ผู้ร่วงหล่น

อยู่ ๆ ทหารทั้งหมดได้ล้มลงกับพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากตา หู ปากและจมูก ราวกับว่าโดนทำลายวิญญาณภายใน

สิ่งที่แจ๊คสับสนคือไอลมที่มันปล่อยออกมาจากต้นไม้ปีศาจนั้นเวลามันโดนแจ๊คเหมือนกับว่าลมแค่ผ่านไปเฉย ๆ เขาไม่รู้สึกอะไร

เจ้าเมืองอาริโรกับนิโรมองหน้ากัน

“ระดับจอมเวทขั้นกลาง”

ต้นไม้ปีศาจได้ใช้รากที่แต่เดิมอยู่ในดินยกขึ้นมา จิ้มหัวของทหารแต่ละคน

ฟิ้ว ฟิ้ว ฉึก ฉึก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ทหารที่โดนรากไม้จิ้มบนหัวได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ในเวลาต่อมาทหารนั้นถูกดูดพลังชีวิตและวิญญาณออกไปและเริ่มมีอายุมากขึ้น ๆ จากชายหนุ่มกลายเป็นชายวัยกลางคน ชายชราและก็ตายในที่สุด

ต้นไม้ปีศาจมีออร่าสีเขียวขึ้นมาก่อนจะส่งพลังชีวิตและวิญญาณไปในศพผู้ชายที่อยู่กลางลำต้นศพในตัวไม่ได้แห้งยังแต่ก่อนแล้วมันเริ่มที่จะมีเนื้อหนังขึ้นมาบ้างศพนั้นได้มองมาทางเจ้าเมืองอาริโนกับนิโร

“ข้าเกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่าง”

หลังจากที่พูดจบ กิ่งไม้บนตัวได้สั่นสะเทือนก่อนจะโจมตีมาทางเจ้าเมืองอาริโนและนิโน กิ่งไม้ราวกับแส้ที่ฟาดมาด้วยความเร็วสูงสุด ตัวแส้ประกอบไปด้วยเนื้อไม้สีแดงและหนามแหลมคมที่ติดตามกิ่งไม้

เจ้าเมืองอาริโนและนิโรหลบไม่ทันแต่สามารถป้องกันได้ตัวของเจ้าเมืองอาริโนมีชุดเกราะโผล่ออกมาชุดเกราะทีสีขาวเงางามทั้งตัวมีหมวกเหล็กกล้าเป็นชุดอัศวินนิโรมีโล่น้ำโผล่ออกมาโล่น้ำในตัวมีลวดลายมังกรในตัว และกิ่งไม้ได้มาถึงตัว

เปรี้ยง ปัง ปัง

พรืด พรืด

เจ้าเมืองอาริโนกับนิโรได้กระเด็นไป ทั้งคู่ได้กระอักเลือดออกมาส่วนต้นไม้ปีศาจไม่ได้ตามทั้งคู่ไปแต่เอารากพันตัวซากศพทหารที่อยู่บนพื้นก่อนจะนำมาติดบนต้นไม้ราวกับว่าซากศพนั้นคือผลไม้ที่ออกดอกออกผลมาจากต้นไม้ปีศาจนี้

เจ้าเมืองอาริโนได้เช็ดเลือดที่ติดอยู่ในปากก่อนจะมองไปที่ต้นไม้ปีศาจนี้ มันไม่ได้ตามมาจึงเบาใจขึ้นมาหน่อยหนึ่ง

“ลุง ทำไมมันถึงได้โจมตีแรงแบบนี้ถ้าไม่ได้ใส่วิญญาณอุปกรณ์ทันการโจมตีเมื่อกี้อาจทำให้พวกเราบาดเจ็บสาหัสก็ได้”

นิโรบาดเจ็บหนักกว่าเจ้าเมืองอาริโนมากเพราะเป็นนักเวท ร่างกายไม่ได้แข็งแรงอย่างนักรบ

แค่ก แค่ก

นิโรหยิบยาออกจากแหวนก่อนจะกินเข้าไปแล้วตอบเจ้าเมืองอาริโน

“มันไม่ได้ตามพวกเรามา ทำยังไงดีทีนี้”

พอพูดขึ้นเรื่องนี้แล้ว เจ้าเมืองอาริโนมีสีหน้าที่น่าเกลียดมากเพราะดูท่าแล้วพวกเขาคงต้องยกเลิกการตามไล่ล่าผู้นำพาแห่งความมืดและต้องหนีอย่างเดียวแล้ว

