพาเราไปไหน” 

       ระหว่างทาง  ทั้งสองแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย จึงได้ยินแต่เสียงฝีเท้าที่ก้าวเป็นจังหวะ  และพอไปได้ซักหน่อย  หรั่งก็ต้องแอบตื่นตระหนก ด้วยอัลเบิร์ตกำลังเดินลงบันได  เพื่อไปยังชั้นใต้ดิน 

“ เออ….คุณอัลเบิร์ตจะไปไหนหรือครับ” นี่คือคำพูดแรกของหรั่ง  หลังจากเงียบมาเกือบสิบนาที อัลเบิร์ตจึงหันกลับมามอง  ก่อนจะถามเรียบๆว่า….. 

“ ท่านหรั่งหวั่นเกรงหรือขอรับ ” 

“ เฮ้ย!  เปล่า ผมไม่ได้กลัวซักหน่อย  แค่สงสัยที่เห็นคุณพาเดินมาตั้งนาน แต่ยังไม่ถึงซักที ” หรั่งรีบปด  เพราะถึงเขาจะจิตตกยังไง  ก็ไม่ยอมเสียหน้า ด้วยนี่คือนิสัยของผู้ชาย 

       อัลเบิร์ตจ้องมองหนุ่มหล่อลูกครึ่งอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะหันกลับไปนำทางต่อ  แต่หรั่งสาบานได้ว่าแอบเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของบุรุษมาดเข้ม ทำให้รู้สึกแปลกใจนิดๆ 

“ เอ….ว่าแต่หมอนี่ยิ้มได้ด้วยเหรอ เพราะเห็นแต่ละที  มีแต่ตีหน้าขรึมอย่างเดียว” 

       ทว่าหรั่งไม่มีทางรู้เลยว่ารอยยิ้มประหลาดนั่นหมายถึงอะไร ด้วยสิ่งที่บุรุษตาสีเหล็กกระทำมีแต่ก้าวเดินไปข้างหน้า แน่นอนว่าหนุ่มหล่อย่อมตามอย่างยากลำบาก  เพราะแค่พยุงกายด้วยไม้เท้า  ก็โคตรจะโหดหินแล้ว 

“ ตกลง  ลูกพี่อัลเบิร์ตจะไปไหนกันละเนี่ย ทำไมทางไปถึงได้ซับซ้อนนัก ” หรั่งบ่นในใจ แต่ไม่นาน  ทั้งสองก็ลงมาถึงชั้นใต้ดิน 

“ แป๊ก ” อัลเบิร์ตหันไปกดสวิตช์ไฟที่ผนัง ทำให้หลอดนีออนแบบกลมนับสิบที่ติดอยู่บนเพดานส่องสว่าง เผยให้เห็นทางเดินยาวที่กว้างประมาณสามเมตร   

        หรั่งรู้สึกสงสัยเป็นที่สุด  ด้วยไม่รู้ว่าอัลเบิร์ตจะพาเขามาที่นี่ทำไม แต่ไม่ทันได้อ้าปากถาม  บุรุษตาสีเหล็กก็ชิงตอบ 

“ ที่ๆพวกเราจะไปเยือนก็คือ…..ห้องหับที่อยู่ด้านในสุด  ไปกันเถอะ ท่านหรั่ง ” อัลเบิร์ตพูดแค่นั้น ก็เดินตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่ต้องการ  ซึ่งอยู่ห่างจากบริเวณที่ยืนประมาณสิบเมตร 

       ระหว่างทาง  หัวใจของหรั่งเต้นไม่เป็นส่ำ เพราะถึงเขาจะกล้าหาญแค่ไหน  แต่ภายในยังแอบหวั่นเกรง ด้วยไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่ในห้องนั้นคือ…..อะไร 

“ อืม…มันต้องมีอะไรอยู่ในห้องนั้นแน่ และต้องสำคัญมาก  เพราะประตูทำมาจากเหล็กกล้า แถมมีโซ่เส้นโตพันรอบกลอน  พร้อมคล้องด้วยสายยูขนาดใหญ่” หรั่งประเมินด้วยสายตา  พลางมองอัลเบิร์ตคลายพันธนาการ 

