[จบ] ฝ่าลิขิตพิชิตเส้นทางเซียน

บทที่ 58 ถอยไปซะ ข้าจัดการเอง 

“ศิษย์พี่ลู่ ท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ?”

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของลู่หลี หลิงเสี่ยวอวิ๋นก็เหลือบมองไปยังภายนอกถ้ำด้วยความหวาดหวั่นในจิตใจ

ลู่หลีส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังปากถ้ำ ทอดสายตาไปยังโลกภายนอก

ถ้ำนั้นตั้งอยู่กึ่งกลางของยอดเขาที่สูงชัน เบื้องล่างเต็มไปด้วยพงไพรไม้แดงหนาทึบ ใบไม้ขนาดเท่ากระด้งแผ่ปกคลุมไปทั่วจนบดบังทิวทัศน์ในป่าจนมิด

ทันใดนั้นเอง กลุ่มใบไม้สีแดงที่อยู่ห่างออกไปร้อยจั้งก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีผู้ใดจงใจเขย่าลำต้น ลู่หลีหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าว

อีกครู่หนึ่ง ใบไม้สีแดงที่สั่นไหวก็หยุดลง จากนั้นเสียงเสียดสีก็ดังมาจากในป่า

“เป็นสัตว์อสูรหรือ?”

ลู่หลีขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองหลิงเสี่ยวอวิ๋นที่อยู่ด้านหลัง พลางกล่าวด้วยท่าทีครุ่นคิด “ตามข้ามา”

หลิงเสี่ยวอวิ๋นรีบก้าวตามไป

ทั้งสองคลำทางลงจากเขา เมื่อใกล้ถึงตีนผา ลู่หลีก็พบสัตว์อสูรตัวนั้น มันมีรูปร่างอ้วนท้วมคล้ายแรด แต่มีเกล็ดบาง ๆ อยู่บนแผ่นหลัง

บนสันจมูกของมันมีเขาสีเงินแหลมยาวถึงสองฉื่อ

เจ้าแรดประหลาดก็พบเห็นทั้งสองเช่นกัน มันคำรามต่ำในลำคอ พ่นควันขาวออกมาสองสาย ก่อนจะส่ายร่างวิ่งโครมครามเข้าหาทั้งสองคน

“ขั้นต้นระดับหนึ่ง”

ลู่หลีตรวจระดับพลังแล้ว ดวงตาเป็นประกาย มองไปยังหลิงเสี่ยวอวิ๋นที่อยู่ด้านข้าง “เสี่ยวอวิ๋น ข้าให้เจ้าจัดการ!”

“หา?”

“ตกใจอันใดเล่า รีบไปสู้เสีย!” ลู่หลีกล่าวพลางผลักหลิงเสี่ยวอวิ๋นออกไปเผชิญหน้ากับเจ้าแรดประหลาดที่กำลังวิ่งเข้ามา

“ว้าย!”

เมื่อเห็นเจ้าแรดประหลาดพุ่งเข้ามา หลิงเสี่ยวอวิ๋นก็หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องเสียงหลงพร้อมกับยกมือขึ้นปิดดวงตา

“ให้ตายเถอะ!”

ลู่หลีหน้าแข็งค้าง พลันร่างก็วูบไปยืนอยู่เบื้องหน้าหลิงเสี่ยวอวิ๋น จับเขาสีเงินที่แหลมนั้นไว้ แล้วเตะเข้าที่ใบหน้าของเจ้าแรดประหลาด จนมันล้มคว่ำลงไปด้านข้าง

พร้อมกันนั้นก็กระชากมือที่ปิดบังดวงตาของหลิงเสี่ยวอวิ๋นออกไป พลางตวาดเสียงก้อง “ฆ่ามันซะ! มิเช่นนั้น ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีก!”

หลิงเสี่ยวอวิ๋นถูกลู่หลีดุเช่นนี้ก็ทำหน้าเหมือนจะร่ำไห้ด้วยความน้อยใจ

“ไม่ไปสู้ใช่หรือไม่!” ลู่หลีหน้าตึง รีบหันหลังเดินหนีไป

เมื่อเจ้าแรดประหลาดทรงตัวได้แล้ว มันก็พุ่งเข้าหาหลิงเสี่ยวอวิ๋นอีกครา

หลิงเสี่ยวอวิ๋นขาอ่อนแรง หันหลังวิ่งไปหาลู่หลี เมื่อถึงข้างกายลู่หลีก็ถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้ พร้อมกับเสียงตวาดก้อง

 “เจ้ามันคนไร้ค่า! เป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตก่อลมปราณระดับสาม กลับไม่กล้าฆ่าแม้แต่สัตว์อสูรขั้นต้นระดับหนึ่ง เจ้ามีชีวิตอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ สู้ไปตายเสียดีกว่า!”

