จักรพรรดิมังกรแห่งโลกอนาคต

เมื่อไหร่ที่เขาหลับตาลงยังคงฝันถึงมันมาโดยตลอด เรื่องราวของอดีตที่นานมาแล้ว
บนบัลลังก์สีทองที่ประดับประดาไปด้วยลวดลายมังกรและรูปปั้นของมังกรที่แสดงถึงพลังอำนาจที่แผ่ไพศาลไปของเผ่ามังกร ก็มีชายชรานั่งบนบัลลังก์สีทองในตอนนี้กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างโดยที่เบื้องล่างของเขานั้นเหล่าผู้อาวุโสมากมายของเผ่ากำลังถกเถียงกันเรื่องของเจ้าชายมังกรที่เป็นสิ่งผิดปกติของเผ่ามังกรที่ควรกำจัดออกไป
“เจ้าทำลายความสมดุลของเผ่าพันธุ์พวกเราทั้งหมด พลังนั่นมันจะนำพาหายนะมาสู่เผ่ามังกรของพวกเรา ข้าขอลงความเห็นว่าต้องกำจัดเขาไปซะ”
“พลังแบบนั้นมันจะชักนำหายนะที่ไม่สามารถรับมือได้ให้มาหาพวกเราทั้งหมด ข้าก็เป็นอีกเสียงที่ขอลงความเห็นให้ทำลายเขาทิ้งไป”
“เขาเป็นสิ่งผิดปกติที่ควรกำจัดให้ไปอยู่ที่หอคอยแห่งความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์ จักรพรรดิมังกรโปรดตัดสินในเรื่องนี้ให้มีความสมเหตุสมผลด้วย”
ชายชราที่นั่งบนบัลลังก์ทองก็แสดงสัญญาณมือขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนเงียบลง
“วินเทอร์ เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่”
ชายหนุ่มที่กำลังโดนล็อคกุญแจมือผนึกพลังทั้งหมดเอาไว้กำลังจ้องมองมาที่จักรพรรดิมังกรด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า ถ้าหากเขาไม่มีกุญแจมือนี่ละก็เขาก็จะไม่สนใจอะไรอีกแล้วพุ่งเข้าไปใช้การโจมตีที่แรงที่สุดสะบั้นคอของเจ้าจักรพรรดิมังกรสวะอย่างมันในทันที
การที่เขามาอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะความอิจฉาในตัวเขาของจักรพรรดิมังกรที่มีความทะเยอทะยานอยากขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งโลกหล้าทั้งมวล ในเมื่อไม่สามารถเค้นเอาพลังในตัวของเขาได้ก็ต้องกำจัดเขาทิ้งไปเพื่อไม่ให้เขาสามารถพุ่งทะยานขึ้นไปเหมือนมังกรที่แหวกว่ายในวังวนแห่งโชคชะตาขึ้นมาเป็นใหญ่กำจัดชายชราที่ครองอำนาจมานานแสนนานลงได้
“.....”
“ถ้าเจ้าไม่พูดออกมาจะไม่มีใครสามารถช่วยเจ้าได้ พูดมาเถอะจะได้หารือกันเรื่องของเจ้าให้ดีกว่านี้”
ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่ราวกับเป็นผู้ตัดสินแห่งความยุติธรรมสูงสุดแต่ภายในใจของชายชรานั้นเต็มไปด้วยความดีใจจนอยากจะกระโดดโลดเต้นออกมาเพราะคนรุ่นใหม่อย่างเจ้าชายมังกรที่เป็นผู้มีพรสวรรค์สุดพิสดารกำลังจะโดนเขากำจัดออกไปและเขาก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องของตำแหน่งจักรพรรดิมังกรอีกต่อไปหลายแสนหลายล้านปี
“เหอะ อย่ามาเล่นลิ้นไปหน่อยเลยเจ้าจักรพรรดิมังกรสวะ คนอย่างเจ้ามันก็แค่พวกน่ารังเกียจแล้วจะให้ข้าอธิบายอะไรอีก”
เจ้าชายมังกรแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา
“ถ้าเช่นนั้นก็ลงโทษตามที่ผู้อาวุโสส่วนใหญ่เห็นสมควรเถอะ บทลงโทษของเจ้าชายมังกรที่ครอบครองพลังที่น่ากลัวนั่น พลังที่พร้อมจะนำพาอนาคตของเผ่าพันธุ์ให้ล่มสลายไป พลังที่ทำให้เผ่ามังกรของพวกเราตกต่ำลงไป ข้าที่รับความเห็นจากผู้อาวุโสส่วนใหญ่และเป็นการตัดสินใจของข้าเข้าไปด้วย เจ้าชายมังกรจะถูกจองจำในหอคอยแห่งความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์”
ชายชราพูดออกมาด้วยท่าทางที่ราวกับเป็นผู้ตัดสินแห่งความถูกต้อง เผยรอยยิ้มของชัยชนะที่มีเพียงเจ้าชายมังกรเท่านั้นที่เห็นเพียงคนเดียวทำให้เขาแทบจะบ้าคลั่งกระโจนเข้าไปสังหารเจ้าคนน่ารังเกียจที่อยู่ตรงหน้า และจักรพรรดิมังกรก็ขยับริมฝีปากเล็กน้อยก่อนที่เจ้าชายมังกรจะอ่านมัน “เจ้าไม่มีวันเหนือไปกว่าข้าได้หรอก” ทำให้เขาได้แต่ฝืนกลั้นอดทนไว้ไม่แสดงออกมาอีกเพราะสุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยูดี
เจ้าชายมังกรถูกทหารดึงโซ่ตรวนที่ติดอยู่กับกุญแจมือของเขาและลากเขาไปแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับนักโทษที่ทำผิดร้ายแรง ระยะทางที่หอคอยตั้งอยู่ก็ห่างไปเพียงแค่หนึ่งกิโลเมตรเท่านั้นสำหรับมังกรแค่ไม่กี่อึดใจก็เดินไปถึงแต่คิดเหรอว่าทหารเหล่านั้นจะรีบเร่งไปที่หอคอย พวกทหารค่อยๆลากเจ้าชายมังกรไปอย่างช้าๆเพื่อให้ประชาชนของเผ่ามังกรได้เห็นสิ่งผิดปกติและสิ่งที่ต้องโดนกำจัด
โดยที่คนโดยรอบขว้างปาสิ่งของไปที่ตัวของเจ้าชายมังกรและหัวเราะอย่างชอบใจเพราะคนที่เป็นดั่งหายนะได้ถูกกำจัดไปแล้วบางคนก็ถึงกับหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมา และส่วนมากก็จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขกันทุกคนเพียงเพราะว่าเจ้าชายมังกรโดนกำจัดออกไป
“ปล่อยเขานะ ไม่นะวินเทอร์ เขาไม่ใช่คนผิด ปล่อยเขาไป เขาไม่ผิดอะไร”
หญิงสาวคนหนึ่งพูดออกมาพร้อมกับจะวิ่งเข้ามาเพื่อคิดที่จะช่วยเจ้าชายมังกรเอาไว้แต่ถูกผู้คนแถวนั้นล็อคตัวเอาไว้ก่อนที่จะทำอะไรได้ นางคือเพื่อนสมัยเด็กของเขาเอง โรส คาริชม่า และเป็นเพียงคนเดียวที่ยังเชื่อว่าตัวเขาไม่ผิดอะไรและโดนใส่ร้ายโดยจักรพรรดิมังกร
เจ้าชายมังกรมองไปที่โรสก่อนจะส่ายหน้าไปมาทำให้นางหยุดการกระทำของตนเองลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมา นางทั้งโศกเศร้าเสียใจ วินเทอร์หรือเจ้าชายมังกรที่เป็นคนที่แสนอบอุ่นไม่มีใจคิดใฝ่การครองบัลลังก์ คนที่อ่อนโยนแบบเขากลับต้องได้รับโทษแบบนี้ โทษที่เกิดจากการใส่ร้ายโดยคนที่เชื่อมั่นที่สุด
แม้กระทั่งกับศัตรูของตนเองเขาก็ยังมีความอ่อนโยน เขาทุ่มเทเสียสละให้กับเผ่ามังกรมานับหมื่นปีแม้กระทั่งชีวิตคนสำคัญต้องตายจากไปเพราะหน้าที่และฝีมือของเขาเอง เขากลับไม่พูดอะไรออกมา เพียงเพราะคำว่า “เพื่อเผ่ามังกร” แต่ตอนนี้เขากลับโดนคนเหล่านี้ใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยมและต้องการกำจัดเขาในฐานะ “สิ่งผิดปกติ” “ตัวหายนะ” “ผู้ครอบครองพลังต้องห้าม”
เจ้าชายมังกรโดนลากไปแบบนั้น ผู้คนมากมายหัวเราะอย่างมีความสุข เขาจดจำทุกการกระทำของพวกประชาชนเผ่ามังกรเอาไว้ในจิตวิญญาณอย่างแนบแน่น จนกระทั่งไปถึงที่หอคอยแห่งความว่างเปล่า ทหารก็ปล่อยตัวของเจ้าชายมังกรเข้าไปข้างในนั้นปลดล็อคกุญแจมือของเขาออกไปและปิดตายเขาเอาไว้แบบนั้นตลอดกาล
..........
