ใบหน้าของศกุนตลาซีดเซียวแทบไม่มีสีเื ริมฝีปากของเธอถูกขบเม้มเข้าหากันจนห้อเืระบายความเจ็บ เธอพยายามจะไม่เปล่งเสียงออกมาให้มารดาเป็กังวล แต่ในบางครั้งก็เผลอหลุดร้องออกมาบ้าง
“ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาเถอะลูก” นางบอกลูกสาวอย่างปลอบโยน เพราะเข้าใจความรู้สึกดี
ศกุนตลาพยักหน้าและส่งยิ้มให้คนเป็แม่ แต่เธอก็ยังกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้ข้างในเหมือนเดิม จนกระทั่งรถพยาบาลวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล
“ตลาไหวนะลูก ถึงมือหมอแล้ว” เสียงของมารดาถามด้วยความห่วงใยอีกครั้ง มือของนางยังคงกำมือลูกสาวแน่น เธอเพียงพยักหน้าตอบรับในขณะที่ ริมฝีปากยังเม้มสนิท บนขอบตามีน้ำใสฉ่ำบนแพขนตา คงจะเป็เพราะอาการ เจ็บที่เธอระบายออกมา
เ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเข็นรถเข็นวิ่งออกมารับคนป่วย เธอถูกส่งต่อไปยังห้องคลอด
“เชิญเข้าห้องคลอดก่อนเลยนะคะ ญาติคนป่วยรอด้านนอกค่ะ” เ้าหน้าที่พยาบาลที่อยู่ประจำห้องรีบเดินมาบอกหลังจากที่รถเข็นของหญิงสาวมาถึงหน้าห้องคลอด
นางทิพย์สกุลยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวอย่างปลอบโยน “อดทนนะลูก เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” นางปล่อยมือจากลูกสาวและส่งเอกสารของเธอให้เ้าหน้าที่ หลังจากนั้นนางทิพย์สกุลก็ต่อโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวให้นางวรากุลรู้ในทันที
แพทย์หญิงประจำห้องคลอดเดินตามเข้าไป เพราะแพทย์เ้าของไข้ของเธอกำลังติดเคสผ่าตัดด่วนที่ต้องใช้เวลานาน
หลังจากผ่านการตรวจอาการเบื้องต้น พบว่าน้ำเดินและปากช่องคลอดของหญิงสาวเปิดเก้าเิเพร้อมที่จะสามารถคลอดโดยวิธีทางธรรมชาติ แต่ในเอกสารของหญิงสาวระบุเอาไว้ว่าผ่าตัดคลอดและกำหนดวันเอาไว้อย่างชัดเจน
ปกติการทำเด็กหลอดแก้วจะมีเคสแบบนี้เกิดขึ้นน้อยมาก มักไม่เห็นวิธีการคลอดธรรมชาติในเคสแบบนี้ เพราะแพทย์เ้าของไข้จะดูแลอย่างใกล้ชิด และนัดวันผ่าตัดคลอดก่อนกำหนดเมื่อเด็กมีความพร้อมและสมบูรณ์
หลังจากผ่านการตรวจอย่างละเอียดด้วยเครื่องมือที่ทันสมัย เด็กทั้งคู่กลับหัวเตรียมออกมาสู่โลกภายนอก ขนาดตัวของพวกเขาก็ไม่ใหญ่มากจนไม่สามารถคลอดเองโดยวิธีธรรมชาติได้ เพราะปากมดลูกของเธอเริ่มขยายมากขึ้นกว่าเดิม
“ปากมดลูกของคุณเปิดสิบเิเและน้ำเดิน คุณพร้อมที่จะคลอดโดยวิธีธรรมชาติโดยไม่ต้องผ่าตัด เพียงแค่คุณเบ่งอีกนิด”
เหงื่อเริ่มผุดตามใบหน้าของหญิงสาว ตอนนี้เธอไม่สามารถตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ เพราะแรงบีบของท้องน้อยเร่งจังหวะให้เธอเบ่งตามไปด้วย หญิงสาวเพียงแต่พยักหน้ารับและครางไม่เป็คำ
ตอนนี้เธอไม่สามารถรับรู้หรือแม้แต่จะประมวลคำพูด ขอเพียงให้ผ่านพ้นวินาทีนี้ไปอย่างเร็วที่สุดก็พอ ไม่ว่าจะวิธีไหนเธอก็ไม่เกี่ยงทั้งสิ้น
เ้าหน้าที่เข็นรถเข็นของเธอเข้าไปอีกห้อง ความรู้สึกเย็นวาบตรงบริเวณ่ล่างทำให้รู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย เ้าหน้าที่กระทำบางอย่างอย่างรวดเร็ว น่าจะเป็การทำความสะอาดเพื่อเตรียมความพร้อมในการคลอด หลังจากนั้นพวกเขาก็พาเธอมาอยู่บนเตียงคลอดอีกครั้ง
หญิงสาวไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นนอกจากความเจ็บและแรงบีบบริเวณท้องน้อย กับความรู้สึกที่ว่าพวกเขาเข็นเธอเพื่อย้ายไปอีกห้อง โดยมีเสียงของแพทย์หญิงที่กระตุ้นบอกให้เธอเบ่ง และมีมืออุ่นของแพทย์หญิงกุมมือของเธอเอาไว้ตลอดเวลาเป็การให้กำลังใจ
“อีกนิดค่ะ เบ่งค่ะ” เสียงของแพทย์หญิงบอกเป็ระยะ เธอก็ทำตามทุกครั้ง จนกระทั่งสิ้นสุด วินาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนใจกำลังจะขาดรอนๆ ลมในช่องท้องห้วงสุดท้ายกำลังจะหมดลง พลังงานที่อยู่ในร่างกายของเธอก็เหลือน้อยเต็มที
“กรี๊ด...” เสียงกรี๊ดของเธอดังขึ้นยาวเป็ระยะแม้ว่าเธอจะกัดริมฝีปากแน่นและเม้มปากสนิท แต่มันก็เล็ดลอดออกมา พร้อมกับเสียงร้องของทารก
“อุแว้...” เสียงนั้นเรียกน้ำตาแห่งความตื้นตันของคนเป็แม่ วินาทีนั้นเหมือนเรียกลมหายใจทั้งหมดกลับมา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
“เหลืออีกหนึ่งคน คุณแม่พร้อมเบ่งไหมคะ” แพทย์หญิงถามความพร้อมของเธออีกครั้ง
หญิงสาวส่ายหน้าเพราะเธอไม่สามารถเปล่งเสียงตอบกลับออกมาได้ พอๆ กับแรงของเธอตอนนี้ก็เหลือน้อยเต็มทีเช่นกัน
“สูดหายใจเข้าลึกๆ นะคะ พักสักครู่ ทำใจให้สบาย ถ้าพร้อมเบ่งกำมือหมอนะคะ” แพทย์หญิงบอกเสียงนุ่ม
ศกุนตลาตั้งสติ ผ่านไปไม่นานคนตัวเล็กที่อยู่ในท้องก็เร่งเร้าที่จะออกมาดูโลกตามอีกคน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กำมือแพทย์หญิงให้สัญญาณว่าเธอพร้อม
หลังจากนั้นแพทย์หญิงก็ให้สัญญาณบอกให้เธอเบ่งอีกครั้ง เธอออกแรงเบ่งครั้งเดียวทุกอย่างก็จบสิ้นลง แม้กระทั่งสติของเธอก็หมดลงเช่นกัน
ทุกอย่างในห้องคลอดดำเนินต่อไปจนกระทั่งเสร็จสิ้นกระบวนการทางการแพทย์ หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกในห้องคลอดเพราะเธอเหนื่อยอ่อนและหลับไปั้แ่ตอนนั้น
เด็กทั้งคู่มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง หากแต่น้ำหนักตัวยังต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานนิดหน่อยจนต้องนำตัวเข้าตู้อบในเด็กแรกคลอด
ศกุนตลาถูกพาไปที่ห้องพักฟื้นในเวลาต่อมา ความเหนื่อยอ่อนทำให้เธอหลับไปนานหลายชั่วโมง นางวรากุลโทรศัพท์สายตรงด่วนไปถึงลูกชายให้ รีบกลับมาก่อนกำหนดเดินทางครั้งแรกที่เขาแจ้งเอาไว้ เพราะเขาต้องเป็คนดำเนินการทางด้านเอกสารทั้งหมดสำหรับเด็กที่เกิดมา
แต่คนเป็พ่อกลับไม่ใส่ใจกระตือรือร้นมากเท่าที่ควร เขาเพียงตอบรับเท่านั้น
อ่านฉบับเต็มๆ แบบไม่ค้างคา
มีรูปเล่มนะคะ
อีบุ๊กจิ้มที่ลิงค์ได้เลยค่ะ
สำหรับนักอ่านที่ไม่มีเวลาอ่าน ฝากติดตามเสียงอ่านในช่องนิยายเสียงด้วยนะคะ
บันทึกเสียงจบเล่มแล้ว ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการตัดต่อ กด Sub รอได้เลยค่ะ
ประเดิมเื่แรก คุณแม่ฝากรัก คุณพ่อรับฝากและเชตสลัดคานค่ะ
ช่อง BaanRarisa Story คลิกที่รูปภาพได้เลยค่ะ
110