กล่าวจบก็หันหลังกลับ พลางปล่อยลูกไฟใส่เจ้าแรดประหลาดที่กำลังวิ่งเข้ามา ในขณะที่หลิงเสี่ยวอวิ๋นกำลังงงงวย ก็ปล่อยวิชาลูกไฟออกไปอีกหลายลูก

เสียงระเบิดดังขึ้นหลายครา เจ้าแรดประหลาดก็หัวแบะล้มลงไป

เขากลับมามองหลิงเสี่ยวอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา “เห็นหรือไม่ มันก็แค่ตัวใหญ่กว่าเท่านั้น แม้แต่วิชาลูกไฟธรรมดาก็ยังต้านไม่ได้! เจ้ากลัวอะไรกันแน่!”

กล่าวจบก็สะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในถ้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว

ปล่อยให้หลิงเสี่ยวอวิ๋นยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพัง

“ฮือ ๆ คนใจร้าย ท่านมันคนใจร้าย... ข้ามิอยากให้ท่านช่วย ข้ามิอยากให้ท่านช่วย...” หลิงเสี่ยวอวิ๋นยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง พลางเช็ดน้ำตา ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในป่า

ด้านหลังถ้ำ ลู่หลีถอนหายใจเบา ๆ แตะหยกอำพลางที่เอว หยกเปล่งแสงวูบวาบออกมา จากนั้นเขาก็ย่องตามลงไปอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง

หลิงเสี่ยวอวิ๋นเดินลัดเลาะไปในป่า ส่วนลู่หลีเองก็ยังคงรักษาระยะห่างจากอีกฝ่ายไว้สิบกว่าจั้ง คอยอาศัยต้นไม้สีแดงในการซ่อนตัวเป็นระยะ

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม

หลิงเสี่ยวอวิ๋นก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน พร้อมกับค่อย ๆ ถอยหลังไป หมาป่าสีเงินตัวหนึ่งค่อย ๆ ย่างกรายเข้ามาใกล้หญิงสาว

หมาป่าตัวไม่ใหญ่มากนัก แต่ความยาวก็ราว ๆ ห้าหกฉื่อ ดวงตาส่องประกายสีฟ้าจาง ๆ เขี้ยวแหลมคมในปากราวกับกำลังข่มขู่หลิงเสี่ยวอวิ๋น

"ข้าไม่กลัวเจ้า ข้าไม่กลัวเจ้า"

หลิงเสี่ยวอวิ๋นพร่ำกับตัวเองขณะที่ถอยหลัง

เมื่อเห็นหลิงเสี่ยวอวิ๋นถอยหลังตลอด หมาป่าก็ดูเหมือนจะมั่นใจ มันกระโจนเข้าใส่พร้อมกับอ้าปากหวังจะขย้ำเหยื่อตรงหน้า

เมื่อเห็นเช่นนั้นหัวใจของลู่หลีก็แทบจะหลุดออกมา แต่ก็พยายามอดทนไม่แสดงตัว

หลิงเสี่ยวอวิ๋นถอยหลังไปหลายก้าว พร้อมกับกรีดร้องออกมา

ในขณะที่ลู่หลีกำลังคาดว่าอีกฝ่ายจะปิดตาลงอีกครั้ง หลิงเสี่ยวอวิ๋นก็พลันเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน นางประสานมือทั้งสองข้าง พลางตวาดเสียงก้อง "ฝ่ามือวารี!"

ซู่!

บัดนั้นอักขระสีครามก็พลันปรากฏ ก่อเกิดเป็นวงล้อมอาคมเบื้องหน้านาง จากนั้นฝ่ามือโปร่งแสงขนาดมหึมาก็พุ่งทะยานออกจากวงล้อมนั้น เข้าปะทะศีรษะสุนัขป่าที่กำลังพุ่งเข้ามา

หมาป่าหลบหลีกไม่ทัน จึงถูกฝ่ามือนั้นกระแทกเข้าอย่างจัง

ปัง!

หมาป่าถูกตบกระเด็นไปจนเสียงดังสนั่น หลิงเสี่ยวอวิ๋นดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าในฉับพลันนั้นเอง หมาป่าก็กลับลุกขึ้นมาได้ มันคำรามโหยหวนแล้วกระโจนเข้าใส่หลิงเสี่ยวอวิ๋นด้วยความรวดเร็ว

สีหน้าของหลิงเสี่ยวอวิ๋นซีดเผือด ด้วยความตกใจและหวาดกลัว นางจึงปาใส่ยันต์ระเบิดออกไป

ตูม!