มันผ่านมานานขนาดไหนแล้วนะ
เขาไม่เคยจดจำช่วงเวลาเอาไว้และไม่จดบันทึกเวลาที่อยู่ภายในนี้ชีวิตประจำวันของเขาก็คือการอ่านตำรามากมายไปพร้อมกับการฝึกฝนและเรียนรู้พลังของเคล็ดวิชาเฉพาะตัวของเขาเอง
เขามองไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่มีนกกระดาษที่เขาทำขึ้นเมื่อเดือนก่อน จากนั้นก็เดินไปหยิบมันขึ้นมา
“ถ้าเจ้าเป็นนกที่ข้าเห็นมาเมื่อนานมาแล้วเจ้าก็คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอิสระและสนุกกับการใช้ชีวิตแต่เมื่อมาเทียบกับข้าแล้วมันชั่งว่างเปล่าเหลือเกิน”
เขาเดินไปหยิบตำราเล่มสุดท้ายที่อยู่ในหอคอยแห่งความว่างเปล่าที่เขายังไม่เคยอ่านมันแม้แต่ครั้งเดียว หน้าปกของมันว่างเปล่า ทำให้ไม่รู้ชื่อของตำราเล่มนี้ เขาเปิดหน้าแรกของมันขึ้นมา
“นี่มันอะไรกัน “เทคโนโลยีจะนำพาชีวิตที่ดีมาสู่คุณโลกแห่งอนาคตที่เข้าใกล้พลังอันยิ่งใหญ่ มนุษย์สามารถเดินทางข้ามผ่านกาแล็กซีได้รวดเร็วโดยใช้เวลาไม่กี่นาที” อะไรคือเทคโนโลยี? และอะไรคือพลังอันยิ่งใหญ่ที่มนุษย์มีกัน? ที่จะสามารถเดินทางข้ามกาแล็กซีได้รวดเร็วขนาดนั้น ชั่งเถอะน่าจะเป็นตำราที่เล่าถึงความเพ้อฝันของพวกมนุษย์มากกว่า”
เขาคิดไปคิดมาในหัวของเขาว่าทำไมตำราเล่มนี้มันถึงมาอยู่ที่เผ่ามังกรได้ นี่มันคือหอคอยแห่งความว่างเปล่าที่นอกจากจะเป็นหอคอยที่เอาไว้ขังนักโทษแบบเขาแล้ว มันก็ยังเป็นหอคอยสำหรับใช้เก็บเรื่องราว ตำนาน ความรู้ เคล็ดวิชาการฝึกฝน การท่องยุทธภพของเหล่าผู้ฝึกยุทธ รวมไปถึงตำราต้องห้ามต่างๆจากทั่วทุกสารทิศของจักรวาลแห่งนี้
เขาเก็บตำราเล่มนั้นกลับไปที่เดิมและหยุดคิดเรื่องราวที่ไร้สาระเมื่อสักครู่ลงไป
ตูม!
เขาตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างรุนแรง จนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองที่ด้านบนหอคอยใช้ดวงตาแห่งมังกรมองดูเสียงประหลาดที่ว่า
ภาพที่เห็นก็คือเกราะป้องกันของหอคอยพังทลายลงไปแล้วพร้อมกับสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีความคล้ายกับมนุษย์หลายส่วนกรูกันเข้ามาข้างในหอคอย ไม่สิมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ดวงตาแห่งมังกรตรวจสอบคุณสมบัติพบว่าทั่วทั้งร่างของสิ่งไม่มีชีวิตที่คล้ายมนุษย์ประกอบไปด้วยแร่ที่มีความแข็งมากๆอย่างแร่ LKOD983052 ซึ่งเป็นแร่ที่มีความแข็งเป็นอันดับยี่สิบของจักรวาลแห่งนี้ และภายในตัวของสิ่งไม่มีชีวิตที่คล้ายมนุษย์บรรจุเตาพลังงานความร้อนสูงที่ไม่ต่างไปจากดวงอาทิตย์ขนาดเล็กหนึ่งดวง
สิ่งไม่มีชีวิตที่คล้ายมนุษย์พวกมันบุกเข้ามาในหอคอยเรื่อยๆโดยจุดมุ่งหมายน่าจะเป็นการสำรวจ เขาไม่มีเวลาให้คิดมากนักก่อนจะนำแหวนมิติออกมาเก็บตำราทุกอย่างเอาไว้ภายในทั้งหมดก่อนที่จะใช้เคล็ดวิชาลึกลับอำพรางร่างกายของตนเองต่อในทันที
แต่ในเวลาต่อมาขณะที่สิ่งมีชีวิตที่คล้ายมนุษย์พวกนั้นลงมายังส่วนที่เจ้าชายมังกรอาศัยอยู่ พวกมันก็ตรวจจับตัวตนของเขาได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเอามากๆ เขาไม่รอให้พวกมันเข้ามาโจมตีเขาก่อน เขาดีดนิ้วของตนเองเบาๆก่อนที่สิ่งไม่มีชีวิตที่คล้ายมนุษย์พวกนั้นจะกลายเป็นฝุ่นผงไปทั้งหมดทุกตัว
จากนั้นเจ้าชายมังกรก็พุ่งตัวออกไปจากหอคอยด้วยความเร็วที่มหาศาลขนาดที่ว่าไม่สามารถใช้ความคิดปกติทั่วไปมาวัดได้ ภาพตั้งแต่ที่เจ้าชายมังกรร่างโปร่งแสงดีดนิ้วตนเองเบาๆจนกระทั่งพุ่งตัวหายลับไปก็แสดงออกมาผ่านหน้าจอเสมือนจริงของมนุษย์ที่อยู่อีกสถานที่หนึ่ง.......... . . .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ภาพเหตุการณ์ที่ไม่มีวันลืมเลือน

นิยายแนะนำ

จักรพรรดิมังกรแห่งโลกอนาคต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ภาพเหตุการณ์ที่ไม่มีวันลืมเลือน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้