       ทว่าระบบล็อคของห้องลับยังไม่หมดแค่นั้น  ด้วยพอดึงโซ่เล็กออกจากกลอนประตู  ก็จะเห็นแผงล็อกอิเล็คโทรนิกค์ที่ต้องใช้รหัสตัวเลขในการเปิด ซึ่งอัลเบิร์ตก็สามารถกดปุ่มบนแป้นพิมพ์ได้อย่างไม่เคอะเขิน ประมาณว่าเคยเข้าออกห้องนี้มาแล้วหลายครั้ง 

“ แกร๊ก……” 

       ทันทีที่อัลเบิร์ตทำทุกอย่างเสร็จ  เขาก็ค่อยๆเปิดประตูออก จึงพบกับห้องขนาดเล็กที่ค่อนข้างมืด  ด้วยมีไฟดาวน์ไลท์สาดส่องเพียงดวงเดียว แต่ก็พอจะทำให้เห็นร่างอรชรของหญิงสาวนางหนึ่งที่ยืนพิงผนัง สองแขนกางออก  เพราะมีโซ่เหล็กคล้องอยู่ ทั่วกายบางมีเพียงผ้าขนหนูผืนเก่าปกคลุมกาย  ศีรษะก้มลงจนจนจรดหน้าอก  ทำให้ไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย 

“ นี่คุณอัลเบิร์ตคิดจะทำอะไร ทำไมถึงทรมานผู้หญิงแบบนี้ ” หรั่งชักเดือด จึงเริ่มขึ้นเสียง  พร้อมหันไปมองอัลเบิร์ต ประกายตาดูแข็งกร้าว  แต่อัลเบิร์ตไม่สนใจท่าทีคุกคาม และตอบกลับมาเบาๆแค่พอได้ยิน 

“ ท่านหรั่งสงบใจไว้ก่อน  ลองพิจารณาดูให้ถ่องแท้  แล้วท่านจะพบว่าสตรีนางนั้นไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว” 

“ ระ…หรือว่า…..”หรั่งเริ่มได้คิด  จึงพยายามเพ่งมองร่างนั้นอีกครั้ง เลยพบว่าสตรีนางนั้นดูคุ้นตา  เพียงพักเดียว เขาก็จดจำได้ 

“ นั่นเป็นสาวหมวยที่โดนแวมไพร์กัดนี่นา คุณเอาเธอมาด้วยหรือ ” 

“ ใช่แล้ว  ข้าพานางมา ตั้งใจจะนำมาวิจัย  ทำให้ผองเราได้เรียนรู้ศัตรูมากขึ้น และถ้าเทพเจ้าอำนวยชัย  เราอาจได้โอสถมาเยียวยาการติดเชื้อแวมไพร์” อัลเบิร์ตกอดอก  ก่อนจะอธิบาย แต่หรั่งรู้สึกเวียนหัวหน่อยๆ  เพราะอีกฝ่ายชอบใช้คำศัพท์สมัยพระเจ้าเหา 

“ เฮ้อ….ตาพี่ชายคนนี้ก็ดูเป็นงานเป็นการดีหรอกนะ เสียอย่างเดียว  คำพูดคำจาโคตรจะโบราณเลย” 

“ ทว่าประเด็นหลักที่พาท่านมาเยือน ไม่ใช่อธิบายเรื่องนี้  แต่เป็น….การแสดงให้ท่านดูต่างหาก ” 

       ระหว่างที่หรั่งเตรียมถามว่าจะแสดงอะไร  อัลเบิร์ตก็ตรงเข้าไปหาหมวยสาวผู้กลายพันธุ์ จากนั้นเขาก็ดึงศีรษะของเธอขึ้นมา  ทำให้เห็นใบหน้าที่ขาวซีด

“ แฮ่……” แวมไพร์สาวแยกเขี้ยวยาวและคมกริบ พร้อมขู่คำรามในลำคอเบาๆ  อันดูคล้ายสุนัขดุที่ถูกพันธนาการ   

“ ก็อย่างที่ท่านเห็น  ผู้ใดก็ตามที่โดนแวมไพร์กัด  จะเหลือสองทางเลือกอยู่แค่สองประการ นั่นก็คือสิ้นชีวี  หรือไม่ก็ติดเชื้อแบบสตรีนางนี้” ทว่าอัลเบิร์ตไม่ได้กลัวว่าตนเองจะโดนกัด  และเริ่มอธิบายต่อ  ทั้งที่มือของเขาอยู่ห่างจากเขี้ยวยาวเพียงหนึ่งคืบ 

