"กริ๊ง กริ๊ง" เสียงออดดังขึ้น ได้เวลาโรงเรียนเลิก
ณ ห้องห้อง ม.4/3 มีนักเรียนชายกลุ่มนึงกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน "เห้ย,พวกมึง อีกหนึ่งอาทิตจะปิดเทอมละ ปิดเทอมนี้พวกเราไปเที่ยวกันดีมั้ย" คนตัวใหญ่และสูงที่สุดในกลุ่มถามขึ้น เขาชื่อว่าไท้ เป็คนที่ชอบกินและชอบเที่ยวเป็ที่สุด "เอ่อ ไม่รู้เหมือนกัน กูว่าจะเล่นเกมนอนตีพุงอยู่บ้านวะ" มีเสียงเบื่อหน่ายดังขึ้น พร้อมกับทำหน้าี้เี ....เพรี้ยย "ไอ้เต้ย ปิดเทอมทั้งที ออกไปผจญภัยกันหน่อยดิวะ มึงอย่าเอาแต่เล่นเกม" ได้มีมือตบลงไปทีหลังของเต้ย พร้อมทั้งดุด่า "ไอ้เฟย ทำไมมึงชอบตีกูจัง มึงไม่ใช่แม่กูนะ" เต้ยพูดแบบไม่ค่อยพอใจ พร้อมทั้งเอามือลูบที่หลังตัวเองไปมา เฟยกับเต้ยนั้นจะสนิทกันมาก เพราะบ้านอยู่ติดกันจึงจะเกิดเื่แบบนี้เป็ประจำ
"ฮ่าๆ ๆ ๆ" ในตอนนั้นเอง ได้มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาในกลุ่ม "กูกะไว้แล้วละ พวกมึงต้องอยากจะไปเที่ยวกัน กูเลยได้เตรียมสถานที่ ที่จะไปให้พวกมึงไว้ละ บอกเลยสนุกแน่นอน" ทุกคนต่างให้ความสนใจกับสิ่งที่ได้ยิน พร้อมทั้งตั้งใจฟังเป็ที่สุด "เห้ย,จิงดิ ที่ไหนวะ แบบไหน ยังไง รีบพูดมาดิว่ะ ไอ้บิ๊ก" มีเสียงร้อนรน พร้อมทั้งวิ่งเข้าไปพร้อมเขย่าตัวบิ๊ก "มึงใจเย็นๆก่อน เบล คนอื่นๆเขายังรอได้เลย โถ่..." บิ๊กพูดกับเบล พร้อมทั้งขยับตัวออกมาให้ห่างๆไว้ "เอาละๆ พวกมึงเคยได้ยิน สถานที่ ที่มีชื่อว่า เมืองหมดหวัง บ้างไหม" ทุกคนต่างเงียบ พร้อมทั้งส่ายหัวไปมา มีแค่เบลที่ยังทำท่าทางนึกคิดเหมือนจะจำอะไรได้ "เอ่อ ไม่ใช่ว่า เมืองนั้นมันหายสาปสูญไปแล้วหรอ หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เหมือนจะเคยอ่านเจอในบันทึกเก่าๆในห้องสมุด" เบลใช้มือลูบคาง พร้อมทั้งพูดด้วยเสียงที่เป็กังวล
"นี่พวกนาย คิดจะไป เมืองหมดหวัง กันหรอ" ในขณะนั้นเอง ได้มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้น กลุ่มเด็กหนุ่มทั้ง 5 หันไปหาเสียงนั้นพร้อมกันทันที ทุกคนต่างดวงดาแวววาว เหมือนกับเห็นเข้ากับสิ่งสวยงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา เธอนั้น มีผมสั้น ผิวขาว ตัวเล็ก บอบบาง ร้อยยิ้มของเธอดูสดใสร่างเริงพร้อมกับแก้มที่สีชมพูน่าหลงใหล รูปร่างหุ่นกำลังอยู่ใน่กำลังเติมโตพอดี มาในชุดของเด็ก ม.ต้น แต่งตัวเรียบร้อย ทุก่กริยาบท ดูราวกับก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้า ช่างดูบริสุทธิ์ใสซื่อเป็ที่สุด "เห้ยๆ หยุดมองได้แล้วพวกมึง นี่มันน้องสาวกูนะ" เบลพูดเสร็จ รีบวิ่งไปยืนขวางหน้าน้องสาวตัวเองทันที "น้องหวาน มาทำอะไรหรอ" เบลถามน้องสาว ด้วยความสงสัยและรู้สึกตะหงิดๆ "ฮิฮิ หวานมาหาพี่เบลนี่แหละ พอดีแม่บอกให้รีบกลับบ้าน จะวานให้ไปซื้อของให้หน่อย" หวานทำหน้าขี้เล่น พร้อมตอบด้วยเสียงสดใส และค่อยๆขยับออกจากเบล เดินมาทางกลุ่มหนุ่มๆ