หมาป่าที่กำลังวิ่งเข้ามาหมายขย้ำก็ถูกระเบิดจนแหลกเป็นชิ้น ๆ

ส่วนหลิงเสี่ยวอวิ๋นก็โดนลูกหลง ถูกแรงระเบิดกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปห้าหกฉื่อ ล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

“เสียของจริง ๆ” ลู่หลีส่ายหน้าในใจ

ยันต์ระเบิดนั้นมีอย่างน้อยเจ็ดแปดแผ่น แต่นางกลับใช้หมดเกลี้ยงในคราเดียว

แต่หลิงเสี่ยวอวิ๋นกลับมิได้สนใจ นางลุกขึ้นมาจากพื้นปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาราวกับมีแสงส่องประกาย

นางหันกลับไปมองด้านหลัง ท่าทีลังเลปรากฏชั่วครู่ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในป่าอย่างมั่นใจ

ล่วงผ่านไปสองสามชั่วยาม

 ท้องฟ้าก็พลันเริ่มมืดมิดลงแล้ว ระหว่างนั้น หลิงเสี่ยวอวิ๋นต้องเผชิญหน้ากับหมาป่าอีกสองครา หลังจากการต่อสู้อย่างทุลักทุเล ในที่สุดก็สามารถเอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แม้ความเหนื่อยล้าจะเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ แต่ดวงตากลับฉายประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

นางพบว่าสัตว์อสูรก็มิได้น่ากลัวอย่างที่คิด

วูบ...

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกิ่งไม้เสียดสีดังมาจากพุ่มไม้ทางด้านซ้าย หลิงเสี่ยวอวิ๋นรีบหยุดฝีเท้าลง พลางค่อย ๆ ถอยหลัง พร้อมจ้องเขม็งไปยังกิ่งไม้ที่กำลังเคลื่อนไหว

ครู่หนึ่ง ชายร่างเตี้ยอ้วนก็เดินออกมาเป็นคนแรก ตามด้วยชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนอีกสามคน

ที่แท้ก็คือ กลุ่มของผู้คุมหวัง

หวังฝูเห็นหลิงเสี่ยวอวิ๋น ก็ชะงักไปก่อนฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ "เด็กน้อย เจ้าหนุ่มนั่นอยู่ที่ใด?"

ตอนนี้หลิงเสี่ยวอวิ๋นใช้ยันต์จนหมดสิ้น แม้จะไม่กลัวมากเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบหวั่น นางถอยหลังไปอีกหลายก้าว "ข้า ข้าไม่รู้"

"ไม่รู้?" หวังหัวเราะอย่างน่ากลัว "อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง!"

กล่าวจบก็กวักมือ "จับนาง!"

ชายฉกรรจ์สามคนได้ยินก็มองหน้ากัน ก่อนจะพากันเดินเข้าไป ปล่อยพลังปราณสีต่าง ๆ เข้าใส่หลิงเสี่ยวอวิ๋น

พลังปราณนั้นยังมิได้ก่อรูป ดูเหมือนว่าจะมิได้เรียนรู้วิชาแม้แต่น้อย เป็นเพียงพลังปราณธรรมดาเท่านั้น

"ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!" หลิงเสี่ยวอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ตวาดเสียงแหลม พร้อมกับประสานมือ ก่อเกิดเป็นโล่สีครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ปัง ๆ ๆ

"วิชาขั้นสูง!"

พลังปราณทั้งสามสายโจมตีเข้าใส่โล่ เกิดเสียงดังเปาะ ๆ ชายฉกรรจ์ทั้งสามมองหน้ากัน เห็นความตกใจในดวงตาของแต่ละคน

หวังฟู่ก็ตาเบิกกว้าง จากนั้นก็ดีใจอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนเสียงดัง "ถอยไปให้หมด ข้าจัดการเอง!"

จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไป ปล่อยลูกไฟขนาดใหญ่ใส่หลิงเสี่ยวอวิ๋น

หลิงเสี่ยวอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี รีบเร่งพลังปราณ โล่สีครามที่เริ่มมืดสลัวกลับมาส่องแสงอีกครั้ง

ปัง!

ลูกไฟปะทะเข้ากับโล่ เกิดเสียงดังสนั่น โล่มืดลงไป แต่ก็มิได้แตก หลิงเสี่ยวอวิ๋นแค่ตัวสั่นเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ในพริบตาต่อมา นางก็รู้สึกว่าดินใต้เท้าทรุดลง จากนั้นร่างของหลิงเสี่ยวอวิ๋นก็ร่วงลงไปในหลุมดินเหลือเพียงคอขึ้นมา

หวังฝูมีสีหน้าเย้ยหยัน ไม่ให้โอกาสหลิงเสี่ยวอวิ๋นได้ตั้งตัว ปล่อยลูกไฟเข้าใส่ศีรษะหลิงเสี่ยวอวิ๋น หมายจะสังหารนางให้ตายในทันที...