“ อ่า….ครับ” หรั่งรับคำสั้นๆ  ในใจรู้สึกอนาถ เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน  เธอยังเป็นนางแบบสาวแสนสวยที่น่าหลงใหล แต่บัดนี้กลับแปรสภาพเป็นปีศาจกระหายโลหิต 

“ แต่สิ่งที่ข้าอยากจะบอก  มิใช่…การทดลอง  แต่เป็นเรื่องนี้ต่างหาก” อัลเบิร์ตพูดจบ  ก็ใช้นิ้วกรีดหลังมือของตนเอง ทำให้เกิดแผลเล็กๆ  จากนั้นก็ยกมือข้างนั้นขึ้นเหนือศีรษะของปีศาจสาว 

“ แฮ่….เลือด….ข้าอยากกินเลือด ” ปีศาจสาวรีบเงยหน้า  และปากอ้ากว้าง  พร้อมแลบลิ้นที่ยาวกว่าปกติ หวังจะได้โลมเลียของเหลวสีแดงสดที่ไหลซึมจากบาดแผล  ร่างบางดิ้นสุดแรงจนโซ่ตรวนที่ตรึงกายดังกึกๆ 

“ ใช่แล้ว  สิ่งที่ข้าอยากสื่อสารก็คือ…….ท่านจะทำยังกับอาการอยากโลหิต  ในยามที่ท่านได้กลายสภาพเป็นพวกมัน” อัลเบิร์ตถามตรงๆ  ดวงตาสีเหล็กที่จ้องมองหรั่งดูเข้มขึงยิ่งกว่าเดิม 

      ทั่วกายของหรั่งชาดิก  เพราะว่าเขาถูกอัลเบิร์ตอ่านออกทั้งหมด หนุ่มหล่อลูกครึ่งตั้งใจจะทำให้ตัวเองติดเชื้อจริงๆ  เพราะอยากได้พละกำลังที่เหนือมนุษย์ของเผ่าพันธุ์นี้  แต่คำถามของบุรุษตาสีเหล็กก็เป็นอะไรที่หนักอก  เลยใช้เวลาอยู่นาน  กว่าจะเค้นคำตอบออกมาได้ 

“ ผมคงบอกได้คำเดียวว่า…จะอดทน  ไม่ให้ความอยากทำลายมโนธรรมของตัวเอง” 

“ ตื้นเขินเกินไป  ถ้าแค่วาจา  ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก  แต่ในความเป็นจริง  มันยิ่งกว่าลำบากแสนเข็ญ” อัลเบิร์ตด่าชุดใหญ่  โทษฐานที่หรั่งไร้เดียงสาเกินไป แต่ทุกคำที่กล่าวมา  ล้วนไม่ทำให้คนยุคนี้อินตาม แถมเด็กบางคนอาจไม่เข้าใจความหมาย  ทว่าหนุ่มหล่อไม่สนประเด็นนี้ พร้อมเสียงแข็งใส่ 

" แล้วจะให้ทำยังไง  เก๋เป็นทุกอย่างของผม  จึงจำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะถ้าไม่ได้พละกำลังแบบนั้นมา  คนอ่อนแออย่างผมจะไปมีปัญญาช่วยคนรักได้เรอะ” 

      ท่าทางเดือดดาลของหรั่ง  ทำให้อัลเบิร์ตนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของเขาจะเริ่มแย้มยิ้มนิดๆ  ใบหน้าเคร่งขรึมจึงกลายเป็นอ่อนโยน  อันชวนให้สาวใดที่ได้ยล ต้องรู้สึกอบอุ่นใจไปตามๆกัน 

“ เฮ้ย!  หมอนี่ยิ้มอีกแล้ว มันหมายความว่าไงฟะ ” หรั่งเริ่มเปลี่ยนมาตื่นตระหนก เพราะได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นโคตรยาก  แต่ใบหน้าอ่อนโยนนั้นก็ปรากฏเพียงไม่นาน ก่อนจะกลับมาเข้มขึงดุจเดิม  ทว่าก็มีคำบางคำหลุดจากปากของบุรุษตาสีเหล็ก 

“ ช่างเหมือนเหลือเกิน ”  

       หรั่งสะกิดใจกันสิ่งที่อัลเบิร์ตกล่าว  แต่ไม่ทันได้คำตอบ บุรุษตาสีเหล็กก็ยิงคำถามใส่ 

“ ถ้ายังยืนยันจะเป็นแวมไพร์ แล้วจะให้ข้าพเจ้าทำฉันใดในยามที่ท่านหรั่งสูญเสียจิตใจของมนุษย์” 

“ ถ้าผมกู่ไม่กลับจริงๆ  คุณอัลเบิร์ตก็สังหารได้เลย  จะได้ไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใครอีก เพราะถ้าผมช่วยเก๋ไม่ได้  โลกนี้ก็คงไร้ความหมาย” หรั่งตรองอยู่ครึ่งนาที  เพื่อทำความเข้าใจกับสำนวนการพูดที่สุดแสนจะโบราณ จากนั้นก็ตัดสินใจเด็ดขาด 

“ อืม…..ช่างกล้าหาญสมกับเป็นท่านหรั่ง ข้าน้อมรับข้อเสนอของท่าน ” อัลเบิร์ตยื่นมือให้จับ หรั่งเลยจำเป็นต้องสนองตอบแบบงงๆ 

“ เอ….ทำไมตานี่ถึงตกลงด้วยการเช็คแฮนด์ แค่พูดด้วยปากอย่างเดียวก็พอแล้วมั้ง  อะไรจะเป็นทางการขนาดนั้น” 

       กระนั้นหรั่งก็ยังมีข้อสงสัยบางประการ  เขาจึงลองเอ่ยถาม 

“ ว่าแต่คุณอัลเบิร์ตจะทำให้ผมกลายพันธุ์ได้ยังไง หรือจะให้….เอ่อ….คุณหมวย ไม่ใช่สิ  แวมไพร์ตนนี้กัดผมรึไง” แม้หรั่งจะพูดฉอดๆ  แต่ในใจก็แอบสยอง ด้วยเหลือบไปเห็นเขี้ยวคมยาวของอมนุษย์ที่เรียงตัวตลอดแนวปาก อันดูไม่ผิดไปจากฟันของฉลาม           

“ หามิได้  เราไม่ทำเช่นนั้น เพราะปีศาจตนนี้เพิ่งถือกำเนิด  ไม่มีพลังพอจะแพร่เชื้อให้ผู้ใด และถ้ามันได้กัดใคร  ก็คงสูบโลหิตยันสิ้นชีวาอย่างแน่นอน” อัลเบิร์ตเริ่มบรรยายจากประสบการณ์ที่ผ่านมา  ทว่าก็ฟังยากไปนิด  เพราะวิธีการพูดของเขาแตกต่างจากคนสมัยนี้ แต่หนุ่มหล่อต้องทิ้งประเด็นนี้ไปก่อน  เพราะมีเรื่องที่เร่งด่วนกว่า 

“ แล้วตกลงจะให้ผมใช้วิธีใด ” 

       อัลเบิร์ตจ้องมองหรั่งแน่วนิ่ง  ร่างกายไม่ไหวติง แม้กระทั่งแววตายังแข็งเกร็งจนแทบไม่ขยับ  ทำให้หนุ่มหล่ออยากหลบหน้า  แต่เหมือนมีอำนาจบางอย่างสะกดไว้ เขาเลยต้องยืนตัวตรงอยู่อย่างนั้น 

“ มันเกิดอะไร  ทำไมบรรยากาศถึงดูเปลี่ยนไป  อากาศเริ่มเย็นลงจนถึงขั้นยะเยือก ไหนจะอาการขนลุกที่แล่นผ่านไขสันหลังนั้นอีก ” หรั่งรู้สึกแย่สุดๆ  ปากไม่ยอมขยับ เพราะถูกออร่าบางอย่างที่แผ่ออกมาจากอัลเบิร์ตกดดัน  แต่ก่อนที่ทุกสิ่งจะจมดิ่งไปมากกว่านี้  บุรุษตาสีเหล็กก็เอ่ยถามอีกครั้ง 

“ ขอถามเป็นครั้งสุดท้าย  ท่านหรั่งจะยอมทิ้งความเป็นมนุษย์  เพื่อกลายเป็นแวมไพร์ที่ทรงพลังหรือไม่ คิดทบทวนให้ดี  เส้นทางสายนี้ไม่มีวันย้อนกลับ และพอเลือกมัน  ท่านก็จะทุกข์ตรมโสมนัสกับความโหดร้ายของห้วงเวลาไปตลอดกาล”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2