เจ้าเมืองไม่สิ อาริโรหันไปทางลุงของเขาได้พูดขึ้นมาว่า

“ลุงพวกเราหนีกันเหอะ ขอแค่ไปที่อาณาจักรอาบูโนได้ไม่ว่าจะเป็นสมาคมนักผจญภัยหรือนางฟู่ฉางจะไม่ตามมาแน่”

นิโรได้พยักหน้าตอบแม้ว่าอาริโนจะด่า ว่า นิโรยังไงแต่นิโรงยังรักอาริโรเหมือนกับหลานแท้ ๆ ถ้านิโรกลับเมืองจะดำรงตำแหน่งเจ้าของหอคอยทิศเหนือของเมืองอาริโซได้ แต่ด้วยความรักเขาจะปล่อยให้หลานไปเผชิญหน้ากับความลำบากคนเดียวได้ยังไง

“การตัดสินใจพลาดครั้งเดียวอาจนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่อนาคตได้”

อาริโรไม่พูดอะไรเพราะครั้งนี้เขาผิดเต็ม ๆ ทั้งคู่ได้เดินทางไปทิศใต้ก่อนจะหายไปในความมืด

ต้นไม้ปีศาจเห็นว่าไม่มีศัตรูรอบ ๆ แล้วจึงลดกิ่งไม้ทั้งหมดบนตัวลงแต่ตรงกลางต้นยังเปิดอยู่

แจ๊คไม่ได้ตามอาริโนกับนิโรไปสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดคือต้นไม้ปีศาจนี้ แจ๊คจึงได้ส่งเสียงทางจิตไปหาหู่เสวีย

[เราสามารถทำให้มันมากลายเป็นหุ่นเชิดฉันได้ไหม]

หู่เสวียตอบกลับมาพร้อมกับคำตอบที่แจ๊คต้องการ

[ได้]

แจ๊คจึงกระตือรือร้นมากที่จะทำให้ต้นไม้ปีศาจนี้เป็นหุ่นเชิดของเขา แม้ว่าแจ๊คจะมองไม่เห็นการโจมตีของต้นไม้ปีศาจแต่มันสามารถทำให้อาริโนกับนิโรบาดเจ็บได้ มันจะมาเป็นกำลังสำคัญของเขาได้

[ต้องทำยังไง]

[นายโชคดีจริงที่ว่าต้นไม้ปีศาจนี้ถูกโจมตีที่หัวใจก่อนจะตาย แต่วิญญาณอุปกรณ์ดันมีสัญชาตญาณขึ้นมาและไม่ยอมตายจึงได้ดูดพลังชีวิตจากบริเวณรอบ ๆ ทั้งหมดเพื่อให้เจ้านายของตนเองมีชีวิตรอด]

แจ๊คสับสนมากกับคำว่าวิญญาณอุปกรณ์

[วิญญาณอุปกรณ์มันคืออะไร]

[ตอนนี้นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก]

แจ๊คอยากจะรู้ว่าวิญญาณอุปกรณ์คืออะไรแต่หู่เสวียไม่บอกจึงไม่คิดอะไรมาก สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือต้นไม้ปีศาจนี้

[ฉันต้องทำยังไง]

[ง่าย ๆ แค่เอาหัวใจไอปีศาจที่นายได้มาตอนนั้นมาใส่ที่หัวใจศพนั้น]

แจ๊คจึงหยิบหัวใจที่กลายเป็นก้อนเนื้อแห้ง ๆ แต่มันมีออร่าสีม่วงอ่อนกระจายออกมาจากหัวใจ แจ๊คเดินเข้าไปหาต้นไม้ปีศาจ ต้นไม้ปีศาจไม่มีทีท่าว่าจะโจมตีแจ๊คที่มันโจมตีอาริโนกับนิโรไปเพราะป้องกันตัวเองนิโรไปโจมตีก่อน สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับต้นไม้ปีศาจนี้คือรักษาเจ้านายตนเอง

แจ๊คได้เดินมาอยู่ตรงหน้าศพผู้ชายแล้วก่อนที่จะใส่หัวใจไอปีศาจเข้าไป

[เดี๋ยวก่อน]

หู่เสวียมาขัดจังหวะ

[มีอะไร]

[นายหยดเลือดของตัวนายเองเข้าไปด้วย]

[หาาาาาาาาาาา]

แจ๊คสับสนเมื่อไม่กี่วันยังบอกอยู่เลยนี้ว่าเลือดมันสำคัญขนาดไหนถ้าเลือดของเขาต้องไปอยู่ในมือของคนอื่นมันจะตามล่าเขาสนุก

[ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่มันจำเป็น]

รู้อยู่แล้วยังจะให้หยดเลือดลงไปอีกหรือจำเป็นอะไรแค่หัวใจไอปีศาจก็พอแล้ว

[มันจำเป็นยังไง]

[เพราะว่ามันยังไม่เป็นปีศาจเต็มตัวนะสิ]

[เต็มตัว????]

ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าต้นไม้เป็นปีศาจแล้ว กลิ่นอายยังเหมือนกับปีศาจไม่มีผิด

หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คไม่เชื่อจึงอธิบายให้เข้าใจอีกหน่อย

[นายเห็นใบไม้บนต้นไหม]

แจ๊คจึงต้องถอยหลังออกมาเพื่อดูใบไม้

[มันมี 2 สี แดงกับม่วง]

[สีม่วงคือตัวแทนของปีศาจ แล้วนายคิดว่าทำไมถึงยังม่วงไม่หมดละ]

แจ๊คส่ายหน้ามันเกียวด้วยหรือ

[ที่มันยังมีสีแดงอยู่เพราะจิตใจศพนั้นยังไม่ยอมแพ้ต่อปีศาจยังไง ที่ต้องหยดเลือดนายลงไป 1 เพิ่มพลังปีศาจ 2ติดตามตำแหน่งได้และสุดท้ายคือนายจะสามารถควบคุมมันได้ถ้านายใส่หัวใจไอปีศาจไปแบบนี้มันมีโอกาส50/50ที่จะกลายเป็นปีศาจหรือระเบิดตัวตายเพราะไม่ยอมเป็นปีศาจจึงฆ่าตัวตาย]

แจ๊คได้ฟังแล้วก็เข้าใจขึ้นมา

[หยดเลือดไปเท่าไร]

[2หยดพอและทำให้เลือดกลายเป็นพลังปีศาจด้วย]

แจ๊คจึงทำตามกรีดนิ้วตนเองพอเลือดหยดลงไปที่หัวใจไอปีศาจครบ2หยดแล้วเอามือปิดแผลสักพักแผลได้หายไปเลือดของแจ๊คยังไม่ได้รวมเข้ากับหัวใจไอปีศาจและก็ไม่ได้กระจายตัวออกจากกัน มันรวมกันเป็นเม็ดเลือดดูแล้วเหมือนกับหยดน้ำลงไปในใบบัว

แจ๊คบังคับในหยดเลือดหลอมรวมกับหัวใจไอปีศาจ พอมันหลอมรวมกันหัวใจไอปีศาจจากที่เป็นก้อนเนื้อแห้งเริ่มที่จะมีสีม่วงขึ้นมาและเต้นเล็กน้อยทำให้แจ๊คตกใจมากกับการที่โลหิตมีชีวิต

หลังจากนั้นจึงนำหัวใจเข้าไปใส่ในช่วงว่างที่หายไปของศพและสิ่งที่เกิดขึ้นมาคือต้นไม้ที่เดิมสูง 10เมตรตอนนี้ได้สูงขึ้นมาอีก 5เมตรเป็น15เมตรใบไม้ทั่วทั้งต้นไม้กลายเป็นสีม่วงทั้งหมด ในจังหวะนั้นเองมีแสงสีฟ้ายิงไปทางศพ แจ๊คจึงหันไปหาหู่เสวี

[ฉันทำลายจิตวิญญาณของศพนั้นไปจะได้กลายเป็นหุ่นเชิดได้โดยสมบูรณ์]

แจ๊คยิ้มให้หู่เสวียก่อนจะมองการวิวัฒนาการของต้นไม้ปีศาจต่อไป ศพเริ่มที่จะไม่แห้งแล้งเหมือมเดิมมีพลังชีวิตจากหัวใจไอปีศาจหรือเลือดแจ๊คก็ไม่รู้

ในตอนที่ศพกลายมาเป็นชายวัยกลางคนขึ้นมาแจ๊คจึงคิดว่ามันเหมือนกับเคยเห็นที่ไหนกัน คิดไม่นานจึงนึกออกว่ามันเป็นใครมันคือหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยที่เมืองนาโอ

ถ้าไม่ใช่ว่ามีออร่าแห่งความสิ้นหวังลอยออกมาแจ๊คคงจำไม่ได้เลย ไม่นึกว่าพวกเราจะมีโชคชะตาขนาดนี้เมืองถูกทำลายไปเพราะผู้นำพาแห่งความมืดตัวเองยังต้องมาเป็นหุ่นเชิดให้ผู้นำพาแห่งความมืดอีก

“หู่เสวียเจ้าคนที่เป็นหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยเมืองนาโอชื่ออะไรนะ”

“เร่ยา”

“ฮ่า ๆ เร่ยาฉันไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ให้แก่โชคชะตานายดี ฮ่า ๆ”

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................