"นี้พวกนายอ่ะ จะไปเมืองหมดหวังกันหรอ รู้หรือเปล่า ว่ามันอันตรายนะ พวกผู้ใหญ่เคยเล่าว่า เคยมีคนลองเข้าไปสำรวจดู แต่พอกลับออกมาแล้ว กลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อตัวเอง ตัวสั่นกลัวอยู่ตลอดเวลา ดวงตาโตไม่กระพริบ ไม่กินข้าวไม่กินน้ำ พอผ่านมาจนถึงเช้าวันที่ 10 เขาก็ได้ตายไป โดยที่ใช้เืตัวเองเขียนไว้บนผนังก่อนตายว่า >>ถอยหลัง<< หลังจากนั้น เื่นี้ก็ได้เล่ากันจนเป็วงกว้าง เป็ข่าวใหญ่ใน่นั้น จนทำให้ผู้คนในสมัยนั้น ไม่มีใครกล้า ที่จะลองไปสถานที่นั้นอีกเลย และพอผ่านมาซักพัก จนเื่มันเริ่มเงียบลงค่อยๆหายไป ได้มีคนลองที่จะเข้าไป แต่กลับพบว่าเมืองที่ว่านั้น ได้หายสาปสูญไปแล้ว.... แม้แต่ตึกหรือบ้านซักหลังก็ไม่มีเหลือเลย มีแค่พื้นดินว่างเปล่า" หวานพูดจากเสียงที่ร่าเริง ได้เปลี่ยนเป็เสียงที่หวาดกลัวและจิงจังทันที
"ฮ่าๆ ๆ ๆ" ได้มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาในกลุ่ม "นี้แม่หนูน้อย สงสัยจะอ่านนิยายมากไปแล้วมั้ง มันจะเป็ไปได้ยังไงแบบนั้น ไม่ใช่ว่าหนูน้อยแบบเธอไปโดนเขาหลอกมาหรอ" บิ๊กพูดไปพร้อมใช้นิ้วแคะจมูกเล่น แถมส่งสายตาเ้าเล่ห์ให้หวาน "ชิ" หวานมองบิ๊ก ไม่พอใจที่โดนดูถูก "เอาละๆ พวกมึงฟังท่านบิ๊กผู้นี้ให้ดี อย่าไปเชื่อเื่พวกนั้น ไร้สาระสุดๆ กูได้ศึกษาค้นขว้ามาหมดละ เกี่ยวกับเมืองแห่งนั้น ไม่ว่าจะเป็ ที่ตั้ง สิ่งที่ต้องทำ หรือสิ่งของที่ต้องใช้ในการเข้าสู่สถานที่แห่งนั้น บอกเลยกูอ่ะเทพสั_สั_ ไม่มีคำว่าหลงแน่นอน" บิ๊กพูดด้วยความโอ้อวด พร้อมทั้งทำหน้าล้อเลียนหวานไปอีกที "สิ่งที่กูจะบอกต่อไปนี้นั้น ถือเป็ความลับระดับสุดยอดเลยละ ฟังนะ ถ้าใครสามารถเข้าสู่เมืองนั้นได้ ที่เมืองนั้นมันจะมีลูกแก้วอยู่ 7 ลูก ให้เราตามหามันให้ครบ หลังจากนั้น จะมีัลอยออกมา และเราจะสามารถขอพรอะไรก็ได้ 1 อย่า_'ง" <<เห้ยๆ หยุดก่อนๆ
บิ๊กพูดไม่ทันจบคำ ได้มีเสียงขึ้นมาขัดจังหวะทันที "กูเริ่มรู้สึกเื่มันจะคุ้นๆละ เหมือนกูเคยอ่านหรือดูมา ที่พระเอกมันผมจะตั้งๆสีทองๆเหลืองๆ
แล้วจะชอบปล่อยพลังคลื่นๆ อะไรซักอย่างนี้แหละ" เฟยพูดขึ้นด้วยความสงสัย และตะหงิดๆไม่ค่อยน่าเชื่อถือ "แหะๆ ๆ กูล้อเล่นน่า"บิ๊กใช้มือถูจมูก พร้อมขยิบตาไปมา "อ่าวเวง กูก็อุสากำลังอินเลย" เต้ยนั้น รู้สึกผิดหวังมาก ที่ไม่ใช่เื่จริง "โด่ววเต้ย มึงมันมัวแต่เล่นเกมไง หัดอ่านซักบ้างนะ การ์ตงการ์ตูน อ่ะ" ไท้แสยะยิ้มแบบดูถูก และหันหน้าไปทางบิ๊กเพื่อรอฟังเื่ราวต่อ
"เอาละๆ เข้าเื่จิงๆละกัน กูรู้มาว่า เมื่อก่อนเมืองแห่งนั้นไม่ได้ชื่อว่าเมืองหมดหวังนะ แต่มีชื่อว่า เมืองมั่งมี เพราะทุกคนที่อาศัยอยู่ที่เมืองนั้น จะมีแต่พวกคนรวยๆ ไม่ก็พวกทำเกี่ยวกับธุระกิจด้านมืดที่มีมูลค่าเป็ล้านๆ ไม่ว่าจะเป็ร้านเพชร ร้านพลอย หรือร้านสิ่งของแพงๆแบรนด์เนม มีอยู่ที่เมื่องแห่งนั้นหมด เอาง่ายๆเลย เป็เมืองที่รวยเป็อันดับต้นๆในสมัยนั้นของประเทศอ่ะ" พอบิ๊กพูดประโยคนี้จบ ทุกคนต่างเงียบสนิท ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก........